ตอนที่ 14 : ห้องลับหมายเลข13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ส.ค. 59


Crypt 13 #ฟิควอนเเทคห้องลับ
.
.
.
.
.

"แทคอุน!..ลงมากินข้าวได้เเล้วลูก.."

วอนซิคหันไปมองอดีตคนรักทำอาหารเย็นอยู่ในครัวอย่างคล่องเเคล่วก่อนจะยกยิ้มบางๆเพราะความรู้สึกบางอย่างมันยังฝังอยู่ในใจ...

คิดถึงเหลือเกิน...ที่รักของฉัน...

"เลิกคิดซะ...นางไม่ได้เป็นของพี่.."

"..........."

วอนซิคหันไปมองร่างของเเจฮวานยืนกอดอกพิงผนังห้องครัวอยู่ด้านหลังก่อนจะชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจ...

"คุณมีอะไรให้ผมช่วยอีกรึเปล่า"

"ช่วยชิมซุปให้หน่อยสิคะ ฉันจะดูไก่ในตู้อบซักหน่อย..."

ร่างสูงหยิบช้อนตักซุปในหม้อขึ้นมาก่อนจะส่งเข้าปากพร้อมกับคิดหาคำตอบอยู่ในใจ...

มันไม่ได้ยากเย็นอะไร...เเต่ผมไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นยังไง...

อาหารของมนุษย์ไม่ได้รสชาติดี...หรืออาจจะเพราะว่าผมไม่คุ้นชินกับมันมากกว่า...เเละคงเป็นอย่างหลัง...

"เป็นยังไงบ้างคะ?"

"ผมว่ามันก็ดีเเล้วนะ..."

"งั้นออกไปรอข้างนอกเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง..."

ยูนจูหยิบชามวางซ้อนบนจานก่อนจะตักซุปกลิ่นหอมใส่ลงไป...

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องครัวก่อนจะเห็นคนอายุน้อยกว่านั่งรออยู่ในห้องอาหารคนเดียว...

"ทำไมต้องโกหกเเม่ผมด้วย..."

"ก็ยูนจูมองเห็นฉัน..."

"ผมว่า..."

"มาเเล้วจ้ะ"

เเทคอุนมองคนเป็นเเม่เดินเข้ามาพร้อมกับชามซุปสองใบในมือก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ...

"เเทคอุนไปเอาซุปอีกชามมาหน่อยสิลูก เเม่จะไปเอาไก่..."

ร่างบางเหลือบมองคนอายุมากกว่าอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับคนเป็นเเม่...

"เเม่ไว้ใจเขาหรอ...ทำไมยอมให้อยู่ด้วย"

"ลูกคนนี้นี่...เขาเป็นหลานเจ้าของบ้านนะ"

"เขาอาจจะโกหกก็ได้นะครับ..."

"แม่ไว้ใจเขา...เเม่รู้สึกเหมือน..."

"............"

"เหมือนเขาปลอดภัย...เขาไม่ได้มาร้ายหรอก..."

"เเม่ไว้ใจคนง่ายจังนะครับ"

"ไปรอข้างนอกเลย...ให้เเขกรอนานๆมันไม่ดีนะลูก..."

เเทคอุนหมุนตัวเดินออกมาจากห้องครัวก่อนจะมองคนอายุมากกว่านั่งอยู่ในห้องอาหารตามลำพัง...

"มองฉันทำไม...."

"ถ้าคุณทำอะไรเเม่ผมล่ะก็...ผมจะไม่ให้ใช้เลือดผมอีก..."

เเทคอุนพูดพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะหยิบช้อนตักซุปเข้าปากหลังจากทนเสียงประท้วงในกระเพาะไม่ไหว...

"โอ้ย!.."

"หยุด! เธอรออยู่นี่..."

วอนซิคลุกวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยินเสียงใครบางคนดังขึ้นจากในครัวพร้อมกับกลิ่นเลือดฟุ้งมาในอากาศ..

เเทคอุนไม่ได้ทำตามที่อีกคนบอกซะทีเดียวพอได้ยินเสียงคนเป็นเเม่ร้องออกมาอย่างนั้นก็รีบวิ่งตามไปติดๆ..

วอนซิคมองเลือดสีเข้มบนนิ้วมือเล็กก่อนจะจับปลายนิ้วเล็กเข้าไปในปาก...

"คุณวอนซิค! มันสกปรกค่ะ!.."

"คุณทำอะไรน่ะ!!"

เเทคอุนวิ่งเข้ามาก่อนจะมองรอยเลือดบนเคาท์เตอร์ครัวพร้อมกับรีบดึงเเขนคนเป็นเเม่ออกให้ห่างบุคคลอันตราย...

