[Fanfiction] Devil Survivor 2 The Animation :: Last

ตอนที่ 6 : 火曜日: Tuesday of Disorder ③

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    1 ม.ค. 60

+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+..+...+..+..+..+.

 

火曜日

Tuesday of Disorder





 

-ว้า โดนเล่นงานซะแล้ว!-

เซเลอร์มูนตัวจิ๋วกระโดดงอแง -ลองใหม่ๆ!-

ไม่ได้ ฉันต้องรีบไปตามนัดแล้ว ขืนสายขึ้นมามันจะดูไม่ดี

-แต่ว่า------------ อย่างนี้ฝั่งเราก็เสียโอกาสดีๆ ไปน่ะเซ่!-

ไม่เป็นไรหรอก ตอบพร้อมใส่เสื้อตัวใหม่เอี่ยม ใบหน้ารกเส้นผมถูกเสยขึ้น เมื่ออยู่ตรงหน้ากระจก เขาสามารถเห็นเงาสะท้อนของเด็กหนุ่มร่างโปร่งบาง ผมสีน้ำตาลแดงเข้มเสยขึ้น ดวงตาเฉกเช่นเดียวกับเส้นผม ใบหน้าประดับยิ้มหล่อๆ เรียกเสียงกรี๊ดร้องจากสาวๆ

ฉันเองก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่า หยอก พวกวายร้ายมากเกินไปหน่อย ก็เลยโดนสวนกลับมาแบบนี้ แต่----- น่า -------ยังมีโอกาสอีกเยอะแยะให้ตอบโต้เจ้าพวกตัวร้ายที่อ้างตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม อีกอย่าง---------------แค่โดนเล่นงานนิดหน่อย ถึงจะเสียกำลังพลไปบ้าง แต่สำหรับฉัน มันยังไม่ถึงขั้น เลวร้าย หรอก

ต้องถือเป็นโชคดีที่เขาใช้ ฐานทัพลับในเขตชินจูกุ เป็นเกราะหน้าสำหรับรองรับผลกระทบ ไม่อย่างนั้น คงโดนโปรแกรมไวรัสของฝั่งตัวร้ายเล่นงานจนได้ร้องไห้โฮแน่ๆ แต่ว่า--- นั่นก็มีความเป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายจะรู้ตำแหน่งของทุกฐานลับหลักๆ ในชินจูกุ ดีไม่ดี ถ้าฝั่งนั้นมีแฮ็กเกอร์ที่มีฝีมือทัดเทียมกับเขา อาจจะเจาะไปถึงระบบพื้นฐานแล้วกวาดข้อมือที่ระบุตำแหน่งทุกฐานลับบนดินเลยก็ได้

ซึ่งหมายความว่า-------------- หากโดนเล่นกลับแบบนี้ อีกครั้ง เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะแก้ตัวได้อีกแล้ว

เด็กหนุ่มกลั้วหัวเราะ แต่----- ฝั่งนั้นก็เล่นแรงเกินไปจริงๆ นะ----------- ทำลายติดต่อสื่อสารทั้งหมดในเขตชินจูกุล่มไปเป็นแถบ

จะบอกว่าเขา ขี้เล่นจนยุฝั่งนั้นขึ้น หรือฝั่งนั้นก็ จริงจัง เกินไป จนทุ่มสุดตัวแบบนี้ดี

-เดี๋ยวก็โดนบอสว่าอีกหรอก!- เซเลอร์มูนยู่ปาก -บอสขี้โมโห ชอบตบตีนิชิตัน ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ทำอะไรไม่เป็นแท้ๆ คนที่สร้างทุกอย่างขึ้นมาคือนิชิตันต่างหาก!-

เด็กหนุ่มหัวเราะร่า ไม่อนาทรร้อนใจ น่าๆ ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายซะหน่อย

-นิชิตันก็พูดแบบนี้ตลอดง่า!-

หลังจากจัดแนวเนคไทสีดำให้เข้าที่แล้ว นาโอะ นิชิวาระ นำผ้าพันคอมาพันคอซ้ำ บดบังรอยแผลช้ำม่วงที่เกิดจากการถูกฟาดด้วยของแข็ง

ร่างโปร่งหมุนตัวไปทางออก ท่าทางกระฉับกระเฉง แน่นอน ---------------- เพราะสำหรับฉัน โลกใบนี้ไม่มีเรื่องเลวร้ายหรอก------- นิชิวาระหลับตา มือจัดบล็อกเส้นผมของตนอีกเล็กน้อย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มด้วยอารมณ์ที่อ่านไม่ออก

เพราะตราบใดที่ ฉัน ยังไม่พบกับ เขา-------- โลกใบนี้ ก็จะยังเป็นโลกใบนี้เหมือนเดิม---------------------- เป็นโลก------- ที่แสนสงบสุข----------------------------------

ดวงตาคู่นั้นราวกับจะล่องลอยไปไกล เพื่อค้นหาคำตอบของโชคชะตาที่ยังคงหมุนเดินต่อไปเรื่อย แม้ในก้นบึ้งของสุดขั้วหัวใจจะคาดหวังว่าคราใดที่ทอดมองไป ณ ปลายเส้นขอบฟ้า จุดบรรจบระหว่างท้องฟ้าและผืนแผ่นดิน คำตอบที่เขาตามหาจะอยู่ที่นั่น

หากนั่น-------------- ก็เป็นได้เพียงฝันลมๆ แล้งๆ

เพราะไม่ว่าสุดท้าย--------------พวกเขา ก็ต้องได้พบกัน

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คุเสะ ฮิบิกิ

ฮิบิกิไม่ตอบรับคำพูดของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เพียงหันไปสั่งพนักงาน เอานมเย็นที่หนึ่งครับ

ได้ค่ะ พนักงานเสิร์ฟคลี่ยิ้มบาง แล้วคุณลูกค้าอีกสองท่านจะรับอะไรไหมคะ

อา ฉันขอชาเย็นดีกว่า อากิเอะ ยูซุรุ หรือที่ทุกคนเรียกกันว่า โจ ขยิบตาให้สาวๆ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง เส้นผมสีชาถูกคลุมด้วยหมวกสีดำ แว่นกันแดดปิดบังดวงตาขี้เล่น แต่ถ้าได้เธอมานั่งข้างๆ ฉันก็คงไม่ขออะไรมากไปกว่านี้แล้ว พนักงานสาวยิ้มหวานน้อยๆ ให้กับคำเกี้ยวพาราสี หากเป็นคนอื่นเธอคงรู้สึกว่าเป็นอะไรที่หยาบคาย แต่กับผู้ชายคนนี้ เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังหยอกเธอเล่นเสียมากกว่า

ฉันเอากาแฟเย็น ชายอีกคนสั่งรายการเสียงเรียบ

กรุณารอสักครู่นะค่ะ ลับหลังสาวเสิร์ฟคนสวยเดินห่างจากโต๊ะไป บรรยากาศรอบข้างกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

เธอรู้อยู่แล้วสินะว่าพวกฉันคือใคร คุเสะ ฮิบิกิ คุริกิ โรนัลโด้ ชายหนุ่มผิวแทน วงหน้าของลูกครึ่งระหว่างญี่ปุ่นและบราซิลขับเน้นให้วงหน้าดูคมคาย ใช้ดวงตาจริงจังแฝงแววกดดันเพ่งมองเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยตรงหน้าอย่างประเมินค่า

พวกคุณก็รู้ว่าผมคือใครเหมือนกัน ฮิบิกิมองไปทางยุซุรุ พวกคุณจับผมมาทำไม

เฮ้ ดูเหมือนพวกเราจับตัวเธอมาหรือเนี่ย ยุซุรุเอามือแตะอก พวกเราไม่ใช่แก๊งลักลอบขโมยเด็กหรอกนะ อีกอย่างเราอุตสาห์พาเธอมาเลี้ยงที่ร้านขนมๆ อร่อยๆ ด้วย แก๊งขโมยเด็กที่ไหนเขาจะทำกัน ต้องเรียกพวกเราเป็นผู้ใหญ่ใจดีต่างหาก-------------

ผู้ใหญ่ใจดีใช้ปืนจี้หัวเด็ก?”

