Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 33 : รอยต่อจากอดีต ตอนที่13 สู่รักนิรันดร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 เม.ย. 52

ตอนที่12 สู่รักนิรันดร์




เวนิซ เมืองท่าของอิตาลี


สายลมจากทะเลช่างเย็นสบายนัก บุรุษตาสองสียืดแขนสองข้างคลายความเมื่อยล้า คงต้องขอบคุณวองโกเล่ที่อุตส่าห์ยกบ้านพักห่างไกลผู้คนมองเห็นทะเลหลังนี้ให้เป็นค่าตอบแทนเรื่องเข้าฝันในวันนั้น


คิดๆดูจนบัดนี้มุคุโร่ก็ไม่ยังค่อยแน่ใจการกระทำของตัวเองเท่าไหร่ จะบอกว่าเพราะประโยคสุดท้ายในความฝันเป็นแกนหลักในการตัดสินใจมันก็ฟังดูหลักลอยยังไงชอบกลอยู่


เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากวองโกเล่รุ่นที่1และ2มาเข้าฝัน...


“ดีใจที่ได้เจอนะ มุคุโร่คุง”


มุคุโร่ต้องรออยู่พักใหญ่กว่าเบียคุรันจะออกจากห้องน้ำ เสียงที่เอ่ยทักยังเป็นน้ำเสียที่ฟังดูเป็นต่ออยู่เสมอไม่เคยเปลี่ยน แม้ในความเป็นจริงตัวคนพูดจะมีท่าทีอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งตอนที่คุณเบียคุรันโน้มหน้ามาใกล้ยิ่งสังเกตเห็นความซีดเซียวบนใบหน้าได้ถนัดตา


“ฉันพร้อมแล้ว ลงมือเลย”


สามง่ามตวัดผ่านลำคออย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงสดไหลอาบผิวกายขาวสะอาด ปลายลิ้นโลมเลียลำคออาบเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งความปรารถนาถูกเติมเต็มด้วยเลือดของร่างสูง ท่ามกลางความประหลาดใจของเบียคุรัน มุคุโร่ตวัดลิ้นเลียเลือดที่ติดริมฝีปากตนอย่างพึงพอใจ


“ทำไมไม่ฆ่าฉันล่ะ เธอจะได้อิสรภาพโดยไม่ต้องยึดติดกับเลือดของฉันอีก”


“ลืมไปแล้วหรือครับ การขัดความต้องการของคุณคือยอดปรารถนาของผม”


วาจาที่จงใจปั้นให้ดูดีปกปิดความสับสนในใจ ก็ยังเป็นปัญหาที่จวบจนวันนี้ก็ยังขบไม่แตก เพราะอะไรมุคุโร่ถึงไม่เลือกอิสรภาพของตัวเอง ทำไมถึงไม่ฆ่าเบียคุรัน และยัง...


ทันใดนั้นวงแขนแกร่งโอบรอบคอระหงส์ ริมฝีปากอยู่ไม่สุขของคนที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนร่างกายอ่อนแอซุกไซร้ไปตามซอกคอขาว


“อรุณสวัสดิ์ มุคุโร่ที่รัก”


“ทั้งที่ตะวันกำลังจะตกดินเนี่ยนะครับ”


“จริงหรือเนี่ย สงสัยความสว่างสดใสของมุคุโร่คุง ทำให้ฉันเห็นเป็นตะวันทอแสงซะล่ะมั้ง”


“คุฟุฟุ ช่างแถไปได้นะครับ คุณเบียคุรัน”


มุคุโร่หมุนตัวมาเผชิญหน้ากับร่างสูงตรงๆ เพียงแค่ร่างสูงทาบทับริมฝีปากมอบจุมพิตล้ำลึกให้ความสงสัยไม่แน่ใจมากมายพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างหยั่งรากลึกในจิตใจ


...ความรู้สึกนี้จะเรียกว่าความรักได้หรือเปล่าก็ไม่รู้นะครับ...





