Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 48 : แกมม่า - ยูนิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ม.ค. 53

Gamma - Uni

 

We stand today on the edge of a new

We stand today on the edge of a time

 

บนนภาดารากระพริบไหว  ใต้ผืนฟ้ามีรอยยิ้มของผู้คนส่งถึงดวงดาว  รอยยิ้มแห่งความสุขที่ดูยาวนานและห่างไกลกว่าจะได้เห็น

 

งานเลี้ยงฉลองการปราบเบียคุรันคืนสันติสู่ยุคสมัยถูกจัดขึ้นในสวน  เสียงหัวเราะเฮฮาประสานเสียงดื่มกินอาหารดังคละเคล้ามากว่าค่อนคืนแล้ว  เหนือขึ้นไปบนระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ปรากฏเงาร่างสูงในชุดสูทของหนึ่งบุรุษที่ไม่ได้เข้าไปร่วมงานเลี้ยงอย่างใกล้ชิด  เขาเพียงแต่เฝ้ามองบรรยากาศรื่นเริงจากด้านบนด้วยรอยยิ้มบาง  ของเหลวสีอำพันในแก้วใสพร่องไปกว่าครึ่งถูกวางอย่างหมิ่นเหม่บนขอบระเบียง

 

แกมม่ากำลังยิ้ม  เขาไม่ได้ยิ้มเพราะรู้สึกสนุกสนานไปกับงานฉลองเหมือนสมาชิกแฟมิลี่คนอื่น  แต่เขากำลังยิ้มเพราะนึกจินตนาการไปถึงใครคนหนึ่ง  ถ้าใครคนนั้นได้มาเห็นภาพงานฉลองที่มีแต่ความสุขสนุกสนานนี้จะทำหน้าแบบไหนกัน

 

I just tell you my thought

I think that is everything

 

บุรุษร่างสูงหมุนตัวเอนหลังพิงขอบระเบียง  หลับตาลงนึกถึงภาพเหตุการณ์หนึ่ง  แม้จะผ่านไปนานแล้วแต่เขายังจำมันได้ดี  วงแขนเล็กที่โอบรอบคอ  ยามที่ใบหน้าหวานใสเคลื่อนเข้ามาใกล้  ลมหายใจผะแผ่วรินรดข้างแก้ม  เสียงกังวานใสประดุจแก้วเนื้อบาง  เอ่ยประโยคนั้น...  คำพูดนั้น...

 

‘แกมม่า ฉันชอบคุณ เหมือนที่คุณแม่ชอบ'

 

"...บอส"

 

แกมม่าพึมพำเสียงแผ่วหวิว  ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร  หรือเรียกหาใครกันแน่

อาเรีย...บอสคนก่อน

หรือว่า...องค์หญิง

 

"เฮอะ..."

 

ชายหนุ่มแค่นยิ้มกับตัวเอง  หรือนี่จะเป็นสาเหตุให้เขาไม่เรียกองค์หญิงว่าบอส  เพราะบอสสำหรับเขามีได้แค่คนเดียว  ไม่ใช่สิ  คนที่ช่วงชิงเอาหัวใจเขาไปมีได้แค่คนเดียว  แต่ว่า...

แต่เธอคนนั้น  อาเรีย  เธอตายไปแล้ว 

และยัง...

‘ฉันชอบคุณ'

 

แกมม่ากุมขมับตัวเอง  จริงอยู่ที่ตอนนั้นเขายังรู้สึกอกหักจากรุ่นก่อนจึงแทบไม่รู้สึกอะไรที่ทำให้หัวใจหวั่นไหวเท่าตอนนี้  แต่หลังจากที่องค์หญิงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเบียคุรัน 

ทำไมเขาถึงโมโหเดือดดาลขนาดนั้น  ทำไมเขาถึงดูไม่เป็นตัวเขาเองอีกเลยนับจากนั้น

 

I try it for you at once. I shout. I'm calling you.

 

"องค์หญิง!!!"

 

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองรถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอด  เมื่อประตูเปิดออกร่างเล็กบางขององค์หญิงแห่งจิสโรเนโร่แฟมิลี่พลันก้าวลงจากรถ  รอยยิ้มละไมที่เป็นรอยยิ้มแห่งสันติสุขโดยแท้ส่งให้ทุกคน  ยูนิกล่าวทักทายคนในงานพลางสอดส่ายสายตาหาใครบางคน

 

จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่...

 

"คุณลุง!!!"

