ตอนที่ 12 : ห้องลับหมายเลข 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ส.ค. 59



Crypt 11 #ฟิควอนเเทคห้องลับ

.
.
.
.
.

เเกร่ก!

"แทค...อ้าว.."

ยูนจูมองเข้าไปในห้องลูกชายก่อนจะเห็นว่าเตียงนิ่มยังคงอยู่ในสภาพเดิมไร้ร่องรอยของการใช้งานโดยสิ้นเชิง...

ไปใช่เเอบไปนอนห้องนั้นอีกนะ...

กึกๆๆ

"แทคอุน...."

กึกๆ จองยูนจูหมุนลูกบิดประตูอีกครั้งเเน่ก็เหมือนเดิม  มันถูกล็อคจากข้างใน...

เดี๋ยวต้องคุยกันใหม่เเล้ว...บอกหลายครั้งเเล้วว่าห้ามล็อคห้อง ลูกคนนี้นี่...

"อย่าลืมลุกมากินมื้อเช้าด้วยนะลูก.."

ร่างเพรียวบางเดินถือเเฟ้มเอกสารออกมาเมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังเงียบสนิทเหมือนเดืมก่อนจะลงไปเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ตามความเคยชิน...

ัูภายในห้องนอนกว้างของใครบางคนที่ตอนนี้ทั้งประตูหน้าต่างถูกปิดสนิทจนพื้นที่ด้านในมืดสลัว..

ร่างสูงยืนอิงเสาหัวเตียงนอนพร้อมกับมองร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกรอบ..

มันหมายความว่ายังไง....ทำไมต้องเลือดเด็กคนนี้... 

ทำไมต้องผูกพันธนาการกับเด็กคนนี้...

ทั้งที่ไม่ได้รักหรือรู้สึกอะไรด้วยซักนิด....

"ฉันจะทำยังไงกับเธอเนี่ย..."

วอนซิคพูดก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงพร้อมกับมองคนอายุน้อยกว่าอย่างพิจารณา....

"เพราะเป็นลูกของเทริซ่า..."

"ไม่เกี่ยวหรอก..."

เเจฮวานเเว้บกลับเข้ามาพร้อมกับตอบความสงสัยของอีกคนไปอย่างไม่ใส่ใจนัก...

ร่างสูงของคนอายุมากกว่ามองคนพึ่งเข้ามาด้วยความเเปลกใจก่อนจะรีบลุกเดินเข้าไปหาเเจฮวานพร้อมกับดึงเสื้อคลุมสีขาวสะอาดบนเรือนร่างบอบบาง...

"เสื้อคลุมเจ้า...."

"ข้าไม่อยากพูดถึง...อย่าสนใจเลย.."

"ใครทำ.."

"............"

"ใครเสกมันให้เจ้า..."

"ข้าบอกเเล้วไงว่าไม่อยากพูดถึง..."

"เเจฮวานเจ้ากำลัง...เดี๋ยวนะ เจ้าหายไปไหนมา..."

"ป่าอาถรรพ์ "

"นั่นสิ...ข้ารู้เเล้ว..."

อยู่ๆก็เหมือนว่าอีกคนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะรีบเดินกลับไปหาร่างบางของเเทคอุนพร้อมกับพยายามปลุกเด็กหนุ่มให้รู้สึกตัวขึ้นมา...

"นี่เธอ...."

"พี่วอนซิค...พี่จะทำอะไร.."

"บางทีเด็กนี่อาจจะสัมผัสอะไรได้..."

"หยุดนะ...พี่ล้มเลิกความคิดนั่นเดี๋ยวนี้.."

"เราต้องทำอะไรซักอย่าง...."

"แต่ไม่ใช่เเบบนี้..."

"ถ้าไม่ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นเจ้าก็อยู่เฉยๆเเจฮวาน..."

กึก!

ร่างบางอ้าปากค้างก่อนจะสะอึกกับคำพูดของอีกคนพร้อมกับเดินถอยหลังกลับเข้าไปตรงมุมห้อง...

วอนซิคหันกลับไปมองเเจฮวานเเต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกคนก็สลายไปกับความมืดเสียเเล้ว...

