Fic KHR - Reborn

ตอนที่ 49 : RebornxFon โลกที่แตกต่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ก.พ. 55

เรื่อง โลกที่แตกต่าง
 
ในวัน...ที่เหล่าผู้ที่ถูกเลือกให้มาเป็นอัลโกบาเลโน่มารวมตัวเป็นครั้งแรก เหล่าผู้ที่สามารถเรียกตัวเองได้ว่าเป็นสุดยอดของแต่ล่ะสาย ทั้งอัจฉริยะ ผู้ใช้มายา ผู้ที่มีร่างกายพิเศษ
...นักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุด...
...สุดยอดผู้ใช้วิทยายุทธ...
นักฆ่าในชุดสูทดำ กับ ชายถักผมเปียในชุดจีน
 

“นายเก่ง แต่ก็ไม่ใช่นักฆ่า”
“ครับ ผมไม่ใช่”
“นั่นทำให้นายกับฉัน...เราอยู่กันคนล่ะโลก”
 


ช่วงเวลาสั้นๆที่ไม่ต่างจากการเข้าค่ายพักแรม ลดทอนระยะห่างความแปลกหน้าให้สั้นลง
ปัง!!!
ลูกกระสุนธรรมดา ทำหินยักษ์ให้กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ปกป้องหญิงสาวผู้ที่จะเป็นนภา หัวหน้าแห่งอัลโกบาเลโน่ ปืนคู่ใจถูกเก็บไว้ใต้เสื้อ นัยน์ตาคมที่มักจะถูกซ่อนอยู่ใต้หมวกดำเหลือบมองร่างเพรียวในชุดสีแดงอ่อน เคลื่อนไหวอย่างว่องไวและเงียบเชียบขึ้นไปดูความปลอดภัยของนกน้อยในรัง
“นกปลอดภัยดีครับ”
ฟงกลับลงมาบอกด้วยรอยยิ้มละไม
“ขอบใจจ้ะ คุณด้วยนะ รีบอร์น”
นักฆ่ามือหนึ่งไม่เอ่ยคำ เพียงใช้ปลายนิ้วแตะหมวก แต่นั่นก็ไม่ทำให้รอยยิ้มหายไปจากนภา
ลูเช่กลับเข้าบ้านพักไปแล้ว แต่ฟงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ฟงยิ้ม รู้สึกได้ว่านักฆ่าหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ห่างออกไปเกือบ5เมตรเปล่งจิตพิเศษที่นักฆ่าพึงมีตรึงเขาเอาไว้
...จิตสังหารที่ไม่สังหาร ซึ่งเจาะจงมาที่เขาคนเดียว...
ความรู้สึกคุกคามที่ราวกับคลื่นใต้น้ำ ดูเผินๆอาจไร้พิษภัย แต่หากต่อต้านคงถูกคลื่นน้ำกลืนกิน ต้องเป็นคนเฉียบขาดขนาดไหนกันนะ ถึงจะเปล่งพลังแบบนี้ได้
ฟงยืนนิ่ง หลับตาปล่อยจิตว่าง โอนอ่อนอย่างมั่นคง ดั่งกิ่งไผ่ที่ลู่ตามลม แต่รากยังคงฝั่งลึกในปฐพี
เนิ่นนาน จนในที่สุดนักฆ่าหนุ่มที่ส่งจิตคุกคามเป็นฝ่ายขยับตัวก่อน รีบอร์นหมุนตัวจะกลับบ้านพัก ชั่วพริบตาที่เดินสวน คำพูดหนึ่งได้หยุดเขาเอาไว้
“หมดเรื่องพูด...กับผมแล้วหรือครับ”
หากคนหนึ่งหยุดการเคลื่อนไหวของอีกคนด้วยความเงียบ อีกคนก็สามารถหยุดอีกคนไว้ด้วยคำพูดแฝงนัยยะ
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรกับนายเลย”
“หรือครับ...แต่คำพูด...บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวด้วยวาจา”
ฟงเอ่ยเรียบๆ แล้วก้าวผ่านรีบอร์นไป ชั่วพริบตาที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล รีบอร์นเกือบจะเสียการควบคุมตัวเอง แล้วกระชากแขนเรียวข้างนั้น ดึงเจ้าของรอยยิ้มละไมเข้าหาตัว
แต่ในวันนั้น ฟงก็เดินกลับเข้าบ้านพักโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น  
 

เขาไม่รู้...ว่าอีกฝ่ายมีอะไรดึงดูดให้เขาสนใจ
เขาไม่รู้...ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตามักจะไล่ตามคนๆนั้น
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การได้ยินเสียง...สร้างทั้งความสุข...และแรงหึงหวง
 

