ธิดาแม่ทัพดวงใจจอมมาร

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 : งานเลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

           ตอนนี้ฉันกับพี่หวงหลงก็เดินทางออกมาถึงข้างนอกของป่าอสูรมรณะแล้ว ฉันจึงกระโดดลงจากเสือที่มาส่ง ก่อนที่พี่หวงหลงจะกระโดดตามออกมา

           “หากข้ามีปัญหาอันใด จะส่งจดหมายไปกล่าวนะเจ้าคะพี่หวงหลง ฉันยิ้มอย่างน่ารักที่นึง ก่อนจะโบกมือบ้ายบายเขา

           “บ้ายบาย ฉันกล่าวพร้อมกับโบกมือ พี่หวงหลงมองฉันอย่างงุนงงเล็กน้อยกับคำที่ฉันใช้ ฉันจึงกล่าวบอกถึงความหมายของมันให้พี่หวงหลงรู้

            “แปลว่าลาก่อนเจ้าค่ะ ฉันเอ่ยพร้อมกับพูดย้ำอีกครั้ง บ้ายบาย แต่พี่หวงหลงก็ไม่ได้กล่าวอันใดเช่นเดิม ก่อนจะกล่าวประโยคหนึ่งออกมา

            “เจ้าคิดจะส่งข้าเพียงแค่นี้งั้นหรือ ข้าบาดเจ็บอยู่ หากพบมือสังหารระหว่างทางเล่า พี่หวงหลงกล่าวอย่างไม่แน่ใจ พร้อมกับขมวดคิ้วมองฉัน

            “ท่านพี่หวงหลงช่างเรื่องมากเสียเหลือเกินนะเจ้าค่ะ แต่ถ้าหากเจอจริงก็ช่วยไม่ได้ ฉันเอ่ยก่อนเดินนำพี่หวงหลงออกไป และท่านพี่หวงหลงก็เดินตามฉันมา พวกเราต้องเดินไปเนื่องจากไม่สามารถให้เสือเป็นพาหนะเช่นเดิมได้ มีหวังชาวเมืองตกใจวิ่งหนีเตลิดพอดี พวกเราจึงจำเป็นต้องเดินกันไป

             เมื่อใกล้ถึงวังหลวง ก็พบกับองครักษ์ที่อยู่ๆมาจากไหนไม่รู้ว่าทำความเคารพพี่หวงหลง แต่แน่นอนว่าพวกองครักษ์แต่วุ่นวายตามหาหวงหลง ที่เป็นถึงองค์รัชทายาทอย่างแน่นอน เมื่อมีคนพบเห็นจึงแจ้งข่าวกันต่อๆไป

            “องค์รัชทายาทปลอดภัยดีหรือไม่พะยะค่ะ ชายหนุ่มที่ดูจะเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น

             “องครักษ์ของท่านนั้นก็มาแล้ว ข้าไปก่อน ไม่ทันที่ฉันจะได้หันหลังจากไปก็พลันรู้สึกรังสีอำมหิตจากตัวองครักษ์รอบด้าน ที่คิดว่าฉันหมิ่นพระเกียรติองค์รัชทายาท

            “มันคือความต้องการของข้า พี่หวงหลงเอ่ยขึ้น ทำให้รังสีอำมหิตจางหายไป

            “เจ้าไม่คิดจะแวะไปดื่มชาที่ตำหนักของข้าก่อนหรือ พี่หวงหลงหันมาถามฉัน

            “ไม่ล่ะ ข้าขอตัวก่อน ฉันเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินหนีออกมา เพราะไม่อยากเข้าวังที่จะต้องทำตัวให้เรียบร้อย ปั้นหน้ากัน และกลัวว่าจะพบเจอกับท่านพ่อ และท่านพี่

            ฉันเดินทางกลับด้วยวิชาตัวเบา และก็กลับมาใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยการฝึกซ้อมเช่นเดิม

             เวลานั้นได้ผ่านไปรวดเร็ว เพียงไม่นานก็ผ่านจากเหตุการณ์ที่เจอกับองค์รัชทายาทมาถึงสามปีแล้ว ตอนนี้ฉันก็อายุสิบสองปีแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันได้มีติดต่อพี่หวงหลงบ้าง และเมื่อปีก่อนก็ได้ทำการดื่มน้ำร่วมสาบาน แต่หลังๆนั้นภาระงานของพี่หวงหลงค่อนข้างเยอะทำให้ติดต่อกันน้อยลง

