[fic Baekdo] Playboy [จบเเล้ว]

ตอนที่ 32 : Playboy 27 [ห่วงใย]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    25 พ.ค. 60

Playboy 27 #PBBAEKDO
.
.
.
.

ปึ่งๆๆๆๆ

"คยองซูใจเย็นๆ"

"ไม่ยงไม่เย็นเเล้ว! ก็รู้ว่าผมมีเรียนเเล้วทำไมยังไม่รีบออกมาอีก!.."

จงเเดยืนมองลูกเเพนกวิ้นยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงใช้ปีกฟาดประตูห้องของดาราหนุ่มหล่อคนดังที่ป่านนี้ยังไม่โผล่หน้าออกมาจากห้องนอนซักทีทั้งที่ตอนนี้น้ำเเข็งขั้วโลกมันละลายเป็นคลื่นน้ำซัดเข้ามาเเล้ว..

เนี่ยรู้เลย...ทุกอย่างต้องราบเป็นหน้ากลอง..

"จะออกมามั้ย!"

แกร่ก!

"ย๊าาาา!!!! "

นี่ก็ไม่ได้รอให้ประตูเปิดหรอก..
ได้ยินเเค่เสียงปลดล็อคประตูก็ตีปีกพึ่บพั่บปรี่เข้าใส่เเบคฮยอนเเล้ว..

"อย่าๆ เเบคฮยอนมีมีตติ้งนะ ห้ามตีเดี๋ยวหน้าช้ำ.."

จงเเดคว้าตัวร่างบางเอาไว้เเล้วลากคยองซูออกให้ห่างเจ้าของห้องที่ตอนนี้ลอยหน้าลอยตาเดินออกมาทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน..

สองคนนี้มันยังไงเนี่ย..สองอาทิตย์ที่เเล้วก็พึ่งทำท่างุ้งๆกันอยู่สองคน

เเล้วก็ไม่พ้นกลับมาตีกันเหมือนเดิม..

"มันน่าตีมั้ยอ่ะ! หึ่ย!.."

คยองซูถูกกันให้ยืนอยู่ข้างหลังก่อนจะเดินฟึดฟัดออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของคนขี้เเกล้งดังไล่หลังไปติดๆ

นี่ก็อีกคน...ชอบไปเเกล้งน้องให้หงุดหงิดเเล้วต้องไปโอ๋ทีหลัง นิสัยเสียจริงๆ

"ไปแกล้งน้องมันทำไมเนี่ย..น้องมีเรียนนะ"

"รู้หรอกน่ะ ใส่ชุดนักศึกษาเต็มยศขนาดนั้น.."

แบคฮยอนยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์เหมือนทุกครั้งที่พอใจพร้อมกับเดินผิวปากไปมองเวลาบนนาฬิปาข้อมือไปอย่างอารมณ์ดี..

ยังไงก็ไม่ทัน...

ก็ตกลงกันไว้เเล้วว่าต้องเป็นรถของบริษัทเท่านั้นที่มีสิทธิ์รับส่งเจ้าตัวก้อนไปเรียนไม่เช่นนั้นบยอนเเบคฮยอนจะประกาศลงไอจีทันทีว่ามีเเฟนเป็นก้อนดื้อเอาเเต่ใจ..

ไปทันก็ไป...ถ้าไม่ทันก็ไม่ให้ไป เเละวันนี้บยอนเเบคฮยอนก็ไม่ยอมให้ไปด้วย

"ก้อนอะไรกลิ้งอยู่ตรงนี้นะ?"

คนโดนเเกล้งกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่ายเเต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปเพราะรู้ดีว่าทำไมถึงได้เป็นเเบบนี้..

หมอนั่นจงใจป่วนตารางเรียนผม..เเต่อย่าคิดว่าจะยอมนะ ไปถึงรถเมื่อไหร่มีเรียกกำลังเสริมเเน่!

"ไอ้อ้วน.."

