ตอนที่ 24 : ห้องลับหมายเลข23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ก.ย. 59


Crypt 23 #ฟิควอนเเทคห้องลับ
.
.
.
.
.
.

เเจฮวานเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนอนของวอนซิคที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียงโดยมีเด็กอีกคนดึงเเขนไว้ไม่ยอมปล่อย...

ตั้งเเต่กลับมาจากโรงเรียนกลายเป็นว่าคนอายุน้อยกว่าเริ่มมีอาการผิดปกติขึ้นมาจนต้องบังคับให้นอนพักผ่อน..

ซึ่งกว่าจะปลอบให้หลับได้ก็ต้องเปลืองเเรงเปลืองน้ำลายกันอยู่มากเเล้วก็เป็นอย่างที่เห็น...

"จะทำยังไงดี...ปล่อยให้วิญญานเข้าแฝงร่างไปรอบนึงเเล้วนะพี่..."

"จะทำยังไงได้...ถ้ากลัวมากจิตก็อ่อนเเอเป็นธรรมดา.."

"เเบบนี้ภูติผีตนอื่นก็เเฝงเอาได้ง่ายๆเลยน่ะสิ ไหนจะเรื่องเบื้องบนอีก..."

"เจ้าเป็นภูติสวรรค์ไม่ใช่หรอ...เปิดนิมิตสิ"

"นิมิตข้าอ่านเเค่มนุษยเเละก็เทพวรรณะเดียวกันได้เท่านั้น..จะไม่เป็นปัญหาเลยถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เทพบุตรจากเบื้องบน.."

"เจ้าน่าจะขอความช่วยเหลือจากเทพฮยอ.."

"หยุดความคิดท่านไว้เเค่นั้น...ข้าไม่ขอร้องเขาให้เสียเกียรติหรอก "

"เจ้ามั่นใจรึเปล่าว่ามีทางออกที่ดีกว่านั้น..."

"ข้าไม่รู้..."

"อย่าให้ความรู้สึกของเจ้าควบคุมทุกอย่างนะเเจฮวาน...ถ้าเจ้าอยากหลุดพ้นก็ช่วยลืมความโกรธเคืองทุกอย่างก่อนได้มั้ย.."

"ท่านจะให้ข้าลืมได้ยังไง...ท่านยังดีที่หลับไป..เเต่ข้ารับรู้ทุกอย่างเเละไม่เคยลืมว่าเกือบร้อยปีนั่นมันทรมานเเค่ไหน.."

"............."

"เเล้วจะให้ข้าลืมมันได้ยังไง..."

"งั้นไม่ต้องลืม...เเค่คิดว่าทำเพื่อปลดปล่อยพวกเราจากคำสาป..."

"ข้าล่ะเกลียดจริงๆ..."

วอนซิคยกยิ้มบางๆก่อนจะมองเเจฮวานนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจพร้อมกับก้มมองใครอีกคนบนเตียง...

"ไม่รู้ว่าเด็กที่กลัวท่านนักหนาหายไปเล่นซนอยู่ที่ไหนเเล้วนะ "

"ก็ดีเเล้วไม่ใช่รึไง..."

"ดีน่ะสิ..ติดท่านพี่ยิ่งกว่าผู้ให้กำเนิดเขาอีก..."

"................"

"ท่านยังมีใจอยู่หรอ..."

"จะบอกว่าไม่มีข้าก็พูดได้ไม่เต็มปากเท่าไหร่นัก...เเต่ถ้าถามว่ามากเท่าเมื่อก่อนหรือไม่ข้าคงตอบว่าไม่..."

"ท่านซื่อสัตย์กับตัวเองดีนะ ????"

"ข้าไม่ใช่มนุษย์ที่ต้องปากอย่างใจอย่าง.."

"ความรักมันบริสุทธิ์อยู่ในตัวของมันเสมอ...ข้ายังเชื่ออย่างนั้นนะ..."

"เเล้วเจ้าเชื่อข้าหรือไม่ว่าความรักมันเยียวยาทุกสิ่ง...ไม่ว่าจะเป็นบาดเเผลหรือความรู้สึกที่มันสลายไป.."

"ข้าไม่..."

