ตอนที่ 11 : ห้องลับหมายเลข10 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ส.ค. 59



Crypt 10 #ฟิควอนเเทคห้องลับ
.
.
.
.
.
.

วูบ~ 

ร่างสูงของวอนซิคปรากฏตัวบนระเบียงห้องก่อนจะมองคนอายุน้อยกว่ายืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมเเขนพร้อมกับก้มลงมองบนถนนด้านนอกบริเวณบ้าน..

มือเล็กกำเสื้อของคนอายุมากกว่าเเน่นพร้อมกับซุกหน้าลงบนไหล่กว้างก่อนที่วอนซิคจะมองหาเเจฮวาน...

จะทำยังไงกับเด็กนี่ดีล่ะ...

"นี่เธอ..."ป

"........."

"ถึงบ้านเเล้ว..."

"ขอโทษครับ.."

ร่างบางผละออกจากอ้อมเเขนอีกคนพร้อมกับหันไปมองดวงวิญญานที่ยืนเกาะรั้วบ้านอยู่ในความมืดทางด้านล่างก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว..

"ไปไหนมา.."

"ข้าก็อยู่ที่นี่ตลอด..."

วอนซิคยืนกอดอกมองเเจฮวานยืนลูบผมนิ่มของเด็กหนุ่มอีกคนนอนหลับอยู่บนเตียง...

"เด็กนั่น..."

"ข้าทำให้หลับเอง..."

"เจ้าควรจะช่วยข้า..."

"ท่านพี่คนเดียวก็เกินพอเเล้วไมใช่หรอ..."

"........"

"ท่านพี่...ดวงตาพี่กำลังเปลี่ยนสี"

วอนซิคกระพริบตาก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับมองเงาสะท้อนบนกระจกเงาด้วยความเเปลกใจ...

มันเกิดอะไรขึ้นกับผมอีกเเล้วเนี่ย...

"ข้าเป็นอะไร..."

"พี่หิวเลือดหรือเปล่า..."

"ข้าปกติดี...เเต่ข้าไม่เข้าใจร่างกายตัวเอง"

"ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน..."

แจฮวานพูดก่อนจะเดินกลับออกมายืนมองเเทคอุนนอนหลับอยู่บนเตียงพร้อมกับนึกถึงคำพูดของใครบางคนขึ้นมา...

[มนุษย์ทุกคนบนโลกถูกชักนำกลับมาพบกันอีกครั้งเพราะอะไรเจ้าจำได้รึเปล่า...]

พรหมลิขิตงั้นหรอ....

"ความรู้สึกรึเปล่านะ.."

แจฮวานครุ่นคิดอยู่ในใจพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาช่วงที่เด็กวิเศษกับทายาทซาตานวิ่งอยู่ด้วยกันบนถนน....

นั่นสินะ....

อดีตทูตสวรรค์หันไปวอนซิคอีกครั้งก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาเมื่อเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่าง...

"เจ้าควรพาเด็กนี่ออกไปจากห้องของข้าได้เเล้ว...."

"ข้าขอพิสูจน์อะไรบางอย่างเสียก่อน..."

"ข้าต้องพักผ่อนนะ..."

"ข้ากำลังหาทางให้ท่านหลุดพ้น...มันอาจจะต้องพิสูจน์กันหน่อย..."

"เจ้าจะพิสูจน์ยังไง..."

"ในเมื่อคำสาปมันเกิดจากความรู้สึกของพี่...คนเดียวที่จะปลดปล่อยมันได้คือตัวของพี่เอง...งั้นข้าไม่ขอยุ่ง .."

"เจ้าจะทำอะไร..."

"บอกไปก็ไม่สนุกสิ :) "

เเกร่กๆๆๆ กึก!!

กลอนประตูหน้าต่างในห้องทุกบานถูกกดล็อคลงอย่างเเน่นหนาด้วยเวทมนต์ของทูตสวรรค์ตัวเล็กอย่างเเจฮวาน...

