[fic Baekdo] Playboy [จบเเล้ว]

ตอนที่ 26 : Playboy 21 [100%] [วลีเด็ด..]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    24 เม.ย. 60

Playboy 21 #PBBAEKDO
.
.
.

"นูน่าไม่ต้องมา..เราคุยกันรู้เรื่องเเล้วไง ผมไม่พร้อมคุยตอนนี้"

เปลือกตาสีอ่อนกระพริบเปิดขึ้นมาก่อนจะมองหาต้นตอของเสียงพูดเเกมหงุดหงิดของใครอีกคนที่เป็นตัวเรียกให้รู้สึกตัวพร้อมกับส่งเสียงอื้ออึงด้วยความทรมาน

หนาวจังเลย...

"มันไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละ ผมตัดสินใจเองถ้านูน่าไม่เข้าใจก็คงจนปัญญาที่จะอธิบาย มันชัดเจนพออยู่เเล้ว"

"...."

"แค่นี้นะ..."

เจ้าของเเผ่นหลังกว้างหันกลับมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียดเเต่ก็ดึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาบดบังความหงุดหงิดในใจได้อย่างเเนบเนียนเเต่เสียดายที่มันช้าเกินไป..

"ว่าไง..โอเคขึ้นบ้างยัง? ไหนตัวยังร้อนมั้ย?"

แบคฮยอนนั่งลงบนเตียงยื่นมือหวังเเตะหน้าผากเล็กๆนั่นทีเเต่คนป่วยก็เลือกที่จะส่งคำถามสวนกลับมา..

"นายเป็นไร.."

คนอายุอ่อนกว่าเอียงหัวหลบฝ่ามือเเกร่งไปก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเเหบพร่าเเล้วหลบสายตาเจ้าของห้องนอนกว้างไปพลาง..

ไม่ต้องบอกก็รู้มั้ยว่าคุยกับใคร...

"อะไร? ฉันไม่ได้เป็นไร..สบายดี"

"ทะเลาะกันหรอ..."

"เปล่า.."

"ไม่ไปง้อล่ะ ผู้หญิงชอบให้ง้อกันทั้งนั้นเเหละ"

เเบคฮยอนนั่งลงบนเตียงกว้างก่อนจะนอนวางหัวบนตักนิ่มพร้อมกับหลับตาลงไม่สนใจคนป่วยที่พยายามจะผลักไสไล่ส่งให้อพยพหัวกลวงๆ(?)ออกอย่างเต็มที่..

"ลุกขึ้น.."

"ไม่มีทาง.."

"เหนื่อยเเล้วนะ อย่ากวนได้มั้ยเเบคฮยอน"

พอคนบนตักลืมตาขึ้นมามองหัวใจเจ้ากรรมก็สั่นไหวจนต้องเงยหน้าหนีสายตาเรียบนิ่งกันจ้าละหวั่น..

"ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ขอกวนหน่อยไม่ได้รึไง.."

"ไม่อยากเหนื่อยก็ไปเคลียปัญหาสิ ทะเลาะกันเเบบนี้ไม่มีความสุขหรอก.."

"ไม่มีใครบอกหรอว่าเวลาคุยกันก็ต้องมองหน้าด้วยน่ะ.."

คยองซูกรอกตาล่อกเเล่กก่อนจะเขยิบตัวออกไปอีกด้านนึงของเตียงเเล้วล้มตัวลงนอนข้างคนอายุมากกว่าอย่างเหนื่อยอ่อน..

"ระบายก็ได้นะ.."

เเบคฮยอนเอียงหน้ามองใครอีกคนพร้อมกับยกเเขนขึ้นนอนหนุนต่างหมอน..

"ฉันเลือกเเล้ว...ตอนนี้ก็มีความสุขดี"

"ฉันไม่เข้าใจ.."

"เด็กเเบบเธอไม่ต้องเข้าใจก็ดีเเล้ว เก็บเสียงไว้ตะคอกฉันดีกว่ามาพูดจาไร้สาระเหอะ"

"........."

"ไม่ต้องมามอง ไหนมาใกล้ๆดิ้ ตัวไม่ร้อนเเล้วนะ"

เเบคฮยอนแตะมือลงบนหน้าผากเล็กเบาๆพร้อมกับมองคยองซูนอนกระพริบตาปริบๆไม่พูดจาเเต่ทว่าใบหน้าซับสีเลือดขึ้นมาบ้างพอให้หายห่วง

"ฉันชอบตอนเธอว่านอนสอนง่ายเเบบนี้จริงๆ"

"โทรไปง้อสิ.."