"เจ้าโกหกไม่ได้นะทูตเเจฮวาน..."

"ท่านนี่เจ้าเล่ห์อย่างกับมนุษย์โลก..."

"เจ้าก็ปากอย่างใจอย่างไม่ต่างจากมนุษย์โลกหรอก..."

"ท่าน!...ข้าไม่คุยด้วยเเล้ว..."

"จะไปไหน...."

"ก็ไปหาทางเเก้คำสาปน่ะสิ...ข้าเบื่อที่ต้องทนอยู่กับท่านพี่เต็มที "

"ไปหาเทพบุตรตนนั้นก็สิ้นเรื่อง..."

"ถ้าข้ากลับร่างเดิมได้เมื่อไหร่อย่าหวังว่าข้าจะปราณีท่านอย่างนี้..."

วอนซิคมองเเจฮวานบ่นพร้อมกับค่อยๆสลายหายไปในอากาศอย่างรวดเร็วก่อนจะพิงหลังลงบนหัวเตียงเเล้วมองคนอายุน้อยกว่านอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง...

คนอายุมากกว่าพยายามดึงเเขนออกมาเเต่มือเล็กก็คว้าเอาไว้ไม่ยอมปล่อย...

เเล้วเเบบนี้จะไปไหนได้มั้ยเนี่ย...

.
.
.
.

เเจฮวานปรากฏตัวขึ้นในป่าอาถรรพ์ก่อนจะเดินฝ่าทุ่งดอกไม้สีฟ้าสดใสเข้าไปพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น...

ดวงตาคู่สวยมองทุ่งดอก forget me not สั่นไหวลู่ลมก่อนจะนึกหาวิธีเเก้ไขเรื่่องยุ่งเหยิงนี้ให้สำเร็จลุล่วงไปแบบไหนถึงจะไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากใครอีกคน...

ก็เอ่ยปากไล่ไปเเล้ว...จะให้เดินกลับไปอ้อนวอนเขางั้นหรอ... 

"แล้วจะทำยังไงดีเนี่ยเเจฮวาน..."

ร่างบางยกมือขยี้ผมตัวเองก่อนจะก้มมองชุดคลุมสีดำบนตัวพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่เหนื่อยอ่อน...

"เราไม่เหมาะกับสีดำจริงๆสินะ..."

"ข้ามองไม่ผิดหรอก..."

"เจ้า!..."

แจฮวานหันไปมองร่างสูงของเทพบุตรตนนึงยืนอยู่ข้างหลังพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้น...

"เจ้าลงมาทำไมไม่ทราบ..."

"ข้าคิดว่าเจ้าคงต้องการความช่วยเหลือ.."

"เเต่ไม่ได้ต้องการจากเจ้า!.."

"ข้าก็มองไม่เห็นใครซักคนที่จะสามารถช่วยเหลือเจ้าได้นอกจากข้าเหมือนกัน.."

"................."

"เจ้าไม่ต้องกังวลที่ต้องขอให้ข้าช่วยหรอก...ถึงเจ้าไม่ขอข้าก็ต้องช่วย..."

"ข้าไม่ได้กังวลซักนิด..."

"เจ้าโกหกอีกเเล้วนะเเจฮวาน..."

"เจ้าจะมารู้ดีกว่าตัว!..."

"ข้าอยู่ใกล้ชิดเจ้าที่สุด..จะไม่รับรู้มันได้ยังไงเเจฮวาน..."

"เเค่เคย...มันเป็นอดีต..."

"สำหรับข้า..เจ้าไม่เคยเป็นอดีต"

"พอเถอะ ข้าไม่อยากฟัง..."

"............."

"ถ้าตั้งใจจะช่วยจริงๆก็อย่าเอาเรื่องในอดีตมาพูดอีก...ถือว่าข้าขอร้อง..."

"เจ้าจะหนีความรู้สึกตัวเองเเบบนี้หรอเเจฮวาน..."

"ข้าไม่ได้หนี...เเค่ต้องการจะหยุดมัน..."

"ต้องการอย่างนั้นจริงๆหรอ..."