"เจ้า!.."

"มันขึ้นอยู่กับพี่เเล้วนะ..."

เเจฮวานดีดนิ้วมือครั้งก่อนที่ร่างบางจะหายวับไปต่อหน้าต่อตา...

"แจฮวาน!!.."

วอนซิคตะโกนเรียกเเจฮวานพร้อมกับสบทออกมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะสังเกตุเห็นว่าเด็กหนุ่มอีกคนลุกขึ้นนั่งบนเตียง....

"ผมหลับได้ยังไง..."

เเทคอุนลุกงัวเงียขึ้นมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใครอีกคนในห้องพร้อมกับโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าลืมความง่วงไปเลยทีเดียว...

"ผมจะออกไปเเล้ว..."

ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาพร้อมกับคว้ากระเป๋ากีตาร์เดินตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว...

เเต่....

กึก!! กึกๆๆๆๆ 

"อย่าเสียเวลาเลย...เปิดไม่ออกหรอก.."

แทคอุนหน้าเสียไปก่อนจะเริ่มทุบมือลงบนประตูห้องพร้อมกับตะโกนเรียกคนเป็นเเม่สุพเสียง...

"แม่! เเม่ครับ!!.."

ปึงๆๆๆๆๆ 


"เเม่เปิดประตูให้ผมหน่อย"

วอนซิคสะบัดหัวไปมาก่อนจะเริ่มรับรู้ความผิดปกติของร่างกายตัวเองได้ทีละนิด..

ดวงตาคมที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนในตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีเเดงสลับกับสีน้ำตาลอ่อนอย่างนั้นเเทบตลอดเวลา...

"เเทคอุน..."

".............."

"เธออยู่เฉยๆได้มั้ย...กลิ่นของเธอมันฟุ้งอีกเเล้ว..."

วอนซิคพูดพร้อมกับเบือนหน้าออกไปนอกระเบียงก่อนที่เเทคอุนเริ่มจะรู้ชะตากรรมตัวเองที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า....

ร่างบางวางกระเป๋ากีตาร์ไว้บนพื้นก่อนจะนั่งลงหน้าประตูพร้อมกับมองคนอายุมากกว่าที่พยายามกดความรู้สึกบางอย่างในร่างกายอย่างยากลำบาก...

"คุณหิวอีกเเล้วหรอ..."

"เงียบ...อยู่ให้ห่างฉัน...."

วอนซิคพูดก่อนจะนั่งกุมหัวตัวเองอยู่บนเตียงพร้อมกับา่งเสียงคำรามในลำคอออกมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ

ัเเจฮวาน....เจ้ากำลังทำให้ข้าลำบาก...

.
.
.
.
.

แจฮวานนั่งหย่อนขาอยู่บนกิ่งต้นจามจุรียักษ์ด้านหลังบ้านหลังใหญ่ปล่อยให้ความมืดด้านนอกกัดกินความสุขในหัวใจให้หมดไปทีละนิดๆ

นานเเค่ไหนที่ต้องอยู่ในสภาพเเบบนี้...

นานเเค่ไหนที่ต้องเผชิญความรู้สึกเเบบนี้...ผมต้องทนอีกนานเเค่ไหน...

"เจ้าคิดอะไรอยู่..."

"ฮยอก!..."

วืด~ 

ดวงตาคมก้มมองมือตัวเองที่ยื่นออกไปคว้าได้เพียงเเค่อากาศก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางด้วยความรู้สึกเสียใจ...

เเจฮวานมองมือเเกร่งของเทพบุตรงหน้าก่อนจะโดดลงไปบนพื้นหลีกหนีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังหลอกหลอนเหมือนเงาตามตัว...

"เเจฮวาน.."

"เจ้าลงมาทำไม...นี่ไม่ใช่พื้นที่ของเจ้า."

"ไปกับข้า.."