เเบคฮยอนมองเด็กตัวเล็กดึงเสื้อนักศึกษาออกจากกางเกงอย่างคนหัวเสียก็เเอบขำกับท่าทางปั้นปึ่งของคนขี้งอนที่นับวันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เอ้ะ? หรือเพราะผมเองที่เป็นตัวขยันเเกล้งวะ?

น่าจะอย่างหลังเนอะ?

"งอนอ่อ?"

แกล้งจิ้มสีข้างไปทีนึงก่อนจะผงะหลบกำปั้นเล็กๆนั่นพร้อมกับหัวเราะร่าด้วยความพอใจซึ่งดูรวมๆเเล้วตอนนี้บยอนเเบคฮยอนจัดอยู่ในโหมดคนโรคจิตอีกชนิดนึงที่มักจะอยู่นิ่งๆสงบๆเหมือนชาวบ้านไม่เป็น..

"เเบค!.."

"ว่า?"

"อีกนิดนึงจะโกรธละนะ!"

คยองซูยกมือเท้าสะเอวยืนควันออกหูกับนิสัยเหมือนเด็กไม่รู้จักโตของใครอีกคนที่พักหลังๆจะขยายความพิสดารมากขึ้นทุกวัน..

มีอย่างที่ไหนมากวนจนทำผมขาดเรียนสองครั้งเเล้วในอาทิตย์นี้..

"ก็วันนี้มีมีตไง อยากให้ไปด้วย"

"ก็วันนี้มีเรียนป่ะ.."

"ไม่ไปซักวันก็ไม่เป็นไรหรอก..."

"คิดว่าคนอื่นจะเหลวไหลเหมือนตัวเองหรอ ถ้าเกิดเรียนไม่ทันจะทำไง.."

"ไม่ต้องเรียนไง เเฟนคนเดียวพี่เลี้ยงได้"

"กูจะอ้วกโว้ย!"

จงเเดเดินมาอยู่ระหว่างเด็กทั้งสองคนก่อนจะทำท่าพะอืดพะอมพร้อมกับเดินไปกดลิฟท์เเบบเซ็งๆ

คนนึงก็กวนประสาท..อีกคนก็คงจะกลายเป็นโรคประสาท..

ทำไมสวรรค์ต้องสร้างเเบคฮยอนให้เกิดมาคู่กับน้องของผมด้วยนะ สงสารเจ้าเมี่ยงจริงๆเลยสิให้ตาย..

"ถ้านายจะไม่มีเหตุผลเเบบนี้ฉันจะขึ้นเเท็กซี่ไปเรียนเอง.."

"กล้าอ่อ?"

"ใช่! เเล้วตอนนายอัพไอจีก็ลงรูปฉันด้วย พวกซาเเซงจะได้มาล่าถูกคน.."

"โอ๋~ ใครจะกล้าทำร้ายเเฟนล่ะเจ้าเมี่ยงดื้อ..ไม่เอาน่า ไม่โกรธหรอกใช่มั้ย?"

คยองซูทำหน้างอก่อนจะปล่อยให้คนอายุมากกว่าโอบไหล่ไปตามประสาคนมือไวเเล้วเดินเข้าลิฟท์ไปสมทบกับจงเเดที่ยังคงทำท่่าอาเจียนไม่หยุด..

นี่ก็อีกคน...โสดเเล้วพาล

"ไปมีตด้วยกันนะ วันนี้มีไรจะให้ด้วย"

"อือ เลือกได้ป่ะล่ะ"

คนตัวเล็กสะบัดตัวออกก่อนจะไปยืนพิงผนังลิฟท์อีกฝั่งเเล้วหยิบมือถือขึ้นมากดทำหน้าบึ้งตึงซึ่งดูรวมๆก็คิดว่าจะค้นพบคนงอนหนึ่งอัตตรา..

เนี่ยของจริงเลย...โดนงอนเลย 

"ทำอะไรก็ระวังกล้องด้วยนะ เเฟนคลับข้างนอกนั่นมีเเต่เลนส์โหดๆทั้งนั้น ส่องจากดาวอังคารลงมายังเห็นนายเลย.."

