ตอนที่ 33 : ห้องลับหมายเลข 33 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ต.ค. 59

Crypt 32 [100%] 
.
.
.
.
.

"เจ้าไปคุ้มครองวอนซิคกับเเทคอุน..ข้าจะไปตามหาเเจฮวาน..."

"ฮยอก...เจ้าจะตามหาเเจฮวานได้ที่ไหนกัน ข้าว่าเจ้ารีบไปขอพบเบื้องบนดีกว่า เป็นทางเดียวที่เราจะจัดการทุกอย่างได้เร็วที่สุด..."

"ข้าเป็นห่วงเเจฮวาน.."

".............."

ร่างบางมองเทพรูปงามเเสดงความรู้สึกผ่านดวงตาออกมาอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องหาคำอธิบายอะไรมาขยายความ..

นอกจากความเป็นห่วง...คงจะอ่านได้ว่าเป็นห่วงมาก เเละเป็นห่วงมากๆเหนือสิ่งอื่นใด...

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เจ้าขึ้นไปหาเบื้องบนดีกว่า ทางนี้ข้าจะดูเเลให้เอง..."

"ข้าเป็นห่วงเเจฮวาน...เจ้าไม่เข้าใจข้าเควิน!"

"ทำไมข้าจะไม่เข้าใจ...ในเมื่อข้าเป็นห่วงเจ้า!"

"............."

"ข้าผิดมากรึไง..."

"ข้าเคยบอกเจ้าเเล้ว..."

"ทำไมไม่เคยมองข้าบ้าง...เจ้าไม่เคยคิดที่จะมองข้าเลยซักนิด "

"ข้าไม่ได้รักเจ้า..ข้าเคยพูดไปเเล้ว"

"ข้าก็พูดไปแล้วเหมือนกันว่าข้าจะไม่ยอมเเพ้..ทั้งที่ข้าช่วยเหลือเจ้าอยู่เคียงข้างเจ้ามาตลอด เจ้าไม่รู้สึกอะไรกับข้าเลยซักนิดหรอฮยอก..."

"ข้าเชื่อมั่นในความรู้สึกของข้า เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า..มันอาจจะดูเหมือน..."

"ไม่ว่าข้าจะเสียสละเเค่ไหนเจ้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจใช่มั้ย...."

"ข้าขอโทษที่ทำร้ายหัวใจเจ้าเควิน ข้าทรยศหัวใจตัวเองไม่ได้เช่นกัน..."

ร่างบางยกยิ้มเล็กๆก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับเดินถอยหลังออกไป..

ทุกอย่างที่ข้าทุ่มเทมามันเปล่าประโยชน์สินะ...

"เควิน...ตัดใจจากข้าเถอะ "

"ข้ารู้เเล้ว...เจ้าจะทำยังไงก็ตามใจเถอะ "

ฮยอกมองร่างบางหายตัวไปกับสายลมก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความอึดอัดใจก่อนจะรีบไปที่วิหารของเทพอีกตน...

อย่างน้อยก็ขอไปดูให้เห็นกับตาว่าร่างของเเจฮวานยังปลอดภัยดี...

จะได้รู้กันไปเลยว่าดวงจิตของคนรักไม่ได้กลับเข้าร่าง...

ร่างสูงลอบเข้าไปในพื้นที่ของคนวรรณะสูงกว่าอย่างระมัดระวังพร้อมกับมองร่างของเเจฮวานนอนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม...

"เเจฮวาน...เจ้าได้ยินข้ารึเปล่า"

".............."

"แจฮวาน...."

"ฮยอก...เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"ท่านพ่อ..."

"ทำไมไม่มาหาข้าก่อน...เเบบนี้เเปลว่าเจ้าลักลอบเข้ามาในพื้นที่ของข้านะ"

"ข้าเเค่อยากมาดูว่าเขายังอยู่ดี..."

ฮยอกมองคนวรรณะสูงกว่ายืนมองกลับมมด้วยความเเคลงใจก่อนจะรีบเบนความสังสัยไปอย่างรวดเร็ว...

"ท่านพ่อ...ข้าถามอะไรท่านได้มั้ย.."

"ว่ามาสิ..."

"ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าคำสาปถูกปลดปล่อยเเล้ว..."