วาจายอกย้อนกับสีหน้าเย็นชาแบบนั้นมันอะไรกัน หืม ยุซุรุใช้หลังมือประคองท้ายทอย เอนหลังลงพิงกับที่นั่งอย่างผ่อนคลายเกินคาด จริงๆ ฝ่ายที่เสียหาย น่าจะเป็นพวกเรามากกว่าเนอะ โรนัลโด้

....................................................................

........................................

...................

...

 

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

หยุดอยู่นิ่งๆ และตามเรามาซะ คุเสะ ฮิบิกิ

ปากกระบอกปืนด้านหลังไม่ได้ทำให้ฮิบิกิตื่นตระหนกจนเสียการควบคุมตัว ตรงกันข้ามเด็กหนุ่มกลับใช้มองประมวลผลหาทางเอาตัวรอดจากการโจมตีในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว ใคร่ทบทวนความรู้ทั้งหมดที่ทาง JP’s สอนมา------- แต่แ่นอน ยามตกอยู่ในสนามจริง ทุกข้อมูลและบทเรียนก็ดูเหมือนจะไร้ความหมาย

ต้องพึ่งความสามารถของตนเองเท่านั้น

ฮิบิกิค่อยๆ ยกมือสองข้างขึ้น ท่าทางเหมือนคนยอมจำนนแต่โดยดี

ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลังยกยิ้ม ใช่ๆ ตัดสินใจแบบนี้ถูกแล้---ว เหวอ!”

หากชั่วพริบตาด็กหนุ่มที่ทำท่าจะยอมศิโรราบเมื่อครู่กลับเอนหัวหลบปากกระบอกปืน พร้อมก้าวขยับกายถอยหลังจนประชิดร่างของคนถือปืน ด้วยระยะใกล้เพียงนี้ทำให้ยากต่อการยิงกระสุน ฮิบิกิใช้ความได้เปรียบในชั่ววินาทีบิดข้อมือที่กำลังถือปืนของอีกฝ่าย จนปืนร่วงไปกองกับพื้น โดยไม่ลืมเตะปืนให้พ้นรัศมีการหยิบจับ จากนั้นก็จับอีกฝ่ายทุ่มกระแทกพื้นอย่างจัง

ปึก!   

"โอ๊ย! มันเจ็บนะ ครั้นเห็นใบหน้าคุ้นเคยของชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกันมานอนบ่นโอดครวญอยู่ตรงหน้า ฮิบิกิรีบยั้งมือ 

คุณโจ? มาอยู่ที่นี่ได้ไง

ปฏิกิริยาไม่เลว เสียงทุ้มพร้อมกับการมาเยือนของ คุริกิ โรนัลโด้ ไขกระจ่างทุกความข้องใจของฮิบิกิหมดสิ้น หน่วยก้านดีไม่น้อย ถ้าเธอมาทำงานเป็นนักสืบ----- ก็คงมีชื่อเสียงโด่งดังใช่ย่อย

ฮิบิกิไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ท่าทางนิ่งสงบยากจะคาดเดา ไหนจะดวงตาสีฟ้ากระจ่างภายใต้ฮู้ดสีดำที่จ้องเขม็งอย่างเอาเรื่องอีก 

โรนัลโด้แค่นยิ้ม ยื่นมือไปด้านหน้า

เป็นไง สนใจจะคุยกับพวกเราเป็นการส่วนตัวหน่อยไหม คุเสะ ฮิบิกิ

..

เล่นจับฉันทุ่มอย่างไม่ลังเลเลย ทั้งๆ ที่ปืนนั่นเป็นแค่ปืนปลอมแท้ๆ เห็นยุซุรุบ่นบ่อยๆ แล้ว ฮิบิกิก็เริ่มรู้สึกผิด

จะเป็นปืนจริงหรือปืนปลอม ยังไงก็ต้องคิดว่าเป็นปืนจริงไว้ก่อนนี่ครับ

ในการทำงานร่วมกับ JP’s มีหลายครั้งที่ฮิบิกิต้องเผชิญหน้ากับอาชญากร กลุ่มคนร้าย หรือแม้แต่ประชาชนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ การถูกปืนจอหัวแบบนี้หรือการถูกมีดจี้ตัว สำหรับฮิบิกิ มันไม่ใช่ครั้งแรก และมั่นใจว่าจะไม่มีทางเป็นครั้งสุดท้ายตราบใดที่ยังเลือกจะยืนอยู่บนเส้นทางนี้อยู่  

พวกคุณรู้ได้ไงว่าผมเป็นใคร

นี่คือสิ่งที่ฮิบิกิสงสัยมากที่สุด

โรนัลโด้ตอบ เพราะ Box ลับของฉันที่เธอเปิดเช็คอยู่ทุกวันไงล่ะ

ฮิบิกิกะพริบตาเล็กน้อย คุณสามารถตรวจสอบได้ด้วยเหรอครับว่าใครกำลังดู Box ลับอยู่       

ต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากเพื่อนฉัน--------- เขาเป็นคนที่สร้าง Box ลับขึ้นมา

ฮิบิกิพยักหน้านิดๆ ยอมรับอย่างสงบว่าตนเองพลาดท่าไปจนได้ แบบนี้นี่เอง

ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนเข้ามาเปิดดู Box ลับของฉันตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แต่เธอก็ไม่ได้นำข้อมูลใน Box ลับไปใช้ในทางที่ไม่ดี--------- ฉันก็เลยปล่อยเธอไป แต่ก็จับตาดูเธออยู่ห่างๆ มาตลอด ------ และตอนนี้ ฉันอยากรู้ว่าเธอได้รหัส Box ลับนี้มาจากใคร นอกจากเพื่อนเขาที่เป็นคนสร้าง Box ลับ โรนัลโด้ไม่เคยบอกให้ใครรู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ฮิบิกิมองหน้าโรนัลโด้ เผยยิ้มนิดๆ ผมได้มาจาก คุณเมื่อหนึ่งปีก่อนครับ

สถานะของโรนัลโด้ในตอนนี้ดีกว่าครั้งแรกที่พบกันในช่วงเจ็ดวันมาก ตอนนั้นโรนัลโด้ต้องกระเสือกกระสนหนีการตามล่าของยามาโตะ แต่ ณ เวลานี้ การได้เห็นโรนัลโด้มายืนอยู่ในสถานที่ธรรมดาๆ อย่างร้านขายขนมทั่วไปโดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกใครหมายหัว ฮิบิกิก็รู้สึกยินดียิ่งนัก-------------

ดีจริงๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่-----------------

คำตอบที่ได้รับ พร้อมรอยยิ้มอันปราศจากการเสแสร้ง ทำให้โรนัลโด้นิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่-------- จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนกับฉันเป็นคนให้รหัสเธอไปเองจริงๆ

อ้าว สรุปเป็นยังไงกันเนี่ย โรนัลโด้ ยุซุรุกะพริบตางุนงงเล็กๆ ท่าทางเหมือนกับเด็กแบบนั้นเรียกเสียงหัวเราะในลำคอนิดๆ จากฮิบิกิ