สวนด้านหลังคฤหาสน์วองโกเล่


เสียงฝีเท้าของคนที่รอหยุดตรงหน้า วองโกเล่รุ่นที่10เงยหน้ามองใบหน้าบึ้งตึงของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา เรื่องต่อจากนี้คือสิ่งที่เขาตัดสินใจอย่างดีแล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดเขาจะต้องทนรับมันให้ได้


“นี่ ครับ...”


มือเล็กยื่นกระดาษแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าให้ ดวงตาคมตวัดมองกระดาแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว


“หมายความว่ายังไง”


สิ่งที่สึนะส่งให้ผู้พิทักษ์ของตัวเอง คือตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่น ที่โทรศัพท์ไปขอจากใครบางคน


“ผมอยากให้คุณฮิบาริ...กลับนามิโมริที่คุณฮิบาริรักครับ”


เมืองนามิโมริถูกใช้เป็นข้ออ้างอีกครั้ง ฮิบาริยังคงยืนนิ่งไม่ยอมรับตั๋วเครื่องบิน


“กรุณารับไปเถอะครับ” สึนะเอ่ยย้ำอีกครั้ง


“นายแน่ใจแล้วหรือ”


ฮิบาริถามกลับเบาๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนตรงหน้าล้ำลึกเกินกว่าจะหาคำใดในพจนานุกรมมาบรรยาย เกินกว่าการเป็นคนรู้จัก มากกว่าการเป็นเจ้านายกับลูกน้อง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งสหายร่วมรบหรือคนรัก เมื่อหาคำบรรยายไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนหา จนกระทั่งวินาทีนี้...


“ผมแน่ใจครับ”


สึนะตอบเสียงมั่นคง เพราะนี่คือการตัดสินใจของเขา ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ล่ะวินาทีตั้งแต่คุณฮิบาริเอื้อมมือมาดึงตั๋วกลับไปมันช่างเนิ่นนาน หัวใจกรีดร้องเจ็บปวดราวโดนมีดที่มองไม่เห็นทิ่มแทง ถึงกระนั้นสึนะก็ตัดสินใจดีแล้วไม่ว่าการตัดสินใจนั้นจะทำให้เจ็บปวดเพียงไร


ฮิบาริมองตั๋วเครื่องบินในมือก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋า ก้าวผ่านร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง มือแกร่งขยี้ผมชี้ฟูไปมาจนร่างเล็กต้องร้องขอให้หยุดมือ ฮิบาริจึงเปลี่ยนเป็นลูบแพผมนุ่มมืออย่างอ่อนโยน


“รักษาตัวด้วย สึนะ”


เสียงกระซิบอ่อนโยนที่ยามปกติไม่เคยได้ยินเสมือนถ้อยคำจากลา เพียงแค่อีกฝ่ายเรียกชื่อตัวเองสึนะก็ไม่อาจห้ามน้ำตาให้พร่างพรูได้อีก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านดวงตาคู่สวย กล่าวกันว่าคนเรามักร้องไห้เพราะความเศร้าหรือไม่ก็เป็นความดีใจ แต่จะเป็นไปได้มั้ยแค่หนึ่งในล้านที่สึนะจะร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศกและดีใจ


“ลาก่อนครับ คุณฮิบาริ”


สึนะปาดน้ำตาหยดสุดท้ายจากหางตา ก้าวไปข้างหน้าเพื่อจะตามหาใครสักคนที่จะมาเป็นหัวใจของเขาเอง แต่บางทีอาจไม่ต้องตามหาไกลก็ได้นะ...