"ข้าเคยบอกเจ้าไปเเล้วครั้งนึง...ทำไมถึงได้กลับมาถามอีกล่ะฮยอก..."

"ไม่นานมานี้มีบางอย่างเปลี่ยนเเปลงไป ข้ากับเเจฮวานต่างก็ตอบไม่ได้ว่ามันเป็นเดราะคำสาปรึเปล่า..."

"งั้นหรอ...เจ้าลองยกตัวอย่างมีสิ อะไรบางอย่างที่เจ้าว่ามันคืออะไร..."

"ก็เช่น...อมนุษย์ที่ชื่อวอนซิคเริ่มจะทนความกระหายเลือดได้นานขึ้น..."

"นั่นก็ใช่...เมื่อความรู้สึกบางอย่างมันเข้ามาเเทนสัญชาตญาณดิบข้างในเเล้วอะไรที่เเย่มันจะดีขึ้น..."

".............."

"ท่าทางทุกอย่างคงใกล้จะจบเเล้วสินะ เจ้าถึงได้มาถามข้าถึงที่นี่..."

"ข้าก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น..."

"มีอะไรที่เจ้าไม่ได้บอกข้ารึเปล่าฮยอก..."

"ท่านพ่อคงจะรู้ทุกอย่างดีกว่าใคร...ข้าคงไม่ต้องบอก..."

"เจ้าพูดอะไร..."

"ท่านพ่อรู้ดีว่าสิ่งไหนมันผิดหรือถูก...ข้ามีวรรณะต่ำกว่าคงรู้ไม่เท่าตัวท่านพ่อ"

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าฮยอก..."

ร่างสูงเดินถอยออกให้ห่างคนอายุมากกว่าก่อนจะมองผู้มีวรรณะสูงกว่ายื่นมือเข้ามาหา...

"ปีกเจ้าเปื้อนมลทิน...เจ้าไปทำอะไรมา"

"ข้าขอตัวก่อน..."

"ฮยอก! หยุดเดี๋ยวนี้!.."

"โอ้ย!..ท่านพ่อ!.."

ฮยอกทรุดลงบนพื้นก่อนจะรู้สึกหมดเเรงไปเสียเฉยๆ...

ดวงตาคมมองปีกของตัวเองถูกถอดออกไปก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ..

ปีกทั้งสองด้านเเตกต่างกันโดยสิ้นเชิง..ทำไมข้าถึงไม่รู้มาก่อน....

ด้านซ้ายสีขาวสะอาด...เเต่อีกด้านกลับดำสนิท...

"ท่านพ่อจะทำเเบบนี้กับข้าไม่ได้!"

"ข้าต้องทำเพื่อรักษาดวงจิตของเจ้า!"

พรึ่บ!

เพียงเสี้ยวินาทีปีกที่เคยสง่างามก็กลายเป็นฝุ่นผงปลิวไปตามสายลมก่อนที่ฮยอกจะมองคนอายุมากกว่าด้วยความผิดหวัง..

"ท่านพ่อ..."

"เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเจ้ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ฮยอก..."

"ท่านก็รู้อยู่เเก่ใจ..ท่านเป็นคนลอบทำร้ายข้า!..."

"นั่นไม่ใช่ตัวข้า...."

"จะไม่ใช่ได้ยังไงในเมื่อข้าเห็นท่านด้วยสองตาของข้าเอง ท่านทำร้ายมนุษย์!"

"ข้าวรรณะสูงกว่าเจ้าฮยอกข้าปกครองเหล่าเทพธิดาทั้งเมืองสวรรค์โทษของข้าย่อมรุนเเรงกว่า...ถ้าข้าโป้ปดร่างของข้าต้องสลายเป็นฝุ่นผงเช่นปีกของเจ้า "

"ข้าจะเชื่อท่านได้ยังไง..."

"ข้าจะพาเจ้าตามหาตัวเทพตนนั้นมาให้ได้..."

"จะทำได้ยังไง..."

"ภาพนิมิต...."

"ท่านพ่อ...เราไม่สามารถสอดเเนมเหล่าเทพวรรณะเดียวกันได้.."

"เเล้วข้าบอกเจ้าหรอว่าไม่มีทางทำได้..."

"หมายความว่ายังไง..."

