Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 46 : ช็อกโกแลตวาเลนไทน์หลงฤดู 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 พ.ย. 52

ฐานทัพจิสโรเนโร่

 

"อัศวินมายา..."

 

เสียงหวานใสเอ่ยเรียก  เมื่อเจ้าของชื่อหันไปก็พบร่างเล็กเพรียวบางขององค์หญิงโลลิค่อนแห่งจิสโรเนโร่แฟมิลี่คลี่ยิ้มอ่อนโยนมาให้

 

"ท่านยูนิ!!"

 

"เป็นอะไรไปเหรอ ถึงได้ทำหน้าเคร่งเครียดแบบนี้...หรือว่า เพราะกล่องใบนั้น"

 

"อา ไม่ได้เครียดอะไรหรอกครับ ทำให้ท่านยูนิต้องเป็นห่วง ช่างน่าละอายใจนัก"

 

อัศวินคิ้วจุดก้มมองกล่องช็อกโกแลตในมือเอ่ยปฏิเสธเสียงอ่อน  ยูนิส่ายหน้าบอกปัดว่าไม่ใช่แบบนั้น  ใช้เพียงสายตาตั้งคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบอีกครั้ง

 

"เห็นว่าช็อกโกแลตอันนี้ แกมม่าเป็นคนโยนทิ้งไว้ที่พื้น ก็เลยสงสัยนิดหน่อยน่ะครับ"

 

ร่างเล็กเอียงคอเล็กน้อยแต่พองาม  นัยน์ตาคู่สวยไม่ละไปจากช็อกโกแลตในมืออัศวินร่างสูง

 

"อัศวินมายา คือว่า..."

 

 

ปราสาทวาเรีย

 

ฟิ้ว  ฟิ้ว  ฟิ้ว  ฟิ้ว  ฟิ้ว  ฟิ้ว

ฉึก  ฉึก  ฉึก  ฉึก  ฉึก  ฉึก

 

"รุ่นพี่ครับ ถ้าไม่ปามีดใส่ ก็จะพูดธุระไม่ออก เหมือนตอนเข้าส้วมถ้าไม่นั่งยองๆแล้วจะถ่ายไม่ออกหรือไงครับ"

 

ผู้ใช้มายาหัวกบเอ่ยด้วยเสียงโมโนโทน  สองมือดึงมีดสีเงินที่ปักเต็มหัวเกโระเกโระออกทีล่ะเล่ม  ปากก็บ่นงึมงำแบบไม่มีพักเบรกว่า...

 

"งี่เง่า เต่าตุ่น ไร้สาระ บ้าบอ คอแตก แหกประจาน บานตะไท ไงก็ช่าง"

 

ปึด!!!~

เส้นเลือดปูดบนหน้าผากเจ้าชายนักฆ่าเพราะคำบ่นของร่างเล็ก

 

"ห้ามดึงมีดออก แล้วกินช็อกโกแลตวาเลนไทน์หลงฤดูนี่เร็วๆเข้า ไอ้เด็กบ้า!!!"

 

ฟรานเหลียวหน้ามองเบลวูบหนึ่ง  เบลรู้สึกเหมือนจะเห็นวี่แววความสงสารบ่นละเหี่ยใจในดวงตาที่มองมา  พริบตาต่อมาฟรานก็หันกลับไปตั้งอกตั้งใจดึงมีดออกพร้อมกับพูดว่า

 

"รุ่นพี่ครับ วาเลนไทน์น่ะมันเดือนกุมภานะครับ วาเลนไทน์ปีนี้ไม่มีสาวให้ช็อกโกแลตจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง"

 

ปึด  ปึด!!!~

 

"รีบๆกินเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย เจ้ากบบ๊อง!!!"

 

ไวกกว่าคำพูดเจ้าชายนักฆ่าพุ่งไปยัดช็อกโกแลตเข้าปากบังคับให้ฟรานกลืนลงคอไปอย่างทุลักทุเล  เจ้าชายไม่ผิดนะ  ก็ใครใช้ให้เจ้าเด็กนี่ปากมากนักล่ะ

 

"อ๊บ...อ๊บ...อ่อย...แค่กๆๆๆ"

 

ฟรานสำลักช็อกโกแลตไอโขลกๆออกมาชุดใหญ่  แต่ถึงกระนั้นช็อกโกแลตก็ไหลผ่านคอลงท้องไปได้  ท่ามกลางการนับจับเวลาของเบล

 

"ชิชิชิชิ เอาล่ะ..."

 

...1นาทีผ่านไป...

 

"เฮ้ย ไอ้คุณบอส ปล่อยฉันซะที"

 

"ถ้าไม่ปล่อยแล้วแกจะทำไม ไอ้สวะ"

 

เบลกับฟรานหันมองต้นเสียงเอะอะตามสัญชาตญาณ  แม้เสี้ยวหนึ่งของความคิดจะบอกว่าไม่ต้องหันก็รู้ว่าเสียงใครก็เถอะ  เสียงสถ่อยๆแบบนี้ทั้งโลกมีอยู่แค่สองคนเท่านั้นแหละ

 

"อ้าว เบล ฟราน พวกแกทำอะไรกันอยู่"

 

...2นาทีผ่านไป...