"ใช่..ข้าจะยกโทษให้เจ้าก็ต่อเมื่อทุกอย่างจบลงเเล้วเราไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก..ไม่มีอะไรติดค้างกัน..ข้าจะลืมทุกสิ่ง.."

".................."

"น่าเเปลกที่ข้ายังเจ็บปวดทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน..เมื่อดวงจิตเราผูกกันเเล้วทำไมข้าถึงรับรู้ความเจ็บปวดอยู่คนเดียว..."

"เพราะข้าไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมเเล้วไงล่ะ ต่อให้เจ้าเจ็บปวดปางตายข้าก็สัมผัสไม่ได้...ใจข้าไม่เหมือนเดิมเเล้วฮยอก "

"ตอนนี้ก็ไม่รู้สึกหรอ..."

"ข้าไม่รับรู้เลย..."

ฮยอกมองเเจฮวานพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้.. 

"ใจเจ้าคงเปลี่ยนไปจริงๆ ข้าเจ็บเจียนตายขนาดนี้เจ้ายังสัมผัสไม่ได้เลย..."

"..........."

"ก็ได้...ข้าจะช่วยหาทางปลดปล่อยเจ้าให้เร็วที่สุดเจ้าจะได้เป็นอิสระซะที.."

"ขอบคุณที่รักษาคำพูด..."

แจฮวานหันหลังให้ใครอีกคนพร้อมกับนั่งลงบนพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

"เจ้าสัมผัสไม่ได้ก็ดีเเล้ว.. เพราะมันทรมานเหลือเกินเเจฮวาน..."

เเล้วสายลมวูบนึงก็พัดผ่านไปก่อนที่ร่างบางจะล้มตัวลงนอนบนทุ่งกว้างอย่างคนหมดเเรง....

เเจฮวานนอนกัดฟันเเน่นเเต่สีหน้ากลับไม่เเสดงความรู้สึกใดๆออกไปเพราะรู้ว่ายังมีใครอีกคนคอยมองอยู่จากเบื้องบน...

ใครจะไม่รู้สึก...ทำไมจะสัมผัสไม่ได้ 
รับรู้ทุกความเจ็บปวดทุกๆอย่างเเต่ผมเเค่ไม่ยอมรับเท่านั้นเอง....

.
.
.
.

"ท่านพ่อ..."

"มีอะไรฮยอก..."

"ทูตเเจฮวานจะกลับเข้าร่างได้ยังไงครับ..."

"เจ้าอยากรู้ไปทำไมในเมื่อมันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว..."

ผู้มีอำนาจเหนือกว่าเหลือบมองเทพบุตรรูปงามเเต่ใบหน้ากับเเสดงความทุกข์ใจออกมาอย่างปิดไม่มิด...

พวกเจ้านี่นะ...ดวงจิตสูงกว่ามนุษย์เเท้ๆเเต่ยังหนีความทุกข์ไม่พ้น..

"อย่างน้อยๆก็ได้รับรู้..."

"ข้าไม่คิดว่าวันนึงเจ้าจะเดินตามรอยเทริซ่า..."

"................."

"แต่ก็เอาเถอะ...เจ้าไม่ได้ทำความผิดอะไร ข้าจะบอกให้เเล้วกัน..."

"ต้องทำยังไงท่านพ่อ..."

"เมื่อคำสาปถูกปลดปล่อยดวงจิตของทูตสวรรค์จะถูกดึงกลับเข้าร่างเอง นั่นเเหละคำตอบที่ข้ารู้..."

"มีวิธีอื่นมั้ย...ที่ไม่ใช่เเค่รอ.."

"เบื้องบนเท่านั้นที่จะรู้ทุกสิ่ง..."

ฮยอกพยักหน้าก่อนจะรีบเดินเเยกออกไปพร้อมกับนึกภาพนิมิตในหัวเเล้วร่างสูงก็สลายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว....

เมืองสวรรค์ชั้นสูงสุดมีเหล่าเทพธิดาเทพธิดารูปงามเปร่งเเสงสว่างออกมาจากผิวกายเนื้อทอง...

"ข้ามาพบเบื้องบน..."

"เจ้าเป็นใคร..."

"ซังฮยอก...ข้ามาจากเมืองข้างล่าง..."

