ตอนที่ 2 : ห้องลับหมายเลข1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

CRYPT  #ห้องลับ 1
.
.
.
.
.

"แทคอุน...แทคอุนตื่นสิลูก ลุกไปอาบน้ำเร็วเข้า.."

"อื้อ...เเม่หรอ "

"ทำไมตัวเย็นเเบบนี้ล่ะลูก..."

ร่างบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะยกมือขี้นกุมขมับพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยความสับสน...

"ค่ำเเล้วหรอครับ..."

"จ้ะ ไม่สบายสินะลูกรัก..."

"กลับบ้านกันเถอะครับ..."

ร่างบางเลิกผ้าห่มขึ้นก่อนจะถูกคนเป็นเเม่ดันอกให้นอนกลับลงไปเหมือนเดิม...

"ไม่ต้องไปหรอก...เเม่เลือกบ้านหลังนี้เเหละ"

"ทำไมเราไม่ไปดูหลังอื่นก่อน..."

"เเม่ชอบที่นี่..."

"งั้นเรากลับไปเก็บของ..."

"ไม่จ้ะ เเม่จัดการเรียบร้อยเเล้ว...ลูกไปอาบน้ำมานอนพักผ่อนเถอะนะ..."

"ผมหลับไปนานเเค่ไหน...กี่โมงเเล้วครับ"

"สี่ทุ่มเเล้ว...หน้าซีดๆนะเเทคอุน แม่พาไปหาหมอเอามั้ย..."

"ไม่ครับ...คงจะนอนเยอะเลยเพลียๆ เเม่ไปพักเถอะ..."

"เเม่เลือกห้องเเรกนะ...ถ้าหิวก็ลงไปหยิบซีเรียลในตู้เย็นกินไปก่อนนะ เเม่มัวเเต่ทำความสะอาดเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้..."

ร่างบางพยักหน้าก่อนจะมองคนเป็นเเม่เดินออกจากห้องไปพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าอก....

หนาวจริงๆ...

"ทำไมต้องเป็นบ้านหลังนี้..."

เเทคอุนถอดหูฟังคู่ใจออกเเล้ววางไว้บนเตียงก่อนจะลุกเดินหยิบชุดนอนเข้าไปในห้องน้ำ....

กลิ่นสบู่อ่อนๆหอมฟุ้งไปทั่วห้องนอนหลังจากที่คนตัวเล็กเดินกลับออกมาทั้งชุดนอนก่อนจะขึ้นไปนอนเล่นมือถือบนเตียง...

ครึดดด~ 

แทคอุนลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะเห็นต้นไม้ใหญ่ในความมืดสลัวด้านนอก...

ครึดด~ 

เสียงอะไรบางอย่างครูดกับผนังห้องดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เเทคอุนจะลุกเดินตรงเข้าไปช้าๆพร้อมกับเเอบหวาดกลัวอยู่ข้างใน....

ครืดด~ 

กิ่งต้นจามจุรีสั่นไหวตามเเรงลมจนทำให้คนมองเเอบหวั่นใจกับความเงียบสงัดทางด้านนอกบ้าน....

เเกร่ก!

"ฟู่ว~ "

เจ้าของบ้านคนใหม่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับมองไปรอบๆเมื่อความเย็นเเปลกๆนั่นกลับมาอีกรอบ...

"นี่จะไม่สบายจริงๆใช่มั้ย..."

ท่ามกลางความมืดมิดยามรัตติกาลมาเยือนสิ่งมีชีวิตเเต่ไร้ลมหายใจตนนึงนั่งหย่อนขาอยู่บนต้นจามจุรีพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม...

ชุดคลุมสีดำโบกสะบัดไปตามสายลมในยามวิกาลเเต่ทว่าใบหน้าของเจ้าตัวกลับจ้องมองบานหน้าต่างห้องนอนที่ยังคงมีเเสงไฟสว่างจ้าออกมาให้เห็น....

ดวงวิญญาณของชายหนุ่มที่ต้องทนทุกข์ทรมารอย่างโดดเดี่ยวมานานเเสนนานจนนัยต์ตาเศร้าหมองแต่ในเวลานี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังกับสิ่งที่รอคอยมานับร้อยปีกำลังจะสัมฤทธิ์ผล..