"ข้าจะพาเจ้าขึ้นไปหาเบื้องบน...เจ้าจะได้มั่นใจว่าคนที่ทำร้ายพวกเจ้าไม่ใช่ข้า..."

.
.
.
.

"เเทคอุน...ได้ยินพี่มั้ย..."

"พี่เเจฮวาน...มีอะไรรึเปล่าครับ?'

ร่างบางลุกงัวเงียขึ้นมาก่อนจะมองเเจฮวานยืนอยู่ข้างเตียง...

"กลับบ้านกันเถอะ..."

"กลับได้เเล้วหรอครับ...หมอยังไม่ทันได้บอกผมเลย..."

"เธอไม่เป็นอะไรเเล้วนี่...เเม่เธออยู่คนเดียบ่นคิดถึงเธอจะเเย่..."

"งั้นพี่พาผมหายตัวไปเหมือนที่คุณวอนซิคทำได้มั้ย..."

"ได้สิ..."

"งั้นก็ได้ครับ...ผมขอเปลี่ยนชุดก่อน..."

ดวงตาคู่สวยมองเด็กหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มจะค่อยๆเเปลเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิท...

แกร่ก...

"ไปกันเถอะครับ...ผมคิดถึงเเม่..."

"มาหาพี่สิ..."

"จะไปไหนกัน..."

"คุณวอนซิค..."

วอนซิคเดินเข้ามาก่อนจะเห็นเเทคอุนยืนอยู่หน้าห้องน้ำเปลี่ยนชุดคนไข้ออกเสร็จสรรพ...

อะไรกัน....หมอยังไม่ได้อนุญาตให้กลับซักหน่อย...

"แจฮวาน...เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่อยู่ที่บ้าน..."

"ข้าจะพาเเทคอุนกลับ..."

"แลัวทำไมไม่มาบอกข้าก่อน...เเทคอุนยังไม่หายดีนะ"

"ก็ข้า..."

"ไม่เป็นไรครับ...ผมเเค่รู้สึกเพลียๆกลับไปพักที่บ้านก็ได้..."

แทคอุนพูดเเทรกขึ้นมมเพื่อตัดปัญหาก่อนจะยิ้มให้เเจฮวาน...

"งั้นต้องไปเเจ้งเจ้าหน้าที่ก่อน...ไม่ใช่จะไปเเบบนี้ นี่โลกมนุษย์นะเจ้าจะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้.."

"ข้าขอโทษ..."

วอนซิคพยักหน้าเบาๆก่อนจะกวักมือเรียกคนอายุน้อยกว่าให้เดินมาหาพร้อมกับเปิดประตูออกไปข้างนอก...

ระหว่างที่ยืนรอเจ้าหน้าที่ทำเอกสารวอนซิคก็เหลือบไปเห็นร่างของเเจฮวานยืนก้มหน้าอยู่ตรงมุมทางเดินก่อนจะเลิกสนใจไป...

เเจฮวานเงยหน้าขึ้นมองใครอีกสองคนยืนอยู่หน้าเคาท์เตอร์ก่อนจะชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ...

"ทายาทซานตานชั้นต่ำ...ริอาจมาขัดขวางข้างั้นหรอ..."

วอนซิคหันกลับไปมองที่มุมทางเดินอีกครั้งที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลเเปลกๆก่อนจะเห็นสายตาของเเจฮวานที่มองกลัลมานั้นเปลี่ยนไป...

เพียงเสี้ยววินาทีคนอายุน้อยกว่าก็หลาบสายตาไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

เเจฮวานเป็นอะไรไป...

"เรียบร้อยเเล้วค่ะ รบกวนทานยาให้ครบด้วยนะคะ"

"ขอบคุณครับ...."

แทคอุนรับถุงยามาถือเอาไว้ก่อนจะสังเกตุเห็นคนข้างกายนิ่งไป...

"มีอะไรหรอครับ..."

"ฉันรู้สึกเเปลกๆ..."

"พี่เเจฮวานหรอครับ?"

แทคอุนหันไปมองเเจฮวานก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ...

"หมอขอคุยด้วยหน่อย..."