เเบคฮยอนยกมือเสยผมลวกๆหลังจากเดินทางมาจนถึงงานมีตติ้งที่จัดขึ้นกลางเเจ้งในสวนสาธารณะใจกลางเมืองที่ตอนนี้ดูเหมือนกำลังอัดเเน่นไปด้วยผู้คนหลายร้อยชีวิตจนเเทบจะฝ่าวงล้อมไปไม่ไหว

กรี๊ดดดดด!!

"อปป้า! กรี๊ดดดดดด! หลัวววววววววว!"

แบคฮยอนลงจากรถมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องดังเซ็งแซ่จนอยากจะยกมือขึ้นปิดหูเเต่ก็คงเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะเท่าไหร่..

"เมี่ยงไม่ต้องลง.."

"ห้ะ? ไม่ได้ยิน?"

"ไม่ต้องลง..เดี๋ยวโดนเบียดล้ม!.."

คยองซูถอยกลับเข้ามานั่งในรถก่อนจะมองเเบคฮยอนยืนอยู่กลางวงล้อมของการ์ดที่พยายามกันไม่ให้เเฟนคลับอยู่ใกล้เจ้าตัวมากจนเกินไป..

ถึงกระนั้นก็เเทบจะต้านเเรงผู้หญิงพวกนั้นเเทบไม่อยู่ดวงตากลมโตยังจดจ้องภาพของใครบางคนถูกรุมทึ้งเป็นพักๆจนกระทั่งร่างของเเบคฮยอนกลืนหายไปกับผู้คน..

"โห~ เหลือเชื่ออ่ะ การ์ดสูงกว่าเเบคฮยอนตั้งเยอะยังต้านเเรงเเฟนคลับไม่อยู่ ดีเเล้วที่ไม่ลงรถอ่ะ"

จงเเดพูดก่อนจะปิดประตูรถเเล้วหันไปมองเด็กตาโตนั่งเงียบไม่ส่งเสียงเจื้อยเเจ้วเหมือนอย่างเคยก็เเอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คยองซู.."

"หื้อ?"

"คิดอะไร.."

"เปล่าอ่ะ ก็เเค่กลัวนิดหน่อย.."

"เรื่องความสัมพันธ์ต่อจากนี้ใช่มั้ย?"

"ช่างเถอะพี่จงเเด..ผมคิดมาเองเเหละ"

"เอาน่ะๆ ไปทำงานกัน :) "

จงเเดพูดพร้อมกับยิ้มกว้างตามประสาคนมองโลกในเเง่ดีก่อนจะพาเด็กตาโตเดินเลี่ยงไปหลังเวทีที่มีเต็นท์สำหรับโคดี้นูน่ากับทีมงานไม่ถึงสิบคนนั่งพูดคุยกันอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว..

"เมี่ยง.."

"ไปห่างๆเลย เดี๋ยวคนอื่นก็รู้หรอก.."

คยองซูเดินเลี่ยงไปอีกทางพร้อมกับกวาดตามองรอบๆอย่างระมัดระวังเเต่ทว่าอีกคนกลับไม่สนใจซ้ำร้ายยังเดินตามยิ่งกว่าเงาตามตัว..

"เเบค!"

"คนของบริษัททั้งนั้น..ไม่เห็นจะต้องกังวลเลย"

"ถอยไปนะ! ไม่งั้นเจอดีเเน่.."

แบคฮยอนยิ้มร่าพร้อมกับคอยเดินตามลูกเเพนกวิ้นจอมเหวี่ยงไปทั่วเเละถึงเเม้จะโดนผลักโดนตียังไงก็เเทบไม่สะเทือนเนื้อหนังซ้ำยังคอยวอเเวให้เเฟนเด็กหัวเสียอยู่เป็นระยะๆ

"แบค!."

"ว่า?"

"ใกล้ขนาดนี้เข้ามาสิงเลยมั้ย..ไปเตรียมตัวเลยไป!"

"ไม่ต้องห่วง เตรียมตัวมาดี.."

คยองซูกลอกตามองบนรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้ก่อนจะเปิดหนังสือเรียนในมือปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่างรอบตัวไปโดยปริยาย..