ก็ไม่ไงทั้งนั้น จบประเด็นเรื่อง Box ลับของโรนัลโด้ ชายหนุ่มท้าวคาง มองฮิบิกิด้วยสายตาจริงจัง เธอมาเอาข้อมูลที่ฉันมีสินะ

พูดแบบนี้ แสดงว่าคุณเห็นข้อมูลข้างในแล้วสินะครับ

ก็ไม่มาก-------------- แต่ก็มากพอที่จะรู้ว่าเธอกำลังทำงานให้กับ ใคร

ดวงตาสีฟ้าสั่นไหววูบ เดาได้ทันทีว่า ใคร ที่อีกฝ่ายหมายถึงคือเจ้าของดวงตาอันแสนเย่อหยิ่งคนนั้น รู้เรื่องทั้งหมดของ JP’s แล้วหรือครับ

ฮิบิกิไม่อยากให้โรนัลโด้มาเกี่ยวพันกับ JP’s อีก โดยเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้ที่ JP’s กำลังปั่นป่วนจากเรื่องปัญหาภายในและภายนอก

ก็พอคร่าวๆ----- ทั้งวิธีการ เบื้องหลังเหตุการณ์ประหลาดหลายๆ อย่าง------- พวกเธอคงลำบากกันมาตลอด โรนัลโด้พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ อย่างคนรู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาตลอด---- แต่ถ้าเขาได้รู้เบื้องหลังที่แท้จริงยิ่งกว่านี้ ฮิบิกินึกสงสัยว่าโรนัลโด้จะยังทำสีหน้าแบบนี้ได้อยู่อีกไหมแต่ฉันก็รู้สึกตกใจจริงๆ ที่คนที่เข้ามาแอบดู Box ลับฉันมาตลอดหนึ่งปีคือหนึ่งในเจ้าหน้าหน่วยพิเศษใน JP’s ด้วย พูดพลางยิ้มเล็กๆ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ

บังเอิญ-------------?

กับคนที่มีอุดมการณ์และหลักการอย่างโรนัลโด้------ จะสามารถพูดคำคำนี้ออกมาด้วยงั้นหรือ ฮิบิกิรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ครั้นพยายามเรียบเรียงมันกลับเข้าที่ เศษส่วนจิ๊กซอร์ที่เว้าโหว่ในทีแรกก็พุ่งมาปะติปะต่อภาพทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ฮิบิกิมองตาวาวอย่างเอาเรื่อง ----------- คุณจงใจล่อให้ผมออกที่นี่สินะครับ

ทั้งเรื่องข้อมูลสุดท้ายที่ได้กล่าวถึง <โค้ดลับ>------- ทั้งหมดนั้นก็เพื่อล่อให้เขาออกมา

นี่คือ------ กับดัก

โรนัลโด้มองฮิบิกิอย่างประทับใจ ใช่แล้วล่ะ

เพื่ออะไรครับ

ส่วนหนึ่งฉันอยากจะรู้ว่า JP’s หน่วยการป้องกันเขตแดนทางพลังวิญญาณของญี่ปุ่นมีตัวตนอยู่จริงๆ รึเปล่า------- และถ้าใช่ ฉันจะได้เตือนบอกพวกเธอว่าพวกเธอจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่าง---- ที่จะไม่ใช่แค่ปัญหาของพวกเธออีกแล้ว โรนัลโด้กำมือ ต่อจากนี้ มันจะเป็นปัญหาของพวกเราทุกคน--------------

"ครับ?"

หมายความว่ายังไง------?

โรนัลโด้ไม่อธิบาย หากหยิบบางสิ่งออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ต สิ่งนี้คือสิ่งที่ฉันได้มาในคืนที่ถูกทำร้าย

สิ่งนั้นที่ว่าคือ----- ปริซึมทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าทำจากเหล็กไหลขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือ-----------

?

ฮิบิกิมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอย่างงุนงง แม้ในหัวจะมีคำตอบอยู่ในใจ

กล่องหรือครับ

มันคือกล่องใส่ดิสก์ทั้งยี่สิบสี่แผ่น โรนัลโด้หมุนกล่องทรงปริซึมยาวและเปิดฝา-------- ตรงจุดฝาเปิดปิดอยู่ตรงช่วงด้านข้างของปริซึมพอดี เลยทำให้เป็นที่สังเกตยาก ด้านในปริซึมถูกบุด้วยผ้าไหมสีดำ ทำเป็นช่องเล็กๆ สำหรับเรียงแผ่นดิสต์ทั้งยี่สิบสี่แผ่น----------- แต่ล่ะแผ่นมีข้อมูลที่แตกต่างกันออกไป แต่แผ่นที่น่าสนใจที่สุด คือแผ่นนี้ ปลายนิ้วหยิบแผ่นดิสก์สีดำแผ่นเดียวขึ้นมาชูตรงหน้าฮิบิกิ

มันเป็นแผ่นดิสก์ที่ฉันบอกว่ามันใส่ <โค้ดลับ> อยู่ข้างใน-------- เป็นโค้ดลับที่ทางผู้เชี่ยวชาญของฉันก็ยังแกะความหมายมันไม่ออก แต่------------ เราเจอลักษณะตัวแปรบางอย่างที่เหมือนกับโค้ดลับนี่กำลังล่อนไปตามอินเทอร์เน็ต

ตัวแปรในอินเทอร์เน็ต--- ค่าของอะไรงั้นหรือครับ------? หากก่อนที่ฮิบิกิจะได้รับคำตอบ เสียงหวานก็ขัดแทรก

ทุกท่านค่ะ เครื่องดื่มได้แล้วค่ะ พนักงานสาวเสิร์ฟเครื่องดื่มทั้งสามลง โค้งตัวให้อย่างอ่อนโยน ทานให้อร่อยนะคะ

ขอบใจนะ คุณหนูสุดสวย ยุซุรุส่งยิ้มตอบรับเล็กๆ ก่อนจะวกกลับเข้ามาในวงสนทนาอีกครั้ง จะว่าไป เธอยังดูเป็นเด็กวัยรุ่นอยู่เลยนี่เน่อะ อืม น่าจะได้เล่น เกม อะไรบ้างสินะ โดยเฉพาะกับเด็กผู้ชาย------ มันเป็นเรื่องที่ห้ามใจกันไม่ได้หรอก----------- จริงม้า

ครับ?” ฮิบิกิมองชายหนุ่มอย่างสับสน ไม่รู้ว่าจากเดิมที่กำลังคุยเรื่องตัวแปรที่ถูกเก็บเป็นข้อมูลลับสุดยอด สามารถวกมาเรื่องเกมได้ยังไง---?