"ไม่ใช่อย่างนั้น...ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."

เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นมาก่อนที่ดวงตาเรียวเล็กจะมองเห็นเพดานสีขาวในห้องมืดๆพร้อมกับลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน....

มือเล็กยกขึ้นนวดขมับตัวเองก่อนจะสังเกตุเห็นใครบางคนนั่งอยู่ปลายเตียง..

"คุณ..."

"เป็นยังไงบ้าง..."

"เหนื่อยนิดหน่อยครับ..."

แทคอุนพูดก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงพร้อมกับมองหาใครอีกคนทันที...

"คุณเเจฮวานล่ะครับ..."

"............."

"คุณวอนซิค..."

"ถ้าเจอเขาก็ฝากบอกด้วยว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ...."

"ทะเลาะกัน..."

"ออกไป..."

เเทคอุนกลืนคำพูดลงคอไปก่อนจะยอมเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว...

เเกร่ก..

"เป็นยังไงบ้าง..."

"คุณเเจฮวาน...."

"เรียกฉันว่าเเจฮวาน...ไม่ต้องคุณหรอก.."

"คุณคงอายุมากกว่า...เเต่ทำไมสีชุดคลุมถึงได้เป็นสีขาวล่ะครับ"

"ฉันเป็นทูตสวรรค์...เคยเป็น มันไม่สำคัญหรอกเพราะฉันอยู่มานานเเล้ว..."

"เเล้วทำไมถึงไม่อยู่บนฟ้า..."

"..............."

"ผมขอโทษ..."

"อยากรู้มั้ยล่ะ...ฉันจะพาไปดู..."

"ไปได้หรอครับ..."

"อืม...มานี่สิ.."

เเจฮวานพยักหน้าให้เเทคอุนก่อนที่ร่างบางจะเดินไปนั่งบนเตียงพร้อมกับมองร่างโปร่งเเสงของอีกคนดัวยความอยากรู้...

"หลับตาลง..."

"เดี๋ยวก่อนครับ..."

"มีอะไรอีกล่ะ..."

"คุณวอนซิคฝากมาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ..."

"............"

"มีเรื่องอะไรกันหรอครับ..."

"หลับตาซะ พูดมากเดี๋ยวฉันจะหลอกเธอซะหรอก.."

เเจฮวานพูดก่อนจะเริ่มร่ายมนต์พร้อมกับเป่าควันสีฟ้าใส่หน้าเเทคอุนก่อนที่ร่างบางจะรู้สึกเหมือนลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ

วูบ~ 

"เจ้าทำเเบบนี้ได้ยังไงเเจฮวาน!.."

"ท่านพ่อ...ข้าเเค่เห็นใจเทริซ่า.."

"เจ้าเป็นทูตสวรรค์...เจ้ารู้อยู่เเก่ใจว่ามันผิดเจ้ายังให้ความช่วยเหลือซาตานตนนั้นอย่างงั้นหรอ..."

"วอนซิคเป็นคนดี...พวกเขารักกันด้วยใจบริสุทธิ์.."

"เจ้าต้องได้รับโทษ..."

"ท่านพ่อ!...ไหนท่านบอกจะไม่ทำอะไรเเจฮวาน..."

เสียงของใครบางคนดังเเทรกขึ้นมาก่อนที่เเทคอุนจะหันไปมองร่างสูงของชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาพร้อมกับปีกสีขาวดูสง่างาม...

"ฮยอก...."

"เเจฮวานทำผิดร้ายเเรงนัก...บิดเบือนความจริงจากลูกเเก้วโชคชะตา"

"เเค่ถอดปีกของเขาออกก็น่าจะเพียงพอเเล้ว..."

"เจ้าพูดอะไรออกมาฮยอก! ข้าจะเป็นยังไงถ้าไม่มีปีก!..."

"หรือเจ้าอยากลงไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน!!..."

"นี่อย่าบอกนะว่าที่ท่านพ่อรู้..."

"ใช่...ข้าเป็นคนบอก... เจ้าไม่หยุดข้าก็ขอหยุดเจ้าเอง"

"ฮยอกทำถูกเเล้วเเจฮวาน...เจ้าทำผิดก็ควรจะยอมรับผิดซะ "

"ท่านพ่อ...เเต่ข้า!.."

