ตอนที่ 20 : ห้องลับหมายเลข19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.ย. 59


Crypt 19 #ฟิควอนเเทคห้องลับ [100%]
.
.
.
.
.

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่ฮยอก..."

ร่างสูงของคนที่ถูกขนานนามว่าเป็นบิดาของเหล่าเทพเทวาทั้งหลายหันกลับมามองคนอายุน้อยกว่าเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเรียบนิ่ง...

"ท่านพ่อ...ร่างของเเจฮวานเป็นยังไงบ้าง..."

"ก็อย่างที่เจ้าเห็นนั่นเเหละ"
 จิตของเเจฮวานถูกถอดออกไปเหลือไว้เพียงกายหยาบนอนเเน่นิ่งอยู่บนกรีบดอกไม้สีสวยในพื้นที่ส่วนตัวของผู้เป็นบิดาของเหล่าเทพ...

"ข้าเข้าไปได้มั้ย..."

"ได้สิ..."

บิดาทรงอำนาจเเตะนิ้วลงบนม่านเวทย์ก่อนที่เกาะบางๆจะสลายไปพร้อมกับร่างสูงของเทพบุตรหนุ่มเดินตามเข้าไป...

ร่างบางของทูตสวรรค์ตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มอยู่บนกลีบดอกไม้สวยสดพร้อมกับชุดคลุมสีขาวสะอาดบนเรือนร่างบอบบางนั่นยิ่งทำให้เเจฮวานดูน่าทะนุถนอมเข้าไปใหญ่...

"นึกยังไงถึงได้อยากเข้ามาข้างในนี้ล่ะ ปกติเจ้าเเทบจะไม่อยากเห็นด้วยซ้ำ..."

"ท่านพ่อ..."

"ว่าไง...."

"มีวิธีอื่นมั้ยที่จะปลดปล่อยเเจฮวานจากคำสาปได้เร็วขึ้น...."

"มีเเต่เบื้องบนเท่านั้นที่รู้ทุกสิ่งอย่าง..."

".............."

"ซังฮยอก...ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดจะทำอะไร ข้าขอเตือนเจ้าไว้อย่างนึง..."

"............."

"ถ้าเมื่อไหร่ที่เจ้ายกเอาความรู้สึกขึ้นมาบดบังความถูกต้อง เจ้านั่นเเหละที่จะเป็นฝ่ายถูกทรมาน..."

"ท่านพ่อ...ข้ารู้ดีว่าท่านหวังดีกับข้าเเละเเจฮวานหรือเทพทุกตนบนสวรรค์..."

"เจ้าพูดมาเลย...ไม่ต้องอ้อมค้อม.."

"ข้ารักเเจฮวาน..."

"เจ้าไม่บอกข้าก็รู้ซังฮยอก...ข้าดูเเลเหล่าเทพมานานมองเห็นความรักของพวกเขามามากมายข้าเข้าใจดี..."

"ข้าผิดมากมั้ย..."

"ไม่เลย..."

"ตอนนี้ข้าเข้าใจเเล้วว่าทำไมทูตสวรรค์ตัวเล็กๆอย่างเขาถึงได้ยอมทำผิดกฏของเบื้องบนเเบบนี้...."

"ซังฮยอก....เจ้าฟังพ่อให้ดีนะ..."

".........."

"ความรักมันก็เหมือนดอกไม้จะเบ่งบานที่ไหนมันก็สวยงาม...เเต่เจ้ารู้ไว้ว่าไม้ทุกดอกไม่เหมือนกัน บางต้นใส่มากไปก็ดีเเต่บางต้นมันก็ตาย พวกเจ้ายังเข้าใจมันไม่ดีพอ..."

"เเค่รักมันไม่พอหรอครับ..."

"อย่าเอาความรู้สึกมาเป็นข้ออ้างในการทำสิ่งที่ผิด..."

".............."

"ขึ้นชื่อว่าความผิด...ยังไงมันก็คือผิด เจ้าเป็นเทพ...อย่าเอาความมักง่ายของมนุษย์โลกมาเป็นเยี่ยงอย่าง..."

"ข้าเข้าใจเเล้ว...."

"ดีมาก...เจ้าอดทนกับมันซักนิดเถอะ เจ้าเปลี่ยนโชคตาของใครไม่ได้..."

"ครับท่านพ่อ...งั้นข้าขอตัวก่อน..."

ร่างสูงของเทพบุตรหนุ่มเดินเเยกออกมาพร้อมกับใบหน้าเเสดงความรู้สึกทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจน...

อึดอัด...เหมือนกับความกดดันของทั้งโลกไหลมารวมอยู่ที่ผมคนเดียวยังไงยังงั้น...

เพราะเป็นเทพ...ถึงโกหกไม่ได้...

"เเล้วข้าจะบอกเจ้ายังไงเนี่ยเเจฮวาน..."