ยุซุรุพูดเกริ่น ทำนองว่าค่าตัวแปรนี้มันเกี่ยวกับเกมในมือถือน่ะ----

เป็นเกมที่กำลังเตรียมเปิดตัวใหม่และกำลังเป็นข่าวดังในอินเทอร์เน็ต---------- เพลย์อิ้ง เกม----- โรนัลโด้ชูรูปโทรศัพท์ เป็นตราสัญลักษณ์วงกลมสีเหลือที่รอยยิ้มอยู่แต่เพียงปากล่าง ด้านล่างมีเขียนไว้ว่า PLAYING-GAME เรากำลังคิดว่าเพลย์อิ้งเกมนี้อาจเป็นภัยคุกคามต่อมนุษยชาติ

มนุษ----ยชาติ------?” ฮิบิกิถึงกับไปไม่เป็นกับสิ่งที่ได้ยิน

ยุซุรุเอ็ดเพื่อนสนิท เฮ้ๆ ฉันว่านายพูดเรื่องนี้เร็วเกินไปรึเปล่า ต้องให้เด็กมันค่อยๆ คิดตามสิ โผงผางพูดออกไปตรงๆ จะทำให้ตกใจเสียมากกว่า

การที่เขาเข้ามาทำงานที่ JP’s ได้ด้วยอายุเท่านี้ แสดงว่าเขาต้องเตรียมใจเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้ไว้อยู่แล้ว โรนัลโด้ยื่นโทรศัพท์ให้ฮิบิกิดูคลิปหนึ่งซึ่งมีความยาวประมาณสามสิบวินาที เกมเพลย์อิ้งจะเปิดตัวตอนเที่ยงคืนของวันนี้-------- เป็นเกมส์ลึกลับที่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เมื่อสี่วันก่อน ทางทีมงานคนสร้างเพิ่งปล่อยโฆษณาเกี่ยวกับรายละเอียดของเกมออกมา

ฮิบิกิดูโฆษณาตัวอย่าง

สิบห้าวินาทีแรกเป็นเสียงบรรยายความอัศจรรย์ของเกม ---------- สุดแสนจะธรรมดา

หากสิบวินาทีหลัง----------- คือการอัญเชิญปีศาจ!

นี่มันบ้าอะไร?!!

มือขาวชุ่มเหงื่อกุมขอบโต๊ะแน่น ตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวในคลิปที่กำลังฉายภาพคนอัญเชิญที่ถูกเรียกว่า เพลย์เยอร์ กับสัตว์อัญเชิญที่ถูกเรียกว่า มอนสเตอร์--------------- โดยกระบวนการแล้ว มันเหมือนกับของ JP’s ไม่สิ หรืออาจจะเหนือกว่าเสียด้วยซ้ำ!  

นี่มันอะไรกัน?!

จนช่วงห้าวินาทีสุดท้าย คาแร็กเตอร์ในชุดเจ้าชายผมสีน้ำตาลแดงไหม้สวมหน้ากากปิดหน้าช่วงบนโผล่ขึ้นมา และก้มโค้งลง 

[-แล้วพบกันในวันใหม่ของวันพุธนี้ ทุกๆ ท่าน----------ขอให้มีความสุข-]

นี่มัน-----

อาจดูเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระ โรนัลโด้แค่นยิ้ม แต่ลองคิดดูสิ หากประชาชนทั่วไปสามารถอัญเชิญปีศาจออกมาได้เหมือนกัน โลกใบนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฮิบิกิหน้าซีดขาว ยามนึกถึงผลกระทบและความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นทั่วทุกสารทิศ

ยุซุรุทำมือเป็นรูปปืน จี้หัวตัวเอง ก็คงไม่ต่างจากการที่ให้ทุกคนถือปืน เหลือเพียงแค่สัญญาณเตรียมเหนี่ยวไกเท่านั้น

ฮิบิกิมือสั่น ในลำคอแห้งผากจนต้องดื่มนมหวานซ้ำเข้าไป แต่---- มันอาจไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดก็ได้ตราบใดที่ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเพลย์อิ้งเกมสามารถใช้อัญเชิญปีศาจขึ้นมาได้จริงๆ----

ก็ถูกของเธอ ยุซุรุยื่นกระดาษเปล่าชิ้นหนึ่งที่มี <รหัสบางอย่าง> เดียวกันกับ <โค้ดลับ> ให้ฮิบิกิ สองสามอาทิตย์ก่อน ฉันโดนเจ้าพวกที่กำลังก่อความวุ่นวายให้ทาง JP’s ทาบทามให้มาเข้าร่วมกลุ่ม แต่ฉันปฏิเสธไป แต่-------อย่างน้อยฉันก็ได้ของเล็กของน้อยติดมือมา

ตาสีฟ้าใสเบิกกว้าง นี่มัน-----

ฐานข้อมูลของแอปที่พวกมันใช้ ปลายนิ้วดันแว่นกันแดดให้เข้าที่ เหมือนกับตัว <โค้ดลับ> เลยใช่ไหมล่ะ

ฮิบิกิกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่

โรนัลโด้ดึงดิสก์ที่มีส่วนของ <โค้ดลับ> ลองดูนี่เพิ่ม ชายหนุ่มนำรูปแบบของ <โค้ดลับ> ในกระดาษที่ได้มาในคราวแรกมาวางเทียบกับข้อมูลหรือฐานข้อมูลของเกมส์เพลย์อิ้งในโทรศัพท์---------------

และพบว่าสามข้อมูลนี้ มันเหมือนกันราวกับก็อปข้อมูลเดียวกันมา

โค้ดลับ, แอปที่กลุ่มคนที่กำลังต่อกรกับ JP’s ใช้ รวมถึง ฐานข้อมูลจากเพลย์อิ้งเกมส์มีลักษณะการออกแบบเหมือนกันหมด----------------------------------

โค้ดนี่---------- คือรูปแบบแอปอัญเชิญแบบใหม่’” โรนัลโด้กอดอก เป็นแอปอัญเชิญปีศาจ ที่มีพลังสูงกว่าของ JP’s มาก ทั้งระบบที่ซับซ้อน รูปแบบแปลนที่ออกแบบมาให้ง่ายต่อการอัญเชิญ------------ แต่อันตรายกว่าเป็นเท่าตัว

ฮิบิกิถึงกับพูดไม่ออก เพียงคำนึงถึงค่าความเสียหายที่จะตามมาหากสิ่งที่โรนัลโด้พูดเป็นความจริงหัวใจแทบหยุดเต้น และไม่อาจตอบโต้ออกไปได้ เมื่อโรนัลโด้ตอกย้ำเขาด้วยความจริงที่ไม่ต่างจากการผลักเขาลงไปในธารน้ำแข็ง ปล่อยให้จมดิ่งลึกลงไปในมหาสมุทรสีดำ

ลองคิดดูนะ คุเสะ ฮิบิกิ หากคืนนี้เกมส์เพลย์อิ้งเปิดตัวขึ้นมาจริงๆ จะต้องมีคนบริสุทธิ์มากมายต้องตายกี่คน?”

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

เหลือเวลาอีก 4 ชั่วโมง 21 นาทีก่อนจะเช้าวันใหม่

ฮิบิกิยืนอยู่หน้านาฬิกาเรือนใหญ่

ระบบสาธารณูปโภคของชินจูกุทั้งหมดทุกอย่างถูกระงับการใช้งานชั่วคราว แม้แต่สัญญาณโทรศัพท์ยังไม่มี ทำให้ผู้คนตกอยู่ในความอลหม่าน ทางเจ้าหน้าที่การดูแลความปลอดภัยทั้งหมดในเขตชินจูกุต้องยืนถือลำโพงประกาศให้ประชาชนอยู่แต่ในบ้านเรือนจนกว่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ตอนนี้ได้ และนี่คือสาเหตุว่าทำไมแม้จะเป็นเวลาเพียงสองทุ่ม ถนนหลักถึงได้ดูเคว้งคว้าง ปลอดคนยิ่งนัก

ฮิบิกิหยุดอยู่ตรงหน้าทางม้าลาย เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองไฟสัญญาณจราจรที่ถูกปิดทำการ

ไม่มีไฟแดงเหลืองเขียว-----------------------

ครั้นเห็นเสาสัญญาณไฟ ฮิบิกิก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ช่วงบ่ายที่ตนได้ประสบเหตุเสี่ยงตาย แม้ฮิบิกิจะพยายามแง่บวกไว้ว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปทีแรกที่เจ้าหน้าที่สาวได้เอ่ยเตือนเขาก่อนล่วงหน้าสักสองสามวิ แสดงว่าหล่อนต้องตรวจพบอะไรผิดปกติบางอย่างแน่ และจากที่ได้สอบถามข้อมูลจากพวกโรนัลโด้ ฮิบิกิก็มั่นใจว่าพวกโรนัลโด้ไม่มีส่วนเอี่ยวในเรื่องอุบัติเหตุช่วงตอนกลางวัน

ศีรษะก้มต่ำ ดวงตาสีฟ้าวาวแสงอย่างคนใช้ความคิด

มีความเป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นฝีมือของคนที่กำลังต่อกรกับ JP’s-----------------------? แต่----------- ถ้างั้นทำไมพวกนั้นถึงมาเล่นงาน เขาล่ะ----------? เพราะฝั่งนั้นรู้ว่าเขากำลังสืบหาข้อมูลของพวกมันอยู่-------? ก็ไม่น่าใช่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง พวกระดับมือโปรของทางนั้นคงแห่มาหาเขาหมดแล้ว------------------

หรือว่า------------ มีอะไรที่เขามองข้ามไป-------------?