"ไปกินข้าวกันเถอะ จะได้กินยา"

"เดี๋ยวเรื่องไม่เคลียเเล้วมาหนักใจอีก ขี้เกียจให้คำปรึกษานะ ฉันไม่ใช่หมอจิตเวช"

"ปากคอเราะร้าย..ปั้ดทุบหัวเเตก.."

คยองซูหดคอหลบกำปั้นของคนขี้เเกล้งก่อนจะผลักเเบคฮยอนเเล้วลุกขึ้นยืนโงนเงนอยู่พักนึงพร้อมกับนวดตัวเองให้คลายเมื่อย..

"เเคระ.."

"จิ๊! ฉันปวดหัวนะ อย่ากวนอารมณ์.."

เเบคฮยอนนอนมองคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับยื่นมือให้อีกหนึ่งชีวิตในห้องที่กำลังยืนหน้าบึ้งไม่พอใจกับสรรพนามน่าเกลียดของใครอีกคน

เตี้ยบ้างล่ะ เเพนกวิ้นบ้างล่ะ ไหนจะสารพัดความอัปยศของส่วนสูงน้อยนิดของผมที่หมอนั่นขนมาเทใส่เหมือนเป็นเรื่องตลก..

เเต่กูไม่ตลกเว้ย!..

"ดึงหน่อยลุกไม่ขึ้น.."

"ฉันเหนื่อย.."

"เอ้อ~ คนอุตส่านั่งเฝ้านอนเฝ้าไม่ได้หลับปุ๋ยสบายเหมือนใครบางคนนี่มันก็น่าจะเห็นใจกันบ้างนะ"

นายจะรู้มั้ยว่าตัวเองน่าถีบเเค่ไหน -- 

"มานอนบ้านคนอื่นเเท้ๆ.."

"จิ๊! ปากนายนี่มันชอบพูดจาหาเรื่อง!.."

คยองซูยื่นมือไปจับเเขนเเกร่งพร้อมกับออกเเรงดึงให้คนอายุมากกว่าลุกขึ้นเเต่ก็เหมือนจะลืมไปว่าใครคนนั้นคือเเบคฮยอน..

"จะลุกมั้ย..เฮ้ย!"

เเบคฮยอนดึงคยองซูล้มลงมาก่อนจะพลิกตัวคร่อมคนป่วยไว้พร้อมกับทำหน้าทะเล้นสร้างสงครามประสาทกับคนขี้เหวี่ยงอีกรอบ..

"เเบคฮยอน!.."

"ตะคอกไปเลย เสียงมีเเค่นี้ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก..ฮ่าาา!"

คยองซูนอนชักดิ้นชักงอให้หลุดจากคนมือไวเเต่เหมือนยิ่งทำให้ตัวเองเสียเปรียบมากขึ้นทุกที..

"นายจะเเกล้งอะไรอีก! ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันจะฟ้องเเม่นาย!.."

เเบคฮยอนมองคนตัวเล็กนอนหน้าเเดงหอบหายใจเหนื่อยหน่ายก็ผ่อนเเรงลงให้อีกคนคลายกังวล..

"ปล่อย! ฉันไม่เล่นเเล้ว!.. เเค่กๆ"

"นั่นไงๆ ไอเลยเห็นมั้ย อย่าเสียงดัง.."

"นายก็ปล่อยเซ่!.."

"ฉันอยู่ในสถานะยืนยันคำตอบ.. ฉันกำลังบอกตัวเองว่าไม่ได้คิดผิด เธอไม่ต้องกังวลว่าฉันจะจมความทุกข์ตายหรอก เพราะตอนนี้แฮปปี้มากกก"

"พูดอะไร?"

"มันเรื่องของฉัน.."

"ถ้าจะกวนก็ลุกไปเลย! ฉันหิวเเล้ว.."

"งั้นถ้าฉันไม่กวนก็ไม่ต้องลุกได้ใช่มั้ย งั้นไม่กวนละ"

"แบคฮยอน! แค่กๆๆ "

"ตะโกนให้คอเเตกตายไปเลย เสียงเเหบเสียงเเห้งยิ่งดีเธอจะได้ด่าฉันไม่ได้ อ๊ากกกกกกกกก"

คนโดนเเกล้งชักเเขนหลุดมาได้ก็จิกผมคนเเกล้งเข้าเต็มมือพร้อมกับออกเเรงทึ้งจนเเบคฮยอนร้องเสียงหลง

"มันเจ็บนะ! เฮ้ย!! อย่าดึง.. โอ้ยยยยยย"

"ลุกได้ยัง.."

"เออๆ ปล่อยก่อนดิ.."

"อย่าลีลา!.."