--Time goes by, we can never stay the same--



ภายในเครื่องบินAir Horse One


ดีโน่ คาบัคโรเน่นั่งเท้าคางถอนหายใจยาวเป็นรอบที่สิบในหนึ่งนาที อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาออกบิน หากม้าจะทะยานขึ้นฟ้าคงอีกแสนนานกว่าจะได้กลับสู่ผืนดิน น่าเศร้านักที่ต้องบินเพียงลำพัง



--In the shades of hope, in love memory--


“ทั้งที่ชื่อเครื่องบินออกจะพิลึก แต่ข้างในหรูหราน่าดูเลยนี่”


ดีโน่เบิกตาโพล่ง เขาออกจะแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่ถึงกระนั้นเรื่องนี้มันเหลือเชื่อกว่าความฝันเสียอีก


“ทำหน้าอย่างกับเห็นผี เจ้าม้างี่เง่า”


ทั้งหมดนี่คือความจริงใช่มั้ย พระเจ้าได้โปรดบอกลูกทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน


“เคียวยะ...”


“อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันแค่จะกลับนามิโมริของฉันเท่านั้น”


ฮิบาริว่าพลางเลือกที่นั่งคนล่ะฝั่งกับเจ้าของเครื่องบินที่ดีใจจนพูดอะไรไม่ออก ทั้งที่ดีโน่อยากจะโผเข้าหาร่างเล็กใจจะขาด แต่ชายหนุ่มเพียงแค่ส่งเสียงรับในคอ นั่งนิ่งๆอยู่กับที่โดยไม่ละสายตาจากฮิบาริตลอดการเดินทางอันยาวนาน


...หากเมฆาจะเคียงคู่ม้าพยศ...




--Though your smile has gone, we will never be apart--



เสียงเคาะประตูห้องวองโกเล่รุ่นที่10ตามมาติดๆด้วยคำอนุญาตให้เข้ามาจากคนในห้อง สึนะส่งยิ้มให้เลขาคนสนิท บาจิลเลิกคิ้วเล็กน้อยรู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกเมื่อถูกอีกฝ่ายจ้องด้วยสายตาเช่นนี้


“หนะ...หน้ากระผม...มีอะไรติดอยู่หรือครับ ท่านซาวาดะ”


“เรียกสึนะสิ บาจิลคุง”


...บางทีหัวใจที่นภาตามหาอาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิด...




--In our hearts we can hear the love melody--




ณ.ดินแดนที่อวลกลิ่นรัก


ชายร่างสูงผมดำยาวรวบไว้ตรงต้นคอนั่งมองนภากว้างด้วยใจจดจ่อ หูเงี่ยฟังเสียงธรรมชาติอันคุ้นเคย เสียงนกร้องเสียงน้ำพุไหล เสียงที่คุ้นเคยในสถานที่แห่งรักแรก


กาลเวลาช่างเนิ่นนาน ถักทอเส้นใยบางๆที่เรียกว่ารัก ก้าวเล็กๆที่ข้ามผ่านทุกความเจ็บปวด ผูกมัดเส้นใยบางๆจนมั่นคง จนกระทั่งมาถึงวินาทีนี้ เส้นใยแห่งรักถักทอจนเต็มดวง เสี้ยววินาทีที่โลกหยุดหมุน มีเพียงรักที่หมุนวนตราบจนนิจนิรันดร์



--The future still shines, close to you.--



“นานเหลือเกิน...กว่าที่ข้าจะรู้ใจของเจ้า”


เสียงห้าวทุ้มเอ่ยกับบุรุษหน้าหวานตรงหน้า


“เรากลับมาแล้ว”


...กลับมายังบ้านของหัวใจ สู่ดินแดนแห่งรักนิรันดร์...