เด็กคนนั้นสัมผัสได้....เขาไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมา...

"ครั้งนี้ต้องไม่เหมือนเดิม...เมื่อเวลามาถึง..."

เเทคอุนผล็อยหลับไปอีกครั้งก่อนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่ออยู่ๆก็สัมผัสถึงความเย็นยะเยือกภายในห้องนอนได้อย่างชัดเจน...

"โอ้ยย ทำไมเป็นเเบบนี้..."

อาการปวดเมื่อยไปทั่วทั้งร่างกายทำเอาคนอายุน้อยทำได้เเค่นอนนิ่งๆพร้อมกับควานหามือถือของตัวเอง...

ไม่ไหวเเล้ว....ทำไมหนาวเเบบนี้..

"แม่..."

ร่างบางนอนตัวเเข็งทื่ออยู่บนเตียงพร้อมกับความรู้สึกเย็นๆไล่ไปตามเเนวกระดูกจนขยับร่างกายไปไหนไม่ได้...

"แม่..ช่วยผมด้วย..."

"จอง..เเทคอุน..."

"คุณเป็นใคร..."

ดวงตาเรียวเล็กเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมกับชุดคลุมสีดำสนิทตัดกับผิวขาวซีดของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี...

"เธอต้องช่วยฉัน...."

"ผมช่วยไม่ได้หรอก..."

"เธอช่วยได้...เพราะเธอมองเห็นฉัน..."

เเทคอุนหลับตาลงพร้อมกับด่นด่าตัวเองในใจเมื่อคิดว่าสิ่งที่ติดตัวมาจากช่วงเวลามนอดีตนั่นหล่นหายไปเเล้ว...

มันยังไม่จบ....มันกำลังจะกลับมา...

"ฉันมาขอให้ช่วยดีๆ..."

"ไม่!..ขอร้องอย่ามายุ่งกับผม..."

"จองเเทคอุน...ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย..."

ร่างบางลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นดวงวิญญานเเปลกหน้ายืนคร่อมอยู่บนเตียงพร้อมกับก้มลงมาจ้องเขม็ง...

"ไม่ครับ...ผมช่วยไม่ได้!.."

ความเจ็บปวดเล่นขึ้นมาตามเเนวกระดูกอีกรอบจนคนถูกกระทำต้องนอนชักดิ้นชักงอด้วยความทรมาร...

"โอ้ย!..ผมเจ็บ...หยุด!!"

มือเล็กกำผ้าปูเตียงเเน่นก่อนจะมองดวงวิญญานของบุคคลปริศนาจ้องกลับมาพร้อมกับดวงตาขาวโพลนดูน่าขนลุก..

ทรมาร...มันเย็นจนปวดไปหมดทั้งตัวราวกับร่างกายจะเเตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"ช่วยฉัน...."

"เจ็บจะตายอยู่เเล้ว!...หยุดซักที!"

"ช่วยฉัน!..."

"อ๊าก!! พอเเล้ว...ผม..."

เเทคอุนกรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะมีท่าทีสงบลงเมื่อผู้ควบคุมนั้นยอมเเพ้ไป...

"เธอโทษฉันไม่ได้นะ..."

"ผมไม่อยากมีสัมผัสบ้าๆนี่...และก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อช่วยคนอื่นด้วย!..ทำไมถึงทำกับผมเเบบนี้..."

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ...เเต่มันจำเป็นต้องทำ.."

"ออกไป...ขอร้องล่ะ"

"เธอต้องช่วยฉัน..."

"ผมช่วยไม่ได้...ได้โปรดล่ะ ผมอยากใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นบ้าง..."

"ฉันขอดีๆเเล้วนะ...ในเมื่อเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือฉันก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ..."

เป๊าะ! 

เสียงดีดนิ้วมือดังขึ้นพร้อมกับมีกลุ่มควันสีดำลอยปกคลุมทั้งห้องก่อนจะจางหายไป...

"ผมอยู่ที่ไหน!.."