วอนซิคหันไปมองร่างสูงของคุณหมอหนุ่มสวมเสื้อกราวสีขาวสะอาดที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งเเต่เมื่อไหร่ก่อนจะมองหน้าเเทคอุน....

"รอตรงนี้..."

เเทคอุนพยักหน้าก่อนจะมองวอนซิคเดินเเยกออกไปอีกมุมนึงไม่ไกลมากนักพร้อมกับที่เเจฮวานเดินเข้ามาสมทบอีกครั้ง...

"เรียบร้อยดีมั้ย.."

"ครับพี่...."

วอนซิคถูกลากออกทาก่อนจะมองหน้าคุณหมออีกคนด้วยความสงสัย...

"นั่นไม่ใช่เเจฮวาน.."

"คุณพูดอะไร...."

"ข้าเอง...ฮยอก..."

ใบหน้าของใครอีกคนเเทรกขึ้นมาซ้อนทับใบหน้าของหมอหนุ่มก่อนที่วอนซิคจะรีบหันไปมองเเทคอุนก็เห็นว่าร่างบางอยู่กับใครอีกคน...

"มันเรื่องอะไรกัน...."

"ข้าสังหรใจว่าคนที่ไม่หวังดีมันคงหาทางทำลายใครซักคนเเต่ไม่รู้จะเป็นเเจฮวานหรือเด็กคนนั้น..."

"ถ้านี่ไม่ใช่เเจฮวาน...เเล้วเป็นใคร.."

"ข้ายังไม่รู้...ข้ามาเตือนเจ้าก่อนจะเข้าไปพบเบื้องบน"

"มันเรื่องบ้าอะไรกัน...เเล้วเเจฮวานหายไปไหน..."

"ข้าไม่รู้เหมือนกัน...เทพทุกตนจะอ่านใจหรือสอดเเนมการกระทำของกันเเละกันไม่ได้...ข้าเลยต้องไปพบเบื้องบน นั่นเป็นทางเดียวที่จะทำให้เห็นทุกอย่าง..."

"เเล้วข้าต้องทำยังไง.."

"ระวังตัวเเละปกป้องเด็กคนนั้นให้ดีเเล้วกัน ข้าเเค่มาเตือน...ยังไงจะรีบมา เจ้าก็เดินตามเกมส์ไปก่อน.."

"ก็ได้...ขอบใจเจ้ามาก..."

วอนซิคพูดพร้อมกับเดินเเยกออกมาหาเเทคอุนกับใครอีกคนที่ยังคงไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติใดๆ

"หมอว่าไงบ้างครับ..."

"เเค่บอกอาการทั่วไป..."

"งั้นเราไปกันเถอะ"

วอนซิคมองเเจฮวานจับเเขนเเทคอุนไว้เเน่นก่อนจะเเกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพร้อมกับเดินตามทั้งสองคนออกไป...

"พี่เเจฮวาน..."

"ว่าไง..."

"ปกติพี่ไม่จับผมเวลาเดิน..."

"อ่อ จับไม่ได้หรอ..."

"ไม่ใช่ครับ...มันเเปลกๆ"

เเทคอุนพูดก่อนจะหันไปมองวอนซิคพร้อมกับเดินต่อไปเงียบๆไม่พูดไม่จา...

มืออุ่นจัง....ราวกับไม่ใช่เเค่พลังงาน...

พอคิดได้ก็นึกถึงตอนที่เผลอเดินตามคนที่หน้าเหมือนรุ่นพี่ในหมู่บ้านอย่างฮัคยอนขึ้นมา....

เรื่องราวบนสะพานวันนั้น...ที่ผมถูกหลอก....

ดวงวิญญาณแปลงกายได้ทุกสิ่ง....

ุตุ้บ!!

เเทคอุนเผลอดึงเเขนกลับมาเเล้วหยุดเดินกะทันหันจนวอนซิคที่เดินตามหลังมาเผลอชนเข้าอย่างไม่ทันได้ระวัง...

"แทคอุน...."

"เป็นอะไรเเทคอุน..."

"ผมขอโทษนะพี่เเจฮวาน...เมื่อกี้ผมจะหน้ามืดเลยหยุดพักก่อน..."

เเทคอุนก้มหน้าลงพร้อมกับลูบเเขนตัวเองเบาๆเเล้วยกมือขึ้นนวดขมับเเก้เก้อ...

