ตอนที่ 15 : ห้องลับหมายเลข 14 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ส.ค. 59



Crypt 14 #ฟิควอนเเทคห้องลับ [100%] 
.
.
.
.
.

"คุณวอนซิคนะคะ?"

"ครับ..."

"ห้องทำงานอยู่ชั้นบนของตึก3นะคะ "

"ผมขอไปส่งเขาก่อน...จองเเทคอุนอยู่ห้องไหนครับ?"

"A2ค่ะ ขึ้นไปชั้นสองเลี้ยวซ้ายค่ะ"

วอนซิคยกยิ้มบางๆก่อนจะเดินเเยกออกไปตามที่ครูสาวบอกพร้อมกับเเทคอุนเดินก้มหน้าไปตลอดทาง..

"เลิกก้มหน้าได้เเล้ว...ถ้าไม่อยากเป็นจุดสนใจเธอต้องห้ามทำตัวเด่น.."

"แค่ย้ายมาใหม่มันก็เด่นเเล้วนะครับ"

"........"

"แล้วคุณทำได้ยังไง...ทำไมคนพวกนี้ถึงได้เชื่อว่าคุณเป็นครู..."

"เเจฮวานทำได้ทุกอย่างนั่นเเหละ...."

"งั้นให้พี่เเจฮวานทำให้ผมหายสิ ผมไม่อยากเห็นผี..."

"ถึงห้องเเล้ว..."

"ไม่เอา...ผมไม่อยากเข้าไป.."

วอนซิคถอนหายใจออกมาก่อนจะเปิดประตูห้องเรียนเข้าไปข้างในพร้อมกับเสียงจ้กเเจ้กจอเเจของเด็กวัยรุ่นเกือบ30คนดังเเทรกออกมา..

เเทคอุนยืนมองนักเรียนในห้องก่อนจะหันไปมองคนอายุมากกว่ายืนเงียบไม่ยอมพูดยอมจา...

เเม้ว่าจะมีคนยืนอยู่หน้าห้องเเล้วก็ตามเเต่เด็กในห้องก็ยังคงเล่นกันตามประสา...

"เด็กๆ...."

"(#**+($($-&%(###"

"เงียบ!!!"

ทุกสายตาหันกลับมามองสองชีวิตหน้าห้องเรียนด้วยคสามสงสัย...

"พี่เป็นครูหรอ..."

"แล้วคิดว่าไง..."

"............"

"ครูที่ไหนวะ เรียนมาจะ6ปีกูยังไม่เคยเห็นหน้าเลย"

"กูว่าเเม่งจบมาใหม่เเล้วทำเบ่งมากกว่า.."

วอนซิคเดินตรงไปยังหลังห้องที่มีเด็กท่าทางเกเรสองคนนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่ด้วยกันอย่างออกรสก่อนจะได้กลิ่นบุหรี่ฉุนเตะจมูกออกมา...

"เธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ล่ะ?'

"ครู..."

"สงสัยไม่ใช่หรอ...ถามสิ"

"ผมยังไม่ทันได้ว่าอะไรซักหน่อย?"

"ถ้าไม่เคยเห็นหน้าฉันก็มองซะให้เต็มตา เรียนมา6ปีเเล้วใช่มั้ย..ระวังสอบไม่ผ่านนะ"

"..........."

"ฉันอายุมากกว่าพ่อเธอด้วยซ้ำ..เเละขอให้เคารพกันด้วย.."

"ครูด่าพ่อผมหรอ!"

"ใครด่าพ่อเธอ..มีใครได้ยินมั้ย?"

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาทันทีที่วอนซิคตอกกลับไปเเบบนั้นจนเด็กหนุ่มทั้งสองคนหน้าชา...

"หัวเราะอะไรวะ!"

"ถ้าสงสัยให้ถาม..อย่าทำตัวโง่ๆ"

วอนซิคเดินกลับมาหาเเทคอุนก่อนที่เด็กนักเรียนในห้องจะเริ่มให้ความสนใจคนเข้ามาใหม่ทั้งสองคน....

"เเนะนำตัวกับเพื่อนสิ..."

"ผมชื่อเเทคอุนครับ..."

"..........."

"ฝากตัวด้วยนะครับ"

"เธออยู่ในห้องก่อน...ฉันจะไปจัดการเรื่องที่เหลือให้..."

"ไม่เอา...ผมไปด้วย.."

"ฉันจะมารับ..."

้เเทคอุนมองประตูห้องเรียนปิดลงก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนในห้องพร้อมกับยิ้มลางๆ...