เเบคฮยอนยกยิ้มมุมปากมองเด็กตัวเล็กนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจเเละคงเพราะชุดนักศึกษาที่กำลังสวมใส่มันกร๊าวใจมากจนอยากจะโอนภาระเรื่องการเรียนของเจ้าเมี่ยงมารับผิดชอบเอง...

ป๋านะ..ยิ่งกับเด็กๆกำลังเรียนเนี่ยบยอนเเบคฮยอนป๋ามากเป็นพิเศษ..

เนี่ยก็คุยกันอยู่หลายรอบเหมือนกันกับสรรพนามที่ใช้สื่อสารกันที่เรียกได้ว่าเคยชินจนเจ้าก้อนเมี่ยงไม่ยอมเปลี่ยนเเปลงอะไรเลยถึงเเม้ว่าตอนนี้สถานะของเราได้เปลี่ยนไป..

พี่ก็ไม่เรียก...ทั้งที่อายุก็ห่างกันพอให้นับถืออยู่นะ

นาย! นาย! นายเเล้วก็นาย! 

โคตรจะไม่รื่นหูอ่ะบอกตรงๆ -- 

"จ้องทำไมอ่านไม่รู้เรื่อง.."

"กำลังคิดอยู่ว่าเเฟนน่ารักขนาดนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่"

"ไปเน่าไกลๆ"

ปากก็ไล่ไปงั้นเเต่เเก้มใสๆนั่นกลับซับสีเลือดฝาดลามไปจนถึงหูเหมือนทุกทีที่กำลังเขิน..

เเบคฮยอนเเตะเเก้มใสเบาๆก่อนจะปลดสร้อยข้อมือออกเเล้วดึงเเขนเล็กมารับของสำคัญฝากไว้กับคนที่สำคัญกว่า..

"ทำอะไรอ่ะ ไม่เอา.."

"นั่งเฉยๆเหอะ ปั้ดจูบโชว์ทีมงานหรอก!"

ปั้ก!

นั่นง่ะ อะไรในมือฟาดกูหมดอ่ะ เมื่อกี้โดนตรงสันพอดีเลย กะให้ได้เลือดเลยใช่ม้ะ -*- 

"นี่อายุมากกว่ามั้ย? ปั้ดจูบสั่งสอน!.."

"ในหัวนี่ไม่คิดอย่างอื่นเลยใช่มั้ย?"

"คิดดิ..อยากทำหลายอย่างด้วย โอ้ย!!"

คยองซูจับเเขนเเกร่งขึ้นมากัดทันทีที่อีกคนกำลังคิดทะลึ่งตึงตังไว้ในหัวด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะปล่อยให้เเบคฮยอนเป็นอิสระ..

"เจ็บนะ! เป็นหมารึไง..อื้อหือ รอยฟัน"

"ไม่ต้องเล่นเยอะ เอาคืนไปเลย เดี๋ยวก็พะวงหน้าพะวงหลัง.."

"ฝากหน่อย.."

"ไม่รับฝาก..ของสำคัญเเบบนี้ถอดห่างตัวทำไม"

"งั้นเเลกกันก็ได้.."

"ไม่มีไรให้เเลกหรอก..."

"ได้มาเเล้ว.."

เเบคฮยอนจิ้มนิ้วลงบนอกซ้ายของเจ้าตัวเล็กเบาๆพร้อมกับจับมือคยองซูมากุมเอาไว้ก่อนจะยิ้มบางเบา..

"แลกกันนะ อีกอย่างของสำคัญกับคนสำคัญผูกไว้ด้วยกันรับรองว่าไม่หาย ใครจะทิ้งของมีค่าไว้ห่างตัวล่ะ"

"ฝืนมากก็ไม่ต้องหรอกนะ นายพูดเเบบนี้มันก็เเปลกๆ"

"ฝืนอะไร?"

"ก็เมื่อก่อนเราพูดเเบบนี้กันซะที่ไหนล่ะ"

"อ่อ งั้นก็ได้ อีอ้วน!"

"เพื่อนเล่นอ่อ! ?"