เเบคฮยอนลองจิ้มนิ้วลงบนสีข้างอีกคนจนคยองซูสะดุ้งเผลอปล่อยมือความคิดชั่วๆก็ผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ดตามประสาคนเจ้าเเผนการ

"บ้าจี้หรอเจ้าเตี้ย.."

"ป่าวนะ! ไม่ได้บ้า.."

"ถามจริง?"

"เออ! เฮ้ย! อย่าๆ อย่าทำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ หยุดนะเเบคฮยอน! ฮ่าๆๆๆๆ พอเเล้ว เเบค!!!"

คยองซูนอนดิ้นเร่าๆโดยมีคนขี้เเกล้งตามจั๊กจี้ไปทั่วเตียงหยอกล้อเล่นกันเสียงดังลั่นจนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสนุกกันเเค่ไหน..

"ขอโทษฉันก่อน..ไม่งั้นเธอได้ขาดใจตายเเน่ล่ะวันนี้"

"ขอโทษเเล้วๆ ฮ่าๆๆ พอเเล้วๆ เหนื่อย.."

"พี่เเบคฮยอนด้วย.."

"อะไร?"

รอยยิ้มเจ้่าเล่ห์ที่คยองซูไม่ค่อยชอบใจทุกครั้งที่เห็นผุดขึ้นมาอีกครั้งเเต่ทว่าเเรงจะสู้รบปรบมือก็ไม่เหลือมากพอเนี่ยสิปัญหาใหญ่..

"พูดตามฉันสิ พูดจาให้มันสมเป็นเด็กเดี๋ยวฉันจะเลิกเเกล้งเเล้วพาไปกินข้าว.."

"ฝันหรอ? ย๊า!! อย่าจี้สิ เหนื่อยเเล้ว.."

"ก็เรียกก่อน.."

"อย่าเยอะ! "

"คุณนาย!!! มานี่เร็ว!!!! เจ้าเตี้ยมันเเย่เเล้ว!!.."

คยองซูทำตาโตก่อนจะมองคนอายุมากกว่าเเหกปากตะโกนเป็นบ้าเป็นหลังเเบบงงๆพร้อมกับทำหน้าเลิ่กลั่ก..

"เป็นบ้ารึไง?"

"อยากให้เเม่มาเห็นฉันคร่อมเธอหรอ? ล่อเเหลมไปป่าวยองจูว.."

"มาจูวบ้าจูวบอไรล่ะ หุบปากเลย!.."

"คุณนาย!!!..."

"พี่เเบคฮยอน!.."

"ห้ะ? อะไรนะ ไม่ค่อยได้ยิน.."

"ก็ฉันไม่มีเสียงเเล้ว..เลิกตะโกนได้มั้ยล่ะ."

"งั้นขออีกรอบช้าๆ ชัดๆ"

"หึ่ย! พี่เเบคฮยอน ชัดยัง.."

เเบคฮยอนลูบผมนิ่มเบาๆพร้อมกับลุกขึ้นดึงคนป่วยขึ้นจากเตียงเมื่อเเกล้งได้สมใจแล้วมองคยองซูยืนหน้างอคอหักก็หลุดยิ้มบางๆ

"น่ารักจะตายไป.."

"นายลองมาเป็นฉันดูมั้ยล่ะ เล่นบ้าๆ.."

"โอ๋เอ๋~ น้องคยองซูของพี่เเบคฮยอน~ "

"จะเลิกเเกล้งได้ยัง..."

เเม้ปากจะพูดไปอย่างนั้นเเต่เสียงหัวใจเจ้ากรรมไม่ได้เกรงใจเจ้าของเลยซักนิดเดียว..

"เลิกกับเเฟนยังง่ายกว่าเลิกเเกล้งเธอเลยเจ้าเมี่ยง.."

"ว่าไงนะ?"

"อะไร? หูหนวกอ่อ?"

"เลิกกับเเฟน...หมายถึงคุณเเทยอนหรอ?"

"เอาจริงๆจะเรียกเเฟนก็ไม่ได้หรอก มันผ่านมานานมากเเล้ว.."

"ตอนนี้เขากลับมาหานายไม่ใช่หรอ เเล้วทำไมถึงได้ทิ้งโอกาสไปดื้อๆอย่างนี้.."

"อยากให้ฉันกลับไปคืนดีกับเขาหรอ.."

คยองซูหลบสายตามองต่ำลงพื้นไปก่อนจะจำใจพยักหน้าทั้งที่ความจริงตอนนี้ใจมันสั่นจนไม่สามารถควบคุมมือไม่ให้สั่นตามไปด้วย..

"ถ้าเธอคิดว่าดีฉันก็จะทำ.."

"มันเรื่องของนายไม่ใช่หรอ ทำไมต้องฟังฉันด้วย.."

