Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 36 : D18 เรื่อง การพบกันที่ไม่เคยเกิดขึ้น จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 พ.ค. 52

ปัจจุบัน



“โรมาริโอ้ เมื่อกี้เสียงระเบิดอะไรน่ะ”


ดีโน่ตะโกนลั่น กระชากประตูวิ่งออกจากห้องรับแขกทันที มีโรมาริโอ้วิ่งตามมาติดๆ คล้อยหลังจากที่ฮิบาริเดินออกจากห้องรับแขกไม่กี่นาทีก็เกิดเสียงระเบิดดังลั่น



ดีโน่วิ่งผ่านเด็กนักเรียนชายในชุดกักคุรันคนหนึ่งไปโดยไม่ทันนึกว่าบ่ายวันอาทิตย์ไม่น่าจะมีนักเรียนอยู่ในโรงเรียนได้



“ฮิบาริคุง...หายไปไหนแล้วนะ”



ดีโน่หอบหายใจถี่หลังจากออกวิ่งตามหาใครคนหนึ่งทั่วทั้งโรงเรียน แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา



“บอสครับทางนี้ก็ไม่มีเลย”



บอสหนุ่มปล่อยให้เสียงรายงานของลูกน้องลอยผ่านไป ดีโน่เอนหลังพิงกำแพงมือแกร่งเสยผมตัวเองไปมาอย่างเหม่อลอย วันนี้ช่างเป็นวันประหลาดสำหรับเขาจริงๆ ได้พบกับคนแปลกๆที่ทำท่าราวจะรู้จักเขาเป็นอย่างดี



ฮิบาริ...ไม่รู้เป็นชื่อหรือนามสกุล...แต่ว่า...
ทั้งที่เป็นคำที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำแท้ๆ...แต่กลับทำให้เขารู้สึกโหยหาอย่างประหลาดยามต้องพรากจาก



...ถ้านายไม่รู้ด้วยตัวเอง ฉันก็แย่น่ะสิ...



“นี่ โรมาริโอ้...”



“ครับบอส”



“ฉันจะได้พบ...คนๆนั้น...อีกมั้ยนะ”



ถ้าได้พบกันอีก ถึงตอนนั้นฉันจะได้รู้มั้ย ว่าฉันกับนายมีความสัมพันธ์แบบไหน และเราเป็นอะไรกันมากกว่าคนรู้จักหรือเปล่า





ห้องรับแขกโรงเรียนนามิโมริ


ปรากฏกลุ่มคนไม่คุ้นตาเดินออกจากโรงเรียนไป ถ้าเป็นตามปกติฮิบาริต้องตามไปขย้ำคนที่บุกรุกโรงเรียนให้ตายแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่...



ฮิบาริถอนใจยาว จู่ๆก็เกิดระเบิดขึ้นทำให้เขาได้กลับมาช่วงเวลาของตัวเองแล้ว แต่เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะได้กลับมาตรงนั้นมันยังค้างคา ระหว่างเขากับดีโน่มีอะไรเกิดขึ้นกัน ตามที่เจ้านั่นบอก...



...สักวันเราจะได้พบกัน...






10ปีข้างหน้า



สิ้นเสียงระเบิดตามด้วยกลุ่มควันโขมง ดีโน่ก้มมองชายตรงหน้า คนที่ยังสวมเสื้อผ้าค้างๆคาๆ คนที่ไม่เอาทอนฟามาไล่ฟาดเขาด้วยเหตุผลว่าไม่รู้จักกัน คนดื้อรั้นเอาแต่ใจที่ครอบครองทุกห้องหัวใจของดีโน่ คาบัคโรเน่



“...เคียวยะ”



อา...เขาได้ยินแล้ว เสียงเรียกชื่อเขาจากปากม้างี่เง่าคนหนึ่ง

ฮิบาริเงยหน้าสบนัยน์ตาอ่อนโยน รอยยิ้มกว้างของดีโน่สะท้อนในดวงตาสีนิล



“เจ้าม้างี่เง่า ตัวนายไปทำอะไรมา”



เสียงแข็งกระด้างสลายรอยยิ้มของดีโน่ทันที แววตาดื้อรั้นของฮิบาริกวาดไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเล็กใหญ่ของดีโน่ เขาคงไม่รู้หรอกว่าแผลที่เห็นเป็นฝีมือของตัวเขาเองในวัยเด็ก



“ก็เคียวยะตอนเด็กนั่นล่ะที่เป็นคนทำ เคียวยะโดนบาซูก้าทศวรรษทำให้สลับกับตัวเองตอนเด็ก แล้วเคียวยะตอนนั้นน่ะ...”



“ไม่รู้จักฉัน...”



“ใช่ ตอนนั้นเคียวยะไม่...”



“นายบังอาจไม่รู้จักฉัน ไม่มีฉันในความทรงจำของนายสักนิด ฉันจะขย้ำนายให้ตาย”



“อ้าว เฮ้ย ไหงงั้นล่ะ เคียวยะ เคียวยะ...”



ดีโน่ร้องลั่น ชักขาหนีเป็นพัลวันจนกระทั่งติดโซฟา นี่มันไม่ใช่หนีเสือปะจระเข้แล้ว แต่เป็นรอดเคียวยะโดนเคียวยะต่อต่างหาก



“ใจเย็นๆก่อนสิ เคียวยะ ฉันน่ะ...”



“ไม่ต้องพูดแล้ว!!!”