 

"กลับมาแล้วจ้า ได้เลวี่ทอดกรอบติดมือกลับมาด้วย"

 

เสียงดัดจริตของลุสซูเลียดังควบคู่ไปกับเสียงเหมือนลากอะไรหนักๆดังครืดๆตามมาเป็นเสียงประกอบทิ้งรอยเปื้อนดำๆบนพื้น

 

"เกิดอะไรขึ้นกับเลวี่ล่ะ"

 

สควอโล่ตะคอกถามแบบเดียวกับที่ฟรานกำลังคิดอยู่เลย  นักฆ่าเรือนผมสีมรกตกำลังสงสัยว่าคนพวกนี้ออกไปทำอะไรกัน  แล้วทำไมมีแต่เขาที่ไม่ได้ไปด้วย

 

...3นาทีสิ้นสุด...

 

"ช็อกโกแลตอะไรรสชาติห่วยบรมเลย อย่าบอกนะว่ารุ่นพี่ทำเอง ผมว่าอาชีพนักทำขนมไม่เหมาะกับรุ่นพี่อย่างแรงนะครับ"

 

ฟรานพูดแบบนั้น  นอกจากจะเรียกเส้นเลือดปูดโปนบนขมับเบลกับมีดแค่6-7เล่มประทับแน่นบนหัวกบแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  นั่นแปลได้ความเดียวว่า...

 

"ชิชิชิชิ น่าเบื่อจัง ของเจ้าชายก็ไม่ใช่เหรอ ของบอส ของสควอโล่ ของลุซซูเลียก็ไม่ใช่เหมือนกัน"

 

"เฮ้ย หรือว่าเป็นช็อกโกแลตของเลวี่วะ"

 

"แต่มันไหม้เกรียมไปแล้วเพราะเพลิงพิโรธของบอสนี่นา"

 

ขณะที่บทสนทนาน่าสงสัยลอยข้ามหัวไปมา  ฟรานยืนมองบอสขี้โมโหลากสควอโล่เข้าไปห้องไป  ได้ยินลุซซูเลียบอกจะไปทำกับข้าว  ไม่สนใจเลวี่ทอดกรอบบนพื้น  จนกระทั่งเบลเฟกอลเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย

 

ผู้ใช้มายาร่างเล็กจึงล้วงเอาช็อกโกแลตออกมาจากกระเป๋าเสื้อ  เมื่อครู่เขาใช้ภาพมายาหลอกว่าตัวเองกินช็อกโกแลตเข้าไปแล้ว  และแอบเก็บช็อกโกแลตตัวปัญหาไว้ในกระเป๋าเสื้อ

 

"เอาล่ะ ทำยังไงกับเจ้านี่ดี..."

 

ฟรานพึมพำเบาๆ  เรื่องจะกินเองไม่อยู่ในหัวแม้แต่น้อย  ฟังจากที่พูดๆกันใครกล้ากินก็บ้าแล้ว  แต่จะให้โยนทิ้งไปก็น่าเบื่อแย่  หรือจะแอบเอาให้รุ่นพี่เบลกินซะเอง  ขณะที่กำลังคิดนัยน์ตาคู่สวยก็สอดส่ายไปรอบๆ  ก็เห็นแต่แสงระวีทอดกรอบบนพื้นเท่านั้น

 

"...อะ...อืม..."

 

เหมือนเลวี่จะได้สติกลับมานิดหน่อย  เอาแบบนี้ดีกว่า...

ฟรานค่อยๆย่องไปใกล้ๆ  แล้วยัดช็อกโกแลตในมือเข้าปากบังคับเลวี่เคี้ยวกลืนลงคอไป

 

"...แล้วมันจะเป็นยังไงต่อล่ะ"

 

ร่างเล็กพึมพำกับตัวเอง  นั่งยองๆรออยู่สักพักก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ความสนใจของเจ้าตัวจึงหมดลงแล้วเดินออกไปบ้าง 

 

แว่วเสียงงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์แต่จับไปกะเดียดเอาเองของแสงระวี อายแทน

 

"...ใน...ที่สุด...ก็...ได้กิน...ช็อก...โกแลต...จาก...บอส..."