ขณะที่ข้อมูลนับร้อยแปดในหัวกำลังตบตีกันชุลมุน เสียงกริ๊งจากตู้โทรศัพท์ของฝั่งตรงข้ามเปล่งเสียงลั่น

กรี๊ง---------------------!

ฮิบิกิเงยหน้ามองหาต้นเสียง

ในยามวิกาลที่ระบบการสื่อสารเป็นอัมพาตแบบนี้ ทำไมโทรศัพท์สาธารณะถึงยังใช้การได้อยู่อีก--------? 

แล้ว-- ใครเป็นคนโทรมา------------?

กรี๊ง---------------------!

ร่างในฮู้ดสีดำเบิกตากว้างนิดๆ

หรือว่า...

ชื่อที่แล่นวาบเข้ามาในหัวผลักดันให้ฮิบิกิรีบเดินข้ามถนนไปยังตู้โทรศัพท์ มือขวาดันประตูสีแดง ส่วนมือซ้ายก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นแนบ ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะถามออกไป

"นั่นนายใช่ไหม ยามาโตะ---?"

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

ร่างโปร่งของผู้บังคับบัญชาการ JP's หรี่ตา ยอมรับว่าตนรู้สึกผิดคาดนิดๆ กับคำถามแรกของคนที่ทำให้เขาต้องถ่อมาถึงที่นี่ 

"ใช่"

//นายติดต่อมาได้ไง//

"นี่ไม่ใช่เวลามาถามคำถามไร้สาระ" ยามาโตะพูด ขณะจับจ้องยังแผ่นหลังของร่างที่กำลังคุยโทรศัพท์สาธารณะกับเขาบนหน้าจอ "เล่าทุกอย่างที่นายรู้มาเดี๋ยวนี้"

ต่อให้ฮิบิกิอ้างว่าข้อมูลที่ตนรู้มาอาจไม่ถูกต้อง และต้องการหาข้อมูลสนับสนุนมากกว่านี้ ยามาโตะก็จะพยายามเค้นทุกอย่างที่ฮิบิกิรู้ออกมาให้จงได้

ร่างในฮู้ดระต่ายสีดำกวาดสายไปรอบกาย //-----ฉันไม่มั่นใจว่ามีใครลอบดักฟังหรือเปล่า//

การทำงานกับ JP’s มาหนึ่งปีเต็ม จากประสบการณ์การถูกล่วงรู้ความลับในระหว่างสนทนาอย่างนี้มีให้เห็นเป็นตัวอย่างประจำ และรู้ด้วยว่ามันอันตรายแค่ไหน และผลลัพธ์ที่เลวร้ายของมันทำให้ฮิบิกินึกลังเล

"ไม่ต้องสนเรื่องอื่น" ยามาโตะไม่อยากเสียเวลามากกว่าไปกว่านี้ เลยพูดสำทับ "ไม่มีใครแอบฟังทั้งนั้น"

เสียงสูดหายใจลึกดังจากฝั่งตรงข้าม //--------ได้//

แล้วเรื่องราวทุกอย่างก็ถูกถ่ายทอดออกมา

ทั้งเรื่อง Box ลับของโรนัลโด้ การขโมยข้อมูลของกลุ่มคนร้ายที่น่าจะเป็นกลุ่มเดียวกับกลุ่มคนปริศนาที่ทาง JP’s กำลังต่อกรด้วย เรื่องของ <โค้ดลับ> ในแผ่นดิสก์แผ่นสุดท้ายที่มีลักษณะฐานข้อมูลตรงตามแอปอัญเชิญรูปแบบกับแอปเดียวที่กลุ่มคนปริศนากำลังใช้กันอยู่ และมัน--- ยังตรงกับลักษณะของเกมที่ในไม่อีกกี่ชั่วโมงจะเริ่มเปิดให้เล่นกัน ทุกอย่างล้วนดูรวดเร็วเสียจนคนเล่าเรื่องอย่างฮิบิกิแทบหายใจไม่ออก มือกำโทรศัพท์กำแน่นจนสั่นเกร็ง

เหลือเวลาอีกแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น---------------- ยามาโตะ

ฮิบิกิรู้สึกเหลือเชื่อที่ตนสามารถเรียบเรียงคำพูดทั้งหมดออกมาได้อย่างไม่ติดขัด อากาศกลางคืนไม่ได้ร้อนจัด แต่ในสถานการณ์วิกฤตแบบนี้ เม็ดเหงื่อไหลออกมาเป็นเส้นอาบกรอบหน้าขาว

//แค่หาฐานทัพของพวกนั้นให้เจอก่อนเวลาก็หมดปัญหาแล้ว---- อย่างนายน่าจะหาได้อยู่แล้วนี่//

คำตอบจากปลายสาย เรียกรอยยิ้มเจื่อนจากฮิบิกิ เมื่อชั่วโมงก่อนฉันกับพวกโรนัลโด้ลองไปดูมาหมดแล้ว------ แต่ทั้งหมดเป็นฐานทัพหลอกหมดเลย หลังจากคุยกับโรนัลโด้เสร็จ ฮิบิกิกับพวกกลุ่มโรนัลโด้ก็เสียเวลามากกว่าสองสามชั่วโมงในการวิ่งโร่ไปมาระหว่างเขตนู้น เขตนี้ จนสุดท้ายก็มาตายรังที่เดิม ศัตรูครั้งนี้เล่นยากกว่าที่เคยเจอ

//ตัวหมากฝั่งนั่นมีเยอะว่างั้น// สังเกตได้จากน้ำเสียงจากปลายสาย--- ฟังดูอารมณ์ไม่ดีสุดๆ

มีข้อเสนอไหม

//ฉันจะให้คนส่งพิกัดใหม่ในชินจูกุทั้งหมดไปให้ ดูในโทรศัพท์เอาเอง// ไม่ลืมย้ำว่า //นายต้องรีบเอาแผ่นดิสก์พวกนั้นมาให้ฉัน----เร็วที่สุด เข้าใจไหม//

คำพูดเฉยชา ดูไร้เยื่อใย ทำให้ฮิบิกิอดหนักใจไม่ได้

จอมบงการอีกแล้ว-----------------------------------------------------

เข้าใจแล้ว แต่ว่าก่อนจะวางสาย ฮิบิกิก็อดถามไม่ได้ สถานการณ์ทางนั้นโอเคไหมที่ฮิบิกิพูดหมายถึง JP's สาขาโตเกียวที่ยามาโตะต้องอยู่ประจำการเป็นแกนกลางหลักที่ยามาโตะ ต้อง ประจำการอยู่-----