.
.
.
.

กริ๊งงงงงงงงงงง~

"เย่!!!!"

เด็กนักเรียนทุกคนพร้อมใจกันหยิบกระเป๋าวิ่งออกไปจากห้องอย่างพร้อมเพรียงหลังจากเสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นมาในช่วงบ่ายเเก่ๆของวัน....

แทคอุนก้มเก็บสมุดหนังสือใต้โต๊ะก่อนจะเหลือบมองวิญญานของผู้หญิงคนเดิมเกาะอยู่ตรงหน้าต่างไม่ยอมไปไหนตลอดทั้งบ่าย...

ในห้องเรียนยังมีเพื่อนร่วมชั้นอยู่ด้วยบ้างประปรายเลยไม่ได้ทำให้ร่างบางเป็นกังวลซักเท่าไหร่....

ถ้าอยู่คนเดียวก็ไม่เเน่....

"แล้วนี่กลับยังไง....บ้านนายถือว่าไกลพอตัวเลยนะ"

"กลับกับครูวอนซิค...."

"น่าจะหาหอพักอยู่นะ...เทียวไปเทียวมาคงเหนื่อยเเย่..."

ครืด~ 

ประตูห้องเรียนเปิดเลื่อนออกก่อนที่ร่างสูงของใครอีกคนจะเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเรียบนิ่ง....

"มานุ่นเเล้ว...."

"งั้นฉันไปก่อนนะ...พรุ่งนี้เจอกัน..."

แทคอุนเเบกเป้ขึ้นสะพายหลังก่อนจะรีบเดินไปหาคนอายุมากกว่าพร้อมกับก้มหัวให้วอนซิคตามมารยาท...

"เป็นยังไงบ้าง..."

"ก็ดีครับ...แต่ผู้หญิงคนนั้น..."

วอนซิคเหลือบมองตรงหน้าต่างก่อนจะดึงเเขนคนอายุน้อยกว่าเดินออกมาจากห้องเรียนอย่างไม่ใส่ใจ...

เด็กนั่นทำอะไรไม่ได้หรอก...อย่างมากก็ได้เเค่มอง...

"เดี๋ยวครับ..."

"อะไร?"

"จะพาไปไหนครับ..."

"กลับบ้านไง..."

"ไม่เข้าห้องน้ำได้มั้ย..."

วอนซิคก้มมองคนอายุน้อยกว่าก่อนจะขมวดคิ้วเล็กๆพร้อมกับหันไปเจอหัวกลมๆของใครบางคนอยู่หลังต้นเสาท้ายตึก...

"ไม่ต้องเเอบหรอก....ออกมาได้เเล้วฮงบิน"

"โหครู~ รู้ได้ไงว่าเป็นผม..."

เด็กนักเรียนอีกคนโผล่หน้าออกมาจากหลังเวาก่อนจะวิ่งเข้ามาหาเพื่อนคนใหม่พร้อมกับยกยิ้มล้อ...

"มีอะไร..."

"ตามมาดูเฉยๆครับ..."

"คราวหลังอย่าทำเเบบนี้อีกนะ เดี๋ยวคนอื่นก็พลอยจับผิดฉันไปด้วยหรอก..."

ฮงบินมองคนอายุมากกว่าพูดก่อนจะเหลือบไปเห็นมือเเกร่งจับเเขนของเเทคอุนเอาไว้พร้อมกับหลุดยิ้มบางๆ

"ครู..."

"อะไร?"

"ถ้าจะถูกจับผิดไม่ใช่เพราะผมหรอก.."

"..............."

"เเค่ไปรับไปส่งหน้าห้องเรียนก็ผิดสังเกตุเเล้ว...เเละเดินจูงมือจูงเเขนเเบบนี้มีอยู่สองอย่าง...ไม่เป็นพ่อก็เป็นผั.."

"เธอพูดดีๆนะ..."

"ผมเเซวเล่น...เเต่ก็นะ เดินจับมือจูงเเขนกันก็มีไม่กี่สถานะหรอก.."

"ฮงบินพอได้เเล้วน่า...ไม่มีอะไรซักหน่อย.."

"อ้อหรอ?"

"กลับบ้านไปได้เเล้ว...เเทคอุนไป..."

วอนซิคเดินนำออกไปก่อนที่เเทคอุนจะมองเพื่อนคนใหม่อย่างคาดโทษก่อนจะรีบวิ่งตามคนอายุมากกว่าออกไป...

"รอก่อนสิครับ....เดินไวจัง..."

เเทคอุนวิ่งดักหน้าคนอายุมากกว่าก่อนจะดึงสายสะพายกระเป๋าให้เข้าที่เข้าทางพร้อมกับมองเด็กนักเรียนคนอื่นๆไปพลางๆ

"เรียนเป็นยังไงบ้างลูก..."