"อย่ามายุ่ง...เจ้าเป็นเทพเเต่ข้าเเค่วิญญานเร่ร่อน...เราไม่ควรเเม้เเต่จะคุยกัน"

"เจ้าคือทูตสวรรค์..."

"ข้าไม่ใช่..."

"เจ้าหนีความจริงไม่ได้หรอกเเจฮวาน..."

"เจ้ามองข้าสิ...ข้ายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือตัวของข้า..."

"............"

"มีตรงไหนบ่งบอกว่าข้ายังเป็นทูตสวรรค์ มันผิดตั้งเเต่ชุดคลุมบนตัวข้าเเล้ว สีดำมันดูชั่วร้าย...เเต่ข้ากลับรู้สึกว่ามันทรมาน "

"เเจฮวาน..."

"ข้าเกลียดตัวเอง...."

ร่างสูงยืนมองน้ำหยดใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยพร้อมกับร่างของเเจฮวานค่อยๆสลายไปต่อหน้าต่อตา

"แจฮวาน!.."

"ฮึกก!.."

ตุ้บ!!

ร่างบางทรุดนั่งลงบนผืนป่ารกร้างท่ามกลางความมืดมิดยามรัติกาลก่อนจะหลุดสะอื้นออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ...

ทำไมต้องเป็นเเบบนี้....เมื่อไหร่ข้าจะหลุดพ้นซักที!

ฟุ่บ!!

ชุดคลุมตัวใหญ่ถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่ใยดีก่อนที่เจ้าของมันจะนั่งชันเข่าร้องไหัอยู่คนเดียวตามลำพัง...

เเก่ก!

"อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ! ไปให้พ้น"

เเจฮวานตะโกนออกมาทั้งที่หน้ายังซุกอยู่บนหัวเข่าปล่อยความเสียใจผ่านหยดน้ำใสๆเเทนคำอธิบายทั้งหมดได้เป็นอย่างดี...

ร่างสูงก้มลงหยิบชุดคลุมบนพื้นขึ้นมาก่อนจะมองเเจฮวานนั่งก้มหน้าร้องไห้บนร่างกายปกปิดด้วยเสื้อเเขนยาวสีขาวกับกางเกงสีเดียวกัน....

ชุดคลุมสีดำขลับในมือเปลี่ยนเป็นสีขาวทันทีที่อีกคนร่ายมนต์ใส่ลงไปก่อนจะเดินเข้าไปหาเเจฮวานอย่างรวดเร็ว...

"ข้าบอก!!!.."

สองเเขนเเกร่งโอบกอดคนตัวเล็กกว่าเอาไว้พร้อมกระชับเสื้อคลุมห่มร่างบอบบางเอาไว้เเน่นก่อนจะทรุดนั่งลงข้างเเจฮวาน..

"อย่าให้ข้าเห็นน้ำตาเจ้าอีกเลย.."

"............"

"มันทำให้ข้าทรมาน..."

"ปลดปล่อยข้าเสียที.."

".........."

"ข้าอยากได้ปีกของข้าคืน...ไม่ใช่ชุดคลุมบ้าๆนี่...."

"อย่าร้องไห้อีกเลยนะ...เจ้าไม่เหมาะกับความอ่อนเเอซักนิดเเจฮวาน..."

"ปล่อยข้า..."

"ข้าจะหาทางช่วยเจ้าเอง...."

"ปล่อยข้า! เจ้ามันโกหกปลิ้นปล้อน!"

"ฟังข้าก่อน..."

"ข้าต้องฟังอะไรอีก...งั้นเจ้าก็พูดมาสิว่าเจ้าไม่ได้ทำ! คืนนั้นเจ้าไม่รู้เรื่อง...อธิบายมาสิฮยอก!"

"..............."

"พูดสิ! ข้ารอฟังอยู่!..."

"ข้าขอโทษเเจฮวาน...."