เสียงฝั่งนั้นเงียบหายไปสักพัก จนฮิบิกินึกแปลกใจ ครั้นพอจะเอ่ยทัก ยามาโตะก็กล่าวขึ้นมาก่อน

//ดีกว่าที่นายเจอเยอะ// พูดจบ ยามาโตะก็ตัดสายทิ้งไปทันที

ฮิบิกิถอนหายใจโล่งอกกับตนเอง ก็ดี ------------- อย่างน้อย JP’s สาขาใหญ่ก็ยังมียามาโตะคอยควบคุมสถานการณ์อยู่------------------------------------------------

ฮิบิกิหยิบโทรศัพท์ เปิดหาข้อมูลที่ถูกส่งมาเป็น Message ส่วนอีกมือก็กดวิทยุสื่อสารแบบรุ่นเก่าที่ไม่จำเป็นต้องใช้สัญญาณโทรศัพท์ของโรนัลโด้ยกขึ้นแนบสื่อสาร

เขาไม่อยากดึงพวกโรนัลโด้เขามาเกี่ยว--------------- แต่ตอนนี้--- ไม่ใช่เวลามาลังเลแล้ว

เหลืออีกแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น-------

ผมฮิบิกิครับ ขอเรียกระดมพลทุกคนเดี๋ยวนี้

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

กดวางสายไปได้สักพัก ยามาโตะยังคงยืนนิ่ง ไม่ละสายตาออกจากร่างที่อยู่บนหน้าจอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินลับหายไปในตรอกซอยแห่งหนึ่งแล้วจึงค่อยหมุนตัวกลับ ร่างสูงสง่าก้าวผ่านร่างผู้บุกรุกหลายคนที่ในตอนนี้อยู่ในปางตาย สายตากดต่ำลงจากองศาปกติ จับจ้องการต่อสู้ของกลุ่มคนเบื้องล่างที่ดูยังไงฝั่งตรงข้ามก็ไม่มีสิทธิ์จะชนะ ด้วยความต่างชั้นของระดับพลังที่แตกต่างกันมากเกินไป

จวบจนคนสุดท้ายได้ลิ้มรสชาติแห่งความปราชัย เสียงผู้เป็นนายเอ่ยเรียกขาน

พอได้แล้ว เซอร์เบอรัส

เซอร์เบอรรัสที่กำลังตระกุยปีศาจอัญเชิญผละออกจากเหยื่อ กลับมายืนตระหง่านเคียงข้างผู้นำตระกูลโฮซึอินอีกครั้ง

ตัวแทนผู้คุม JP's สาขาชินจูกุที่ได้แต่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ห่างๆ กำมือชุ่มเหงื่อแน่น สายตาจับจ้องแผ่นหลังสีดำของเด็กหนุ่มผู้มีอำนาจสูงสุดใน JP's หักห้ามไม่ได้ที่จะไม่สั่นสะท้านด้วยความพรั่นพรึงกับอำนาจอันไร้ขีดจำกัด

ไม่มีทางเอาชนะได้เลย!

เวลานั้น ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวหาได้รับรู้ถึงความคิดของพวกเดียวกันไม่ เด็กหนุ่มใช้มือลูบไล้ไปตามขนนุ่มของเซอร์เบอรัสอย่างชมเชย เอ่ยสั่งการด้วยเสียงที่ดังก้องเปี่ยมด้วยอำนาจ 

สั่งให้เจ้าหน้าที่ทุกคนกลับมารักษาการอยู่ที่นี่ซะ-------------ยามาโตะดึงถุงมือผ้าของตนจนตึง ตาสีอเมทิสทอแสงจรัส ฉันจะลงสนามเอง

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

10.59 P.M.

-นิชิตันๆ-

เซเลอร์มูนตัวจ้อยเด้งตัวขึ้นมาด้วยใบหน้างอนตุบป่อง -ฝั่งเราโดนบุกแล้วนะ ทำไมนิชิตันไม่ทำอะไรเลยล่ะ?!-

"น่าๆ" นิชิวาระตอบเสียงเอื่อยๆ ขณะยิ้มอย่างมีความสุขในห้องมืดที่มีแต่แสงหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัว "ปล่อยให้ฉันอารมณ์ดีอีกนิดสิ---- อา มีความสุขจังเลยนะ บ่ายนี้ได้ไปเดทกับนิจจัง-------"

-พวกเซเลอร์เดือดร้อนหมดแล้วนะ!-

"โอเคๆ ทำงานแล้วจ้า ทำงานแล้วจ้า" ตอบอย่างเซ็ง พลางไถลเก้าอี้เลื่อนไปฝั่งตรงข้ามของมุมห้อง

ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้หน้าจอแสดงผล

"อืมมม โดนเล่นไปไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย" เด็กหนุ่มเกาหัวแกรกๆ ค้นพบว่าฐานทัพลับแบบหลอกๆ ของตนถูกทำลายไปหลายสิบที่แล้ว และไหนจะฐานทัพจริงบนดินทั่วทั้งประเทศอีก--- ยับเยินสุดๆ "แค่ไม่กลับมาดูผลไม่กี่ชั่วโมงเอง----- โดนเล่นซะเละเลยนะ"

เซเลอร์มูนโวยเสียงเล็กๆ

-นิชิตันจะเอาไงต่อ เหลือเวลาอีกชั่วโมงหนึ่ง บางทีฝั่งเราอาจแพ้ก็ได้น้า-

"ใครว่าล่ะ เซเลอร์จัง" นิชิวาระมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง พลันมุมปากขยับโค้งเป็นรอยยิ้มดุจจันทร์เสี้ยว ในจักษุสะท้อนภาพการขยับของเข็มนาฬิกา

"นาฬิกาของฉันมันบอกว่าเหลืออีกแค่ 11 นาทีต่างหาก"

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

 

11.04 P.M.

"เป็นไงบ้างครับ" ฮิบิกิวิ่งเยาะๆ เข้าไปหาโรนัลโด้ กับยุซุรุที่วิ่งหอบจนตัวโยน

"เหนื่อยเป็นบ้าเลย ต้องวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้" ยุซุรุบ่นเสียงระโหยระแหง "เป็นวัยรุ่นนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ นะ------ แต่ก็แอบรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกลุ่มวายร้ายต้องไปวางระเบิดฐานบัญชาการอยู่แปบหนึ่งเหมือนกันแฮะ"

โรนัลโด้และเพื่อนๆ ที่ทำหน้าที่เป็นสายสืบลับ รวมถึงยุซุรุ และฮิบิกิได้แบ่งคนออกเป็นกลุ่มย่อยๆ แยกกันกระจายออกไปทำลายฐานทัพของฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ในเขตชินจูกุทั้งหมด นับเป็นโชคดีมหาศาลที่พวกโรนัลโด้มีอาวุธภัณฑ์อยู่ครบมือ ทั้งระเบิด ปืน มีด ไม่ต่างไปจากกองกำลังใต้ดินเลย ล่ะ

แต่------ ถ้าจะเห็นว่าจำเป็นจริงๆ ก็คงต้องชนด้วยแอปอัญเชิญปีศาจเนี่ยล่ะ

ใช้แอปอัญเชิญปีศาจเนี่ย----- เหนื่อยสุดๆ ไปเลย-------------------------------- ยุซุรุที่เพิ่งเคยใช้แอปปีศาจของทาง JP’s ครั้งแรกแทบหมดแรงล้มลงไปคลานกับพื้น ถ้าฝืนใช้งานแบบนี้ทั้งวันล่ะก็---- ได้แห้งตายแน่ๆ

"อย่างน้อยฐานทัพทั้งหมดของศัตรูในเขตชินจูกุพวกเราก็ตามไปเก็บหมดแล้ว" โรนัลโด้ที่มีสภาพดีกว่ายุซุรุลุกขึ้นยืน "หวังว่าทางฝั่ง JP's จะไปได้สวย"

ยุซุรุบ่น "เผลอๆ อาจเก็บหมดแล้วก็ได้มั่ง ฝั่งนู้นมีพวกหัวโจกที่อยู่โตเกียวนี่น่า ถึงจะติดต่อใครไม่ได้ แต่ก็มีแต่พวกตัวท็อปๆ อยู่ที่นั่นกันทั้งนั้น แต่ทางฝั่งเราติดต่อได้แต่ JP's ที่อยู่ในสาขาชินจูกุอย่างเดียว และกำลังพลที่ออกปฎิบัติการก็เป็นแค่ประชาชน-----!"