"ปวดหัวมากเลยค่ะ ทำไมวันนี่พ่อมารับช้านักล่ะคะ?"

"พ่อติดงานน่ะสิ....ไปๆเดี๋ยวเราไปกินไอศครีมกันดีกว่าเนอะ..."

ร่างบางเหลือบมองเจ้าของบทสนทนาเมื่อซักครู่ก่อนจะยิ้มบางๆพร้อมกับก้มหน้าลงกระชับสายกระเป๋าสะพายเเน่น...

"เป็นอะไร..."

"เปล่าครับ..."

"เก็บไว้ก็ไม่ดีขึ้นหรอกนะ เธอไม่คุยกับเเม่ก็ควรจะบอกฉันนะ.."

"..........."

"เรื่องคนในสมุดไดอารี่นั่นหรอ..."

//พยักหน้า

"ไม่เอาน่า..."

"ผมไม่เคยอยากมีสัมผัสพิเศษเลยนะครับ เเต่พอมาคิดๆดูมันคงจะดีถ้าดวงวิญญานที่ผมเห็นจะเป็นท่านบ้าง..."

"........."

"ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย...ยังไม่ได้ล่ำลาเลยซักคำ..."

"เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย..."

"ไม่ครับ...ผมไม่เป็นไร 
เรากลับกันเถอะครับผมอยากพักผ่อน..."

วอนซิคพยักหน้าก่อนจะลูบผมนิ่มเบาๆเเล้วเดินเลี้ยวเข้ามุมตึกไปโดยไม่ทันได้สังเกตุดวงตาอีกคู่นึงจ้องมองการกระทำของทั้งคู่อย่างตั้งอกตั้งใจ..

.
.
.
.

ตุ้บ!!

"ปล่อยข้า!.."

ร่างสูงของเทพบุตรหนุ่มเซถอยหลังไปก่อนจะเงยหน้ามองคนอายุน้อยกว่าที่ตอนนี้ใบหน้าบูดบึ้งด้วยความโมโห...

หลังจากที่ผมกลับไปหาเเจฮวานทุกอย่างก็เป็นเรื่องขึ้นมาทันทีเพราะอีกคนดันทุรังจะไปดูร่างของตัวเองให้ได้...

เถียงกันอยู่นานเเล้วก็เป็นอย่างที่เห็น....

"เจ้าปกปิดข้า!..."

"ถึงบอกไปเจ้าก็กลับเข้าร่างไม่ได้อยู่ดี..."

"เเต่ข้าควรจะเห็นกับตาว่าเจ้าพูดความจริว..."

"นั่นเมืองสวรรค์ข้าโกหกไม่ได้...เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรอ.."

"ข้าเกลียดเจ้า!.."

พอทำอะไรไม่ได้ก็เป็นเหมือนเดิม...
เกลียด...ได้ยินมาเป็นร้อยปีเเล้ว...

"ฟังกี่ครั้งก็เจ็บปวดทุกทีเลยสินะ..."

"..........."

"ข้าควรจะชินตั้งนานเเล้วใช่มั้ย..."

"เจ้ากลับขึ้นไปได้เเล้ว...เลิกพูดเพ้อเจ้อซักที..."

เเจฮวานเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหันหน้าออกออกนอกหน้าต่างสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

"แจฮวาน...เจ้าเชื่อใจข้ามั้ย.."

"ข้าบอกให้เจ้ากลับไป..."

"ข้าต้องทำยังไงเจ้าถึงจะกลับมาเป็นคนเดิม..."

"หึ! เจ้าพูดจาน่าขันนัก...มันมีอะไรเหมือนเดิมบ้างฮยอก?"

"........."

"เจ้าดูข้าสิ...ต้องเป็นเเบบนี้เพราะใครถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า! ยังจะมีหน้ามาเรียกร้องอะไรอีก..ไม่ละอายใจบ้างเลยรึไง?"

"ข้ารักเจ้าเหมือนเดิมนะเเจฮวาน..."

"เสียใจด้วยนะ เพราะข้าไม่ได้รักเจ้าเเล้ว..."

"ไม่รัก...อย่างนั้นหรอ"

"เมื่อก่อนมันอาจจะมีเเต่ตอนนี้มันไม่เหลือเลยซักนิด...เสี้ยวนึงในความรู้สึกข้าก็ไม่มี"

"..............."

"อย่ามาร้องขอให้เสียเวลา...มันจบไปตั้งเเต่วันที่เจ้าเปิดโปงข้าเเล้วซังฮยอก.."

"ซักวันเจ้าจะเข้าใจ..."

"ไปซะ...เลิกพูดซักที..."

"ข้าทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเจ้าจริงๆ..."

"กลับไปที่ของเจ้าซะ พ่อเทพบุตรผู้สูงส่ง! อย่ามาเกลือกกลั้วกับเดรัชฉานอย่างข้าให้ต้องเเปดเปื้อนเลย..."