             ปีนี้พี่หวงหลงนั้นก็จะมีอายุยี่สิบแล้ว ซึ่งวันคล้ายวันพระราชสมภพ ซึ่งจะมีงานเลี้ยงเร็วๆนี้ ฉันก็เป็นแขกคนหนึ่งที่ท่านพี่ได้เชิญด้วยตนเอง แม้จะเป็นการส่งจดหมายก็เถอะ ปีที่ผ่านๆมา พี่หวงหลงนั้นก็ชวน หากแต่ฉันก็ปฏิเสธไปเสียทุกครั้ง แต่ครั้งนี้อีกไม่นาน ฉันก็จะเรียนรู้ตำราแพทย์สวรรค์ได้ทั้งเล่มแล้ว รวมไปถึงวรยุทธ์ตอนนี้ที่ใกล้จะเรียนรู้วิชาทั้งหมดที่ไป๋และเฮยถ่ายทอดมาหมดแล้ว ฉันจึงคิดว่าน่าจะทันงานเลี้ยงอีกสองเดือนข้างหน้านี้ ฉันเร่งๆฝึกฝน เพราะคิดที่จะฝึกฝนเสร็จไปงานเลี้ยงก็คงจะพบปะกับท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ๆเป็นแน่ ก็จะเซอร์ไพรส์ด้วยเลย อิอิ

             เวลาสองเดือนก็ผ่านไปรวดเร็ว ฉันก็ฝึกฝนวรยุทธ์ และได้รับวิชาจากไป๋และเฮยจนหมดแล้ว ส่วนตำราแพทย์นั้นก็ทำความเข้าใจหมดแล้ว และฉันได้เลือกที่จะจดโดยย่อๆเพื่อทบทวนเหมือนช็อตโน้ตไว้ด้วย วันนี้ก็เป็นวันที่จะมีงานเลี้ยง และเมื่อวานท่านพี่หวงหลงก็ได้ส่งจดหมายมาย้ำเตือน เพราะกลัวว่าฉันจะลืมงานสำคัญเช่นนี้ เมื่อฉันกำลังจะออกเดินทางในยามบ่ายนั้นก็พลันเจอกับไป๋และเฮยก่อน

             “ข้าให้เวลาเจ้าเป็นเวลาสองปีในการที่เจ้าจะอยู่กับครอบครัว เมื่อเจ้าอายุครบสิบสี่ พลังยุทธ์ของเจ้านั้นน่าจะเข้าขั้นสิบสาม พวกข้าจะพาเจ้าไปหาตำราวรยุทธ์สวรรค์ ในช่วงนี้ข้าจะเดินทางไปแจ้งข่าวกับนายท่านของพวกข้าก่อน และเมื่อถึงเวลาพวกข้าจะมารับ ไป๋เป็นคนพูดออกมา ทำเอาฉันเศร้าเล็กน้อยที่จะต้องจากกับทั้งสองไปถึงสองปี

             “เพียงแค่สองปีเท่านั้น ก็จะพบเจอกันอีก ไม่ต้องเศร้าใจไป เฮยที่อ่านใจฉันออกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิมเหมือนที่พบกันคราวแรก

            “แล้วเจอกันเจ้าคะ บ้ายบาย ฉันเอ่ยพร้อมกับโบกมือก่อนจะจากไป ซึ่งทั้งสองก็โบกมือพร้อมกับกล่าว บ้ายบาย ให้กับฉันเหมือนกัน เพราะฉันได้สอนคำนี้ให้กับพวกเขาทั้งสองแล้ว

             ฉันเลือกที่จะเดินทางไปในช่วงบ่าย เพื่อไปเลือกซื้อเสื้อผ้าสวยๆไว้ใส่ไปงาน เพราะชุดของฉันนั้นที่สวยๆล่าสุดก็คงตอนซื้อกับท่านแม่ แต่ก็ใส่ไม่ได้แล้ว ฉันจึงเดินไปยังตลาดเพื่อเลือกซื้อชุด ซึ่งชุดที่ฉันเลือกก็มีสีม่วง และสีชมพูอยู่เหมือนเดิม ก็มันสีโปรดนี่ ช่วยไม่ได้จริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