 

"ฮาดดดด  เช้ยยยยยยย"

ทว่าเสียงที่ดังยิ่งกว่าคงเป็นเสียงจามของบอสวาเรียสุดแกร่งนามว่าแซนซัส

"สวะ ใครนินทาวะ"

 

 

 

ฐานทัพมิลฟีโอเล่

 

ช็อกโกแลตสองชิ้นที่ยังไม่ได้รับการแตะต้องเข้าปากราวกับมันเป็นช็อกโกแลตแกะสลักอันงดงามจนคนเห็นไม่กล้ากินถูกวางแบบง่ายๆบนโต๊ะ  โดยมีเจ้าของช็อกโกแลตทั้งสองทุ่มเถียงกันไม่ได้หยุดปาก

 

"อะฮร้า ซาคุโร่ ฉันมีเวลาให้นายหลังจากกินช็อกโกแลตทั้งวันนะ แต่ฉันจะไม่รอความเล่นตัวของนายอีก รีบๆกินช็อกโกแลตวาเลนไทน์หลงฤดูของฉันเร็วเข้า"

 

"บ้าป่าว คิเคียว ท่านเบียคุรันก็บอกกฎไว้ชัดแล้วนี่ ฉันพูดประโยคนั้นก่อนเพราะงั้นนายต้องกิน"

 

"คนเหลวเป๋วอย่างนายน่ะนะจะพูดเร็วกว่า อะฮร้า มุขนี้ไม่ขำนะ ซาคุโร่"

 

ณ. มุมหนึ่งไม่ห่างจากการทุ่มเถียงด้วยเรื่องอันสุดแสนจะไร้สาระแต่อันตรายยิ่งกว่างานระดับSSS

 

"เห็นแล้วๆๆๆ สาเหตุที่ท่านเบียคุรันกับพวกคิเคียวไม่อยู่"

 

"ชี่~ เงียบหน่อยสิยะ เดี๋ยวสองคนนั่นก็ได้ยินหรอก..."

 

สองนักฆ่าจาก6บุปผา  บลูเบลกับเดซี่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ที่มุมลับตา  แม้จะบอกว่าลับตาแต่ถ้าคิเคียวกับซาคุโร่ไม่ทะเลาะกันเพราะช็อกโกแลตก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะไม่รู้สึกตัว

 

"สองกล่องนั่นดูยังไงก็ช็อกโกแลตธรรมดาไม่ใช่เหรอ แค่กินทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น"

 

"จะเกี่ยวกับที่ก่อนหน้านี้ที่ท่านเบียคุรันเรียกอิริเอะ โชอิจิไปพบหรือเปล่านะ"

 

"เรื่องนั้นยังไงก็ช่าง เอียงหูมาซิ เดซี่...กระซิบ...กระซิบ..."

 

"พร้อมนะ...3...2...1...ไป!!!"

 

พริบตาที่เดซี่แปลงร่างวิ่งอ้อมไป  บลูเบลก็พุ่งเข้าหาซาคุโร่กับคิเคียวจากด้านหน้าตรงๆ  เสี้ยววินาทีที่คิเคียวและซาคุโร่เบนความสนใจไปยังการปรากฏตัวของเดซี่จากด้านหลัง  บลูเบลที่มาจากด้านหน้าก็คว้าช็อกโกแลตทั้งสองกล่องมาได้  และเดซี่ก็พุ่งต่อโดยไม่สูญเสียความเร็วพาบลูเบลหนีออกจากระยะทวงช็อกโกแลตคืนของคิเคียวกับซาคุโร่ได้สำเร็จ

 

"เยี่ยม!! ได้ช็อกโกแลตมาแล้ว รีบกินเลย!!!!"

 

บลูเบลพูด  ทว่าพริบตาต่อมาปรากฏมือของซาคุโร่ดึงคอเสื้อเดซี่จากด้านหลัง  และมือของคิเคียวโอบเอวอุ้มบลูเบลจนตัวลอย

 

"อะฮร้า ช็อกโกแลตนี่ไม่ใช่ของกินเล่นนะ ทั้งคู่รีบคายออกมาเร็วเข้า"

 

"คายสิ คายสิ คายเร็วๆ"

 

คิเคียวเอ่ยอย่างนุ่มนวลโดยไม่เสียความเยือกเย็น  ต่างกับซาคุโร่ที่เขย่าเดซี่เสียจนหัวสั่นหัวคลอนกระต่ายพลัดหลุดจากมือตกพื้นเสียงดังตุบ

 

อึกก!!!

 

เสียงที่ไม่ใช่เสียงกระต่ายตกพื้นทำเอาใจนายไม่หนุ่มและนายไม่แมนร่วงลงไปกองที่ตาตุ่ม 

เดซี่กับบลูเบลกินช็อกโกแลตเข้าไปแล้ว!!!

 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #454 nampeung (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 23:06
    ได้ใจมากกกกกกกกกก
    #454
    0
  2. #441 พันปักษา (@vongolatsuna27) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 12:58
    น่าเสียดายเนอะเจ้าชาย 

    แล้วสองตัวปวนจะเป็นอย่างไงต่อหว่า
    #441
    0
  3. วันที่ 25 กันยายน 2555 / 11:37
    BF บันไซ!!!!!!!!!!!!!!
    #404
    0
  4. #286 ............. (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 18:57
    **0**!!! จาใช้ไมนร้าาา
    #286
    0
  5. #215 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 / 19:00
    อัพต่อเถอะนะค่ะ


    =^.^=
    #215
    0
  6. #214 Sreyer (@alvess) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 / 18:28
    *0*!!!
    #214
    0
  7. #213 mama (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 / 18:03
    โอ้ว....อัพตอนะค๊า>0
    #213
    0