 

อัลโกบาเลโน่จุกเหลืองในชุดสูทยกยิ้มมุมปาก  ถึงไม่มีพลังอ่านใจดั่งเช่นเด็กสาวแต่รีบอร์นก็รู้ความต้องการของเธอดี  นิ้วเล็กๆขยับชี้ขึ้นข้างบนเป็นสัญญาณโดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

 

"ขอบคุณค่ะ คุณลุง"

ยูนิยิ้มกว้าง  ปลีกตัวจากงานเลี้ยงเดินเข้าไปในคฤหาสน์ทันที  ขาเพรียวบางก้าวสลับขึ้นลงบันไดอย่างรวดเร็วจนเกือบจะวิ่ง  เพราะอยากพบ  เพราะอยากเจอ  อยากเห็นหน้าคนๆนั้นยิ่งกว่าใคร

แต่เห็นแล้วจะพูดอะไรล่ะ...

 

But I don't know your feeling. I don't know what you say.

 

เขายืนอยู่ตรงนั้น  ร่างสูงกำยำในชุดสูทเอนหลังพิงขอบระเบียง  หลังตานิ่งจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดอยากจะอ่านใจ  ยูนิกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก  ทั้งที่คนที่อยากเจออยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆแต่ขากลับไม่ขยับสักก้าว  ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา  ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เห็นหน้าเขาแล้วหัวใจเต้นรัวเร็วใบหน้าร้อนผ่าวได้ถึงขนาดนี้

 

We must put end to this war.

I want to be with you.

 

"องค์หญิง... ยืนหลบอยู่ตรงนั้นทำไม"

 

ยูนิเกือบสะดุ้งโหยงที่อีกฝ่ายรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้  แกมม่ากระพริบตางงๆเป็นฝ่ายเดินมาหาเอง

 

I challenge for everything.

 

ร่างสูงย่อตัวคุกเข่าลงเบื้องหน้า  เหมือนวันแรกที่พบกันและสาบานว่าจะปกป้องเธอด้วยชีวิต  รอยยิ้มบางของคนที่เอาแต่ทำหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลามีให้เธอคนเดียว  ฝ่ามือที่ทั้งใหญ่และอบอุ่นอ่อนโยนเหลือคณากุมมือเธอไว้มั่นปัดเป่าความสับสนกังวลในใจจนหมด

 

"แกมม่า..."

 

คนถูกเรียกช้อนตามองเข้าไปในดวงตาสุกใส  ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังกุมมืออีกฝ่ายไว้

 

"มาดูทางนี้เถอะ"

 

แกมม่าพายูนิมายังจุดที่เขายืนอยู่จนถึงเมื่อครู่  พยักหน้าให้องค์หญิงตัวน้อยมองลงไปข้างล่าง  ร่างบางของเด็กสาวสองมือเกาะขอบระเบียงเขย่งเท้าชะโงกหน้าลงไปข้างล่าง...

 

Your smile is shine for me.

 

"กะแล้ว ว่าต้องยิ้ม"

 

คำพูดแปลกๆของอีกฝ่ายทำให้ยูนิหุบยิ้มเปลี่ยนเป็นเงยหน้ามองอย่างสงสัย  แกมมายังไม่ตอบในทันที  เท้าแขนกับขอบระเบียงมองบรรยากาศงานฉลองเบื้องล่าง  ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

 

"ไม่มีอะไร แค่คิดว่า ถ้าองค์หญิงได้มาเห็นภาพงานเลี้ยงที่มีแต่รอยยิ้มของผู้คน องค์หญิงจะต้องยิ้มออกมาจากใจจริงแน่ เพราะสันติสุขคือสิ่งที่องค์หญิงอยากเห็นมากที่สุด"

 

"ค่ะ"

เมื่อเข้าใจเจตนาของร่างสูงยูนิจึงยิ้มรับ  ก้มมองงานเลี้ยงเบื้องล่างต่อไปอย่างไม่รู้เบื่อ

 

"องค์หญิง เรื่องเมื่อตอนนั้น ตอนก่อนที่องค์หญิงจะถูกเบียคุรันควบคุม..."

 

จู่ๆแกมม่าก็เอ่ยขึ้นลอยๆ  จนยูนิตั้งหลักแทบไม่ทัน  เด็กหญิงหันมองอีกฝ่ายทันที  แต่เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของเขาเท่านั้น  เรื่องเมื่อตอนนั้นคือตอนที่เธอบอกออกไปว่าชอบเขา  และเป็นเรื่องเดียวกับที่เธอคิดมาตลอดจนไม่กล้าเดินไปหาเมื่อกี้  เธอพูดสิ่งที่อยากพูด  สิ่งที่รู้สึกมาตลอดออกไปแล้ว  เหลือก็แต่...คำตอบ...