จะทำยังไงดีเนี่ย....ไหนบอกจะไม่ทิ้งกันไง 

ทำไมทำกับจองแทคอุนเเบบนี้ ~

.
.
.
.

ร่างสูงของเทพบุตรชุดสีขาวสะอาดยืนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวพร้อมกับมองลูกเเก้วโชคชะตาที่กำลังลอยเคว้งอยู่บนฝ่ามือ..

"ฮยอก.."

"ท่านพ่อ..."

"เจ้าดูอะไร..."

ฮยอกเก็บซ่อนลูกเเก้วไว้พร้อมกับเดินออกไปหาคนวรรณะสูงกว่าพร้อมกับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

"เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ทันเจ้าสินะ..."

 "ข้าไม่ได้ทำผิดกฏอะไร.."

"ข้ารู้..."

"............"

"ทุกอย่างเป็นเรื่องของโชคชะตา..ไม่ต้องไปเร่งมันหรอกฮยอก..."

"ท่านรู้หรอครับว่ามันจะจบยังไง?"

"ข้าไม่รู้หรอก...เบื้องบนต่างหากที่รู้หมดทุกอย่าง.."

ฮยอกถอนหายใจออกมาก่อนจะก้มหัวให้คนวรรณะสูงกว่าเเล้วสลายตัวไปกับสายลมบางเบา...

เเจฮวานเดินอยู่ในโรงเรียนมัธยมชื่อดังระหว่างรอให้วอนซิคเเละเด็กวิเศษอีกคนจัดการธุระด้านในให้เรียบร้อย...

จะเข้าไปก็กลัวเเทคอุนจะเก็บอาการไม่อยู่เดี๋ยวจะวุ่นวายกันมากไปกว่านี้...

"แจฮวาน..."

"เจ้า!...ปล่อยข้านะ"

ร่างบางหันกลับไปมองเจ้าของชุดสีขาวสะอาดยืนอยู่ในระยะประชิดก่อนจะรีบถอยไปข้างหลังเเต่ก็ถูกมือเเกร่งคว้าข้อมือเอาไว้ก่อน...

นี่ควรจะดีใจรึเสียดีเนี่ย....

กลับมาสัมผัสได้มันก็ดี...เเต่ผมลืมไปว่าเขาก็จะจับผมได้เหมือนกัน...

"ข้าขอคุยด้วย..."

"เจ้าก็พูดมาสิ..."

"ไปที่ป่ากับข้า..."

"ไม่!..ครั้งที่เเล้วข้ายังไม่ได้คิดบัญชีเจ้านะ"

"วันนี้ข้ามาให้คิดบัญชี...ไปกับข้า..."

"เจ้านี่ฟังที่ข้าพูดไม่รู้เรื่องรึไง..."

"เเค่มากับข้า...."

"ข้าไม่!.."

"ข้าเเค่คิดถึงเจ้า..."

"วะ ว่าไงนะ!.."

เป๊าะ!

เเจฮวานกระพริบตาก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่าตอนนี้กำลังยืนอยู่ในป่าอาถรรพ์พร้อมกับหันไปมองฮยอกด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าโกหกข้า!.."

"เเจฮวาน...."

"ปลิ้นปล้อนนัก! เป็นเทวดาเเท้ๆยังจะมา.."

"ข้าบังคับเจ้ามาก็จริง...เเต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าพูดปด..."

"............."

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินเเจฮวาน...."

"มีอะไรก็พูดมา...ข้าไม่ได้มีเวลาอยู่กับเจ้าทั้งวัน..."

ร่างบางเขยิบถอยหลังไปก่อนจะมองทุ่งดอก Forget me not บานสะพรั่งไกลสุดลูกหูลูกตาเเล้วลอบถอนหายใจออกมาด้วยความอึดอัดใจ

ทำไมต้องมาทำเเบบนี้...ทำร้ายข้าไม่พอยังจะมาเล่นสนุกอะไรอีก...

"เด็กคนนั้นเริ่มมีความรู้สึกกับซาตานตนนั้นเเล้ว..."

"ข้ารู้..."

"เจ้าไม่คิดหรอว่ามันง่ายเกินไป..."

"เจ้ารู้อะไรมา..."

"ข้าไม่รู้...เเต่มันง่ายไป ข้าเป็นห่วงเจ้า..."

"เจ้านี่น่าขันนัก...เดี๋ยวก็เเกล้งข้า เดี๋ยวก็เป็นห่วงข้า "

"..........."