"ถอยออกไปนะ!!.."

"เเทคอุน...ลูกเป็นอะไร?"

"เเม่อย่าใกล้เขา.."

"เธอเป็นอะไรเเทคอุน..."

"ก็คุณ!...ก็.."

"คุณไปทำเเผลเถอะครับ...เดี๋ยวผมยกพวกนี้ออกไปเอง..."

วอนซิคพูดกับยูนจูก่อนจะหันไปบ้วนปากอยู่ตรงซิงค์ล้างจานเเทน...

"เมื่อกี้คุณทำอะไรเเม่ผม..."

"............."

"คุณวอนซิค..."

"เธออย่าตีโพยตีพายนักได้มั้ย...เเม่เธอเจ็บฉันก็เเค่ช่วย..."

"ช่วยอะไรกัน...ก็ผมเห็นว่าเเม่เลือดออกเเล้วคุณก็..."

"แล้วถ้าฉันจะกินเลือดเเม่เธอล่ะ เธอจะห้ามอะไรได้จองเเทคอุน?"

วอนซิคหันกลับไปพูดกับคนอายุน้อยกว่าก่อนจะต้อนเเทคอุนกลับเข้ามุมห้องพร้อมกับมองร่างบางด้วยเเววตาเรียบนิ่ง...

"ถ้าหิวก็กินเลือดผมสิ...อย่ายุ่งกับเเม่ผม..."

วอนซิคผงะไปข้างหลังเมื่อเด็กอีกคนยื่นเเขนมาตรงหน้าพร้อมกับมองกลับมาด้วยสีหน้าตึงๆ

จริงจังอะไรนักหนา....คิดว่าฉันจะฆ่าเเม่เธอรึไง...

"ฉันจะกินเลือดเธอจนหมดเลยคอยดู"

วอนซิคจับข้อมืออีกคนขึ้นมากดคมเขี้ยวลงบนผิวเนื้อนิ่มอย่างรวดเร็ว...

"โอ้ย!!.."

"มนุษย์หน้าโง่..."

วอนซิคเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะผลักหัวเล็กเบาๆพร้อมกับหยิบจานไก่อบเดินผ่านคนอายุน้อยกว่าออกไป.....

"คนบ้า.."

แทคอุนบ่นอุบก่อนจะก้มมองรอยฟันบนข้อมือเล็กของตัวเองพร้อมกับเดินตามหลังคนอายุมากกว่าออกไป

"มากินข้าวเร็วลูก...เดี๋ยวเย็นซะก่อน..."

ร่างบางนั่งลงบนโต๊ะอาหารก่อนจะเหลือบมองคนอายุมากกว่านั่งคุยกับเเม่ตัวเองพร้อมกับก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นอย่างไม่ใส่ใจ....

.
.
.
.
.

เมื่อไหร่จะคุยกันเสร็จ...

เเทคอุนนั่งเกาเเก้มตัวเองพร้อมกับพยายามกระพริบตาไล่ความง่วงงุนออกไปเเล้วหันไปมองคนอายุมากกว่าทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น...

ส่วนคุยกันเรื่องอะไรนั้น....ผมไม่รู้หรอก..

"เเทคอุน...ขึ้นไปนอนเถอะลูก.."

".........."

วอนซิคหันไปมองคนอายุน้อยกว่านั่งสวมเฮดโฟนฟังเพลงกดโทรศัพท์สะลึมสะลืออยู่ข้างๆยูนจูก่อนจะถอนหายใจออกมา...

"เเทค..."

"ปล่อยไปเถอะ...เขาไม่ไหวก็หลับเองนั่นเเหละครับ..."

"เเล้วมั่นใจหรอคะว่าดูเเลไหว..."

"ทำไมล่ะครับ...เขามีปัญหาอะไรกับที่โรงเรียน..."

"เเกเข้ากับเด็กวัยเดียวกันไม่ได้ค่ะ เเทคอุนเห็นวิญญาณเเล้วเก็บท่าทางไม่อยู่เพื่อนเลยหาว่าเเกป่วยทางจิต..."

".........."

"ฉันกลัวคุณรับมือไม่ไหว...คุณเป็นครูคุณอยู่กับเขาตลอดเวลาไม่ได้..."

"ไม่ต้องห่วง...คุณจะพาเขาหนีความจริงตรงนี้ไปทั้งชีวิตไม่ได้ เขาควรจะเรียนให้จบ..."

"คุณไม่คิดว่าเเทคอุนป่วยหรอคะ..."

"ไม่ครับ..."

"..............."

"ผมจะดูเเลให้เอง...คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

วอนซิคจับมือเล็กมากุมเอาไว้พร้อมกับบีบเบาๆก่อนจะถูกใครอีกคนปัดมือออกไป

"ทำไมชอบยุ่งกับเเม่ผม..."