"ข้าทนฟังมันมานับร้อยปีเเล้ว ชินชาเหลือเกิน...สะกิดใจข้าซักนิดก็ไม่มี".

" ................"

"เจ้ารู้ทั้งรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นเเต่เจ้าก็ยังทำ...เพราะเจ้า! ข้าถึงต้องตกอยู่ในสพาพเเบบนี้!"

"ข้าขอโทษ.."

"เทริซ่าถูกปลดปล่อยไปเเล้วข้าผิดอะไรถึงต้องจมอยู่กับอดีตเเบบนี้...ข้าไม่ได้ต่างจากนางซักนิด..."

"ข้าจะหาทางช่วยเจ้าข้าสัญญา..."

"เพื่ออะไรฮยอก...เจ้าต้องการอะไรจากข้าอีก..."

"ข้าแค่อยากได้เจ้ากลับคืนมา...ข้าผิดไปเเล้วเเจฮวาน...."

.
.
.
.
.
.

โครมม!

ข้าวของเครื่องใช้บนตู้หัวเตียงถูกกวาดลงบนพื้นพังเสียหายจนหมดส่วนเจ้าของผลงานกลับนั่งส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออยู่บนพื้นห้องอย่างทรมาน..

"แฮ่กก อึก!!!..."

เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นมาตามลำคอเเกร่งเลื่อนขึ้นบนใบหน้าคมยิ่งทำให้อีดคนอยู่ในสภาพดูน่าขนลุกเข้าไปใหญ่

ร่างบางนั่งประสานมือไว้บนอกมองสภาพของใครอีกคนค่อยๆเปลี่ยนเเปลงไปทีละอย่าง...

เขาดูทรมานมาก...มากจนผมอธิบายไม่ถูก...

เขากำลังสู้กับอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ผมก็ไม่รู้จะเรียกมันว่ายังไง....

มันเป็นเพราะคำสาป...หรือสัญชาตญาณดิบของเขากันเเน่....

"อ๊าก!! "

วอนซิคตะโกนลั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนอายุน้อยกว่านั่งกอดเข่าอยู่หน้าประตูห้องด้วยความหวาดกลัว...

กลิ่นของเด็กนี่มันเเรงนัก!...

เปลือกตาสีอ่อนปิดลงก่อนที่ร่างสูงจะก้มหน้ามองพื้นพยายามควบคุมตัวเองให้ได้มากที่สุด....

ไม่ได้....มันยากเกินไป...

ทุกครั้งที่หลับตาลงสัมผัสนุ่มนวลของรสชาตละมุนในปากมันเเทรกขึ้นมาให้รู้สึกทุกทีจนอยากจะลองมันอีกครั้ง...อีกครั้งไม่มีหยุด....

"โธ่เว้ย!! "

ดวงตาคมเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนเพียงเสี้ยววินาทีก็กลับกลายเป็นสีเเดงเลือดอีกครั้งก่อนที่เจ้าของมันจะยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองเมื่อไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้...

ร่างสูงล้มฟุบไปกับพื้นก่อนจะเเน่นิ่งไปจนเเทคอุนเริ่มใจไม่ดี...

"คุณ...."

".............."

"คุณวอนซิค..."

ร่างบางลุกขึ้นมาอย่างระมัดระวังก่อนจะเดินอ้อมไปอีกด้านนึงของเตียงพร้อมกับชะโงกมองวอนซิคเเบบกล้าๆกลัวๆ

พรึบ!..

ฉับพลันไฟในห้องก็พร้อมใจกันดับลงไปก่อนที่เเทคอุนจะหลับตาลงเเล้วยกมือปิดหูตามความเคยชินของตัวเอง...

ผมกลัว....ผมไม่ชอบความมืด...

ผลั่ก!! 

"โอ้ย!! ปล่อยผม!.."