"เพราะเธอเป็นคนเดียวที่จริงใจกับฉันเสมอ..ทุกอย่างที่เธอเเนะนำให้ฉันมันก็ต้องดีน่ะสิ.."

"ถามใจตัวเองสิเเบคฮยอน...ฉันตอบนายทุกเรื่องไม่ได้หรอกนะ"

"ฉันกำลังถามใจตัวเองอยู่เหมือนกัน.."

เเบคฮยอนมองคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับเเอบยิ้มอยู่คนเดียวก่อนจะเเล้วโอบไหล่เล็กตีเนียนทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป..

"ฉันไม่กลับไปหรอก..เพราะมีคนขอเอาไว้เเล้ว"

"หืม?"

"ฉันเจอคนที่จริงใจกว่าเธอเเล้วนะ "

"ใคร..บอกได้รึเปล่า.."

"เธอรู้จักดีอยู่เเล้วเเหละ.."

"นายไว้ใจเขาขนาดนั้นเลยรึไง.."

"ฉันเลิกรักเเทยอนได้เพราะเขาขอ..ชัดเจนพอมั้ยล่ะเจ้าเมี่ยง?"

".............."

"นอยด์หรอ..อยากมาเป็นคนสำคัญของฉันป่ะล่ะ?"

"ประสาท.."

คยองซูปัดเเขนเเกร่งออกให้พ้นตัวก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมกับดวงตาหม่นเเสงเหมือนกับเรี่ยวเเรงที่มีมันถูกสูบกลืนหายไปอีกครั้ง..

ทำไมชอบพูดเเบบนี้...

ไม่จริงจังกับอะไรซักอย่างเลยรึไงบยอนเเบคฮยอน..

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเหมือนเกิดโลกาวินาศก็ไม่ปานเมื่อคนป่วยตัวเล็กนั่งเงียบเคี้ยวอาหารในปากราวกับจำใจทั้งยังสีหน้าซึมเซาไม่รู้ว่าพิษไข้หรือมีความคิดอะไรในใจกันเเน่...

"คยองซูไหวมั้ยลูก? ทำไมไม่สดชื่นเลย.."

"เพลียๆครับ ผมไม่เป็นไร.."

"อาหารไม่อร่อยหรอ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นมั้ยลูก.."

"อย่าขุนนักเลยคุณนาย..อุ้มเข้าบ้านมาหลังเเทบหักไม่เห็นรึไง"

"ไม่กวนจะตายมั้ยเเบคฮยอน!.."

คนขี้เเกล้งทำลอยหน้าลอยตาเเกล้งเอียงหูฟังเสียงคนป่วยพร้อมกับชักสีหน้างงๆ

"ว่าไงนะ? ไม่ได้ยินเลย เเบะๆๆ"

"เเบคฮยอน..อย่ากวนน้อง.."

คนอายุมากสุดยกมือห้ามทัพก่อนจะกดมือเล็กที่พร้อมจะโยนช้อนใส่หัวลูกชายเต็มที..

ไอ้ตัวดีนี่ก็ยังไง...
หาเรื่องเเกล้งเขาได้ทุกเวลา..นี่ไม่นับตอนเจ้าตัวเล็กหลับก็เเทบจะหาจังหวะไม่ทุบไม่ตีกันยากเเล้วนะ..

ทำตัวเหมือนเด็กไปได้...

"เจ้าอ้วน.."

"เออ งั้นไม่กินก็ได้.."

"ห๊ะๆ? อะไรนะ"

"เเบคฮยอน โตเเล้วไปเเกล้งน้องทำไม พอได้เเล้วๆ"

คุณนายบยอนปรามลูกชายก่อนจะมองเมเนตัวเปี๊ยกนั่งทำหน้าถมึงทึงไม่สบอารมณ์อยู่อีกด้านของโต๊ะอาหาร..

"ไม่เเกล้งตอนนี้จะให้ไปเเกล้งตอนไหนล่ะคุณนาย ป่วยงี้อย่าคิดว่าไม่สู้นะ เนี่ยอ่ะตัวเเสบ"

ครืด!

"ผมขอตัวนะครับ"

แบคฮยอนหัวเราะร่วนก่อนจะตักข้าวเข้าปากคำใหญ่พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาเล่นตลกไม่เลิกจนคนป่วยยอมล่าถอยไปเองเพราะทำอะไรไม่ได้..

จะมาทุบตีลูกเขาต่อหน้าเจ้าของบ้านก็ยังไงๆอยู่เหมือนกัน...

แป่ะ!

"เจ็บนะคุณนาย!"