"ข้าจะไปรอที่ห้องตัดสิน...รีบจัดการซะก่อนที่เบื้องบนจะรู้เข้า..."

ร่างของผู้อาวุโสเดินเเยกออกไปก่อนจะเหลือเเค่เทพบุตรชุดขาวกับทูตสวรรค์ตัวเล็กยืนจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ...

"ที่ผ่านมาเจ้าหลอกข้ามาตลอดเลยงั้นหรอ...."

"ข้าไม่ได้หลอกเจ้า..."

"เเล้วที่เข้ามาช่วยเหลือข้า!.."

"อย่ารื้อฟื้นอดีตเลยมันไม่มีประโยชน์หรอก..."

"เจ้ามันปลิ้นปล้อน!.."

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องเจอจุดจบเเบบนี้..."

"............"

"แจฮวาน..."

"แค่กำจัดข้า.ไม่เห็นต้องลงทุนขนาดนี้เลย..."

"อย่าเอามาโยงกัน...ข้าหวังดี..."

"เเต่แฉเจ้าเกลียดข้า...นั่นสิ..., ข้าควรจะฉุกคิดตั้งเเต่เทพอย่างเจ้าลดตัวมาเกลือกกลั้วกับทูตระดับล่างข้า..."

"ใช่ ข้าเกลียดเจ้า เเต่นั่นมันเมื่อก่อน...ตอนนี้ข้าหวังดี..."

"หุบปาก! เจ้ามัน..."

"เเจฮวาน...ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะต้องโทษร้ายเเรงขนาดนี้..."

"ข้ายอมรับผิด...ข้าขอรับโทษไม่ว่าจะเกิดเป็นเดรัจฉานเป็นตัวอะไรข้าจะยอม ขอเเค่หนีให้พ้นหน้าเจ้า..."

"เเจฮวาน...ข้าไม่ได้ตั้งใจ "

".........."

"ข้าจะภาวนา...ต่อให้ข้าต้องเกิดไปเป็นอะไรอย่าได้พบพานกับเจ้าอีก ทุกชาติไป!"

วูบ~

เเทคอุนสะดุ้งก่อนจะหันไปคว้าเเขนเเจฮวานอย่างอัตโนมัติเมื่ออยู่ๆภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็จางหายไปพร้อมกับท่าทางของใครอีกคนดูไม่สู้ดีเท่าไหร่...

"คุณเเจ..."

ตุ้บ!

แทคอุนมองร่างของเเจฮวานล้มลงไปบนพื้นก่อนจะมองร่างสูงของใครอีกคนปรากฏตัวขึ้นมาในห้อง...

"เเจฮ!.."

".....!!!..."

นั่นมันคนในนิมิต...

"แจฮวาน...ได้ยินข้ารึเปล่า!.."

"ทำไมคุณสัมผัสเขาได้...เขาเป็นดวงวิญญาน..."

"เธอต้องเเก้คำสาปให้ได้...ช่วยปลดปล่อยเขาที..."

"เเต่ผมไม่..!.."

ฟุ่บ!..

ฮยอกร่ายมนต์ใส่เเทคอุนให้หลับไปก่อนจะก้มลงช้อนตัวร่างบางขึ้นมาเเนบอกพร้อมกับเดินทะลุออกไปนอกระเบียงเเล้วสลายตัวไปกับสายลม...

.
.
.
.
.

"เเทคอุน...จองเเทคอุน..."

ร่างบางงัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะเห็นวอนซิคยืนคร่อมอยู่พร้อมกับรีบเด้งตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว...

"ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด...จะนอนทั้งวันทั้งคืนเลยรึไง..."

คนอายุน้อยกว่าก้มมองตัวเองก่อนจะยกมือเกาหัวเพราะความรู้สึกบางอย่างในใจมันบอกว่ากำลังลืมอะไรไปซักอย่าง...

ลืมอะไรนะ....นึกยังไงก็นึกไม่ออก...

"จะนั่งอีกนานมั้ย...ฉันจะพาไปข้างนอก..."

"อ่อ ครับๆ ไปเเล้วครับ..."