เหมือนทั้งร่างถูกอะไรบางอย่างกระโจนเข้าใส่ก่อนที่เเทคอุนจะล้มลงไปบนเตียงพร้อมกับมองฝ่าความมืดในห้องด้วยความตกใจ....

ดวงตาสีเเดงเลือดวาววับในความมืดตรงหน้านั่นเป็นคำตอบได้ดีว่าสิ่งที่พันธนาการตนเองอยู่นั่นคือตัวอะไร..

"คุณวอนซิค!.."

"เด็กวิเศษ....."
 กลิ่นหอมละมุนเเบบที่ทำให้คนทั้งคนเสพติดได้มันไม่ใช่เรื่องปกติ...ทุกครั้งที่กระหายเลือดมันเหมือนทุกอย่างมันจะทวีความรุนเเรงขึ้นมาชนิดที่มันเเทบจะต้านทานไม่อยู่...

กลิ่นมันเเรงกว่าทุกครั้ง....รสชาติในปากยิ่งชัดขึ้นทุกทีจนอยากจะลิ้มลองมันอีก...

ควบคุมไม่ได้....เเค่ความหิวกระหาย...

พรึ่บ! ไฟในห้องสว่างขึ้นอีกรอบก่อนที่ร่างบางจะใช้เเขนยันอกเเกร่งเอาไว้

"ใจเย็นๆนะครับ...มองผม..."

"หยุดพูด!.."

"ควบคุมตัวเองหน่อยสิครับ...ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่หายนะ..."

"เจ้าอย่ามาสอนข้า!.."

"มองผม....มองหน้าผม "

"..........."

"เดี๋ยวก็หายนะครับ...อย่านึกถึงมัน..."

"เธอไม่รู้ว่าฉันต้องสู้กับอะไร...ลุกออกไปซะ"

วอนซิคผละออกไปนั่งบนเตียงพยายามประคองสติตัวเองให้กลับเข้าที่เข้าทางทั้งที่ตอนนี้เหยื่อรสชาติดีกำลังลอยเด่นอยู่ตรงหน้า....

ร่างบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะลูบข้อมือของตัวเองที่ยังมือรอยนิ้วของอีกคนเด่นชัดอยู่บนผิวขาวใสนั่นเหมือนตราประทับอะไรซักอย่าง...

ดวงตาเรียวเล็กก้มมองข้อมือของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองวอนซิคพร้อมกับความคิดบางอย่างเเล่นเข้ามาในหัว....

ถ้าเป็นตรงนี้....ผมคงจะไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยนะ...

"ไปให้ห่างฉัน!!"

"ละ ลองดูก่อนก็ได้..."

"เธอพูดอะไร ฟังที่ฉันพูดไม่รู้เรื่องรึไง!.."

วอนซิคหันไปตะคอกร่างบางก่อนจะเห็นว่าคนอายุน้อยกว่านั่งมองกลับมาด้วยเเววตาเปลี่ยนไป....

"เผื่อมันจะทรมานน้อยลงบ้าง..."

แทคอุนยื่นเเขนไปหาคนอายุมากกว่าช้าๆพร้อมกับมองปฏิกิริยาของวอนซิคด้วยความกังวลก่อนที่ใบหน้าคมจะหันหนีไปอีกทาง...

"อย่าลองดี...ฉันอาจจะควบคุมไม่อยู่เเละไม่หยุดจนกว่าจะพอใจ..."

"ผมว่าคุณทำได้...ไม่งั้นคุณคงกัดผมตั้งนานเเล้ว"

"........."

"ลองดูก็ไม่เป็นไรนี่ครับ...คืนพรุ่งนี้จะได้รู้ว่าต้องทำยังไง..."

"เธอเป็นบ้ารึไง..."

"ก็เผื่อมันจะทรมานน้อยลง...อย่างน้อยถ้าสำเร็จผมจะได้รู้ว่าต้องทำยังไงถ้าคุณเป็นเเบบนี้อีก..."