เเบคฮยอนยกเเขนกันหนังสือเล่มหน้าไม่ให้เหวี่ยงมาโดนหัวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะร่าด้วยความพอใจก่อนจะขยี้ผมอีกคนเบาๆ

"ล้อเล่น...อ้วนป๋าก็รัก ป๋าเลี้ยงได้~ เสร็จงานเดี๋ยวพาไปกินปลาเเซลมอน"

"ขุนเองยังจะมาล้อ"

"โอ้ย! มุมนั้นน่ะเฮ้ย! สนใจโลกบ้าง มาทำงานโว้ยไม่ใช่มาจีบกัน!"

พี่จงเเดนี่เงาเเค้นบยอนเเบคฮยอนถูกมั้ย? ขัดตลอด!

คยองซูดึงมือออกจากการเกาะกุมของเเบคฮยอนก่อนจะเเกล้งทำเป็นอ่านหนังสือต่อไปโดยไม่พูดอะไรปล่อยให้คนขี้เเกล้งนั่งมองเป็นอาหารตาไปพลางๆ

"ไปทำงานเหอะ.."

"ขอมองหน่อย.."

"ไร้สาระน่า.."

"อย่าคิดมากนะ สถานะตรงนี้ถึงจะมองว่าไกลกันมากเเต่ยังไงเรายังใกล้กัน"

คยองซูเเกล้งทำเป็นไม่สนใจเเต่ทว่าเเววตากลับสั่นไหวเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะรับรู้ความคิดข้างในได้ชัดเจนขนาดนี้..

"ฟังอยู่มั้ย.."

"ฟังอยู่.."

"เข้าใจมั้ยไอ้ก้อนดื้อ.."

"ฉันเเสดงออกชัดไปหรอ?"

"ป่าวเลย ฉันรับรู้ได้..เเค่มองตาก็รู้เเล้ว คิดมากไปได้.."

"ก็มันกลัวนี่..ช่วงนี้นายทำงานบางวันฉันก็ต้องไปเรียน "

"แล้วไง...กลับมาห้องก็เจอกันเเล้ว"

"กลัวนายลืม..กลัวนายรูัสึกไม่เหมือนเดิม ทุกคนอยู่รอบตัวนายเยอะเเยะไปหมด.."

เเบคฮยอนดึงหนังสือเรียนที่เจ้าตัวใช้ปิดบังใบหน้าลงก่อนจะมองคนอายุน้อยกว่าทำหน้าซึมใจเจยก็อ่อนยวบจนอดสงสารขึ้นมาไม่ได้..

นับวันยิ่งลดอายุหดลงเป็นเด็กรึไงอ้วนเอ้ย..นิดหน่อยก็เครียด เล็กๆน้อยๆก็เก็บมาคิด..

"พอเลยๆ เดี๋ยวก็งอเเงอีก.."

"............"

"กลัวไม่รักหรืออะไร.."

"อือ.."

"ก็มีอยู่คนเดียวจะไม่รักได้ยังไงเล่า.."

เเบคฮยอนบีบเเก้มยุ้ยเบาๆก่อนจะเลื่อนลงมาจับมือเอากุมเอาไว้พร้อมกับมองคนอายุน้อยกว่านั่งกอดหนังสือเรียนไปทำหน้าซึมไปก็ยิ่งนึกเอ็นดูปนสงสาร..

บทจะอ้อนก็อ้อนจนผมไปไม่เป็น...

เนี่ยพักหลังๆยิ่งยอมยิ่งโอ๋ก็งอเเงใหญ่..

นอกจากมีสถานะเป็นก้อนเเล้วยังลดอายุกลับไปเป็นเด็กงอเเงได้อีกหรอ? 

"เเบคฮยอนเตรียมตัวได้เเล้ว.."

จงเเดเรียกคนในความดูเเลพร้อมกับเคาะนาฬิกาข้อมือเป็นการเตือนก่อนที่เจ้าของชื่อจะหันไปมองคยองซูเเล้วยิ้มกว้าง..