"แทคอุน...ไปนอนได้เเล้วลูก.."

ยูนจูดึงเฮดโฟนตัวเก่งของลูกชายออกมาก่อนจะลูบผมนิ่มเบาๆพร้อมกับลุกขึ้นยืน....

"งั้นผมไปส่งเเม่ที่ห้องดี..."

"เธอมาคุยกับฉัน..."

"ผมง่วงเเล้ว...เเม่!"

วอนซิคดึงเเทคอุนเอาไว้ก่อนจะยิ้มให้ยูนจูพร้อมกับหันกลับมามองคนอายุน้อยกว่านดิ้นขลุกขลักอยู่ข้างๆ

"จะเลิกดิ้นได้รึยัง..."

"ผมง่วงเเล้ว..."

"พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วย เข้าใจรึยัง..."

"ผมไม่ไป..."

"เดี๋ยวก็รู้ว่าได้ไปรึเปล่า..."

วอนซิคพูดก่อนจะเดินเเยกออกไปทิ้งให้เเทคอุนนั่งเครียดอยู่คนเดียว...

ผมจะทำยังไงดีเนี่ย....

ช่วงกลางดึกในคืนเดียวกันเจ้าของห้องตัวเล็กนอนพลิกตัวอยู่บนเตียงด้วยความอึดอัดก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นนั่งบนเตียง...

"คุณ!..."

"..............."

"เป็นอีกเเล้วหรอครับ..."

"อืม..."

คนอายุน้อยกว่าหยิบมือถือขึ้นมากดดูเวลาก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองเพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อ....

"นอนเปิดไฟเเบบนี้ทุกวันเลยรึไง..."

"ก็ผมกลัวความมืด..."

"สิ่งที่เธอควรทำคือปิดไฟนอนข่มตาให้หลับ...ทำเเบบนีัไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นซักนิด.."

"ลองเเล้ว...กลัว..."

"เรื่องโรงเรียนนี่ก็ด้วย...อีกเเค่ปีเดียวอดทนให้ได้เข้าใจมั้ย..."

"..............."

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอกน่ะ อึก!!..."

วอนซิคกัดฟันเเน่นก่อนจะข่มอะไรบางอย่างในตัวเอาไว้พร้อมกับมองเเทคอุนนั่งสัปหงกอยู่บนเตียง...

เจ้าเด็กนี่....ไม่ฟังเเล้วยังมาหลับอีก....

"ผูกพันธนาการหรือมีลูกกันเเน่..."

วอนซิคหันไปมองเเจฮวานยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงพร้อมกับเข่นเขี้ยวเข่นฟันคุมสัญชาตญาณข้างในเอาไว้..

"เจ้านี่ชอบเเว้บไปเเว้บมานะ.."

"ทรมานก็กินเลือดเด็กนั่นซะสิ.."

"ข้าควบคุมอยู่..."

เเจฮวานยกยิ้มกว้างพร้อมกับเเว้บไปอยู่ข้างหลังวอนซิคพร้อมกับยกมือขึ้นเเตะบนไหล่กว้างเบาๆ..

"ทำไมเจ้า!..."

"เด็กคนนี้มีผลจริงๆ พี่ควบคุมตัวเองได้...ส่วนข้าเริ่มสัมผัสสิ่งของได้ถึงจะระยะเวลาสั้นๆก็เถอะ..."

"พรุ่งนี้จัดการเรื่องที่โรงเรียนให้ด้วย ฉันจะพาเด็กนี่ไปเรียน...ถ้าเราพาเเทคอุนออกจากบ้านได้ อะไรมันจะสะดวกขึ้น..."

"ข้าจัดการให้ได้....เเต่ข้าขอเตือนไว้อย่าง..."

".............."

"อย่าคิดเเก้คำสาปจนเผลอทำร้ายความรู้สึกเด็กวิเศษนี่ล่ะ "

"อะไรของเจ้าอีก...."

"อย่าลืมว่าพี่ผูกพันธนาการกับเด็กนี่เเล้ว ความรู้สึกที่มันผูกกันไว้ขาดลงไปเมื่อไหร่ทุกอย่างที่เราทำก็สูญเปล่า..."

"..............."

"พี่ไม่ควรนึกถึงเเต่เรื่องคำสาป เด็กคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นการที่พี่จะลากเขาออกไปไหนได้ตามใจมันไม่ใช่เรื่องดี เขาสัมผัสเราได้...ผีตัวอื่นก็ต้องได้เหมือนกัน..."

"ข้ารู้เเล้ว...อึก!"

"คุณก็กินเลือดผมสิ...จะได้หายซักทีผมง่วงเเล้ว..."