การเปลี่ยนเเปลงของสถานที่รอบตัวทำเอาเเทคอุนเริ่มสติเเตก..ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะมองฝ่าความมืดออกไปเเต่เหมือนว่ามันจะไร้ประโชยน์..

"ช่วยผมที!..."

"ไม่มีใครได้ยินเธอหรอก..."

"ทำไมถึงทำกับผมเเบบนี้! พาผมกลับไปนะ!..."

"มานี่...."

"ไม่! ปล่อยผม!..."

แทคอุนถอยหลังออกไปก่อนจะมองมองหาทางหนีพร้อมกับคอยระวังสิ่งมีชีวิตไร้ลมหายใจตรงหน้าไม่ให้เข้ามาทำร้าย...

"ช่วยผมด้วย! เเม่!..."

"ตามฉันมา"

"ไม่!...อย่ายุ่งกับผม โอ้ย! ปล่อยผม"

เหมือนทั้งร่างถูกกระชากกลับไปสุดเเรงก่อนที่เเทคอุนจะรู้สึกเหมือนถูกลากไปตามพื้นอย่างไร้จุดหมาย...

นี่มันเรื่องอะไรกัน....ผมกำลังเจอกับเรื่องบ้าอะไรอยู่....

ตุ้บ!!

"อั้ก!.."

ร่างบางของเด็กหนุ่มร่วงกระเเทกพื้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสิ่งมีชีวิตใต้ชุดคลุมสีดำสนิทด้วยความไม่พอใจ...

"เธอจะไม่เป็นอะไร...".

"คุณเป็นใครทำไมถึงทำกับผมเเบบนี้..."

เจ้าของใบหน้าไร้ความรู้สึกไม่ได้ตอบอะไรเเต่กลับยื่นมือไปตรงหน้าเเทคอุนพร้อมกับเสกลูกแก้วสีเเดงเล็กๆขึ้นมาบนฝ่ามือขาวซีด...

"จะทำอะไร!.."

"เธอคือผู้ถูกเลือก...."

"คุณพูดอะไร...อย่าทำ!"

มือขาวซีดกดลูกเเก้วสีเเดงในมือลงบนหน้าผากมนก่อนที่เเทคอุนจะวูบไป...

"ฮึๆ...."

แทคอุนมองริมฝีปากสีอ่อนคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับเเสดงความพึงพอใจผ่านทางสีหน้าได้อย่างชัดเจน.....
ทำไมไม่จบไม่สิ้นซักที....ต้องเป็นเเบบนี้ไปนานเเค่ไหน..

"คุณทำอะไรผม..."

"ฉันเเค่ทำให้เธอสัมผัสได้ง่ายขึ้น..."

"คุณทำได้ยังไง..."

"เพราะฉันไม่ใช่ผีอย่างที่เธอคิดไงล่ะ..."

"..........."

"อย่ากลัวสิ่งที่มองเห็น...จองเเทคอุน.."

"หมายความว่าไงที่บอกว่าไม่ใช่ผี..."

"ฉันไม่ได้มีหน้าที่ตอบคำถามของเธอ..."

"คุณทำอะไรกับผม!.."

แทคอุนพยายามขืนร่างกายเอาไว้เเต่ก็ต้านการถูกควบคุมของใครอีกคนไม่ไหว...

"หยุดนะ! อย่าบังคับกันเเบบนี้..."

ัร่างเพรียวบางภายใต้ชุดคลุมสีดำยืนมองผู้ถูกเลือกเดินตรงเข้าไปในความมืด...

กึก!

พรึบ!!

ทันทีที่ความมืดมิดจางหายไปดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างพร้อมกับถอยออกให้ห่างจากบางสิงบางอย่างตรงหน้า....

"เฮ้ย!..."

แทคอุนกลืนน้ำลายคงคออย่างยากลำบากก่อนจะมองโลงศพไม้ขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้องพร้อมกับหันไปมองเจ้าของชุดคลุมสีดำ...

"ถ้าไม่ได้ผลฉันก็จะยอมปล่อยเธอไป..."

"ข้างในนั้น...คือตัวคุณหรอ"

"..........."