"เจ้าไม่รู้หรือ...เทพที่จะเข้าพบเบื้องบนก็ต้องเป็นท่านพ่อของเจ้า..."

"............"

"เจ้าเป็นเพียงเทพบุตรในปกครองของท่านพ่อเจ้าเท่านั้้น...จะเข้าเขตต้องห้ามได้อย่างไร.."

"ข้าอยากเข้าพบเบื้องบน...ช่วยข้าไม่ได้เลยหรอ..."

"กลับไปเถิด...เจ้ากับข้าต่างก็มีหน้าที่ของตัวเองทั้งนั้น..."

ร่างสูงถอนหายใจออกมาก่อนที่ร่างสูงของเทพบุตรรูปงามก็สลายไปกับลม....

วูบ~ 

"เเจฮวาน..."

ดวงตาคมจ้องมองใครอีกคนนั่งอยู่กลางทุ่งดอกไม้สีสดใสก่อนที่เจ้าของชื่อจะหันกลับมา...

"มีอะไรหรอ..."

"ท่านพ่อบอกว่าจิตของเจ้าจะถูกดึงกลับเข้าร่างทันทีที่อำนาจของคำสาปสิ้นสุดลง..."

"ข้าต้องรออีกหรอ..."

"............."

"เมื่อไหร่กันนะ..."

"ในเมื่อเรื่องของเจ้าเราทำอะไรไม่ได้งั้นก็ต้องช่วยสองคนนั้นไปก่อน.."

"............"

"มีอะไรอยากให้ข้าช่วยก็บอกข้าเเล้วกัน.."

"งั้นใช้นิมิตของเจ้าดูเเทคอุนได้มั้ย..."

"ทำได้สิ...เจ้าจะให้ข้าดูอะไร?"

"เมื่อเช้านี้มีข้าเห็นเทพตนนึงอยู่บนโลกมนุษย์.."

"แล้วมันเเปลกตรงไหน..."

"เขาพยายามขัดขวางเรา...เทพตนนั้นตั้งใจทำร้ายเเทคอุน..."

"จะเป็นไปได้ยังไง...เหล่าเทพไม่เคยทำร้ายมนุษย์..."

"งั้นเจ้าก็ลองดูในนิมิตสิ..."

ฮยอกขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะล้วงหยิบลูกเเก้วโชคตาขึ้นมาถือไว้ในมือ...

ภาพนิมิตปรากฏขึ้นมาให้เห็นเหตุการณ์ต่างๆได้อย่างชัดเจนจนกระทั่งมีรถคันนึงเเล่นตรงเข้าไปหาเเทคอุนอย่างรวดเร็ว...

"ทำไมไม่เห็น..ข้ายืนยันได้ว่าเขายืนมองอยู่...."

แจฮวานพูดพร้อมกับมองภาพบนลูกเเก้วโชคชะตาอย่างจริงจังก่อนจะเงยหน้ายืนยันคำพูดของตัวเอง...

"ข้าเชื่อ..เเต่มันไม่เเปลกหรอกที่เราจะไม่เห็นเทพตนนั้นในนิมิต.."

"นั่นสินะ...ข้าก็ลืมนึกถึงมันไป เขาเป็นเทพบุตรจะอ่านใจกันได้ยังไง"

เเจฮวานพูดพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงด้วยความเหนื่อยอ่อน...

ทูตสวรรค์เหล่าเทพทั้งหลายล้วนเเต่อ่านใจมนุษย์หรืออมุษย์ได้ทั้งนั้น...เเต่ยกเว้นเทพด้วยกันเอง...

เเล้วเเบบนี้จะรู้ได้ไงว่าใครเป็นคนคอยขัดขวางเรา...

"ไม่ต้องห่วงหรอก...เดี๋ยวข้าจะเป็นหูเป็นตาให้ระหว่างที่อยู่ข้างบน..."

"ทำไมเรื่องมันถึงได้ยุ่งเหยิงนักนะ เท่าที่มีอยู่ก็ตามเเก้ไม่หวาดไม่ไหวอยู่เเล้ว"

"มีข้าอยู่ทั้งคนเจ้าจะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ ลืมไปเเล้วรึไงว่าข้าเป็นใคร?"

