ตอนที่ 30 : ห้องลับหมายเลข 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

Crypt 29 
.
.
.
.

"ลูกฉันอยู่ไหน..."

ทันทีที่กลับมาจากอดีตร่างบอบบางก็ลุกขึ้นเดินหาลูกชายสุดรักของเธอด้วยความกังวล...

"วอนซิคพาเเยกออกไปเเล้ว..."

ยูนจูมองชายหนุ่มตัวเล็กตอบกลับมาเเล้วเหลือบมองชุดคลุมสีดำสนิทบนตัวเเจฮวานอย่างไม่ไว้ใจ...

เเจฮวานก้มมองตัวเองก่อนจะนั่งลงบนเตียงพร้อมกับปล่อยให้ยูนจูเดินออกจากห้องไป..

"ไม่เป็นไรนะ..."

"ข้าไม่เป็นไร...เจ้าพาเควินกลับขึ้นสวรรค์ไปซะ"

"ข้าจะอยู่ช่วยเจ้า.."

"เจ้าควรไปสืบหาตัวเทพตนนั้นดีกว่ามารวมกันเเบบนี้...มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก..."

"อย่างน้อยๆเจ้าจะได้มีเพื่อน..."

"ข้าไม่ต้องการเพื่อน...กลับไปก่อน เควินไม่ไหวเเล้วนะ พวกเจ้าควรพัก.."

ฮยอกหันไปมองร่างบางของใครอีกคนนั่งตัวอ่อนปวกเปียกอยู่ตรงมุมห้องพร้อมกับเดินไปหาเควินอย่างจำใจ...

"ข้ากลับเองได้...เจ้าอยู่ที่นี่ก็ได้นะ "

"เขาไม่ให้ข้าอยู่ด้วยหรอก..."

"เพราะข้าใช่มั้ย...."

"เเจฮวานเป็นเเบบนี้เเหละ เขาก็ไล่ข้าทุกครั้งที่เจอตลอด.."

เควินหันไปมองเเจฮวานนั่งหันหลังให้อยู่บนเตียงก่อนจะยื่นมือไปจับเเขนเเกร่งพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืน...

ไม่นึกเลยว่าจะเสียพลังงานไปมากขนาดนี้....

"แจฮวาน..."

"............."

"ข้าจะกลับมาหานะ..."

เควินเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าด้วยความน้อยใจก่อนจะก้มหน้าลงพร้อมกับปล่อยมือออกจากเเขนเเกร่ง..

ขนาดข้าเจ็บแบบนี้เจ้ายังห่วงเเต่เขา...

เมื่อไหร่เจ้าจะมองข้าบ้างฮยอก...

แกร่ก...

ประตูห้องถูกผลักเข้ามาก่อนที่วอนซิคจะเงยหน้าขึ้นมองยูนจูยืนหน้าเสียอยู่หน้าประตู...

ดวงตาคู่สวยมองลูกชายคนเดียวของเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีใครบางคนนั่งกุมมืออยู่ข้าง..

เขา...คือคนรักของเราจริงๆหรอเนี่ย...

"ยูนจู..."

"เเทคอุนเป็นยังไงบ้างคะ"

"ยังไม่ตื่นเลยครับ.."

ยูนจูเดินเข้าไปนั่งบนเตียงก่อนจะเขย่าตัวลูกชายพร้อมกับเรียกเบาๆ

"เเทคอุนลูกเเม่...ได้ยินมั้ยลูก"

"............."

"แทคอุน..."

วอนซิคมองยูนจูเเตะที่ข้อมือเล็กของคนหลับไหลก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน...

"ช่วยหน่อยค่ะ..พาเเทคอุนไปที่รถที.."

"คุณจะทำอะไร?"

"ชีพจรเบามาก...ไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ"

"หมอช่วยอะไรไม่ได้หรอก คุณน่าจะพอเข้าใจว่ามันเป็นเพราะอะไร"

"จะอะไรก็เเล้วเเต่...ฉันไม่ปล่อยลูกไว้เเบบนี้หรอก..."

"งั้นจับเเขนผมไว้..กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลคุณจะเหนื่อยเสียก่อน"

วอนซิคประคองร่างบางขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะหันไปมองยูนจูพร้อมกับยิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไรนะ ผมไม่ปล่อยให้เขาเป็นอันตรายเเน่..."