+++END+++

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #470 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 12:07
    นึกว่า 1827 เซ็งเรย แต่กะสนุกคร้าา
    #470
    0
  2. #468 nampeung (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 00:55
    น่ารักทุกคู่เลย
    #468
    0
  3. #428 พันปักษา (@vongolatsuna27) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2556 / 09:57
    ในที่สุดทุกคนก็ได้พบหัวใจอีกครึ่งที่ตามหาละนะ



    ลึกซึ่งกินใจทุกคู่จริงๆ ในที่สุดก็ตามหาหัวใจของตัวเองเจอสักทีนะสึนะ

    #428
    0
  4. วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 03:32
     
    รักกันทุกคู่ ><

    โดยเฉพาะรุ่น1กับรุ่น2ซึ้งมากค่า
    #359
    0
  5. #316 ม่านทราย (@pixxy-pix) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 01:20
     ได้หมดขอรับ-..- อยากอ่าน1869
    #316
    0
  6. #289 hertzz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2553 / 21:55
    เหนด้วยกับความเห็น 108

    ผิดคาดสุดยอด!!





    ทำไมไม่ 182เจ็ดดด กรี๊ดดด
    #289
    0
  7. #285 ...................... (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 15:36
    เขียนได้ดีมากค่ะ^^v ซึนะน่าสงสารง่ะ
    #285
    0
  8. #263 ice (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มีนาคม 2553 / 15:46
    ซึ้งเจงๆ



    อ่านแล้วน้ำตาเกือบไหลเลยอ่า(T^T)
    #263
    0
  9. #231 27_TSUNA (@tuna-tsuna) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 21:59

    มันซึ๊งเกิ๊นนนนน อ่า TOT


    ไม่อยากไห้จบ ๆ ๆ ๆ  ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆ  ๆ !





    TT__________________________________________________________________________TT

    #231
    0
  10. #228 ~•MiKaN_Saori•~ (@scubb) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2552 / 19:35
    ไม่รู้สินะค่ะ อ่านไปเรื่อยๆแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหลพรมกๆไม่ใช่ความรู้สึกเศร้าหรือมีความสุขเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง...แต่มันเป็น2ความรู้สึกที่ปนเปกันล่ะมั้งค่ะ...ฟิคเรื่องนี เยี่ยมจริงๆคะ....
    #228
    0
  11. #201 kb-s_vip (@bigbang-me) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2552 / 17:58
    ซึ้งค่ะ ทูน่าเสียสละมากมาย  ><*
    #201
    0
  12. #165 เจ้าหญิงnoname (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2552 / 18:31
    สุดยอดเลยค่ะ ซึ้งมาก



    น้ำตาจะไหล



    ฮึก...อดทนไว้



    แงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...
    #165
    0
  13. #155 keroro-19 (@keroro-19) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2552 / 18:22
    หลงคิดว่าเปน1827แต่ก้อซึ้งมากค่ะ
    #155
    0
  14. #116 รีบอร์น เลออนน่ารัก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2552 / 18:24
    ซึ้ง

    เขียนได้ดีมากค่ะ





    PS.ขอเม้นน้อยละกันนะคะแบบว่าเขียนแบบนี้ไม่เก่ง





    #116
    0
  15. #113 ZENRI_SERO (@zenri_sero) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2552 / 12:15
    แปะๆๆๆ

    ปรบมือให้ไรท์เตอร์เจ้าค่ะ
    อิอิ

    จบได้อย่างสวยงาม

    #113
    0
  16. #110 Sreyer (@alvess) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2552 / 23:35
    โอ้วววววววววววววววว
    ซึ้งงT^T
    #110
    0
  17. #109 CapaLdI (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2552 / 21:21
    เศร้า..สุดซึ้งเลย..

    ไม่ใช่ 1827 แต่..ช่างเถอะ

    เราก็ชอบนะ..ดูหวานๆซึ้ง..(ตามสไตล์เราเลย ฮะๆ)

    ..

    ไรเตอร์..

    เป็นกำลังใจให้กับเรื่องอื่นๆ ที่จะแต่งต่อนะ

    จะรออ่านด้วย

    สู้ๆนะ
    #109
    0
  18. #108 oong♪fong♪ (@Asuki) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 เมษายน 2552 / 21:15
    ผิดคาดO_O! ตอนแรกก็นึกว่า1827ซะอีก_*_ แต่กลายเป็น2784 D18มันก็ดีเหมือนกันแหะ>///<
    #108
    0