"นิสัยเสียนะเเกเนี่ย...ฉันรู้ว่าเเกคิดยังไงกับน้อง มาทำนิสัยเเบบนี้น้องมันคงชอบเเกหรอก!"

"คุณนายจะรู้อะไร.."

เเบคฮยอนวางช้อนลงพร้อมกับยกเเก้วน้ำขึ้นจิบก่อนจะหันไปมองคนเป็นเเม่เเล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ..

"น้องบอกเเกรึไง..ไม่ใช่ไปโมเมขี้ตู่เอาเอง"

"ความลับ.."

"ฉันไม่เชื่อน้ำหน้าเเกหรอก ปีก่อนๆยังวิ่งตามผู้หญิงจะเป็นจะตาย เพ้อเจ้อ.."

"เจ็บนะเนี่ย...เเต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปเเล้ว ผมรู้หรอกว่าต้องเล่นมากน้อยเเค่ไหน.."

"นี่เเกพูดจริงหรอเนี่ยเเบคฮยอน.."

"คุณนายทำขนมไว้บ้างมั้ย.."

"ในตู้้เย็น.."

"ขอหน่อยนะ เด็กนั่นกินข้าวไปนิดเดียวเอง"

"เอาข้าวไปด้วย น้องเจ็บคอให้ทานของหวานมากไม่ได้หรอกเดี๋ยวไอ"

คุณนายบยอนมองลูกชายเดินเข้าไปในครัวก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เเม่บ้านตามเข้าไปช่วยอีกเเรง

ร่างบางของเด็กหนุ่มตัวเล็กนั่งอยู่ข้างสระว่ายน้ำพร้อมกับหย่อนขาลงเเช่น้ำเย็นๆพอให้คลายความหงุดหงิดงุ่นง่านในใจลงไปบ้างก่อนที่จะอกเเตกตายไปเสียก่อน..

สองขาเล็กเตะเเกว่งไปมาพร้อมกับก้มมองเงาสะท้อนของตัวเองที่ตอนนี้ใบหน้าซึมเซาจนน่าเเปลกใจ..

"ทำไมเเย่เเบบนี้เนี่ย..ยิ้มหน่อยดีโอยา~"

ริมฝีปากรูปหัวใจคลี่ยิ้มบางเบาออกมาเเต่สุดท้ายมุมปากก็กลับคว่ำลงไม่ได้อย่างใจก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง..

ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย...

"เขาคนนั้นเป็นใครกันนะ.."

แก่ก!

เเบคฮยอนวางถาดอาหารกับของว่างลงบนโต๊ะรอบสระว่ายน้ำก่อนจะพยักหน้าให้เเม่บ้านเดินกลับเข้าไปข้างในเเล้วยกมือขึ้นเสยผมเเบบลวกๆพร้อมกับมองคนตัวเล็กนั่งอยู่บนขอบสระเพียงหมิ่นเเหม่..

ยังจะไปนั่งตากลมอีก..อากาศตอนเย็นเเบบนี้เกิดหมอกลงเยอะๆเเล้ววูบตกน้ำตกท่าไปจะทำยังไง..

"มานั่งอ้วนอะไรตรงนี้.."

แกล้งทำเป็นหูทวนลมไปก่อนจะปล่อยให้เสียงของใครอีกครลอยผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ..

คำพูดมันน่าฟังตรงไหนล่ะ..กวนประสาท!

"ลุกไปกินข้าวอีกหน่อยไป เย็นเเล้วมานั่งทำไรตรงนี้.."

"............"

"เดี๋ยวนี้เเกล้งไม่ได้เลยว่างั้น?"

"อารมณ์ไม่ดี..ฉันไม่สบายอย่ากวนนักได้มั้ย"

"เออๆ งั้นไปกินข้าวอีกหน่อยไป.."

"มันจะไม่เปลืองข้าวบ้านนายรึไง..ฉันมันอ้วนนี่ ฉันกินเยอะนะ"

พูดไปก็เเอบกัดปากไปเพราะจู่ๆก็รู้สึกขายขี้หน้าขึ้นมากับคำพูดเเปลกๆของตัวเองที่มันชักจะงอเเงไปกันใหญ่..

ทำไมพอไม่สบายใจถึงได้เป็นคนใจน้อยเเบบนี้วะคยองซู..

"โกรธจริงดิ..เมื่อก่อนด่าเเรงกว่านี้ยังไม่เห็นว่าไรเลย"

"นายมันเเค่ปากพล่อยอยากจะพูดอะไรก็พูด ทำไมฉันต้องใส่ใจด้วย.."