"ครู...ลืมผมเเล้วใช่มั้ยเนี่ย ให้ผมอยู่คนเดียวผมอึดอัดนะ"

ฮงบินเดินเข้ามาก่อนจะรีบวิ่งไปจับเเขนเเกร่งพร้อมกับหลับตาลงอย่างรู้หน้าที่จนกระทั่งสายลมบางเบาพัดผ่านร่างกายไป

วอนซิคช้อนตัวเเทคอุนขึ้นจากพื้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองโรงพยาบาลที่คุ้นตาอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับรีบเดินตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งส่งใครอีกคนถึงมือหมอ...

"ครูจะทำยังไงดี...เเทคอุนจะกลับมามั้ย"

"กลับมาสิ...เด็กนั่นก็เเค่ออกไปเล่น ไม่ต้องห่วงหรอก..ยังไงก็ต้องกลับมา"

"ผมก็ขอให้เขากลับมา...ไม่งั้นผมต้องกลับไปเรียนคนเดียวไร้ตัวตนเหมือนเมื่อก่อนอีก...ไม่เอาด้วยหรอก..."

"ไปดูเเลยูนจูเถอะ...ฉันจะรอตรงนี้เอง "

"ครับครู..."

วอนซิคมองฮงบินเดินเเยกออกไปก่อนจะุกขึ้นไปยืนอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นห่วง...

"ไปเล่นซนที่ไหนเเทคอุน...กลับมาได้เเล้ว.."

แจฮวานนั่งอยู่บนกิ่งต้นจามจุรีกวาดสายตามองหาเด็กวิเศษของตัวเองพร้อมกับถอนหายใจออกมา...

เหมือนอะไรจะไม่เป็นใจเหลือเกินทุกอย่างกำลังจะดีอยู่เเล้ว...

เเต่ความหวังก็ถูกพังลงไปเพราะกุญเเจสำคัญกำลังจะถูกทำลายไปก่อน...

"เป็นเเบบนี้เเล้วข้าจะทำยังไงต่อ..."

"พักก่อนสิ..เหนื่อยไม่ใช่หรอ?"

เเจฮวานหันไปมองเทพบุตรหนุ่มที่อยู่ๆก็โผล่มานั่งข้างๆพร้อมกับในหน้าเปื้อนยิ้ม...

เวลาเเบบนี้ยังจะมาเล่นอีก...

"ทำไมเจ้ามองหน้าข้าอย่างนั้นล่ะเเจฮวาน..."

"เวลานี้เจ้ายังยิ้มได้อยู่หรอ...ข้าเครียดจะตายเเล้ว..."

"ข้าถึงบอกให้พักยังไงล่ะ ไหล่ข้ายังว่างนะ..."

"กลับไปที่ของเจ้าได้เเล้ว..ข้าไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกกับเจ้า..."

ฮยอกเหลือบมองคนอายุน้อยกว่าตีหน้ายุ่งพร้อมกับทำหน้างอคอหักก่อนจะวาดเเขนโอบไหล่เล็กเเล้วดึงเข้ามากอดเบาๆ

"เจ้า! ปล่อยข้าเลยนะ เล่นอะไรเนี่ย!"

"ข้าให้ยืมไหล่นะ..."

ไม่ได้พูดเปล่ายังใช้มือเเกร่งกดหัวเล็กลงมาซบบนไหล่พร้อมกับลูบเเผ่นหลังอ่อนเเรงเบาๆ

คนตัวเล็กกว่ายกมือขึ้นยันอกเเกร่งเอาไว้พร้อมกับเเอบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเสี้ยวด้านข้างของคนตัวสูงกว่าเงียบๆ

ใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา...

"เราไม่ได้สัมผัสกันนานเเค่ไหนเเล้วนะเเจฮวาน..."

"ตั้งเเต่ข้าโดนสาปไง...ต้องให้!.."

เเจฮวานเงียบปากไปทันทีที่ใครอีกคนใช้มือล็อคปลายคางเอาไว้เตรียมจู่โจมทันทีก็ชักจะหวั่นใจ...

"ชอบพูดเเดกดันข้านักนะเเจฮวาน..."

"เจ้าก็ปล่อยข้าสิ!..ไหล่ของเจ้าข้าไม่ต้องการ"

ริมฝีปากสวยกดจูบลงบนกลีบปากบางอย่างเเผ่วเบาก่อนจะผละออกไปพร้อมกับมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความสงสัย...

"เจ้านี่!..."

"ข้ารู้สึกดีมากเลย..."

"เจ้าเป็นเทพภาษาอะไรเนี่ย!.."

"เจ้ารู้มั้ยเวลาข้าอยู่บนเมืองสวรรค์ข้าไม่เคยต้องกายเทพธิดาหรือเทวาองค์ไหนเลย..."