"อย่างน้อยก็ดีกว่าติดต่อใครไม่ได้เลยนะครับ" ฮิบิกิพูดให้กำลังใจ ก่อนนึกเอะใจอะไรบางอย่าง "เมื่อกี้คุณโจบอกว่าตอนนี้ JP's สาขาโตเกียวติดต่อใครไม่ได้หมายความว่าไงครับ" เขาพอทราบเรื่องที่ในตอนนี้เรื่องการคมนาคม การติดต่อสื่อสารทั้งหมดในเขตชินจูกุถูกระงับการใช้ทั้งหมด แต่ไม่ยักรู้ว่า JP’s สาขาโตเกียวจะเป็นแบบเดียวกันด้วย

แล้วที่เขาคุยอยู่กับยามาโตะล่ะ--------?

"ระบบการสื่อสารทั้งหมดในเขตชินจูกุถูกทำลายไปหมดแล้ว ทำให้ภายนอกติดต่อเข้ามาไม่ได้ เพราะไม่มีสัญญาณ---- ถ้าจะติดต่อได้ ก็มีแต่ต้องติดต่อผ่านกันทางการติดต่อ JP's ของฝ่ายสาขาชินจูกุเท่านั้น------ ซึ่งก็ทำได้มากสุดคือการติดต่อกับคนใน" โรนัลโด้เป็นคนตอบ มองฮิบิกิอย่างสงสัย "เมื่อกี้ที่ทาง JP's ติดต่อมาก็เป็นสาขาในชินจูกุไม่ใช่หรือ?"

จากโตเกียวน่ะครับ

เอ๋ แปลกจัง หรือว่าทางฝั่งนั้นจะใช้การติดต่อได้แล้ว

ทาง JP’s สาขาโตเกียวอาจมีพลังงานสำรองเก็บเอาไว้ก็ได้---- เพราะที่นั่นเปรียบเสมือนเป็นหัวใจของ JP’s เลยนี่ คงหาทางทำอะไรสักอย่างที่จะประคองระบบสื่อสารเอาไว้----- โรนัลโด้คาดการณ์ได้ถูกต้องแต่------- ไม่ว่าจะยังไง การที่ภายนอกจะติดต่อเข้ามาในเขตชินจูกุได้ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี

ฮิบิกินึกไตร่ตรองอยู่เงียบๆ

JP’s ภายนอกทุกเครือข่ายไม่สามารถติดต่อ JP’s สาขาชินจูกิได้-------- แต่ JP’s สาขาชินจูกุยังสามารถติดต่อกับคนในได้

ฮิบิกินิ่งคิด

------------- คงไม่ใช่ว่ายามาโตะมาที่นี่ใช่ไหม?

ไม่สิ---- คนอย่างยามาโตะ ถ้ารู้ว่าที่นี่จะขาดสัญญาณติดต่อจากโลกภายนอกก็ต้องมาที่นี่เพื่อออกคำสั่งด้วยตัวเองอยู่แล้ว ถึงแม้จะไม่อยู่ประจำการที่โตเกียว แต่ทางนั้นก็ยังมีคนมีฝีมืออีกตั้งหลายคน ทั้งคุณมาโคโตะ คุณฟูมิ-------

พอตระหนักได้แบบนั้น ฮิบิกิก็เริ่มรู้สึกกะวนกะวายใจขึ้นมา

ทำไมถึงทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้!?

"ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ"

"ใช่แล้ว"

ผมจะตามไปสบทบพวก JP’s ที่สาขาชินจูกุน่ะครับ

หืม เธออยู่กับพวกเราก่อนก็ได้นี่ ไปที่นั่นตอนนี้ ก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก

ก็อาจจะใช่------ ตาสีฟ้าหลุบต่ำตวัดขึ้นสบ มั่นคง

แต่ผมจำเป็นต้องไปครับ

สายตาแน่วแน่ในดวงตากระจ่างวาว จนผู้ฟังทั้งสองไม่คิดคัดค้าน

ขอให้โชคดีนะ

ครับ ฮิบิกิหันมองโรนัลโด้ แล้วเรื่องดิสก์----------

เธอจะเอาไปเลยก็ได้ โรนัลโด้ยื่นกล่องดิสก์ให้ฮิบิกิ ฉันว่าส่งให้ถึงมือของ หัวหน้า ของเธอให้เร็วที่สุด มันน่าจะดีกว่า แวบหนึ่งที่ฮิบิกินึกถึงเหตุการณ์ช่วงเจ็ดวัน---- เขาจำได้ว่าโรนัลโด้ไม่ชอบหน้ายามาโตะสุดๆ----- เด็กหนุ่มนึกสงสัยว่าถ้าโรนัลโด้กับยามาโตะตอนนี้เจอกันโดยปราศจากความบาดหม่างจะเป็นยังไงกันนะ

แต่ก็ไม่แน่ ยุซุรุค้าน อาจมีพวกบุกมาแย่งดิสก์ไปก็ได้ ใครจะรู้

นั่นสินะครับ ฮิบิกิคว้าแผ่นกล่องปริซึมที่ใช้ใส่แผ่นดิสก์ มองมันอย่างพิจารณา พลันบังเกิดความคิดบางอย่าง เด็กหนุ่มเร่งเปิดกล่องปริซึมเหล็ก เลาะเอาบุดำสำหรับที่ใส่แผ่นดิสก์รวมถึงแผ่นดิสก์ทั้งยี่สิบสี่แผ่นออกมา แล้วนำไปไว้ในกระติกน้ำของ JP's ที่ถูกดื่มจนหมดและเหน็บไว้ที่เข็มขัด ส่วนกล่องปริซึมเปล่าๆ ก็ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ดสีดำ ทำให้ดูเด่นสะดุดตา------------ เหมาะที่จะใช้เป็นตัวล่ออย่างยิ่ง

โรนัลโด้ถึงกับตะลึงงัน นี่----- เธอ

ดิสก์ทั้งหมดยี่สิบสี่แผ่นที่เก็บรักษาความลับสำคัญระดับประเทศ ------ ถูกซ่อนไว้ในกระติกน้ำร้อน-------?