"อ้อหรอ? ทำหน้างอคอหักนี่ไม่ใส่ใจเลยเนอะ"

เเบคฮยอนนั่งลงข้างๆคยองซูแล้วเห็นว่าคนป่วยหน้างอเเล้วงออีกก็ตัดสินใจเลิกเเกล้งก่อนที่เรื่องจะบานปลายออกทะเลไปมากกว่านี้..

"ไปกินข้าวเร็ว..ฉันไม่เเกล้งเเล้วก็ได้"

"......."

"เร็วเข้า..เดี๋ยวพากลับคอนโด"

"ไม่ต้องมาจับ..เดินเองได้.."

เเบคฮยอนหลุดขำเบาๆก่อนจะปล่อยให้คนป่วยลุกเดินไปนั่งกินข้าวเองโดยไม่ขัดใจอะไรเพราะดูท่าเเล้วถ้ายังเล่นไม่เลิกมีหวังเรื่องยาวเป็นมหากาพย์เเน่นอน

ร่างบางมองชามข้าวต้มร้อนๆควันลอยคลุ้งในอากาศกับจานเค้กบราวนี่ฉ่ำอีกชิ้นวางอยู่ข้างกันก่อนจะหยิบช้อนอย่างไม่ลังเล..

ช้อนตักเค้ก == 

วืด~ 

งึ่! จานเค้กลอยไปเเล้ว! ต่อหน้าต่อตาเลย!

"อย่าพึ่งโวย..กินข้าวก่อนขนมนี่ให้กินนิดเดียวพอเพราะเธอไม่สบาย เข้าใจมั้ย?"

"อย่าบังคับนะ"

"เนี่ยไม่ได้เเกล้งนะ ถ้าว่าตามจริงเธอเจ็บคอไม่มีเสียงเเบบนี้อย่าหวังจะได้เเตะขนมพวกนี้นะ กินมากไปเกิดไอหนักกว่าเดิมเดี๋ยวยิ่งเหนื่อยไปกันใหญ่"

"เอามาเเล้วจะบ่นทำไมล่ะ"

"ใจดีเเค่ไหนเเล้วที่ยอมให้กินเนี่ย..อารมณ์ไม่ดีเพราะฉันทำให้โกรธก็เอามาง้อเเล้วเนี่ยไง"

"ไม่ได้โกรธซักหน่อย ทำไมฉันต้องโกรธนายด้วยไม่ทราบ.."

"โห~ เนี่ยไม่โกรธเลย.."

"........"

"กินข้าวก่อนฉันไม่ได้เเกล้งนะ อยากให้หายไวๆ"

คนตัวเล็กดึงชามข้าวต้มมาคนอยู่สองสามทีก่อนจะตักมันขึ้นมาเป่าเเล้วยัดช้อนเข้าปากอย่างว่าง่ายตัดสินใจยุติสงครามก่อนจะได้ทะเลาะกันจริงๆ

"กินอีกหน่อยมั้ย พึ่งกินไม่กี่คำเอง.."

แบคฮยอนมองคนอายุน้อยกว่าวางช้อนข้าวต้มลงทั้งที่พึ่งกินไปไม่กี่คำก่อนจะยกเเก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบล้างปาก..

"จะกินขนม.."

"ก็กินข้าวก่อน..ทำไมบอกยากบอกเย็น"

"ก็มันไม่อร่อย..กินยังไงก็ไม่อร่อย จะอ้วกเเล้วเนี่ย"

"เเล้วจะกินขนมอร่อยเหมือนข้าวมั้ยล่ะ"

"งั้นไม่กินก็ได้.."

"หยุดเลย..ไม่ต้องเดินหนีเลยนะ ที่ไม่อยากให้กินเยอะเพราะเธอไม่สบายอยู่นะ มีเหตุผลหน่อย.."

เเบคฮยอนคว้าเเขนคยองซูไว้เมื่อคนป่วยทำท่าจะเดินหนีไปก่อนจะดึงให้นั่งลงข้างๆกัน..

"แล้วนายจะประชดทำไม ตัวเองตักมาเองเเท้ๆพอฉันจะกินก็บ่น ก็อยากกินถ้าจะไม่ให้กินเเล้วจะเอามาให้ทำไมอ่ะ นายนั่นเเหละไม่มีเหตุผลน่ะเเบคฮยอน.."

"โอเคๆ ค่อยๆคุยกันดีกว่านะ ฉันขอโทษที่เล่นมากไป โอเคป่ะ?"

สุดท้ายก็เป็นคนไม่สบายนั่นเเหละที่โกรธหน้าเเดงซ้ำพิษไข้เข้าไปอีกจนทำให้เเบคฮยอนยอมอ่อนลงเลิกห้ามอะไรให้คนขี้น้อยใจคิดมากจนล้นขอบเขต..

"......"

