ตอนที่ 7 : ห้องลับหมายเลข 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ส.ค. 59


Crypt 6 [100%] 
#ฟิควอนเเทคห้องลับ 
.
.
.
.
.
.

"ที่นี่ที่ไหนครับ..."

เเทคอุนมองผืนป่ารอบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความมืดมนแปลกๆจนร่างบางต้องยกเเขนโอบกอดตัวเองไปพลางๆ 

ไม่ชอบเลย....ผมเกลียดความมืด...

"ดูนุ่นสิ..."

ดวงตาเรียวเล็กหันไปมองตามที่เเจฮวานบอกก่อนจะเห็นร่างสูงของวอนซิคนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพร้อมกับใบหน้าเศร้าสร้อย...
ดวงตาคมเข้มเจือความเจ็บปวดทุกครั้งที่เผลอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นพร้อมกับเเสงสว่างสาดส่องฝ่ารังสีความมืดมิดเข้ามาจนเเทคอุนต้องหันหน้าหลบไปอีกทาง...

"วอนซิคข้าเคยเตือนเจ้าเเล้วว่าอย่ามาที่นี่...ถ้าเบื้องบนรู้เจ้าจะเดือดร้อน..."

"ข้าอยากเจอท่าน..."

"วอนซิค...อย่าทำอย่างนี้..."

"เทริซ่า....ข้ารักท่าน"

"วอนซิค....มันเป็นไม่ได้ เจ้าต้องยอมรับ..."

"เพราะอะไร...ท่านไม่รักข้าหรอเทริซ่า.."

"................."

"ในเมื่อท่านก็รักข้า...เเต่ทำไม..."

"เจ้ามองดูสิ....มองข้าดีๆ เจ้าไม่เห็นความต่างกันบ้างหรอวอนซิค..."

ฟึ่บ~ 

ปีกสีขาวบริสุทธิ์กระพือออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวเจ้าของใบหน้างดงามราวกับอยู่ในเทพนิยายจะค่อยๆลอยขึ้นเหนือพื้นดิน....

ุุ"เจ้ากับข้าไม่เหมือนกันซักนิด..."

"เทริซ่า.."

"บรรพบุรุษเจ้าเป็นซาตาน...เเต่ข้าไม่ใช่ ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าไม่ใช้อสูร ข้าฝืนกฎของเบื้องบนไม่ได้..."

วูบ~ 

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าเริ่มบิดเบือนไปพร้อมกับอาการปวดเเล่นขึ้นมาตามขมับไหลมารวมอยู่ตรงหน้าผากมนของคนที่ยืนฟังเรื่องราวบางอย่างอยู่เงียบๆ...

"อ๊ะ!! "

"กลับได้เเล้วเเทคอุน...เธอไม่ไหวหรอก.."

"เกิดอะไรขึ้นกับผม.!.."

"หลับตาซะ...เด็กวิเศษ..."

เเทคอุนกัดฟันเเน่นด้วยความทรมานก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวผู้งดงามกับร่างสูงของชายหนุ่มร่างสูงภายใต้ชุดคลุมสีดำขลับนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดินอีกครั้งนึง....

"กลับมาเเทคอุน..."

"............."

"กลับมา!.."

ทันทีที่ถูกกระชากกลับมายังโลกในปัจุบันเปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหมือนห้องนอนหมุนเคว้งคว้างไปจนร่างกายทรงตัวไม่อยู่...

ตุ้บ!!..

"เป็นยังไงบ้าง..."

เเทคอุนยกมือขึ้นเเตะหน้าผากตัวเองเบาๆก่อนที่อาการปวดจะทุเลาลงพร้อมกับมีเลือดหยดลงบนพื้นห้อง...

แหมะ!

เลือดออก....

"ท่านพี่..."

เเทคอุนยกเเขนเสื้อนอนเช็ดเลือดบนจมูกทันทีที่ตั้งสติได้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเเจฮวานยืนขวางทางใครอีกคนที่เริ่มจะมีอาการแปลกออกไป...