"งั้นออกทางบันไดหนีไฟดีกว่า จะได้ไม่ต้องเดินไกล..."

แจฮวานเงยหน้าขึ้นมองป้ายบอกทางก่อนจะพยักหน้าให้คนอายุน้อยกว่าเเล้วเดินนำออกไป...

"ใจเย็นๆฉันอยู่ตรงนี้...เธอไม่ต้องกลัว"

"รู้สึกเหมือนผมมั้ย..."

วอนซิคพึมพำตอบกลับไปก่อนจะคว้ามือเล็กมาจับประสานกันเอาไว้พร้อมกับบีบเบาๆให้คนอายุน้อยกว่าคลายกังวล...

จนกระทั่งเดินออกมาทางบันไดหนีไฟทั้งสามคนยืนมองหน้ากันพักนึงเเล้วตัดสินใจกลับไปที่บ้าน...

"เจอกันที่บ้านนะ.."

"เจอกัน..."

วอนซิคมองร่างของเเจฮวานสลายไปก่อนจะดึงคนตัวเล็กกว่ามากอดเอาไว้พร้อมกับพูดเสียงเบา...

"นั่นไม่ใช่เเจฮวาน...เเต่เธอไม่ต้องกลัว ฮยอกคอยดูเราอยู่เดี๋ยวจะได้รู้ว่ามันเป็นใคร...."

แทคอุนพยักหน้าเบาๆก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของคนอายุมากกว่าเเล้วยื่นเเขนเล็กให้วอนซิค...

"อะไรของเธอ..."

"กินเลือดมั้ย...ผมกลัวได้สู้..."

วอนซิคก้มลงเเตะริมฝีปากลงบนกลีบปากบางอย่างเเผ่วเบาก่อนจะผละออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

"คุณ!..."

แทคอุนเขยิบออกให้ห่างวอนซิคก่อนจะยกมือขึ้นถูปากตัวเองเบาๆ

"ฉันรู้สึกกระหายน้อยลงเเล้ว รับรู้รสชาติอาหารมนุษย์มากขึ้นด้วย เลือดเธอไม่จำเป็น..."

"เเล้วมาจูบทำไม..."

"พูดมาก...กลับได้เเล้ว"

แทคอุนหน้างอก่อนจะถูกคนอายุมากกว่าดึงเข้ามาใกล้เหมือนเดิมเเล้วทั้งสองคนก็หายตัวไปทันที...

.
.
.
.

"ไม่จริง.."

ฮยอกทรุดนั่งลงไปอย่างคนหมดเเรงก่อนจะมองภาพนิมิตในลูกเเก้ววิเศษพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงของใครอีกคนที่นิ่งไปหลังจากรู้ตัวของผู้ไม่หวังดี...

"พวกเจ้าทำอะไรอยู่ถึงไม่รีบมาบอกข้า..."

"ท่านลูเซียโน่...ข้าผิดเอง เหล่าเทพในปกครองถึงได้ทำร้ายกันเสียเอง...ข้าขอยอมรับผิดเอง..."

"มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าครูซ..."

"ข้าบ่กพร่องต่อหน้าที่..."

"ช่างมันเถอะ ในตอนนี้เจ้ารีบลงไปตามเอาตัวเทพตนนั้นมาหาข้าซะ "

"ท่านลูเซียโน่...เควินคือสหายของข้า 
ได้โปรดให้โอกาสข้าตกลงกับเขาก่อนได้มั้ย..."

"ซังฮยอก...เทพอย่างพวกเรามีความรู้สึกรักได้ โกรธได้ หลงได้เช่นมนุษย์เเต่อย่าลืมว่าเราสูงส่งกว่า..."

".........."

"การกระทำของเควินนั้นมีเเต่ความโลภอยากครอบครองเจ้านั่นเพราะเขามีจิตใจสกปรกเเละต่ำทรามเฉกเช่นมนุษย์เบาปัญญา..."

"งั้นก็เป็นความผิดของข้าเช่นกัน...เพราะข้าเอง...."

"ข้าจะตัดสินความผิดของเขาเอง..."

"............"