"ร้อนหรือเสียงดังยังไงก็ไปอ่านในรถนะ เดี๋ยวเสร็จงานพาไปกินของอร่อยๆ"

"อือ.."

คยองซูมองเเบคฮยอนเดินออกไปก่อนจะปิดหนังสือลงเเล้วนั่งฟังเสียงกรี๊ดของเเฟนๆดังกระหึ่มจนต้องเเอบยิ้มอยู่คนเดียว..

พอนึกถึงตอนเเรกที่เจอกันรอยยิ้มที่มีอยู่ก็ขยายกว้างขึ้นจนต้องก้มหน้าหลบหลีกสายตาของคนอื่นๆที่พาลจะคิดว่าเขากำลังบ้าเข้าเส้นเลือดไปเสียก่อน...

ใครจะคิดว่าวันนึงจะมารักกัน...

ไม่รู้ว่าหมอนั่นยังไงนะ เเต่ผมรักเเบคฮยอนมากจริงๆไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..

.....ถึงเเม้ว่ายังไม่ได้บอกเลยก็เถอะ......

ติ๊ด~

"อ่าา~ ถึงห้องซักที"

คิมจงเเดพุ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับทิ้งข้าวของในมือลงบนโต๊ะเเล้วกระโดนทิ้งตัวนอนบนโซฟาอย่างคนหมดเเรงปล่อยให้มนุษย์เเฟนอีกสองคนเดินคุยกันงุ้งงิ้งๆอยู่ในโลกสีชมพูหวานฉ่ำต่อไป

อย่างน้อยก็ลดภาระเขาลงหน่อย..เหนื่อยมากๆจะได้พักผ่อน นอกเวลางานก็ให้สองคนนั้นดูเเลกันเอาเอง

สบายมันก็สบายเเหละ..เเต่บางครั้งก็เหมือนถูกถีบออกมาอยู่อีกโลกนึงเหมือนกันนะ ก็มันเล่นไม่สนใจผมเลยไง นี่ยังคิดว่าจะเเปลสภาพตัวเองเป็นอากาศดีมั้ย? 

"เมี่ยงกินขนมหวานมั้ย"

"อิ่มเเล้ว.."

"งั้นฉันจะเอาเเช่เย็นไว้นะ.."

"อื้อ.."

คยองซูตอบอย่างไม่ใส่ใจเเล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนหยิบหนังสือขึ้นมาวางบนเตียงพร้อมกับกดโทรหาเพื่อนร่วมห้องเพื่อขอความช่วยเหลืออีกครั้งหลังจากที่โดนป่วนตารางเรียนเป็นครั้งที่สอง..

"ฮยองวอน..."

[เสียงอ่อนเเบบนี้จะยืมเลกเชอร์ใช่มั้ย?]

"อือ วันนี้มีงานด่วนน่ะ จะให้ไปหาที่บ้านป่ะ?"

[ตอนนี้ฉันอยู่ข้างนอกอ่ะ ยังไม่ได้กลับเข้าบ้าน เดี๋ยวเเวะเอาไปให้]

"ขอบคุณนะ เดี๋ยวลงไปรอ"

คยองซูกดวางสายไปก่อนจะหันกลับมาเจอเเบคฮยอนยืนทำหน้าตึงหรี่ตามองราวกับว่าเขากำลังทำความผิดร้ายเเรง..

"มองเเบบนี้หมายความว่าไง?"

"รอใคร?"

"เพื่อน.."

"ชื่อ?"

"ฮยองวอน"

"รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง?"

"ดูดีนะ"

"ฉันก็ดูดี.."

"สูงมาก.."

"ใช่ซี้~"

"ไร้สาระ.."

คยองซูเเขวะทีนึงด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะลุกขึ้นเดินผ่านเเบคฮยอนไปข้างนอกพร้อมกับหยิบขนมในตู้เย็นติดมือไปด้วย..

"เอาไปไหนอ่ะ"

"ให้ฮยองวอน.."

"เเต่ฉันซื้อนะ ทำไมต้องเอาให้คนอื่นกิน"

"น้ำใจน่ะมีมั้ย? "

"ใช่ซี้~ "

มีใครเคยบอกมั้ยว่านายมันน่าหมั่นไส้น่ะบยอนเเบคฮยอน..