วอนซิคขบกรามเเน่นก่อนที่ดวงตาสีเเดงเลือดจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง.....

เกลียดนัก....ที่ต้องกลายเป็นเเบบนี้...

"ไม่เป็นไร..เธอไปได้เเล้ว..."

เเจฮวานหันกลับมาพูดกับเเทคอุนก่อนจะมองร่างบางของเด็กหนุ่มวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว...

ปัง!.

วอนซิคถอนหายใจออกมาก่อนที่ดวงตาจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเดิม...

"ไหวรึเปล่าพี่วอนซิค..."

"ไหว...เเต่เมื่อกี้ข้าได้กลิ่นเลือดเลยเป็นเเบบนั้น.."

"ต่อไปนี้ท่านต้องควบคุมตัวเองได้เเล้ว...จะมาสูบเลือดสูบเนื้อเด็กคนนั้นตามใจไม่ได้เเล้ว..."

"ตอนนั้นข้าเเทบจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ...เจ้าไม่โดนอย่างข้าก็ให้รู้ไปสิ..."

"ที่ข้าเป็นอยู่ก็เเย่พอเเล้ว..."

"..............."

"จะยังไงก็ตาม...ข้าอยากให้พี่ลองหัดควบคุมตัวเองไว้บ้าง ข้าไม่ได้มีกายหยาบเเบบพี่นะ ข้าขวางไม่ได้..."

"ข้าจะพยายาม..."

เเจฮวานพยักหน้าก่อนจะมองเฮดโฟนสีเเดงสดกับเครื่องมือสื่อสารของเจ้าของบ้านคนใหม่นอนเเอ้งเเม้งอยู่บนพื้นพร้อมกับหันไปมองวอนซิค....

"มีอะไรอีกล่ะ..."

"ข้าเห็นเด็กวิเศษใช้ไอ้นั่นตลอดเลย..."

"มันคืออะไร..."

"ข้าก็ไม่รู้...เเต่ข้าว่าพี่ควรเอาไปคืนเด็กนั่นซะ..."

"ทำไมต้องเป็นข้า..."

"ข้าสัมผัสอะไรไม่ได้...ข้าไม่มีกายหยาบ..."

วอนซิคก้มลงหยิบมือถือเครื่องบางขึ้นมาก่อนจะมองเฮดโฟนสีเเดงวางอยู่บนหัวเตียง....

"ข้า...เเจฮวาน...เเจฮวาน!.."

พอเงยหน้าขึ้นมาเจ้าทูตสวรรค์ก็เเว้บหายไปทิ้งเอาไว้เพียงเเค่ความเงียบสงบภายในห้องนอนกว้างเท่านั้น....

เเกร่ก!

ร่างบางของเด็กหนุ่มผิวขาวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าสบายๆพร้อมกับมีผ้าขนหนูคลุมหัวมาด้วย....

ปึก!!.

"โอ่ะ!.."

แทคอุนหันกลับมาชนเข้ากับอกเเกร่งก่อนจะถอยหลังออกไปยืนมองคนเข้ามาใหม่ด้วยความหวาดระเเวง...

"มีอะไรกับผมรึเปล่าครับ...."

ดวงตาเรียวเล็กมองไอเท็มเสริมเป็นโทรศัพท์มือถือเเละเฮดโฟนสีเเดงสดใสที่มักจะคล้องคอติดตัวไปไหนมาไหนจนเหมือนเป็นอวัยวะอีกอย่างไปเเล้ว...

"เอาคืนไป...."

"ขอบคุณครับ..."

เเทคอุนรับของมาก่อนจะกดเปิดเครื่องเช็คการใช้งานอยู่พักนึงจนเผลอลืมใครอีกคนในห้องไป....

"เอ่อ..."