             เมื่อฉันเลือกซื้อเสร็จแล้วจึงแวะเข้าพักที่โรงเตี๊ยม เพราะอยากจะพักผ่อนก่อนเล็กน้อยที่จะไปงานเลี้ยง

             วันนี้ฉันเลือกสามหน้ากากสีม่วงอ่อนเข้ากับชุด เครื่องประดับไม่ได้มีมากมาย เพราะไม่คิดที่จะเอาปิ่นมาปักหัวเยอะๆให้หนักหัวอยู่แล้ว ทุกคนอาจจะมองภายนอกว่าฉันเป็นเด็กสาวน่ารักสดใสผู้หนึ่ง แต่หารู้ไม่ว่าฉันเป็นเด็กสาวที่เรียนรู้ยาพิษมามากมาย สามารถพร่าชีวิตทุกคนด้วยเวลาอันสั้น

             เมื่อใกล้ถึงเวลาฉันจึงได้เดินทางออกจากโรงเตี๊ยม ผู้พบเห็นพลันมองฉันเป็นตาเดียว แม้ฉันจะสวมหน้ากากเต็มหน้าไว้แล้ว แต่ก็ยังคงเรียกความสนใจกับผู้อื่น แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ แม้จะรำคาญอยู่นิดหน่อย ฉันเดินทางไปยังวังหลวง สถานที่จัดงาน นี่เป็นการเข้าวังครั้งแรกทำเอาฉันประหม่าเล็กน้อย แต่เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกก็สามารถระงับความประหม่าได้อย่างง่ายเต็ม แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ และสูงศักดิ์

            เมื่อมาถึงประตูวังก็พบกับทหารกลุ่มหนึ่งกำลังตรวจสอบคนเข้าวัง พอฉันเดินเข้าไปหา เขาก็พลันมองฉันเล็กน้อยอย่างสงสัย

           “ข้ามาร่วมงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพองค์รัชทายาท ฉันเอ่ยออกไป ทำให้ทหารเฝ้าประตูเค้นหัวเราะออกมา เหมือนตลกกับคำพูดของฉัน

             “คุณหนูควรไปนอนเล่นอยู่ที่บ้านนะ ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่าน นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะให้ใครเข้าก็ได้ เมื่อทหารผู้หนึ่งพูดจบก็พลันหัวเราะออกมาอย่างดัง ทำเอาเรียกความสนใจไม่น้อย ทันใดนั้นฉันก็พลันเห็นองครักษ์ที่เคยมารับฉันและพี่หวงหลงคราวนั้นที่ฉันมาส่งพี่หวงหลง

             “หัวเราะอะไรกัน นี่เป็นเวลางาน ไม่ใช่เวลาพูดคุย!” เสียงขององครักษ์คนนั้นเอ่ยดัง ทำให้เหล่าทหารเฝ้าประตูเงียบกริบ พวกเขาเป็นเพียงทหารเฝ้าประตูวัง แต่อีกฝ่ายเป็นถึงองครักษ์ส่วนตัวขององค์รัชทายาท

            “คุณหนูคนนี้ต้องการที่จะเข้าวัง เพื่อเข้างานเลี้ยงขอรับ ทหารที่พูดคุยกับฉันก่อนหน้านี้เป็นผู้ตอบองครักษ์คนนั้น องครักษ์คนนั้นหันมามองฉัน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย และเอ่ยถาม

             “คุณหนูเหมยใช่หรือไม่

            “ใช่ ฉันเอ่ยเพียงเท่านั้น องครักษ์คนนั้นก็หันไปหาเหล่าทหาร

            “นี่คือแขกพิเศษขององค์รัชทายาท เหตุใดจึงไม่ให้เข้า องครักษ์คนนั้นเอ่ยพร้อมกับมองไปที่เหล่าทหารที่กำลังก้มหน้ากันอยู่

            “ก็เพียงเห็นข้ามาคนเดียว จึงคิดว่าเป็นเด็กหลงทาง ฉันเอ่ยก่อนที่เหล่าทหารนั้นจะตอบ

           “ไปกันเถอะท่านองครักษ์ ฉันเอ่ยขึ้น องครักษ์ผู้นั้นจึงไม่ได้ให้ความสนใจแก่เหล่าทหาร พาฉันไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง

            รอบด้านนั้นมีการตกแต่งที่สวยงามทำเอาฉันตื่นตาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา เดินตามองครักษ์ผู้นั้นไปเรื่อยๆ ก็ถึงสถานที่จัดงานเลี้ยง ซึ่งเขาได้พาฉันไปนั่งโต๊ะที่ค่อนข้างอยู่ใกล้แท่นที่นั่งของฝ่าบาท และไม่ใกล้จากตำแหน่งขององค์รัชทายาท

            ฉันมองสำรวจผู้คนที่มาเกือบครบแล้ว แต่ตำแหน่งที่สำคัญๆ อย่างฮ่องเต้ ฮองเฮา และเหล่าสนม รวมไปถึงองค์รัชทายาทนั้นยังไม่เสด็จ และครอบครัวของฉัน สกุลแม่ทัพซูก็ยังไม่เดินทางมาเช่นกัน

            เพียงไม่นานเสียงขุนนางหน้าประตูก็เอ่ยขึ้น

            “องค์รัชทายาทเสด็จ บุรุษร่างสูงที่ไม่พบเจอกันถึงสี่ปี เดินมาในอาภรณ์สีขาวกระจ่าง ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่งเดินเข้ามาผ่านประตู หญิงสาว คุณหนูตระกูลต่างๆ พลันมองตามๆกันและแก้มแดงไปพร้อมๆกันที่ร่างองค์รัชทายาทปรากฏ

            “ถวายพระพรพะยะค่ะ/เพคะ องค์รัชทายาท เสียงหลายเสียงดังกึกก้อง ฉันที่ไม่ต้องการเป็นแกะดำจึงต้องถอนสายบัวตามๆคนอื่นเช่นเดียวกัน

             พี่หวงหลงยามนี้ดูหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง แต่ฉันก็หาได้คิดอันใดไม่ เพราะคนหล่อๆนั้นฉันก็พบเจอมาเยอะแยะมากมาย พี่หวงหลงเดินไปนั่งตำแหน่งขององค์รัชทายาทก่อนจะนั่งลง เหล่าขุนนางทั้งหลายเดินออกมาถวายความเคารพ และกล่าวถวายพระพรกันเป็นครอบครัว ฉันเห็นเช่นนั้นก็พลันต้องเหนื่อยใจแทนท่านพี่หวงหลง ที่จะต้องมานั่งมอง และนั่งฟังเหล่าขุนนางอวยพร ซ้ำๆไปซ้ำๆมาทั้งๆที่รอยยิ้มเหล่านั้น มีความเสแสร้งผสมอยู่ด้วย เมื่อผ่านไปนานสักพัก ทุกครอบครัวก็ได้กล่าวถวายพระพรจนหมด พี่หวงหลงจึงเดินลงมาหาฉันที่อยู่ไม่ไกลนัก

              เมื่อฉันเห็นเช่นนั้นจึงได้ยืนขึ้นก่อนจะกล่าวถวายพระพร เพราะมีสายตาคนมากมายกำลังมองมา ทำให้ต้องทำตามพิธีอย่างช่วยไม่ได้

            “ถวายพระพรเพคะ องค์รัชทายาท ฉันย่อสายบัวอย่างงดงามเล็กน้อย ซึ่งท่าทีไม่ได้แข็งกร้าวหรืออ่อนหวานจนเกินไป

            “นั่งเถิด พี่หวงหลงเป็นคนกล่าวขึ้น

            “ขอบพระทัยเพค่ะ ฉันนั่งลงโดยเร็ว เพราะฉันก็ไม่ชอบยืนนานๆอยู่แล้ว

             “ไม่พบกันเพียงปีเดียวโตขึ้นเยอะเลยนะเหมยเอ๋อ พี่หวงหลงเอ่ยออกมาทำให้ผู้คนรอบๆที่แอบฟังพลันตกใจกับชื่อเรียกที่เขาเรียกฉัน