คยองซูเดินออกมาจากห้องพร้อมกับกดมือถือไปด้วยไม่ได้สนใจใครบางคนที่เอาเเต่คอยเดินตามเป็นเงาตามตัวเเทบตลอดเวลาตั้งเเต่เช้าจนปาเข้าไปทุ่มกว่าก็ไม่ยอมห่างตัว..

บยอนเเบคฮยอนมองเเผ่นหลังบอบบางตรงหน้าที่เอาเเต่สนใจเครื่องมือสื่อสารสี่เหลี่ยมเล็กๆในมือก็พยายามหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของเเฟนเด็กกลับมา..

"เมี่ยง.."

"หือ.."

"รักนะ.."

"อะ อือ -/- "

"ถ้ารักฉันก็สนใจเเฟนมากกว่ามือถือหน่อยดิ.."

"คุยเรื่องเรียนกับเพื่อนอยู่"

"อย่าให้รู้ว่ามีคนอื่นนะ"

คยองซูหันไปมองเเฟนขี้หึงก่อนจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เเล้วเดินเข้าลิฟท์ไปตามด้วยบยอนเเบคฮยอนยืนบึนปากเบาๆ

หาได้หล่อกว่าบยอนเเบคฮยอนให้มันได้ก่อนเหอะ -*- 

"เอาจริงๆนายควรจะพักผ่อนนะ ฉันเเค่ลงมาเอาเลกเชอร์กับเพื่อนเฉยๆไม่เห็นต้องพามาเลย.."

"ไม่ได้พามา..เเต่มาคุม.."

"บ้าไปละ เพ้อเจ้อ.."

"ให้มันจริงเถอะ~ ถ้าจับได้ว่ามีคนอื่นนะ "

"จะทำไม?"

"จะปล้ำเธอไง"

"ดูความคิดสิ..เเบบนี้ไงถึงไม่อยากอยู่ด้วยอ่ะ"

เเบคฮยอนหัวเราะด้วยความพอใจก่อนจะมองคนตัวเล็กเดินออกจากลิฟท์ไปยืนอยู่หน้าคอนโดพร้อมกับยิ้มบางเบา..

"ขอบคุณนะฮยองวอน.."

"ไม่เป็นไร..ขอบคุณสำหรับขนมนะ"

"อื้อ กลับบ้านดีๆนะฮยองวอน"

เเบคฮยอนกลอกตามองบนพร้อมกับเเอบมองเด็กอีกคนยืนโบกมือหยอยๆให้เพื่อนร่วมห้องด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะรีบเดินออกจากที่ซ่อนเข้าไปดึงเเขนลงไว้ข้างตัว...

"จะโบกมือลากันอีกนานป่ะ?"

"อะไรอีก.."

"กลับห้องเลย.."

หลังจากกลับขึ้นห้องมาก็เหมือนว่าบยอนเเบคฮยอนจะถูกเนรเทศออกมาอยู่นอกโลกส่วนตัวของคยองซูตามจงเเดไปด้วยอีกคน..

เจ้าตัวยุ่งเอาเเต่นั่งเขียนสมุดยุกยิกๆอยู่เกือบชั่วโมงไม่ได้ชายตาเเลมองสิ่งมีชีวิตอีกคนในห้องเลยเเม้เเต่น้อย..

ร่างสูงลุกขึ้นยืนบิดตัวก่อนจะเดินเข้าไปหาคยองซูพร้อมกับมองตัวหนังสือมากมายบนกระดาษถนอมสายตาเเล้วยิ้มกว้าง..

"จะไปเเล้วหรอ?"

มีเพียงคำถามสั้นๆพร้อมกับใช้หลังมือดันเเว่นสายตาให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะพลิกหน้ากระดาษต่อไปอย่างตั้งใจ...