วอนซิคมองคนอายุน้อยกว่าตาไม่กระพริบก่อนจะเห็นว่าเเทคอุนเริ่มจะมีอาการประหม่าขึ้นมาก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องไปไม่ยอมพูดยอมจา...

ผูกพันธนาการใหม่อย่างนั้นหรอ...

กับเด็กคนนี้เนี่ยนะ....มันเป็นไปได้ยังกัน..

มนุษย์อ่อนเเอกับซาตานอย่างผมเนี่ยนะ...

เเจฮวานล่องลอยอยู่ในอากาศผ่านเเนวต้นไม้รกครึ้มสถานที่ที่คุ้นเคยมานานเเสนนานตั้งเเต่การเปลี่ยนสถานะของเขาเกิดขึ้น...

ดวงตาสีอ่อนมองหาบางสิ่งที่อาจจะถูกผลจากคำสาปซ่อนเอาไว้ให้พ้นสายสายตาก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความยากลำบาก....

จะทำยังไงดี...เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจริงๆซักที...

กายละเอียดทอดร่างลงบนกิ่งไม้ท่ามกลางผืนป่าเงียบสงบพร้อมกับหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน.....

ผลั้ก!! 

"เห้ย!.."

ร่างบางพลัดตกลงมาก่อนจะลอยตัวอยู่ในอากาศเเล้วเงยหน้าขึ้นไปมองใครบางคนนั่งไขว้ขาเเทนที่อยู่ด้านบน....

"เจ้า!..."

"ทูตตกสวรรคอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์มาเรียกข้าเเบบนั้น ????"

"ทำไมทำเเบบนี้...."

"????"

ร่างบางกรอกตาขึ้นมองคนด้านบนก่อนจะเคลื่อนตัวออกไปหาที่พักพิงตรงอื่นเเต่ก็เป็นเหมือนเดิมทุกที...

ผลั่ก!

"เลิกเเหย่ข้าซักทีได้มั้ย...กลับขึ้นไปที่ของเจ้าเลย!.."

"ข้าจะกลับไปตอนไหนก็ได้...เพราะข้าไม่ได้โดนสาปเหมือนเจ้า ????"

เเจฮวานกัดฟันมองร่างสูงของเทพบุตรชุดสีขาวบริสุทธิ์นั่งอยู่บนต้นไม้พร้อมกับสยายปีกทรงสง่าบนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบางๆดูน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา...

นี่มันซาตานในคราบเทพบุตรชัดๆ ????

"เป็นยังไงบ้างบนโลกมนุษย์ที่มีเเต่ความวุ่นวาย...."

"เจ้าอยากรู้ไปทำไม..."

"บนสวรรค์มันไม่ค่อยมีอะไรให้ข้าดูน่ะสิ ????"

เเจฮวานชักสีหน้าเมื่อทนกับคำพูดเเกมเยาะเย้ยจากอีกคนไม่ไหว....

จะซ้ำเติมกันไปถึงไหน....

"ไม่พอใจอย่างงั้นหรอเเจฮวาน ????"

"ข้าเกลียดเจ้านัก! "

"อยู่บนโลกนานเสียจนซึมซับเอาความหยาบกระด้างของพวกมนุษย์มาเลยรึไง..."

"ซังฮยอง!!..."

"เเบบนี้เรียกว่าโกรธสินะ ????"

"....!!.."

เเจฮวานหันกลับมามองร่างสูงโผล่มาอยู่ด้านหลังพร้อมกับก้มลงหน้าลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกัน....

ฮยอกใช้มือเเกร่งดึงหมวกสีดำที่คลุมบนหัวอีกคนออกพร้อมกับมองใบหน้าขาวซีดของเเจฮวานก่อนจะถูกร่างบางปัดมือออกไป...

"ถ้าอยู่นอกผืนป่านี้เจ้าอย่าคิดว่าจะทำเเบบนี้กับข้าได้..."

"ข้าถึงต้องมารอเจ้าที่นี่ยังไงล่ะ ????"