ถ้าเอาไปเล่าให้ใครฟัง คงโดนชี้นิ้วด่ากราดว่าเป็นไอ้บ้าแน่ๆ

ฮิบิกิพูดอย่างไม่มั่นใจ "ถ้าเป็นไปได้---- ผมไม่อยากจะทำแบบนี้ แต่เพราะผมไม่รู้ว่าระหว่างทางจะเกิดอะไรขึ้นอีกรึเปล่า----" ในเวลาเช่นนี้ ฮิบิกิไม่สามารถเชื่อใจในตัวใครได้จริงๆ--------- แม้แต่ตัวเขาเอง เขายังไม่ค่อยกล้าเชื่อเลยว่าจะทำได้รึเปล่า ผมจะไม่ยอมให้ใครเอาดิสก์พวกนี้ไปเด็ดขาด

ข้อมูลเหล่านี้--------- เขาจะนำไปส่งให้ถึงมือยามาโตะเอง สาบานเลย

"ขอฝากทางนี้ด้วยนะครับ"

โรนัลโด้พยักหน้า รับปากหนักแน่น "ไม่ต้องห่วง ฉันจะรับช่วงต่อเอง"

ฮิบิกิหันหลัง เตรียมเดินทางไปที่หอคอยของชินจูกุ

ครั------

ไม่ทันที่จะพูดจบ ฮิบิกิชะงักเมื่อรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงฉับพลันในร่างกาย

ตุบ— ตุบ—! 

บางอย่างที่เต้นดังอยู่ในหัว จังหวะหนักหน่วงทำลายทุกการรับรู้ เช่นเดียวกับความเจ็บปวดมหาศาลที่พุ่งสู่จุดสูงสุดในชั่ววินาที

อ๊ะ!”

ตาสีฟ้าเบิกโพล่ง มือจับขมับแน่น ตัวคู้งอ ริมฝีปากเปิดอ้าคล้ายจะกรีดร้อง แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับมีแต่เพียงลมหวิวๆ แผ่วๆ แม้แต่แรงจะกรีดร้องยังไม่มี

-----เอ๊ะ------------------------?

มือขาวยกขึ้นแตะขมับ แม้ตอนนี้มันจะกลับมาอยู่ในระดับปกติแล้ว----- แต่------- ความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลือติดอยู่ในเส้นประสาท ก็ยังไม่เลือนหายไป

ปากเพยอรับอากาศเข้าไปภายในรัวเร็ว

------เมื่อกี้------------------------ มันอะไร-------?

ความสงสัยแผ่กระจายดุจระรอกคลื่นน้ำที่แผ่ขยาย หากก่อนที่หนองน้ำขุ่นมัวจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ การมองเห็นของฮิบิกิก็เริ่มพร่าเลือน การรับรู้ดับวูบไปชั่วขณะ ความกังวลแทรกซึมไปทั่วอณูร่าง แต่อย่างน้อย ระบบการนึกคิดของฮิบิกิก็ยังทำงานได้อย่างดีเยี่ยม จากนั้นไม่กี่ชั่วอึดใจ จังหวะหนักหน่วงที่สมองก็กลับมาเล่นงานฮิบิกิซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

เสมือนได้ยินเสียงเต้นตุบของเส้นเลือดในสมอง มันรุนแรงจนฮิบิกิกลั้นเสียงกรีดร้องไม่อยู่

ตุบ— ตุบ—! 

อั๊ก!” คราวนี้ฮิบิกิประคองตัวเองไม่อยู่ ล้มลงไปกองกับพื้น หากไม่ติดโรนัลโด้วิ่งเข้ามารับร่างเขาไว้ก่อน

เป็นอะไรไป คุเสะ ฮิบิกิ โรนัลโด้ก้มมองสีหน้าของคนกำลังคู้ตัวกุมศีรษะตนเองแน่น สายตาปะกับวงหน้าขาวซีดไร้เลือด บิดเบี้ยวอย่างทุกข์ทรมานเพราะอาการปวดหน่วงในศีรษะอย่างรุนแรง

เฮ้ ไหวรึเปล่า ยุซุรุเห็นท่าไม่ดี ถามอย่างเป็นห่วง

เ----จ็บ ฮิบิกิวางศีรษะที่หนักอึ้งไม่ต่างจากก้อนหินลงบนท่อนแขนของโรนัลโด้ หอบหายใจรวน มือสองข้างยกกุมหัวที่ปวดเนืองๆ -----------ตาผม--------- มองไม่ค่อยเห็น--------- เหมือนกับมีม่านบางๆ มาบดบัง ไม่อาจมองเห็นอะไรชัดเจนได้อีกต่อไป---------

เธอไม่ได้มีอาการป่วยอะไรใช่ไหม โรนัลโด้ถาม

ฮิบิกิพยายามกะพริบตาปรือๆ ส่ายหัวนิดๆ ปะ----- เปล่าครับ

ตุบ— กึก—! 

อึก!”

แขนสองข้างเอื้อมไปบีบแขนของโรนัลโด้แน่น ฮิบิกิกัดฟันกรอด ตาหลับปี๋เพราะพยายามกลั้นเสียงร้องปรือขึ้นอย่างยากเย็น ครั้นหลุบสายตามองต่ำ ชั่ววูบ ฮิบิกิเห็นว่าส่วนแขนที่ถูกคลุมทับด้วยคลุมสีดำยาวกลับกลายเป็นแขนเปลือยเปล่าปราศ บนข้อมือของเขา มีนาฬิกาข้อมือแบบที่เป็นเข็มเดินอยู่

และ---------- สิ่งที่ทำให้ฮิบิกิตกใจมากที่สุด กลับเป็นเวลานาฬิกาบนข้อมือของตนนั้น----- ที่ชี้ชัดให้เห็นว่าอีกสามวินาทีต่อจากนี้ จะกลายเป็นเช้าวันใหม่แล้ว

เสร็จกัน!

หัวใจกระตุกวูบรุนแรง ความรู้สึกในตอนนี้คงไม่ต่างไปจากตอนที่เห็นโลกทั้งใบถล่มลงมาดังโครมคราว หูของเด็กหนุ่มดับอื้ออึง

และทันทีที่แนวเข็มสั้นและเข็มยาวของนาฬิกาในจินตนาการขยับมาทับซ้อนกัน เสียงร้องของโทรศัพท์ทุกเครื่องในญี่ปุ่นก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมเพรียง พอดีที่สติของฮิบิกิจมดิ่งลงไปในความมืดมิดเพราะความเจ็บปวดที่พรากสติเขาให้จมลงไปสู่โลกรัตติกาลที่แม้แต่เสียงเรียกชื่อของโรนัลโด้หรือยุซุรุก็ยังส่งไม่ถึง เด็กหนุ่มเลยไม่ทันได้เห็นข้อความใหม่ในโทรศัพท์มือถือของตนเอง ที่เขียนเอาไว้ว่า--------------

.

...

...................

[คุณได้รับหนึ่งข้อความ]

[ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมดาวน์โหลดเพลย์อิ้งเกมส์ของเรา ยินดีต้อนรับสู่โลกอันแสนวิเศษ]

[เริ่มทำการวัดระดับความสามารถของเพลย์เยอร์-------------- ทำการดาวน์โหลดมอนสเตอร์ของคุณ ------ 0%------ 13%------- 44%--------------------- 79%----------------------------92%---------------------------100%---------------อัญเชิญมอนสเตอร์ได้! ]

....................................................................

........................................

...................

...

.

TBC

 

.+..+..+..+..+..+..+..+..+.

ตอนหน้า เดี๋ยวหนูเอาตอนพิเศษของคนแต่ง(ร่ม) ยามาxฮิบิ มาลงให้ต่อนะค่ะ ...เป็นเรื่องตอนฮิบิกิเมาซะด้วย 


 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #106 kinkind (@kinkind) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 12:51
    อยากกรีดร้องงงงงง
    ฮิบิกิอย่าเป็นไรน้า ToT
    #106
    0
  2. #47 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 11:03
    ฮิบิกิจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม T T
    #47
    0
  3. #25 Gifuto: (@-gift-beautiful-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 01:14
    วุ่นวายซะแล้ว TT จะพากันทำไงต่อเนี่ยยย
    #25
    0