เเกร่ก!

แทคอุนเปิดประตูห้องน้ำออกมาก่อนจะเห็นว่าใครบางคนกำลังทำอะไรบางอย่างกับเสื้อผ้าในตู้ของตัวเอง...

"ทำอะไรครับ.."

"............"

"มนุษย์เเต่งตัวเเบบนี้กันตั้งเเต่เมื่อไหร่...."

"ครับ?.."

ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางของเด็กหนุ่มก่อนจะไล่สายตาขึ้นลงตั้งเเต่หัวจรดเท้าพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก...

คนอายุน้อยกว่าก้มหน้าลงไปพร้อมกับยกมือขึ้นเกาต้นคอตัวเองด้วยความประหม่าเหมือนทุกครั้งที่ไม่มั่นใจพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเตียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

"ก็ดีนะ.."

"ครับ?"

"ฉันไม่คิดว่าผู้ชายจะเเต่งตัวด้วยชุดสีหวานอย่างนี้ได้...."

"ก็ผมเป็นเด็กเเละอีก..."

"เเต่พอเห็นเธอเเล้วมันก็ดีไปอีกเเบบ เเต่คงไม่เหมาะกับฉัน..."

"........"

"มันดีนะ เเต่ฉันไม่รู้ว่ามนุษย์เรียกว่าอะไร..."

ตึก!

แทคอุนยกมือขึ้นทาบอกก่อนจะรีบเดินไปหยิบเป้ใบเก่งมาเก็บเฮดโฟนกับโทรศัพท์มือถือใส่ลงไปเพื่อหลีกหนีการสนทนาที่รู้สึกจะอันตรายต่อหัวใจ

อะไรกัน....จะมาใจสั่นกับคำพูดงงๆนี่หรอเเทคอุน...

ร่างบางของเด็กหนุ่มสะพายกระเป๋าสีเเดงสดใสยืนล็อคประตูรั้วบ้านพร้อมกับร่างสูงของใครอีกคน...

ปริ้น!

"พี่ฮัคยอน..."

"จะไปไหนหรอเเทคอุน...."

"ผม..."

"จะเข้าเมือง..ไปส่งเราได้รึเปล่า"

ไม่ต้องรอให้เจ้าของรถตอบเลยซักคนคนอายุมากกว่าก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับเสียเเล้ว....

"ขึ้นมาสิเเทคอุน...เดี๋ยวพี่ไปส่ง.."

เจ้าของชื่อพยักหน้าก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งเบาะหลังพร้อมกับการเดินทางในช่วงบ่ายของวันเริ่มต้นขึ้น...

"ขอบคุณมากนะครับพี่ฮัคยอน..."

"อื้ม ดูเเลตัวเองด้วยนะ..."

"ครับ..."

"เเทคอุน..."

"ครับพี่?"

"วันนี้เเต่งตัวน่ารักนะ..."

เเทคอุนก้มมองเสื้อสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าพร้อมกับรองเท้าผ้าใบสีเดียวกับเสื้อก่อนจะยกยิ้มบางๆเป็นการขอบคุณ...

ก็เเม่เลือกให้ทั้งนั้น....

รถคันหรูเคลื่อนออกไปก่อนที่เเทคอุนจะมองซ้ายมองขวาเพราะไม่รู้จะไปที่ไหน...ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาดูวุ่นวายนั่นเเหละสิ่งที่จองเเทคอุนเกลียดที่สุด

เเต่ก็ทำยังไงได้....ถ้าให้เดานี่คงจะเป็นย่านการค้าเเน่ๆ คนถึงได้เยอะเเบบนี้...

"เราจะไป..."

พอหันกลับมามองคนอายุมากกว่าก็เห็นว่าวอนซิคกำลังมองอยู่ก็ชักจะคลำหาทางไปไม่เป็น...

อะไรเนี่ย....ทำไมต้องมองด้วย...

"เมื่อกี้ฉันได้ยินผู้ชายคนนั้นพูด..."

"ครับ?"

"น่ารักมันเเปลว่าอะไร..."

"อ่อ... คงเเปลว่าเห็นเเล้วรู้สึกดี สบายใจ ถูกใจอะไรเเบบนี้มั้งครับ..."