เเจฮวานขบฟันเเน่นก่อนจะรีบเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณผืนป่าอาถรรพ์ให้เร็วที่สุดก่อนจะทนไม่ไหว...

เพราะอยู่ในสถานที่ที่มีพลังมากมายทำให้ร่างกายที่เคยเป็นเพียงสสารนั้นกลับสามารถจับต้องได้ไม่ต่างจากกายหยาบเท่าไหร่นัก...

ผมชอบเวลาที่เข้ามาอยู่ในผืนป่าเเห่งนี้ผมสามารถสัมผัสทุกอย่างได้ตามที่ใจนึก.....เเต่ผมไม่ชอบเขา....

"ทูตเเจฮวาน..."

"หยุดก่อกวนข้าซักที..."

ฮยอกยื่นมือออกไปสัมผัสร่างกายของอีกคนเเต่ก็ไม่เป็นผล....

ัเเจฮวานมองเเขนของร่างสูงทะลุตัวออกไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเทวดาตัวร้ายยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับว่าพอใจก็รู้สึกโกรธเข้าไปอีก...

จะทำให้รู้สึกเเย่ไปถึงไหน....


"เจ้าสนุกมากรึไงที่เห็นข้าเป็นเเบบนี้!.."

"ก็ไม่เชิง...."

"ข้าเกลียดเจ้า!!"

ฉับพลันร่างของเเจฮวานก็สลายหายไปต่อหน้าต่อตาก่อนที่ร่างสูงจะเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นนิ่งสนิท....

.
.
.
.

"เจ้าลงไปข้างล่างอีกเเล้วสินะ..."

"ครับ.."

"เจ้าช่วยอะไรเเจฮวานไม่ได้หรอกนะฮยอก..."

"ข้าเข้าใจ...เเต่ท่านพ่อน่าจะปลดปล่อยพวกเขาได้เเล้ว "

"ไม่ได้...."

"มันนานเกินไปเเล้วนะครับ ยังไงเเจฮวานก็เป็นทูตสวรรค์..เป็นคนของเรา.."

"ข้าไม่ได้อยากปล่อยเเจฮวานไว้เเบบนั้น มันเป็นกฎ...เด็กนั่นจะหลุดพ้นก็ต่อเมื่อถอนคำสาปได้..."

"งั้นบอกหนทางกับข้าสิ..."

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้นจะเรียกว่าถูกสาปได้หรอ...โทษของเเจฮวานจะหมดไปเมื่อซาตานผู้นั้นหลุดพ้น..."

"..........."

"ทูตสวรรค์ไม่ควรทำเกินหน้าที่ของตัวเอง...เเต่เเจฮวานก็ทำ...มันเป็นความผิดของเขาเจ้าช่วยอะไรไม่ได้...."

ร่างสูงมองเทพบุตรอีกตนเดินจากไปก่อนจะเเอบถอนหายใจออกมา...

ชายหนุ่มรูปงามเดินเข้าไปในพื้นที่ของตัวเองก่อนจะเเบมือเสกลูกเเก้วใสขึ้นมามองสถานการณ์บนโลกมนุษย์ที่ยังมีใครอีกคนใช้ชีวิตอยู่อย่างเป็นทุกข์...

"ข้าจะช่วยเจ้ายังไงเเจฮวาน..."

.
.
.
.
.
 
"เเทคอุน...เเน่ใจใช่มั้ยว่าลูกหายเเล้ว.."

"ครับ...ผมนอนไปค่อนวันเเล้ว คืนนี้ไม่รู้จะหลับรึเปล่า..."

"งั้นกินเยอะๆนะลูก...เดี๋ยวเเม่ไปเอาขนมมาให้...."

ร่างบางมองคนเป็นเเม่เดินกลับเข้าไปในครัวก่อนจะตักข้าวเข้าปากเรื่อยๆพร้อมกับมีสายตาของใครบางคนจ้องมองอยู่...

"แค่ก!!.."