"เธอจะไอเยอะถ้ากินมันมากไป ระวังอย่ากินเพลินเข้าใจป่ะ ฉันจะไปเอายามาให้"

"อืม รู้เเล้วน่า.."

พออีกคนอ่อนลงคนดื้อเพ่งก็เหมือนจะกลับมาว่านอนสอนง่ายตามสถานการณ์เล่นเอาความร้อนเมื่อครู่พลันหายไปชั่วพริบตาเดียว..

เเบคฮยอนมองคนอายุน้อยกว่าตักขนมหวานเข้าปากเงียบๆอย่างชั่งใจเเต่ก็ไม่ได้ปรามอะไรปล่อยให้คนอ่อนไหวนั่งกินของว่างตามใจเพื่อตัดปัญหา..

"ไอ้เด็กเเสนงอนเอ้ย~ "

ฝ่ามือเเกร่งวางลงบนหัวเล็กก่อนจะลูบเบาๆสองสามทีเเล้วลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในบ้านปล่อยให้คนอายุอ่อนกว่านั่งค้างเติ่งอยู่กลางอากาศพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นรัว.

จะผิดมั้ยที่ผมจะรู้สึกอุ่นใจกับสรรพนามบ้าบอเเบบนั้น...

เด็กเเสนงอนงั้นหรอ...

ชอบจัง.

เจ้าของดวงตากลมโตมองเเผ่นหลังกว้างของคนขี้เเกล้งเดินหายไปก่อนจะงับช้อนขนมหวานเข้าปากให้ลิ้นสัมผัสรสชาติความหวานนั้นช้าๆ

เเล้วมันเเปลกอะไรที่เด็กอย่างผมจะชอบขนมหวาน..

นี่โดคยองซูนะ...

เด็กเเสนงอนที่ชื่อคยองซูเชียวนะ..

.
.
.

100%

เย๊บบบบบ~ 
(ยัย)เด็กเเสนงอนเดบิวต์เเล้ววววววว 
ชอบคำนี้อ่ะ ไรท์คิดว่ามันเหมาะกะยองจูวมากเลยล่ะ มีความเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยวเบาๆ~ 

ฝากติดตามคอมเม้นติชมให้กำลังใจด้วยนะคะ ตามเวิ่นกันได้ #PBBAEKDO น๊่า 
ปล. เเปะรูปเป็นของขวัญให้รีดทุกคนโด้ยยย 



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

965 ความคิดเห็น

  1. #949 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 13:40
    พิแบคก็ชอบแหย่น้องให้อารมณ์ไม่ดีเนาะ
    #949
    0
  2. #916 Hanami_jelly (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 10:15
    น้องน้อยขี้งอน 5555
    #916
    0
  3. #882 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:06
    น่ารักจังอ่าาาาา
    #882
    0
  4. #842 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 14:38
    แงงงงงง พี่เอ็นดูน้องแล้ว บอกแล้วน้องน่ารักนะะะ แงงง
    #842
    0
  5. #777 chachanityns (@chachanityns) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 06:34
    เด็กแสนงอนของพี่แบคคคค
    #777
    0
  6. #682 Penguin_Baekdo (@i-am-nuknik) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 23:34
    พี่แบคคนขี้แกล้งรู้ทั้งรู้ว่าน้องป่วยก็ยังแกล้งไม่เลิก ชอบตอนเจ้าเมี่ยงป่วยจังมันน่ารักมากทั้งขี้งอนและเอาแต่ใจ พี่แบคต้องได้ยินตอนที่น้องละเมอแน่ๆอยากรู้จังว่าน้องพูดอะไร
    #682
    0
  7. #461 Puripurple (@morphine123) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:48
    เนี่ยๆๆๆๆๆ เงเวดวกสหากนด เด็กแสนงอนนนนนนน กี๊สสสสสสสสส
    #461
    0
  8. #460 btfd (@chunky_gg) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 03:23
    อยากจับพระเอกมาตีตูด กวนตีนน้องจังน้องยิ่งไม่สบายอยู่ แต่ก็ง้อกันแบบน่าร้ากกกกก
    #460
    0
  9. #459 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:42
    น่ารักกกก เด็กขี้งอนของพี่แบค ><
    #459
    0
  10. #458 NKS. (@allkyungsoo912) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 20:45
    น่าร้ากกกกกก~ถ้าพี่แบคชอบคยองก็บอกไปตรงๆเซ่
    #458
    0
  11. #457 filmdaejoke☆ (@sirinya89) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 11:57
    พี่แบคคะชัดเจนกว่านี้อีกหน่อยค่ะ บอกน้องไปเลยก็ได้ว่าตัวเองเลือกน้อง ถึงน้องจะงอแงน่ารักแต่ก็ไม่อยากให้น้องเศร้าแบบนี้นะ
    #457
    0
  12. #456 JK2488 (@JK2488) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:28
    พี่พระเอกนี่กวนตีนน้องจังเว้ย แกล้งอยู่นั่นล่ะ รู้ว่าน้องป่วยก็ยังจะวอแวให้น้องอารมณ์เสีย ถถถถถถถ ละนี่เมื่อไหร่ตะบอกน้อง น้องจูวคิดไปไกลแล้วพี่ พาน้องกลับมาที พากลับม๊าาา
    #456
    0
  13. #455 BLSK.BDACS (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 00:33
    ยองจูวของพี่แบค วู้ยยย ครบร้อยเปอร์แล้วเขินกว่าอีก กรี๊ดดดดดด
    #455
    0
  14. #454 lunettes &#211;-&#211; (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 00:22
    อ่านฟิคเรื่องนี้ทีไร จะมีความยากลำบากในการเลื่อนลูกตาให้อ่านบรรทัดต่อไปทุกที คือกลัวจบ อยากอ่านต่อ อีผีบ้า 55555 #ไหวหรือไม่ลองถามใจดู แงงงงงง ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ สรุปพี่แบคได้ยินน้องละเมอจริงๆสินะ โอ๊ยยยยย อยากรู้แล้วว่าได้ยินว่าอะไร หรืออะไรทำให้นางมั่นใจว่าใจตรงกัน กรี๊ดดดดด ตอนนี้อ่านไปด่าพี่แบคไป แบบหยุดแกล้งน้องได้แล้วอีผี 55555 วงวารน้องอ๊า แง พี่แบคเป็นต่อไปอีก พวี้ดดดดด