แกร่ก!

ประตูบ้านถูกเปิดเข้ามาก่อนที่เเทคอุนจะมองเเจฮวานกับเทพบุตรอีกตนนึงยืนเผชิญหน้ากันอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด..

เเจฮวานหลับตาลงก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อตัดปัญหา...

"ข้ารักเจ้าเสมอ...."

"เลิกพูดซะ..."

"รักมากยิ่งกว่าตัวข้าเองด้วยซ้ำ..."

"หุบปาก!..ไปให้พ้นหน้าข้าซะ!"

".............."

"ข้าบอกให้ไป!!!"

เเจฮวานเสกลูกไฟเล็กๆไว้ในมือพร้อมกับขว้างใส่ใครอีกคนเพื่อระบายความโกรธเคืองในใจก่อนที่ฮยอกจะค่อยๆสลายไปในอากาศ....

วูบ~ 

"อ้ะ!.."

"เเทคอุน!..."

เเจฮวานมองร่างของเเทคอุนทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับกุมหน้าอกตัวเองด้วยความเจ็บปวด...

"เกิดอะไรขึ้น!"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ...."

"รอข้าตรงนี้...อย่าไปไหนเราต้องคุยกัน.."
วอนซิคพูดกับเเจฮวานเเล้วเดินเข้าไปหาเเทคอุนก่อนจะเเตะมือลงบนหน้าผากมนเบาๆพร้อมกับพยุงร่างบางกลับขึ้นไปบนห้อง...

"คุณวอนซิค...."

"นอนพักซะ.."

"ปวดใจมากเลยครับ..."

"ฉันรู้...เดี๋ยวเธอก็ดีขึ้น..."

"พี่เเจฮวานไม่ได้ตั้งใจนะครับ..."

"นอนซะ....เดี๋ยวฉันกลับมา.."

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องก็เห็นเเจฮวานยืนรออยู่พร้อมกับสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...

"เกิดอะไรขึ้นเเจฮวาน...."

"ข้ามีปัญหากับซังฮยอก..ข้าโกรธเลยเผลอคว้างลูกไฟโดนเเทคอุน....เเต่ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจ...ข้าเเค่จะมาเตือนเจ้า..."

"..............."

"เรื่องนี้เราผิด...เจ้ากับข้าผิดเต็มๆ ในเมื่อมันเริ่มที่เราก็อย่าเอามันโยนให้คนอื่น...เราต้องยอมรับความผิดของเราเอง.."

"เเต่เขา!.."

"เราช่วยกันเพื่อเเก้ไข...ไม่ใช่การเเก้เเค้นเข้าในมั้ยเเจฮวาน..."

เเจฮวานก้มหน้าลงก่อนจะพยักหน้าเบาๆพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาอย่างคนอ่อนเเรง...

"ข้าขออยู่ตามลำพังซักพักนะ..."

"ไปเถอะ....ทางนี้ข้าจะดูเเลเอง..."

"เชื่อมั่นในสิ่งที่เบื้องบนกำหนด...เด็กคนนั้นผูกพันธนาการกับพี่เพราะโชคชะตา..."

"ข้าเชื่อเจ้า...ทูตเเจฮวาน..."

วอนซิคมองร่างของเเจฮวานค่อยๆสลายไปก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับนั่งลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวัง...

ดวงตาคมมองใบหน้ายามหลับไหลของคนอายุน้อยกว่าก่อนจะยกยิ้มบางๆพร้อมกับไล้มือลงบนเเก้มใสด้วยความเอ็นดู...

"เด็กวิเศษ....ฉันยอมรับเธอ.."

"..........."

"ต่อไปนี้เธอคือคู่พันธนาการของฉันอย่างเเท้จริง..."
.
.
.
.










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #282 Monnie_me (@Monnie_me) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 23:06
    ณ จุดๆนี้ ยอมรับเค้าเป็นเมียแล้วใช่?? อุ้ยยย
    #282
    0
  2. #263 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 00:22
    ยอมรับแล้ว ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับแม่น้องแล้วใช่ไหม
    #263
    0
  3. #102 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 08:41
    เย่ ยอมรับน้องแล้ววววว >/////<
    เอ็นดูแล้วใช่มั้ยคะ น้องน่ารักใช่มั้ยคะ 5555555
    #102
    0
  4. #90 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 19:55
    ยอมรับแล้วสินะ โอ๊ย แค่พูดว่ายอมรับคือกรี๊ดเลยยยยยย มาต่อเร็วววววววววววววว
    #90
    0
  5. #89 แป๊ะยิ้ม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 12:29
    ยอมรับแล้วว หมายความว่าเริ่มรู้สึกแล้วใช่ม๊าาาาา
    #89
    0