"..............."

"ลองดูก็ได้นะครับ..."

วอนซิคมองข้อมือเล็กก่อนจะขมฟันเเน่นพร้อมกับยื่นมือไปจับเเขนเล็กเข้ามาใกล้ๆ..

ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอไปก่อนจะเขยิบเข้าไปหาคนอายุมากกว่าช้าๆพร้อมกับรีบก้มหน้าลงเมื่อเห็นว่าอีกคนเเยกเขี้ยวขึ้นมาเเล้ว....

เอาเถอะ...ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ ถ้าต้องเจอเเบบนี้ทุกวันผมคงเเย่เเน่ๆ 

"โอ้ย!."

เเทคอุนกำมือเเน่นทันทีที่อีกคนฝังเขี้ยวลงที่ข้อมือของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนอายุมากกว่าที่กำลังสูบเอาเลือดของตัวเองเข้าไปในร่างกาย....

ความรู้สึกเเบบนี้มันอะไรกัน...

เหมือนเลือดในตัวมันสูบฉีดออกไปเร็วกว่าครั้งไหนๆก่อนที่ร่างบางจะเริ่มประคองตัวเองไม่อยู่...

"คุณวอนซิค...ผมรู้สึก.."

ดวงตาสีเเดงเลือดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนอีกครั้งก่อนที่วอนซิคจะรู้สึกสงบลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาจากข้อมือเล็กช้าๆ...

"เเทคอุน..."

วอนซิคประคองร่างบางเอาไว้ก่อนจะก้มมองคนในอ้อมเเขนนอนอ่อนปวกเปียกเหมือนคนไม่มีเเรงก่อนจะตบเเก้มขาวซีดเบาๆ

"ตาเปลี่ยนสีเเล้วนะครับ..."

"เธอไหวรึเปล่า..."

"ขอนอนที่นี่วันนึงนะครับ..."

".........."

"ผมง่วงมากเลย..."

.
.
.
.
.

กดเลย! ได้โอกาสละ 5555555555 
ไรอ่ะ? มีลองดงลองดู  -/- /อีนี่เขินทำไม?5555&5555 
จะตี2ละ ยังหน้าด้านลงอีก ได้ข่าวว่าทำงานทุกวัน 5555555 
อ่านเช้าเเล้วกันเนอะ ขอให้มีความสุขกับวันหยุดค่ะ ^^ 

#ฟิควอนเเทคห้องลับ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #254 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:24
    ฮยอกทำอะไรไว้ แจฮวานดูเจ็บปวดมาก สงสาร
    #254
    0
  2. #57 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:56
    นอนห้องนี้ทุกวันเลยก็ได้ //วอนชิกไม่ได้กล่าว555555
    โอ๊ยยยยยัยอุนก็เริ่มหายกลัวแล้วสินะถึงใจกล้าให้สูบเลือดขนาดนั้น แปลว่ายอมช่วยวอนชิกแล้วววววว>/<มั้ง
    แต่อีกคู่นี่ดราม่าเหลือเกิน ฮยอกทำอะไรแจฮวานไว้ละเนี่ย
    #57
    0
  3. #49 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:03
    ตายๆ คิดไว้แล้วต้องเป็นแบบนี้ โอ๊ยลุ้นนนนคร้าาาาลุ้นไปอี๊กกกกกกกก ไรท์สู้ๆน้า
    #49
    0
  4. #48 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 06:56
    มาต่อเร็วค่ะไรทๆๆๆ์
    #48
    0
  5. วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 01:07
    ฮยอกทะอะไร ทำให้แจฮวานโดนสาปหรอ?
    #47
    0
  6. #41 IamTheSecretSunday (@jannydonavanik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 01:42
    ลุ้นๆๆๆ วี่อย่าเพิ่งดูดเลือดน้องอุนน้าาา สู้ๆน้าไรท์เรื่องนี้สนุกมากกกกกก
    #41
    0