"เจ้ามีอะไรแอบแฝงก็พูดมาเสียดีกว่า ต้องการอะไรบอกข้ามาตามตรง ข้าจะรับฟังทุกอย่าง...เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากลงมาหาข้า..."

"เจ้าจะฟังข้าจริงๆใช่มั้ย..."

"ใช่...พูดมาสิ..."

"ยกโทษให้ข้าได้มั้ย..."

"เจ้า!.."

"ในเมื่อเจ้าบอกจะฟังก็โปรดฟังให้จบ ข้าจะบอกทุกสิ่งที่ปิดบังมาตลอด..ทุกๆอย่าง..."

แจฮวานกลืนคำพูดลงคอไปก่อนจะนั่งลงบนทุ่งดอกไม้ปล่อยให้ร่างสูงพูดความรู้สึกข้างในออกมา...

"ข้าเคยเกลียดเจ้า...เเต่นั่นมันก็เเค่ครั้งเเรกเห็น เอาเข้าจริงข้ากลับอยากอยู่ใกล้ๆเจ้าเเต่ข้าไม่รู้จะทำยังไงเพราะเจ้าเอาเเต่หนี..."

"................."

"ส่วนเรื่องคำสาป..ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."

"............."

"ข้าผิดไปเเล้วเเจฮวาน...."

ร่างสูงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเเจฮวานก่อนจะก้มหน้าลงยอมรับความผิดในทุกๆเรื่องอย่างไม่มีข้อโต้เเย้ง....

แจฮวานหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเบนหน้าหนีไปอีกทาง ....

เจ้าเคยหลอกข้า....เเลัวข้าจะหาความจริงใจกับคำพูดของเจ้าได้ยังไง...

"แจฮวาน..."

"ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ สิ่งที่เจ้าทำมันมากเกินไป..."

"ข้าไม่เร่งรัดเจ้าหรอก...เเค่อยากบอกให้รู้ว่าข้าเสียใจ..."

".............."

"ข้าขออยู่ข้างๆเจ้า..ได้ช่วยเหลือเพื่อลบล้างความผิดของข้าบ้างซักนิดก็ยังดี..."

".................."

"ให้โอกาสข้าซักครั้งได้มั้ยเเจฮวาน...."

"ถ้าเจ้าต้องการอย่างนั้นก็ได้..."

"จริงหรอ..."

"เเต่เจ้าต้องพาข้ากลับเข้าร่างเดิมให้ได้..."

"นั่นมันเป็นเรื่องของคำสาป..."

"เเล้วยังไง....."

"ข้าละเมิดกฏไม่ได้...."

"เจ้ามันคนโปรด...ไม่ทางที่จะโดนสาปส่งหรอก..."

"ทุกคนเท่าเทียมกันเสมอ...ถ้าข้าทำผิดข้าต้องได้รับโทษเหมือนกัน..."

"เเล้วเจ้ายังจะช่วยข้ารึเปล่า...."

"ช่วยสิ...ข้าจะหาทางช่วยเจ้าเอง..."

"ข้าจะรอวันนั้น...."

เเจฮวานพูดก่อนจะก้มลงเด็ดดอกไม้สีสวยขึ้นมาพร้อมกับขยำมันด้วยความรู้สึกทั้เจ็บปวดเเละพึงพอใจในเวลาเดียวกัน...

เจ้าหลอกลวงข้ามากี่ครั้งเเล้วฮันซังฮยอก....

ถ้าวันนั้นมาถึงข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะเป็นยังไง....

ถ้าเจ้าต้องตกอยู่ในสถานการณ์เเบบเดียวกันกับข้าบ้างล่ะ? มันจะทรมารเเค่ไหน....

เจ้าทำร้ายความรู้สึกของข้ามากไปจริงๆซังฮยอก....ถึงเวลาที่บ้างต้องเอาคืน....

.
.
.
.
.

"นายเป็นอะไรกับครูคนนั้น?"

"ใช่! พี่น้องกันหรอ...เเต่หน้าก็ไม่เหมือนกันนะ?"

"มาพร้อมกันเเสดงว่าต้องอยู่ด้วยกันน่ะสิ?"

"เอ่อ..."

จองเเทคอุนนั่งถูกเพื่อนในห้องยืนล้อมอยู่กลางห้องพร้อมกับสาดคำถามใส่ไม่ยอมหยุดพัก...

จะอยากรู้อะไรนักหนาล่ะ...

กริ๊งงง~ 

"หมดคาบละ ไปกันเถอะ..."

ร่างบางลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะมองเพื่อนในห้องทยอยเก็บกระเป๋าเดินออกไป...