"จะเเปลกตรงไหน...เทพบุตรเทพธิดาหรือเหล่าเทวาก็เสพสุขผ่านดวงตากันทั้งนั้นอย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย..."

แจฮวานปัดเเขนเเกร่งออกไปให้พ้นตัวก่อนจะดึงผ้าคลุมถูปากตัวเองพร้อมกับเขยิบเว้นระยะห่าง...

"เเม้ผ่านดวงตาข้าก็ไม่เคย..เเต่กับเจ้า..."

"ไม่ต้องพูด...เจ้านี่ไม่รู้สถานการณ์รอบข้เลยรึไง..."

"เราไม่ได้ใกล้กันเเบบนี้นานเเค่ไหนเเล้วนะ..."

"ข้าไม่อยากฟัง..."

"เท่าที่ข้าพิสูจน์ไปปากเจ้าไม่ได้เเข็งซักนิด..ทำไมถึงได้ชอบพูดอะไรตรงข้ามกับใจตัวเอง..."

"เจ้า!.."

"ข้าดีใจที่เจ้าเป็นห่วงข้า...อย่างน้อยๆเจ้ายังเป็นห่วง ยังต้องการข้าอยู่...เเค่นี้ก็พอเเล้ว.."

"ข้ากลัวจะไม่มีใครช่วยกลับเข้าร่างต่างหาก..."

"ข้าจะเชื่อเเล้วกันนะ..."

"อย่ามากวนประสาทข้า..."

"เดี๋ยวทุกอย่างก็จบ เจ้าอย่าทิ้งความเชื่อของตัวเองสิ..."

"............"

"เจ้าเชื่อว่าความรักชนะทุกสิ่งบนโลก...เเต่เจ้าจะยอมแพ้กับเรื่องเเค่นี้หรอ..."

"ไม่รู้สิ..ตอนนี้ข้าชักจะไม่เเน่ใจเเล้วเหมือนกัน..."

"อย่างน้อยก็ชนะข้าได้คนนึงเเล้วกัน...ข้าเเพ้เจ้าจริงๆ..."

".............."

"ที่ว่างข้างกายข้ายังเว้นให้เจ้าเสมอนะ ข้าจะรอวันที่เจ้าได้ปีกกลับคืนไป..."

"ข้าจะบินหนีเจ้า..."

"ข้าก็จะตามหาเจ้าอยู่ดี..."

"เจ้าหัดยอมเเพ้เสียบ้างนะฮยอก..."

"ข้าก็ยอมเจ้าเเล้วไง..."

"ป่วยการจะพูดกับเจ้าจริงๆ "

แจฮวานโดดลงไปยืนบนพื้นก่อนจะเดินหายเข้าไปในความมืดพร้อมกับใบหน้าเปื้อมนยิ้ม...

ฮยอกโดดตามลงไปก่อนจะยกมือขึ้นทาบบนหัวใจก่อนจะยกยิ้มบางๆ

อยู่ๆมันก็รู้สึก....เมื่อกี้ผมสัมผัสได้...

พันธนาการของเรากลับมาเเล้ว..หรือความจริงมันไม่เคยหายไปกันเเน่..

.
.
.

"ผมคงวินิจฉัยอาการคนไข้ไม่ได้หรอกครับ...ผลตรวจเลือดเเละร่างกายมันไม่ช่วยอะไรเลย..."

"เเล้วเเบบนี้จะทำยังไงคะหมอ..."

"คงต้องรอให้คนไข้รู้สึกตัวขึ้นมาเอง ลมหายใจกับชีพจรอ่อนมากผมคงต้องให้ใช้เครื่องช่วยหายใจไปก่อน...ถ้าวันพรุ่งนี้คนไข้ไม่รู้สึกตัวหมอคงขอให้ทำใจด้วยนะครับ..."

"ลูกฉันเคยเป็นเเบบนี้...เดี๋ยวเค้าก็ฟื้นค่ะหมอ..."

"ระหว่างตรวจคนไข้ก็หยุดหายใจเป็นพักๆ..ชีพจรอ่อนมากจริงๆตอนนี้เราทำได้เเค่ประคองไม่ให้หัวใจหยุดเต้นเท่านั้น..."

"ลูกฉันจะตายหรอคะ..."

"ครับ...ถ้าเขาไม่รู้สึกตัว "

ยูนจูนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับฮงบินก่อนที่คนเป็นเเม่จะร้องไห้ออกมาด้วยความปวดใจ...

"มันเป็นเพราะฉันเอง..."

"คุณน้า..."

"ฉันรู้เเล้วนะคะว่าเมื่อก่อนเราเป็นอะไรกัน"

วอนซิคเหลือบมองเเทคอุนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

"............"