"ผมชุบชีวิตใครไม่ได้หรอก..."

"เขายังไม่ตาย....เเค่หลับไป..."

ครึดดด~ 

ฝาโลงเลื่อนเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยลอยเตะจมูกเเทคอุนเข้าอย่างจัง....

กลิ่นนี้มัน....

แทคอุนหันกลับไปมองโลงศพตรงหน้าพร้อมกับยกมีดปลายเเหลมในมือขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตาโตด้วยความตกใจเพราะไม่รู้ตัวว่าได้มันมาจากที่ไหน...

เหมือนร่างกายถูกควบคุมอีกครั้งโดยบางสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติกำลังชักนำให้คนเป็นกระทำอะไรบางอย่างตามความต้องการ...

"คุณทำอะไรผม!..."

"อย่าต่อต้านฉัน..."

"หยุดนะ!.."

มือเล็กกำมีดปลายเเหลมในมือเเน่นทั้งที่ความจริงตอนนี้อยากจะขว้างมันออกไปให้พ้นมือเเต่ก็ทำไม่ได้...

"โอ้ยยย!!!.."

คมมีดกดลงบนผิวอ่อนนุ่มก่อนจะตัดเข้าที่เส้นเลือดเป็นเเผลฉกรรจ์พร้อมกับของเหลวสีเเดงสดไหลผ่านนิ้วมือเรียวสวยหยดลงข้างในโลงศพ...

เคร้ง!

มีดปลายเเหลมหล่นลงพื้นก่อนที่เเทคอุนจะหลุดออกจากการควบคุมของใครอีกคนเเล้วก้มลงมองข้างในโลง...

ร่างสูงของใครบางคนนอนนิ่งอยู่ข้างในราวกับว่ากำลังหลับไหลเเต่หาใช่ว่าจะไร้ชีวิต....

อกเเกร่งกระเพื่อมตามจังหวะลมหายใจพร้อมกับริมฝีปากสีเเดงทำเอาเเทคอุนนิ่งไปกับสิ่งที่เห็น...

ตุ้บ!!..

พอเสียเลือดไปมากร่างกายก็เริ่มประท้วงขึ้นมาก่อนที่เเทคอุนจะล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับเหลือบมองชายชุดคลุมสีดำยืนจ้องกลับมาตาไม่กระพริบ...

เจ้าของเรือนร่างใต้ชุดคลุมสีดำจ้องมองการเปลี่ยนเเปลงอย่างใจจดใจจ่อพร้อมกับก้มมองร่างบางของเด็กหนุ่มนอนหายใจโรยรินอยู่บนพื้น....

มันต้องได้ผลสิ....ลุกขึ้นมาเร็วเข้า!..

แทคอุนนอนหลับตาอยู่พักนึงก่อนจะรู้สึกเเสบที่ข้อมือจนต้องร้องโวยวายออกมาเเต่ก็ยังไม่น่าตกใจเท่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้...

"โอ้ย!..."

ร่างสูงของใครบางคนจับข้อมือเล็กขึ้นมาก่อนจะก้มลงลิ้มรสชาติของเลือดอุ่นๆจากร่างคนเป็นด้วยความหิวกระหาย..

"หยุด!!! อย่าทำ!!!.."

ดวงตาคมเหลือบมองคนเจ็บก่อนที่นัยต์ตาจะเปลี่ยนเป็นสีเเดงเลือดพร้อมกับกดริมฝีปากลงบนรอยเเผลอีกครั้ง....

"อื้มมม..."

รสชาติหวานหอมเเบบที่ถูกใจยิ่งทำให้ร่างสูงรีบตักตวงดูดเอาเลือดอุ่นๆจากร่างกายของคนตัวเล็กเต็มที่...

มากขึ้น....มากขึ้นเรื่อยๆ...

"วอนซิค! หยุด!..."

"ถอยไป!!!"

ดวงตาคมเเววโรจน์ก่อนจะเเยกเขี้ยวคำรามออกมาพร้อมกับจ้องใบหน้าของอีกคนด้วยความไม่พอใจ....

"วอนซิค...."

"อย่ายุ่งกับข้า!!"