"ถูกใจ...เเสดงว่าต้องรู้สึกชอบด้วยน่ะสิ"

"ครับ...เป็นความชอบ เหมือนผมชอบฟังเพลงผมก็จะฟังบ่อยๆ เเล้วถ้าเเต่งตัวเเบบนี้คนชอบมองเเล้วสบายใจก็ต้องเเต่งบ่อยๆครับ..."

วอนซิคพยักหน้าก่อนจะสังเกตุเห็นรอยเขี้ยวบนข้อมือเล็กพร้อมกับยื่นมือไปจับเเขนอีกคนขึ้นมาดู..

"เธอยังเจ็บอยู่มั้ย...."

"ไม่ครับ...เเต่มันเป็นรอย ผมก็ว่าจะหาอะไรมา..."

คำพูดทุกคำเหมือนถูกกลืนลงคอไปเมื่อสัมปัสบางอย่างประทับลงไปบนรอยเเผล...

วอนซิคจะข้อมือบางขึ้นมาก่อนจะกดริมฝีปากลงบนรอยเเผลอย่างอ่อนโยนก่อนที่เเทคอุนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจ...

"เป็นอะไร.."

เเทคอุนชักเเขนกลับก่อนจะมองสายตาของคนรอบข้างที่พร้อมใจกันหยุดกิจกรรมของตัวเองเเล้วหันมามอง...

ทำอะไรเนี่ย...จะบ้าตาย...

"ไปเถอะครับ..."

เเทคอุนดึงเเขนเเกร่งลากเข้าไปในร้านเสื้อผ้าข้างทางหลบหนีสายตาของผู้คนพร้อมกับลูบข้อมือตัวเองด้วยความประหม่า....

"เธอทำหน้าเเบบนี้อีกเเล้วนะ..."

"ทำอะไรครับ..."

"เธอหน้าเเดง...เเบบนี้มันเรียกว่าน่ารักได้มั้ย?"

(=[]=)

"ฉันพูดอะไรผิดรึเปล่า..."

"ละเเล้วทำไมต้องบอกว่าน่ารักล่ะครับ?"

"ก็ฉันรู้สึกดีที่เห็นเธอทำหน้าเเบบนี้..."

".........."

"เธอบอกเองนี่ว่าน่ารักเเปลว่ารู้สึกดี เเล้วฉันเข้าใจผิดอะไร...."

เเทคอุนตบหน้าผากตัวเองก่อนจะเดินหนีเข้าโซนอื่นไปทิ้งให้ใครบางคนยืนงงกับความสงสัยของตัวเองตามลำพัง....

มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!

ตึกตัก!

หัวใจผม....มันจะระเบิดเเล้ว...

ใครก็ได้ช่วยผมที...

.
.
.
.

#ฟิควอนเเทคห้องลับ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #255 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:34
    คือไม่รู้คำศัพท์ แต่ชมว่าน่ารัก ฮือ น่ารัก น่ารัก รู้สึกดี
    #255
    0
  2. #115 kukira cool (@oumei-shoujo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 11:30
    ได้เห็นถึงความแก่ของนังวี่และความน่ารักของนุ้งแทค
    #115
    0
  3. #60 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 23:38
    ขำความไม่เข้าใจภาษาของนาง 5555555 เล่นซะอุนเขิน >/////< น่ารัก อั้ยยยยยยย คงต้องให้สอนอีกหลายคำแน่เลยน่ารัก -//////-
    #60
    0
  4. #59 แป๊ะยิ้ม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 12:38
    โอ๊ยย คนโบราณเขาพูดอย่างนี้ทุกคนเลยหรอคะ
    #59
    0
  5. #58 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 01:23
    กรีดดดดดดน่ารัก~~~~~ น่ารัก น่ารัก น่ารักโอ๊ยยยเขิลไปอีกคะ น่ารักจริงๆ ^_^ ไรท์สู้ๆนาา
    #58
    1
    • #58-1 myrosita2 (@MYROSITA) (จากตอนที่ 12)
      25 สิงหาคม 2559 / 17:33
      ขอบคุณค่ะ
      #58-1