"คำสาปนั้นฉันควรได้รับคนเดียว...ไม่เกี่ยวกับเเทคอุน..."

"ทุกอย่างถูกกำหนดไว้เเล้ว...เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้..."

ดวงตาคู่สวยมองมือเเกร่งกุมมือของลูกชายของเธอเเน่นพร้อมกับเกิดคำถามบางอย่างขึ้นในใจ...

บางครั้งทุกคนอาจจะถูกยึดติดด้วยความรู้สึกบางอย่างก็ได้...

นั่นสินะ....

"ตอนนี้ฉันมีข้อสงสัยอย่างนึง..ฉันอยากให้คุณตอบด้วยความจริงใจ..."

"ผมยินดีตอบทุกอย่างที่คุณอยากรู้.."

ยูนจูมองสัญญานชีพจรบนจอภาพก่อนจะตัดสินใจถามอะไรบางอย่างออกมาพร้อมกับมองเข้าไปในดวงตาของใครอีกคน...

"คุณยังรักฉันอยู่รึเปล่าคะ ยังรักในตัวเทริซ่าอยู่มั้ย..."

"ถ้าผมบอกว่ายังรักอยู่ล่ะ.."

"เเต่ฉันไม่ใช่เทริซ่า...มันเปลี่ยนไปเเล้ว"

"ผมยังรักเธอเสมอ...ความรู้สึกทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม"

"วอนซิค...."

"แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มันก็เเค่ความรู้สึก...ต่อให้ผมยังรู้สึกกับคุณยังไงคนที่ผมเลือกก็ไม่ใช่คุณ..."

"เอ๊ะ?"

"ครูพูดอะไรเนี่ย? "

"ผมทิ้งทุกสิ่งที่มีเพื่อคุณไม่ได้เทริซ่า...ผมจะไม่ยอมเสียเเทคอุนเพื่อให้ได้คุณกลับมา...."

"............."

"ผมเลือกเเทคอุน...เเละจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ.."

ติ้ด.ติ้ด ติ้ดดดดดดดดด~ 

"เกิดอะไรขึ้น!..."

"แทคอุนลูกเเม่!..."

"หมอ!!! ฮงบินตามหมอมาเดี๋ยวนี้!!!!.."

.
.
.
.
.
.



กล้าทวงก้กล้าอัพ เเมนๆเลย 55555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #273 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:11
    ฮือออ วอนซิคเลือกแทคอุนน้า กลับมาเถอะ
    #273
    0
  2. วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 00:19
    แล้วแบบนี่แม่ที่ไหนจะไว้ใจล่ะวอนซิคคค
    #203
    0
  3. #145 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 16:33
    ตื่นสิอุน วอนชิกเลือกอุนน้าาาา
    ถ้ายังหลับอยู่แบบนี้ก็แย่สิ T T อาการแย่ลงด้วย ฮือออออ

    #145
    0
  4. #144 IamTheSecretSunday (@jannydonavanik) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:19
    กลับมาเร็วววว~ หดหู่กันหมดแล้วน้า ฮือออ~~ เราจิทวงไรท์ทุกวันไรท์จะได้มาอัพ สู้นะไรท์^^
    #144
    0
  5. #143 phoopop (@phoopop) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 10:54
    อย่าเป็นไรสิ ต้องกับมานะ เมื่อกี้สันยานอะไรอ้าาาาาา
    #143
    0
  6. #142 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 09:16
    แทคอุนนอย่าตายน้าากลับมาหาวอนชิคก่อนนน
    #142
    0
  7. #141 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 08:14
    แทคอุนอย่าเปนไรนะ วอนชิคเลือกหนูแล้วนะลูกกกกกก มาต่อด่วนๆๆๆ สู้ๆนะคะไรท์
    #141
    0
  8. #140 suthida-2308 (@suthida-2308) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 07:48
    มา ต่อเร็วๆน้า อยากอ่านจะตายเเล้ว มันค้าง น่ะไรต์
    #140
    0
  9. #139 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 07:22
    ตายๆๆๆๆ!!!! ยังไงคะ วอนชิคสารภาพ ว่าเค้าจะเลือเแทคอุนแล้วเกิดอะไรขึ้น???? น้องหยุดหายใจ??? แทคอุนจะตาย???? ลุ้นมากกกกกก 555 ขอบคุณที่อัพแบบแมนๆนะฮะ ^_^ ไว้คราวหลังคงต้องแอบมาทวงด้วยอีกคน 55555 สู้ๆนะคะ
    #139
    0