"ง่วงก็นอนลงไป..."

วอนซิคตอบปัดไปก่อนจะจับเเขนเล็กขึ้นมากดเขี้ยวลงบนข้อมือขาวอย่างใจเย็นเเล้วสูบของเหลวอุ่นๆกลืนลงคอไปพร้อมกับดวงตาสีเเดงเลือดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อน...

"ผมนอนได้รึยัง...."

"หลับตาซะจองเเทคอุน...."

เช้าวันรุ่งขึ้น

ร่างบางลุกขึ้นอาบน้ำเเต่งตัวด้วยชุดสบายๆก่อนจะหาสายรัดข้อมือเรียบๆสวมปิดรอยเขี้ยวบนข้อมือเอาไว้เเทน...

"แทคอุน...ลงมากินข้าวลูก.."

"ครับเเม่...!"

วอนซิคหันไปมองคนอายุน้อยกว่าวิ่งลงบันไดมาก่อนจะมองเเทคอุนซ่อนเเขนเอาไว้ข้างหลัง...

"คิดว่าฉันจะไม่เห็นรึไง...เเก้ปัญหาเเบบเด็กๆ..."

"ผมกลัวเเม่เห็นต่างหาก.."

มื้อเช้าง่ายๆผ่านไปเเล้วก็เป็นอีกครั้งที่วอนซิคไม่เอนจอยกับอาหารปกติของมนุษย์ซักเท่าไหร่...

วอนซิคหันไปมองยูนจูที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ก่อนจะยกยิ้มบางๆเเล้วเหลือบมองคนอายุน้อยกว่านั่งฟังเพลงอยู่ตรงเบาะหลัง....

[พี่ผูกพันธนาการใหม่เเล้ว...ไม่ใช่กับเทริซ่า นางไม่ใช่ของพี่..]

"แม่..."

คำพูดที่คิดไว้กลืนลงคอไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่ามีใครอีกคนมองผ่านกระจกมองหลังกลับมา...

"ว่าไงลูก?"

"ปะ เปล่าครับ...."

"ที่นี่เเหละ..."

"จอดตรงนี้เเหละครับ..."

วอนซิคพูดขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงเเจฮวานกระซิบบอกมาพร้อมกับหันไปยิ้มให้ยูนจู....

"ฝากลูกชายฉันด้วยนะคะ..."

"ครับ..."

เเทคอุนมองโรงเรียนมัธยมตรงหน้าก่อนจะรู้สึกเหมือนตัวหดลงไปเรื่อยๆ

นานเเค่ไหนเเล้วนะกับความรู้สึกเเบบนี้....

"ไปกันเถอะ..."

"เอาผมมาทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้นะ..."

"ใครว่าฉันจะทิ้งเธอ อย่าเพ้อเจ้อ.."

วอนซิคจับเเขนเล็กเดินข้ามถนนไปด้วยกันก่อนที่ร่างบางจะมองไปรอบๆโรงเรียนพร้อมกับมองมือเเกร่งที่ยังสัมผัสที่เเขนไม่ยอมปล่อย....

"อย่าไปไหนนะครับ..."

"รู้หรอกน่ะ..."

.
.
.
.
.
พ่อมาส่งลูกที่รร.ค่ะ 
ปล.พ่อทูนหัวววว 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #257 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:48
    เอาใจช่วยอุนให้เข้ากับเพื่อนได้ มีวอนซิคปกป้องอยู่ด้วยนะตอนนี้
    #257
    0
  2. #67 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 16:04
    นี่ผูกพันธนาการหรือเลี้ยงลูก!! น่าจะเลี้ยงลูกคะดูทรงแล้วว 5555. ดูแลจิตใจแทคอุนหน่อยนะคุณวอนชิก อย่าให้ต้องเสียใจเชียว ^^
    #67
    0
  3. วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 09:37
    ชิก จะจับปลาสองมือรักทั้งแม่ชอบทั้งลูกไม่ได้นะ
    #66
    0
  4. #65 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 05:43
    เหมือนเลี้ยงเด็กจริงๆค่ะ 555555 แต่ถ้าเป็นเด็กคนนี้ก็ยอมเลี้ยงอ่ะ-//////- 
    อุนหวงแม่เหรอขัดขวางทุกเวลาที่เค้าอยู่ด้วยกัน หรือหึงวอนชิกคะ อั้ยยยยย
    #65
    1
    • #65-1 myrosita2 (@MYROSITA) (จากตอนที่ 14)
      25 สิงหาคม 2559 / 17:31
      เสียงอั๊ยนี่หน้าหมั่นไส้มากๆ 55555555555555555
      เเต่ก็น่าเอ็นดู
      #65-1