             “พระองค์กำลังหาเหาใส่หัวหม่อมฉันเพคะฉันเอ่ยด้วยเสียงกัดฟันเบาๆไปให้เขา

             “ข้าดีใจที่เจ้ามางานเลี้ยงครั้งนี้หลังจากที่ปฏิเสธถึงสามปี เจ้าช่างใจร้ายจริงๆเหมยเอ๋อ พี่หวงหลงยังคงเรียกเหมยเอ๋อต่อไป ทำเอาฉันหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เมื่อพี่หวงหลงนั้นกล่าวเสร็จ ก็พลันได้ยินเสียงตะโกนมาทางประตู

             “จวนแม่ทัพสกุลซูมาถึงแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

144 ความคิดเห็น

  1. #144 1435875288 (@1435875288) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:27
    รอคร๊าาาาาา
    #144
    0
  2. #142 Beycphut (@beycphut-1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:49
    โหลๆ ไรท์อยู่มั้ยจ๊ะ ถ้าอ่านอยู่มาอัพต่อด้วยนะ
    #142
    0
  3. #139 yuim06776 (@yuim06776) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:52
    ต่ออออนะไรท์กำลังดีดดดดๆๆ
    #139
    0
  4. #137 Mitsuwan (@0923382871) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 22:21
    พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากกำลังลุ้นเลย
    แต่ไรท์หายคือ"จะมาต่อมั้ยค่ะ"^^ เทรึป่าวอะ???
    คือจะบอกว่า....มาต่อทีค่ะค้างงงงงมากกกกก!!!!
    #137
    0
  5. #136 ShadowChilli (@dusky-y--y---y) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 01:15
    ได้โปรดอัพเถอะ มาทำให้อยากแล้วจากไป
    #136
    0
  6. #134 Aundesu (@Aundesu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 18:15
    รอออออ มาต่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านแล้ว
    #134
    0
  7. #133 Zoubutsushu (@rika21545) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:21
    เมื่อไหรจะมาอัพอะ
    #133
    0
  8. #132 yuyuyu123 (@yuyuyu123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 19:29
    มาอัพต่อเถอะค่ะะะะ
    #132
    0
  9. #131 nawanoi19 (@nawanoi19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 19:23

    รออ่าน

    #131
    1
  10. #124 bojisob (@bojisob) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    ค้างมากเมื่อไหร่ไรท์จะมาต่ออ รออยู่นะจ๊ะ😁😀
    #124
    0
  11. #123 uriellakira (@uriell) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 10:10
    ชอบๆๆๆๆๆสนุกมากแต่ก็ค้างสุดๆๆๆเหมือนกันเมื่อไรจะกลับมาอัพอีก
    #123
    0
  12. #121 mickey_90 (@mickey_90) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 14:52
    ชอบๆๆไรท์ไปไหน กลับมาดว่นนะเจ้าคะ
    #121
    0
  13. #120 boyflower (@boyflower) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 20:07
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ รอติดตามนะจร๊ อย่าหายไปนานนร๊
    #120
    0
  14. #118 miwo_o (@miwo_o) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:51
    สนุกแต่ค้างอะ ไม่ต่อหรอค่ะ
    #118
    0
  15. #117 licena (@licena) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:10
    สนุกกกกค้างอะ
    #117
    0
  16. #116 peemgirl (@peemgirl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:57
    ค้างงงงง
    #116
    0
  17. #115 THIP02112528 (@T02112528) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 20:16
    สนุกแต่ค้างงงงค่ะ
    ไม่มาต่อเหรอค่ะ
    หายไป8เดือน^_^
    #115
    1
  18. #113 kik09218 (@kik09218) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:52
    สนุกชอบๆๆมาต่อนะจะรออ่าน
    #113
    0
  19. #112 ntt_namtan (@ntt_namtan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:36
    รอค่ะค้างมากกกก
    #112
    0
  20. #108 makototipzall (@makototipzall) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 02:58
    สนุกมากคะ อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง. รอๆ
    #108
    0
  21. #107 Mycalamel (@mmbloveusmile04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:17
    กลับมาเถอะไรท์ให้อภัยแล้ว
    #107
    0
  22. #106 piyathida B (@1313181) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:43
    ค้างกลับมาเถอะ
    #106
    0
  23. วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 15:21
    กลับมาเถอะ
    #104
    0
  24. #103 Fon_vanut (@Fon_vanut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 10:01
    ไรท์มาต่อเถอะใจจิขาดแล้ว
    #103
    0
  25. #102 AlKePh (@AlKePh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 16:43
    ทิ้งนานจัง
    #102
    0