โครม!!!~



ร่างสองร่างล้มทาบทับกันบนโซฟา ดีโน่พรูลมหายใจออกเบาๆ มองคนปากไม่ตรงกับใจในอ้อมแขน จากที่คิดว่าไม่รอดทอนฟาแน่ กลายเป็นฮิบาริ เคียวยะโผเข้ากอดเขาแทน



“ตอนนั้นเจ็บแค่ไหนรู้บ้างมั้ย”



เสียงอู้อี้แทบจับประโยคไม่ได้ดังมาจากริมฝีปากที่ขยับเพียงน้อยนิด ฮิบาริฝังหน้าบนแผ่นอกกว้าง ซึมซับกลิ่นอายของร่างสูง เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงฝังแน่นในหัวใจ



“อืม ฉันรู้ ตอนนั้นเจ็บจนเหมือนหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ”



ดีโน่ลูบเส้นผมสีนิลปลอบโยนร่างโปร่ง ในเวลานี้เมื่อ10ปีก่อนทั้งเขาและคนในอ้อมแขนอาจจะเป็นคนไม่รู้จักกัน เป็นช่วงเวลาที่ไม่มีกันและกันในความทรงจำ แต่เวลานี้ ในตอนนี้...



“ฉันรักเคียวยะ...เพราะฉันคือคนที่รู้จักเคียวยะดีกว่าใคร...และไม่มีวันลืมเคียวยะไปจากใจ...ตลอดไป”



“ถ้านายผิดคำพูด ฉันจะขย้ำนายให้ตาย”



ฮิบาริเอ่ยตอบเสียงแข็ง เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากร่างสูง แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ ฝ่ามือไล่สัมผัสไปจนถึงตำแหน่งหน้าอกข้างซ้าย สัมผัสได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจ



...ฉันรักนาย ดีโน่...






ปัจจุบัน ในเวลาต่อมา...



“เป็นครูสอนพิเศษ...ให้กับผู้พิทักษ์ของสึนะ”



ดีโน่ทวนคำอาจารย์สอนพิเศษในอดีตของตน ชายหนุ่มรู้สถานการณ์ตอนนี้ดี พวกวาเรียกำลังจะมาเพราะฮาล์ฟวองโกเล่ริง แต่ว่า...



“ผู้พิทักษ์คนไหนล่ะ...ยามาโมโตะ...โกคุเดระ...หรือซาซางาวะ”



“ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะ”



...ฮิบาริ...
...ชื่อที่เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่คุ้น เหมือนจะรู้จักแต่ก็นึกไม่ออก...



ขายาวก้าวไปตามระเบียงทางเดินโรงเรียนนามิโมริ จนกระทั่งถึงห้องที่ติดป้ายไว้ว่าห้องรับแขก บอสหนุ่มเกาหัวตัวเองเล็กน้อย นี่เขาเคยมาที่นี่มาก่อนแล้วหรือเปล่านะ



“บอสเป็นอะไรไปครับ”



“เปล่า ไม่มีอะไร”



ดีโน่สลัดความคิดในหัว เคาะประตูและเปิดเข้าไป...



เจ้าของห้องหันขวับ จ้องผู้บุกรุกเขม็ง คนต่างชาติผมทอง ภายในหัวเหมือนจะปรากฏภาพใครคนหนึ่งซ้อนทับคนตรงหน้า ทว่า...



“นายคือฮิบาริ เคียวยะใช่มั้ย ฉันชื่อดีโน่ คาบัคโรเน่...”



...ดีโน่ คาบัคโรเน่...

ฮิบาริเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนนะ ทั้งที่เพิ่งเคยพบกันแต่กลับรู้สึกเหมือนไม่ใช่



“...ฉันเป็นคนรู้จักของรีบอร์น อยากจะคุยกับนายเรื่องแหวนที่มีสัญลักษณ์เมฆวงนั้น”



ฮิบาริวางแฟ้มเอกสารไว้ข้างตัว ลุกขึ้นยืนก้าวเข้าหาร่างสูงพร้อมทอนฟาในมือ



“คนรู้จักของเจ้าหนู งั้นก็เก่งน่ะสิ เรื่องแหวนจะยังไงก็ช่าง ขอแค่ให้ได้ขย้ำนายให้ตายเป็นพอ”



ดีโน่ยกยิ้มมุมปากฉวยแส้มาเตรียมไว้พร้อม



“เป็นตัวปัญหาอย่างที่ได้ยินมาเลย”



ดีโน่และฮิบาริยืนจ้องตาอยู่ชั่วครู่ ราวจะปรากฏภาพใบหน้าของใครคนหนึ่งซ้อนทับใบหน้าของกันและกัน ใบหน้าที่คิดถึง น้ำเสียงที่โหยหา หัวใจที่เฝ้าวอนอยากพบเจอ ความรู้สึกในส่วนลึกเอ่อล้นจนไม่อาจควบคุม ว่าในที่สุด...



...เราก็ได้พบกัน...



END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #447 nampeung (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 21:36
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด

    #447
    0
  2. #364 ป้าปุ๊ (@jthida) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 15:10
     ฮ้าาา ในอนาคตนั้นน่ารักมากเลยอะ ฮ้า กลิ่นอายของความรัก 
    #364
    0
  3. #343 -=::女神::=- (@-prair-) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 20:42
    อ๊าาา สุดยอดเลย! >< ชอบมากเลยค่ะ วิ้ววว!
    #343
    0
  4. #156 keroro-19 (@keroro-19) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2552 / 18:53

    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก>0<

    #156
    0
  5. #127 ZENRI_SERO (@zenri_sero) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 19:44
    โฮกกกกกกก!!

    ขอแบบนนี้อีกค่ะ...ชอบ

    55555+

    #127
    0
  6. #126 Sreyer (@alvess) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 00:19
    หุๆๆๆน่ารักจังเล้ยยย>____<
    ช้อบบบชอบบบบบ
    #126
    0