"เด็กคนนั้นกำลังจะตาย...."

"ข้าไม่สน!!..."

"ฮึกก! .."

ร่างสูงหันกลับมามองตามเสียงสะอื้นของใครบางคนก่อนที่ดวงตาสีเลือดจะเปลี่ยนไป....

"ถอยออกไป..."

"..........."

"เเทคอุน...จองเเทคอุน"

"ฝากเเม่ด้วยนะ...ผมง่วงเหลือเกิน..."

"เธอจะต้องไม่เป็นอะไร...หลับซะเจ้าเด็กวิเศษ..."

.
.
.
.
.
.



#ฟิคห้องลับ
ยุบเเน่ๆเรื่องนี้ ยาก 5555555 
ยากมากถึงมากที่สุด! 

เเต่วี่นี่อะไร...เริ่มเรื่องก็ดูด(เลือด)เเทคละ 555555 
บรรยายงงๆอ่ะ ทำไงดี 55555 โอยยส 



รีดที่ตาม #ฟิคจากคนเลือดเย็น เเล้วไม่ถูกใจเรื่องนี้บอกได้น๊า ไรท์จะได้ไม่เเท็กให้กลุัวรำคาญอ่ะ 555555555 
ไม่เคยเขียนเเฟนตาซีคงออกมาไม่ค่อยดีนะคะ เเต่จะพยายามเน๊อะ ติดเเท็กให้รู้ด้วยน๊าว่ายังมีคนตามอยู่ ไรื์ทจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะเททิ้งดีมั้ย 555555 ยาก้เกินน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #245 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:23
    ตามมาอ่านค่ะ ^^ ลุ้นค่ะ เปิดมาก็ตื่นเต้นเลย
    #245
    0
  2. #237 Babysen (@Babysen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 02:12
    ไม่เทนะไรท์หลอนดีชอบอ่ะ
    #237
    0
  3. #62 _wlkng (@_wlkng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 15:52
    มาอ่านแล้ว~ มาถึงบ้านวันแรกก็โดนดูดเลือดเลยหรอ ดูดเบาๆเดี๋ยวตาย เก็บไว้ดูดต่อวันหลังก็ได้555555 วอนชิกเป็นตัวอะไร? ชุดดำอีกคนเป็นใคร?
    #62
    0
  4. #45 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:33
    วรั้ยๆๆๆ ตื่นมาดูดเลือดน้องขนาดนั้น
    เบาๆหน่อยค่ะน้องกลัว
    เก็บไว้กินทีหลังบ้าง >/////< .ไม่ใช่ละ
    #45
    0
  5. #24 Veronie_ES (@Veronie_ES) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 00:12
    วี่เป็นแวมไพร์หน้า ว้ายๆๆๆ 
    แล้วชายชุดดำคือใครอ่ะ...OoO?
    #24
    0
  6. #16 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 16:06
    ฮึบๆ สู้ๆค่าไรท์ มาถึงก็ดูดเลือดพี่แมวเลยนะชิคคคคคคค
    #16
    0
  7. #9 พิเอเลี่ยนหวีดอุนอุน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 21:57
    รี้ดกลับมาแย้วววว เพิ่งได้เข้ามาอ่านนะคะสี่ห้าวันที่ผ่านมามัวยุ่งๆเลยดองไว้ก่อน

    แนวแฟนซีแบบนี้ก็ได้ฟีลอีกแบบ สู้ค่ะไรท์ ฮึบฮึบ
    #9
    0
  8. #8 Mikkie_sn (@Mikkie_sn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 14:23
    แทคอุนชุบชีวิตวอนชิคด้วยเลือด....ลุ้นๆ
    #8
    0
  9. #7 xxxkingstonxxx (@rupang52) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 11:55
    ตามมา และชอบแนวนี้มากกกก ขอบคุณไรที่แท็กมา มาต่อเร็วๆน้าาา
    #7
    0
  10. #6 AP_2403 (@AP_2403) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 18:54
    ชอบคะ ไม่รู้จะอธิบายว่าอะไร แต่บอกได้ว่าชอบมากคะ
    #รีบมาต่อน้าาาา
    #6
    0