    แล้วตอนจบที่ไม่แกล้งแล้วคือดี คือก็ละมุนกับน้องบ้างอะไรบ้าง แค่นี้น้องก็หลงจะแย่แล้ว พี่แบคต้องเลิกกวงติงบ้างนะคะ 55555 แล้วเด็กแสนงอนบ้าอัลลัยยยยย ฟ้เาเสเ่ดหา้ๆสเ่เวก่ฟวด่ หล่องห้ายยยยย ฮือออออ น่ายักกกกก จิเปงลมเด้อออออ ;-;



    รออ่านตอนหน้าน้าาาาา ลงแดงชักแหง่กๆ 55555 เป็นกำลังใจให้ค้าบ~ ^&#12613;^
    #454
    0
  15. #453 Blue Lilac (@kungintans) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:02
    ฟินนน พี่แบคชอบแกล้งน้องง
    #453
    0
  16. #452 pangBD612 (@pangBD612) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:24
    เด็กแสนงอนของแบคฮยอนน ง่าาา>///////<
    #452
    0
  17. #451 Mr.Victor (@byunsoo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:00
    แหนะๆๆ พี่พระเอกคะ ขอชัดเจนกว่านี้เป็นพระเอกอะอย่าป๊อด ชอบก็บอกว่าชอบเซ่~~~แกล้งน้องอยู่ได้
    #451
    0
  18. #450 Lovelove (@yineny) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:57
    แสบจริงๆพพี่แบค แกล้งน้องได้ตลอดเวย์จริงๆ 555
    #450
    0
  19. #449 BBLD.O. (@BBLDO) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:32
    ว้ากกกก เจ้าเมี่ยง พอป่วยแล้วขี้น้อยใจจังเลยน้า แต่คิดว่าพี่แบคคงแพ้ทางเจ้าเมี่ยงโหมดแบบนี้แน่ๆ
    #449
    0
  20. #448 j-jamie (@j-jamie) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:03
    พี่แบคเอ็นดูน้องมากๆเลยสินะคะ พี่คะ ดูแลยองจูวดีๆนะคะ น้องขี้งอนมากเลยยย ><
    #448
    0
  21. #447 DyoCP ♥ (@chanidapagun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:24
    ทำไมไม่บอกไปเลยยย เจ้าเมี่ยงอ่ะซื่อออ
    #447
    0
  22. #446 Pugkie (@kikie221) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:49
    ฮือ มีความอยากอ่านต่อไวๆมาต่อเร็วๆนะค่ะ.
    #446
    0
  23. #445 Kaitui (@kataibie) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 09:51
    ว้ายยย เจ้าเมี่ยงของพี่แบค
    #445
    0
  24. #444 Vanilla612 (@Riikiiriikaa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:43
    เเบคนี่มันต้องเจอเดี๋ยวเถอะๆ
    #444
    0
  25. #443 btfd (@chunky_gg) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:42
    น่ารักกกกก
    #443
    0