“...การหมกมุ่นกับเรื่องเงินทำให้จิตใจขุ่นมัว ทางที่ดีคุณควรจะ...”
จู่ๆคำเทศนายาวเหยียดที่ราวกับครูแก่ๆโดยไม่ดูว่าลูกศิษย์หรือคนฟังทำหน้ายังไงหยุดชะงักลง ดวงตาสีนิลเหลือบมองด้านหลัง ใครบางคนที่เขาคิดว่านั่งจิบกาแฟเอสเปรสโซ่ได้หายไปแล้ว แต่จิตคุกคามพิเศษอันเป็นลักษณะเฉพาะส่งตรงถึงเขาคนเดียวมาจากชั้นบนของบ้านพัก
ฟงเอ่ยขอตัวกับผู้ใช้มายาไวเปอร์ ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อนขึ้นไปชั้นสอง...ห้องด้านในสุด
...ห้องของเขาเอง...
หากเป็นนักฆ่าการสะเดาะกลอนเข้าไปนั่งในห้องคนอื่นคงไม่ใช่เรื่องแปลก ฟงคิดในใจ แล้วผลักประตูเข้าไป เอียงคอมองชายในชุดสูทที่ถือวิสาสะนั่งบนเตียงเขา และยังทำเหมือนไม่ได้สังเกตว่าเจ้าของห้องกลับมาแล้วอีก
“ดูคุณหงุดหงิดนะครับ”
ฟงเปรยเรียบๆ หันไปปิดประตูห้อง สืบเท้าเข้าหานักฆ่าหนุ่มอย่างนิ่มนวล
“จำที่คุณเคยพูดกับผมได้มั้ยครับ เพราะผมไม่ใช่นักฆ่า คุณกับผมจึงอยู่กันคนล่ะโลก”
น้ำหนักเตียงเพิ่มขึ้นเมื่อร่างโปร่งในชุดจีนนั่งลงเคียงข้างนักฆ่ามือหนึ่ง ฟงหันไปสบสายตาเย็นชาของรีบอร์นตรงๆ
“ทั้งที่ผม...อยู่ตรงหน้าคุณ...ในระยะที่สัมผัสถึงกันได้ขนาดนี้...คุณยังจะพูดแบบนั้นอยู่อีกหรือครับ”
ปลายนิ้วขาวเรียวที่ผ่านการฝึกฝนเลื่อนขึ้นแตะแก้มรีบอร์น ลากเลื่อนจรดริมฝีปาก นั่นทำให้ความอดทนของนักฆ่ามือฉมังขาดผึง
ตุ้บ!!!
ร่างของฟงถูกกดให้นอนราบกับเตียง รีบอร์นโน้มตัวลงคร่อมอีกฝ่ายไว้ด้วยดวงตาเย็นชา ถึงจะอยู่ในสภาพเป็นรองแต่รอยยิ้มที่ขับเน้นให้เครื่องหน้านั้นโดดเด่นยังไม่คงจางหาย
“ที่ปกติทำตัวเยือกเย็น ก็เพื่อจะซ่อนอารมณ์รุนแรงสินะครับ”
ฟงเอ่ยกระเซ้า นิ้วเรียวรวบเนคไทอีกฝ่ายดึงเข้าหาตัว จนตอนนี้ระยะห่างของทั้งคู่แทบกลายเป็นศูนย์
“พอเห็นหน้ายิ้มของนาย ฉันก็คิดว่าอยากจะทำให้นาย...ร้องครวญครางอ้อนวอนฉัน”
“เอ๋?!?” ใบหน้าเปื้อนยิ้มเลือนหาย พอเห็นสีหน้ารีบอร์นตอนนี้ ฟงชักกลืนน้ำลายไม่ลง “เอ่อ คุณอาจจะ S แต่ผมไม่ M นะครับ”
“หึ นายเป็นของฉัน ตั้งแต่แรกที่เจอ”
...ระยะห่างพลันกลายเป็นศูนย์...เพราะหัวใจและร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว...


                                     END
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #469 nampeung (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 01:07
    กรี้ดดดดดดดดดดดด
    #469
    0
  2. #418 พันปักษา (@vongolatsuna27) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 16:24
    โทษฐานที่บังอามายัวยวนซะน่าลิ้มลองก็คงยากที่จะอดไม่ให้รุนแรงได้ไหว

    นายก็งรับบทลงโทษที่แสนหอมหวานนี้ละกันนะ ฟง
    #418
    0
  3. #389 ✿*゚’゚・✿Queen (@rarakyo) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 18:26
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ค้ะ อร๊ายยยย  ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สุดๆๆๆเรยยยย 
    #389
    0
  4. #388 Rurouni (@small-fish-tail) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2555 / 20:32
    ขอบคุณมากกก อยากอ่านคู่นี้มานานแสนนาน
    #388
    0
  5. #386 pukluk_ (@pukluk-) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 20:27
    น่ารักดีเนอะ แต่อยากให้ฟงคั่กับไวเปอร์มากกว่า -3-
    #386
    0
  6. #380 ชีวิตนี้ขาดใจแต่อย่าขาด Y -//////- (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 14:41
    อ๊ากกกก

    หวานได้อีก!!!!~ -////-

    #380
    0
  7. #377 Olaี้EJ (@yayeeba) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 15:43
    น่ารักอ่าาาาาา ><
    #377
    0