เเทคอุนหยิบเเก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะมองกลับไปด้านหลังที่มีเเค่ความว่างเปล่า....

"ค่อยๆกินสิลูก.."

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองร่างเพรียวบางของยูนจูเดินเข้ามาพร้อมกับลูบเเผ่นหลังเล็กเบาๆ...

"ขอบคุณครับ..."

"กินเยอะๆนะลูก..."

เเทคอุนพยักหน้าก่อนจะมองด้านข้างตัวที่รู้สึกเหมือนว่ามีใครบางคนนั่งอยู่เเต่กลับมองเห็นเเค่เพียงความว่างเปล่า...

"เเทคอุน...มองอะไรลูก..."

"เปล่าครับ..."

ติ้ด~ 

ยูนจูก้มมองโทรศัพท์ก่อนจะเดินเเยกออกไปทิ้งให้เเทคอุนนั่งอยู่คนเดียวตามลำพัง...

กุ่บ

วอนซิคหันกลับมามองตามเสียงกุบกับเบาๆจากคนข้างกายที่กำลังนั่งเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย...

"อร่อยดีเเฮะ..."

เเก้มกลมๆขยับขึ้นลงทุกครั้งที่ฟันสวยบดเคี้ยวขนมในปากด้วยความพออกพอใจทำให้ใครบางคนละความสนใจจากคนที่พึ่งเดินออกไปกลับมามอง....

เจ้าเด็กคนนี้....

นี่ผมกำลังผูกพันธนาการกับคนที่อายุห่างกันนับสิบๆรอบเลยงั้นหรอ....

สาปส่งกันไม่พอยังมาเล่นตลกกันอย่างนี้เลยหรอ....







#ฟิควอนเเทคห้องลับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

286 ความคิดเห็น

  1. #250 pprtoy (@pprtoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:55
    ฑูตฮยอกคือห่วงใช่ไหมเลยมาคอยตามแหย่
    #250
    0
  2. #239 Babysen (@Babysen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 03:05
    หูยยยฮยอกเคนก็มาแล้วว้อยยย
    #239
    0
  3. #53 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 19:50
    คิดว่าเป็นพรมลิขิตนะคะวอนชิก >///////<
    อะไรคือนั่งมองน้องกินขนม อยากกินบ้างรึเปล่า 555555
    เริ่มสนใจน้องแล้วใช่ม้าาาาาา กับแม่ของอุนไม่สมหวังไม่เป็นไร มาเริ่มใหม่กับอุนเถอะค่ะ 
    ฮยอกนี่เป็นห่วงสินะ แต่แค่พูดดีๆไม่เป็นแกล้งป้าอยู่เรื่อย
    ระวังป้าโกรธเข้าจริงๆละแย่ 
    #53
    0
  4. #30 แป๊ะยิ้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 23:28
    แจฮวานอ่าาา ไม่น่าโดนสาปเลยยย ซิคแกจะล่องลอยยไปเรื่อยๆไม่ได้ เจอแทคอุนแล้วก็ต้องรีบแก้คำสาป ยังมีแจฮวานที่ต้องเป็นทุกข์อีกคนนะ
    #30
    0
  5. #28 IamTheSecretSunday (@jannydonavanik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 03:25
    สรุปที่มองคือจะแย่งขนมน้องอุนกิน5555(ล้อเล่นนะ) ชอบเรื่องนี้ๆๆ ติดเรื่องนี้ต่อจาก#ฟิคคนเลือดเย็น แล้ว~ สู้ๆค่าไรท์
    #28
    0
  6. #27 Feris (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 00:59
    กรีดดดดท่านวอนชิคนี่เริ่มจะสนใจแทคอุนของเราแล้วหรอเนี่ยยยยยยย ^_____^ ส่วนทูตฮยอกนี่แกล้วน้องเพราะรักสินะ อร้ายยย ติดตามต่อไปไรท์สู้ๆนะคะ
    #27
    0