 

"...ขอโทษ"

 

ราวกับโลกหยุดหมุนทันทีที่แกมม่าพูดจบ  ขอโทษก็แปลว่า...  ยูนิเบิกตากว้างขบริมฝีปากแน่น  ในตอนที่รู้สึกอยากวิ่งหนีไปให้ไกล  แกมม่าคุกเข่าต่อหน้าเธออีกครั้งและดึงมือเธอมากุมไว้

 

"ขอโทษ ที่ตอนนั้นผมยังไม่รู้ใจตัวเอง ขอโทษที่ทำให้องค์หญิงต้องรอคำตอบมาตลอด"

 

แกมม่าส่งยิ้มให้ใบหน้าตกตะลึงของยูนิ  ว่าไปแล้วเขาก็ยังสับสนไม่รู้หัวใจตัวเองจนกระทั่งหันไปเห็นยูนิยืนหลบมุมอยู่เมื่อกี้นั่นล่ะ  ถึงได้รู้ว่าความรักที่มีต่ออาเรียนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำที่มีค่าประดุจแก้ว  และสำหรับยูนิ...

 

...เขาไม่ได้ต้องมนต์ใดๆ  แต่มอบหัวใจให้เธอผู้นี้ไปแล้ว...

 

ปลายนิ้วสัมผัสพวงแก้มนุ่มมืออย่างอ่อนโยน  เขาเลื่อนมือขึ้นไปแตะปลายผมด้านหน้าร่างเล็กเบาๆ  แกมม่ายื่นหน้าเข้าใกล้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาจากตัวยูนิ  สบสายตาคู่สวยแล้วพูดว่า...

 

"ยูนิ ผมรักคุณ"

 

สิ้นคำยูนิเผยยิ้มทั้งน้ำตาโผเข้ากอดชายหนุ่มแน่น  แกมม่าลูบศีรษะเธอเบาๆ  หัวใจที่เชื่อมั่นในตัวยูนิมาตลอดแปรเปลี่ยนเป็นความรักที่จะไม่มีวันแปรผัน 

 

"พูดให้ฟังอีกครั้ง ได้หรือเปล่า"

 

แกมม่าเอ่ยขอกับคนที่กอดคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อยเพราะเขินจนไม่กล้าสบตา  เอ่ยขอประโยคที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคืออะไร  และเขาเชื่อเหลือเกินว่ายูนิจะทำตามที่เขาขอ

 

I BELIEVE IN YOU

 

"แกมม่า ฉันรักคุณ"

 

END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #444 สายลม (@namhom46) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 23:13
    ตอนที่บอกรักฟินเวอร์ ในการตูนไปไม่รอดตาย(?)ทั้งคู่ ไม่ได้บอกรักกันตรงๆ มารักกันในนิยายก็ได้~~~~~
    #444
    0
  2. #348 เจ้าหนูสาคู (@sagojunior) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2554 / 23:54
     ชอบคู่นี้มากมายยยยยยยยยยยยยยยยยยย >//////////////////////////<  
    #348
    0
  3. #328 chackmate (@chackmate) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 02:21
    T^T
    อ่านแล้วมันจี๊ด โคตรชอบอ่ะคู่นี้
    #328
    0
  4. #269 nutt (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 03:53
    ชอบคู่นี้จัง น่ารัก แต่ ไม่น่าตายเรย TT^TT
    #269
    0
  5. วันที่ 4 เมษายน 2553 / 12:45
    กรี๊ด!!!แกมม่า โลลิค่อนอีกแร้วววว>[]<!!!!!
    #268
    0
  6. #237 ~•MiKaN_Saori•~ (@scubb) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 14:54
    กะรี๊ดดดดด~!!!!น่ารักเว่อร์อ่ะคะ><

    อยากอ่านคู่แรร์(B86)บ้างอะคะ=w=

    ไม่ก็คู่BMรีเควสได้มั๊ยค่ะเนี่ย><
    #237
    0
  7. #229 อ้อแอ้ (@auae-jung) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 12:03
    เริ่ด

    อ่านแล้วอ่านอีกก็ไม่เบื่ออะคู่นี้ >w<
    #229
    0