วุ่นวายจริงๆ...

"นี่..."

เเทคอุนหันไปมองเด็กผู้หญิงผิวขาวซีดเดินสะพายกระเป๋าเดินเข้ามาสะกิดเเขนพร้อมกับเเสดงสีหน้าเรียบนิ่ง...

"ว่าไง...."

"ไปช่วยหาของหน่อยสิ..."

"หาอะไร?"

"หลักฐาน..."

"ว่าไงนะ?..."

"ตามมาเร็วเข้า..."

จองเเทคอุนมองรอบๆห้องก่อนจะรีบเดินตามใครอีกคนออกไป...

ร่างบางของหญิงสาวตัวเล็กเดินนำหน้าไปเรื่อยๆก่อนจะเลี้ยวซ้ายตรงมุมตึกจนกระทั่งเห็นประตูฉุกเฉิน....

"นี่เธอ...จะพาฉันไม่ไหน..."

"ตามมาเร็ว...ใกล้เวลาเเล้วนะ"

"เดี๋ยวสิ! รอก่อน..."

"เฮ้ยนาย!...คุยกับใครอ่ะ?"

เเทคอุนหันกลับมามองตามเสียงที่ได้ยินก่อนจะเห็นผู้ชายอีกคนนึงสะพายกระเป๋ายืนมองด้วยความสงสัย...

"มีผู้หญิงคนนึงบอกว่าจะให้ไปหาหลักฐาน....ฉันก็ไม่เข้าใจ..."

"ใคร?"

"ก็คนที่ยืนอยู่หน้าประตูฉุกเฉินไง..."

"ไหน?"

"สงสัยจะขึ้นไปเเล้ว....นายตามมาช่วยฉันหน่อยสิ..."

"เห้ยเดี๋ยว!!!.."

ฮงบินตะโกนตามหลังคนเเปลกหน้าไปก่อนจะตัดสินใจวิ่งไปห้องพักครูให้เร็วที่สุด...

ถ้าเป็นนักเรียนที่นี่ก็ต้องรู้สิว่าประตูฉุกเฉินนั่นเป็นสถานที่ต้องห้าม...

ครืดดด~ 

"ครูใหญ่ครับ!! มีเด็กผู้ชายคนนึงวิ่งออกประตูฉุกเฉินครับ"

วอนซิคหันไปมองเด็กหนุ่มตัวเล็กสวมเเว่นทรงกลมวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก่อนจะกระเเอมเบาๆ...

"ใครกัน...นักเรียนห้องไหนกล้าเเหกกฏเนี่ย"

"มันไม่มีใครกล้าหรอกครับ...นอกเสียจากว่าเด็กคนนั้น..."

"เดี๋ยวนะ...เด็กที่เธอว่าลักษณะเป็นยังไง?"

"ตัวเล็กๆครับ..ผิวขาวๆ อ้อ! ที่เเขนมีสายรัดข้อมือ!.."

"เขาไปทางไหน!.."


"แฮ่กๆๆๆๆ"

ร่างบางวิ่งตามหลังเด็กสาวขึ้นบันไดไปเรื่อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองประตูเหล็กบานนึงด้วยความสงสัย...

เเอ๊ดดดด~ 

แทคอุนก้าวขาออกไปก่อนจะเห็นว่าพื้นที่รอบตัวเป็นดาดฟ้าของตึกเรียน...

"ไหนล่ะสิ่งที่เธออยากได้..."

ร่างบางมองเด็กสาวชี้ลงไปข้างล่างก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

อะไร...ถ้ามันอยู่ข้างล่างเเล้วจะพาผมวิ่งขึ้นมาทำไมเนี่ย?...

"งั้นลงไปเอาเถอะ..."

ตุ้บ!!

กระเป๋าเป้นักเรียนหล่นลงพื้นก่อนที่เเทคอุนจะเดินเข้าไปช่วยเก็บสมุดหนังสือให้เด็กสาวเเปลกหน้า...

"ฮึก!.."

เสียงสะอื้นดังขึ้นก่อนที่เเทคอุนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเป็นห่วง..

!!!!!!!

ใบหน้าขาวซีดของเด็กสาวตรงหน้าชั่งดูน่าขนลุกเสียจนเเทคอุนก้าวขาไม่ออก...ดวงตากลมโตขาวโพลนเบิกกว้างก่อนจะสะอื้นอึกอักอยู่ในลำคอราวกับจะขาดใจ..

"ช่วยด้วย..."

"!!....!"