"ทูตสวรรค์ตนนั้นเกือบจะหลุดพ้นเเล้ว ตอนนี้เเจฮวานถูกสหายของเจ้ากักขังเอาไว้ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเเล้วว่าจะเเก้ไขยังไง...ข้ามีหน้าที่ชี้ทางสว่างให้เจ้า..."

"ข้าจะพยายาม...."

ฮยอกมองร่างสูงของผู้สูงส่งกว่าเดินเข้ามาก่อนจะรีบก้มหัวให้อย่างนอบน้อม....

มือเเกร่งเเตะลงบนเเผ่นหลังกว้างเบาๆก่อนที่ปีกสีขาวสะอาดจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง....

"เจ้าไปได้เเล้ว....อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ ซังฮยอก..."


.
.
.
...
.
.

ใกล้จบละนะ หลังจากที่ทนอ่านมานาน 555555555 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #276 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:35
    เควินจริงหรอเนี่ย ..
    #276
    0
  2. วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 22:12
    ว่าล่ะ อยู่ดีๆเคลวินโผล่มาต้องมีประเด็นแน่ๆ
    #221
    0
  3. #220 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 14:06
    อ๊ากกกกกกกก เควินนนนนนนน
    เป็นงั้นไปได้ โหยยยยยซับซ้อน
    เอาไงละทีนี้ฮยอก เป็นเพื่อนกันด้วย
    แต่เควินไม่น่าจะทำขนาดนี้เลย อุนเลยเจ็บตัวไปด้วย T T
    #220
    0
  4. #219 S.Maple (@Brr116) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 13:10
    เล็งอยู่ว่าเป็นเควิน แต่ไม่คิดว่าจะจริง
    ฮือ...ขอให้ไปช่วยทันเถอะนะ
    #219
    0
  5. #218 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:57
    สู้ๆนะค้าาาา
    #218
    1
    • #218-1 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 33)
      10 ตุลาคม 2559 / 20:31
      จะแต่งวอนแทคเรื่องใหม่มั้ยอ่าถ้าจบแล้ว เราชอบเรื่องของไรท์กะคู่วอนแทคมากๆเลย
      #218-1
  6. #217 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 10:56
    เควินจริงๆด้วย มาต่อเร็วๆนะไรท์ รออยู่ๆ
    #217
    0
  7. #216 Feris (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:59
    ตายๆๆๆๆจะจบแล้วหรอเนี่ย!!!!! จริงๆกะไม่ได้ทนอ่านนะคะ ตามมาอ่านทุกวันสนุกดี ^^ ว่าและเควินนี่เอง หลงนึกว่าจะเป็นท่านพ่อรึ แต่กะไม่ใช่ อิอิไรท์สู้ๆน้า
    #216
    0
  8. #215 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:00
    รอค่าา
    #215
    0
  9. #214 IamTheSecretSunday (@jannydonavanik) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 01:34
    ม่ายยยย ใกล้จบอัลไลล ไม่เอาน้าาา ฮือออ ยังอยากอ่านต่อเรื่อยๆ ไม่รู้แหละจบเรื่องนี้ไรท์ต้องมีวอนแทคเรื่องต่อไปมานะ เค้าไม่ยอมมม
    #214
    1
    • #214-1 myrosita2 (@MYROSITA) (จากตอนที่ 33)
      10 ตุลาคม 2559 / 01:51
      ขอหายไปปรับปรุงการเขียน หาเเรงบันดารใจเยอะๆดีกว่าค่ะ หลังๆมานี่พังทุกกวันเเย่ๆ 55555
      #214-1
  10. #213 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 10:26
    ใครปลอมตัวอ่ะแทคอุนอย่าไปน้าา
    #213
    0
  11. #212 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 06:33
    คือมีตัวปลอม? รีบๆมาทำให้เคลียร์ด่วนเลย มาต่อให้ครบ100ด้วย สู้ๆค่ะ
    #212
    0
  12. #211 phoopop (@phoopop) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 00:55
    Kevin ใช่ไหม??? ไม่นะๆ คนสวยไม่ได้ทำใช่ไหม??? ไม่เอาาาาาาาาาา
    #211
    0
  13. วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 00:46
    เดี๋ยว! หมายความว่ามีคนปลอมตัวเป็นเทพ กับเปนแจฮวานใช่มั๊ย
    #210
    0