"อะไรของเจ้าเนี่ยฮยอก..."

"ข้าเป็นคนโปรดของท่านพ่อเชียวนะ เจ้าก็เป็นลูกท่าน..เทพทุกตนก็เป็นลูกของท่านเเล้วเราจะปล่อยให้เจ้าถูกทำลายได้ยังไง.."

ดวงตาคมจ้องมองร่างบางด้วยความเจ็บปวดเเต่ก็เลือกจะปกปิดเอาไว้ไม่เเสดงออกไปให้อีกคนได้รับรู้พาลจะทะเลาะกันเสียเปล่า...

ในเมื่อเขาไม่รู้สึกอะไรเเล้วผมก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร...

"ขอบใจที่ยังรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับข้า.."

"ข้าไม่ลืมหรอกว่ารับปากอะไรกับเจ้าไปบ้าง...เดี๋ยวก็ทำตามสัญญาทุกเรื่องจะได้ไม่ติดค้างอะไรอีก "

"............."

"ข้าจะช่วยไปจนกว่าเจ้าจะกลับเข้าร่างเดิมได้สำเร็จ..เเล้วกลับมาเป็นทูตบนสวรรค์อีกครั้ง ????"

เเจฮวานมองเทพบุตรรูปงามพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอารมณ์เเตกต่างจากช่วงก่อนหน้านั้นโดยสิ้นเชิง...

น้ำเสียงของเขา...สีหน้าของเขาไม่ได้ดูเจ็บปวดเลย....

ซึ่งต่างกับจิตใจ...

ผมรับรู้ได้ว่ามันทั้งทรมานทั้งเจ็บปวดมากในคราวเดียวกัน..เเละมันรู้สึกเเย่เเค่ไหนที่ต้องทนฝืนมันไปอย่างนี้...

ตั้งใจจะทรมานเขา...เเต่กลับมาเจ็บเองเสียอย่างนั้น... 

ช่างโง่เขลานัก...

"เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนขนาดนี้ก็ได้นะฮยอก..."

"เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะไม่ทำให้เจ้าอึดอัด..เจ้าไม่ผิดหรอกที่ไม่ได้รู้สึกกับข้า..."

"..............."

"ถูกเเล้วเเหละ ข้าไม่อยากมาทะเลาะกับเจ้าทุกครั้งที่เจอหน้าหรอก ข้าจะพยายามยอมรับมันให้ได้ เจ้าไม่ต้องห่วง..."

แจฮวานมองร่างสูงเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก่อนจะยกยิ้มบางๆพร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น...

มือเล็กกำเข้าหากันเเน่นจนมือสั่นก่อนจะก้มมองดอกไม้สีสันสวยงามบนพื้นพร้อมกับเเค่นหัวเราะเบาๆ

เเกตั้งใจทรมานเขาไม่ใช่หรอ..เเต่ทำไมเหมือนแกกำลังทำร้ายตัวเองเเบบนี้นะเเจฮวาน...

.
.
.
.
.

100% 
โอ้ยยยย อิคู่นี้ 555555555 
ปวดสมอง 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #267 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 00:40
    วอนแทคจะยังไงต่อ สรุปคุณวอนซิครู้สึกยังไงกันแน่
    #267
    0
  2. #110 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 00:55
    ไม่เอาไม่ทะเลาะกันนนน ㅠ ㅠ

    #110
    0
  3. #109 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 15:03
    ขอฉาดวอนแทคเยอะๆหน่อยค่า ขอบคุณที่มาต่อเร็วนะคะไรท์ สู้ๆนะ
    #109
    0
  4. #108 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 05:46
    โอ๊ยยยยยอินกะแจฮวานและฮยอกที่เจียมตัวมากกก สงสารอ่าาาาาา มันต้องเจ็บปวดมากแน่ๆๆๆๆสงสาร ใจอ่อนเถอะนะนี่สงสารพ่อเทพบุตร ^_^ 
    #108
    0
  5. #107 แป๊ะยิ้ม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 01:05
    555555เป็นเทวดาแล้วยังจะปากแข็งอีกนะ
    #107
    0