"กรี๊ดดดดดด!!"

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวตรงหน้าดังก้องอยู่ในหูก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นวิ่งไปปีนราวระเบียงพร้อมกับโดดลงไปต่อหน้าต่อตาของเเทคอุน...

ตุ้บ!!!!

เเทคอุนยกมือขึ้นปิดหูก่อนจะทรุดนั่งลงบนดาดฟ้าตึกพร้อมกับใบหน้าซีดเซียวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเด็กผู้หญิงคนเดินตะเกียกตะกายขึ้นมาอีกครั้งเเล้วพูดคำเดิมซ้ำๆ

"ช่วยด้วย...."

ตุ้บ!!!

สิ้นเสียงก็กระโดดทิ้งตัวลงไปอีกครั้งพร้อมกับเสียงร่างบางกระเเทกกับพื้นดังเข้าในโสตประสาทของเเทคอุน...

"ไม่...ไม่จริง!.."

ร่างของเด็กผู้หญิงคนเดิมปีนขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เเทคอุนจะหลับตาลงยกมือขึ้นปิดหูด้วยความหวาดกลัวก่อนจะรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆรดลงบนต้นคอ..

"ช่วยด้วย..."

"ไม่!!!...."

ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหลังวิ่งไปชนกับร่างสูงของใครอีกคนเข้าพอดี...

ตุ้บ!!!!

"เเทคอุน..."

"ไม่!! ออกไป!!.."

"แทคอุน!...ฉันเอง..."

"คุณวอนซิค...ช่วยผมที ฮึกก!! ผมอยากกลับบ้าน ฮืออออ..."

เเทคอุนโผเข้ากอดคนอายุมากกว่าเเน่นพร้อมกับฝังหน้าลงบนหน้าอกเเกร่งก่อนจะร้องไห้อย่างคนเสียขวัญ...

วอนซิคมองเด็กผู้หญิงคนนั่งนั่งหย่อนขาอยู่ตรงราวระเบียงจ้องมองคนในอ้อมกอดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง....

"อย่ายุ่งกับเขา..."

ร่างบางของเด็กสาวสลายไปกับลมก่อนที่คนในอ้อมเเขนจะทรุดลงไปกับพื้นทันที...

"แทคอุน...จองเเทคอุน!.."

.
.
.
.
.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #280 Monnie_me (@Monnie_me) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 19:37
    หลอนเลยยยค่ะ หื้ออออ ช่วยน้องแทคด้วยคุณวอนชิค ก็เค้ากลัวจะพามาทำไมมม
    #280
    0
  2. #258 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:54
    คืออะไร น่ากลัวมากค่ะ
    #258
    0
  3. #74 Feris (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 20:38
    โอ๊ยยยยยยยยน่ากลัวมากอ่าาาาาาาหลอนนนน~~~~~ นี่ติดใจที่บอกว่ามันเร็วไปกับเรื่องของแทคอุนและวอนชิค ตายๆจะมีเรื่องอะไรอีกคร้าาาลุ้นนนน
    #74
    0
  4. #73 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 18:37
    สงสารแทคอุนอ่าาา
    #73
    0
  5. #72 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 10:25
    โฮ ขนาดเข้าโรงเรียนวันแรกยังเจอขนาดนี้ หลอนขนหัวลุกเลยค่ะ 😨😱 ดูท่าจะโดนเพื่อนในห้องแกล้งด้วยสิ แต่เหมือนจะมีหนู่ถั่วคอยเป็นเพื่อนให้ 
    ฮยอกเคนนี่ถ้าไม่ตีกันคงนอนไม่หลับ แต่แกแน่ใจเหรอแจฮวานว่าถ้าฮยอกโดนสาปจริงๆแล้วจะไม่เสียใจทีหลัง คิดดีๆน้าาาไม่อยากให้มานั่งร้องห้ายยยยย
    #72
    0
  6. วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 00:43
    เริ่มแล้วสินะ
    #71
    0
  7. #70 chiklol (@creeper00) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:56
    ฮอลลลลล แทคอุนนาจะโดนเพื่อนแกล้งมั้ย ToT
    #70
    0
  8. #69 RE.EVE (@evezaza30) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 15:24
    โมโหเพราะเขินมากกว่ามั้งแจแจ
    #69
    0
  9. วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 01:36
    โมโหที่คิดว่าฮยอกโกหก หรือโมโหที่โดนลักตัวล่ะแจฮวาน
    พูดอย่างนั้นก็ด่าพ่อทางอ้อมนั่นแหละวอนซิค
    #68
    0