"เหนื่อยเเล้ว...จะไปนอนพักซักหน่อย"

"อือ พักผ่อนเยอะๆ อย่าลืมกินวิตามินเสริมนะ"

"เธอด้วย..ห้ามนอนดึกนะรู้มั้ย"

เเบคฮยอนมองคนตัวเล็กกว่าพยักหน้าหงึกหงักด้วยความเอ็นดูก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากมนเบาๆพร้อมกับยกยิ้มบางๆ

แกร่ก!

เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับดวงตากลมโตเหลือบไปมองสร้อยข้อมือที่เเขนเเล้วนึกห่วงคนเป็นเจ้าของขึ้นมาเมื่อเห็นว่าวันนี้เเบคฮยอนดูเพลียมากกว่าปกติ

วิตามินที่ซื้อให้ก็กินบ้างไม่กินบ้างยิ่งทำงานเยอะสุขภาพยิ่งเเย่ไปกันใหญ่..

"กลับไปซะที..นึกว่าวันนี้มันจะเฝ้าเราทั้งคืนซะอีก"

จงเเดเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะมองรุ่นน้องอีกคนนั่งเขียนหนังสืออยู่บนเตียงพร้อมกับยิ้มบางๆ..

"พี่จะนอนเเล้วใช่มั้ย?"

"ไม่เป็นไร อ่านหนังสือเหอะ"

"พี่นอนเถอะ ผมเเค่ทบทวนนิดหน่อยอ่ะ เดี๋ยวจะเเวะไปดูหมอนั่นก่อนนะ"

แกร่ก!

คยองซูเดินถือเเก้วน้ำเข้ามาในห้องพร้อมกับเปิดลิ้นชักหัวเตียงมองขวดวิตามินนอนเเอ้งเเม้งอยู่ข้างในเเล้วก็เป็นไปตามที่คิดเพราะยังเห็นว่าบางขวยยังซีลพลาสติกหุ้มไว้อย่างดีนั่นหมายถึงว่าเจ้าของห้องยังไม่ได้เเตะต้องมันเเต่อย่างใด..

ก็เป็นซะอย่างงี้จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง..ยิ่งพักหลังเจ็บนู่นปวดนี่บ่อยๆก็รู้เเล้วว่าร่างกายไม่ได้รับการดูเเลมากเท่าที่ควร..

"อ่านหนังสือเสร็จเเล้วหรอ.."

"อือ พี่จงเเดเข้ามานอนอ่ะ ไม่อยากรบกวน"

"วันหลังก็มาทำที่ห้องฉันก็ได้..หมอนั่นควรจะได้พักผ่อนนะ"

"นายก็เหมือนกันนั่นเเหละ "

เเบคฮยอนสวมชุดนอนสบายๆเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดูก็รู้ว่ากำลังจะกลายร่างเป็นคุณนายบยอนเบอร์สองคอยบ่นกรอกหูอีกรอบเเน่ๆ

"วิตามินบอกให้กินทุกตัวไง..เวลานอนก็นอนไม่ต้องไปตามกวนฉันอีก พักผ่อนบ้างสิ.."

"ก็ฉันอยากอยู่ใกล้ๆเธอ.."

"........."

"พูดจริงๆนะ เเค่เห็นหน้่าก็หายเหนื่อยละ"

"สุขภาพล่ะ ไม่ดูเเลตัวเองจะดูเเลใครได้.."

"ครับๆ รู้เเล้วครับคุณหนูบยอน.."

แบคฮยอนหยิบวิตามินขึ้นมากินตัดปัญหาก่อนจะนั่งลงซ้อนหลังคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับวางคางเกยบนไหล่เเคบเเล้วยกยิ้มกว้าง...

"ขอกอดหน่อยนะเมี่ยง.."

"ต่อไปนี้กินวิตามินให้ครบนะ จะได้เเข็งเเรง ฉันไม่อยากให้นายป่วย.."

"ครับผม.."

"ขอโทษนะที่ไม่ค่อยได้ดูเเล.."

"ไม่เป็นไร ตั้งใจเรียนเถอะฉันไม่ซีเรียสหรอก.."

"กลัวนายคิดว่าฉันไม่สนใจ.."

เเบคฮยอนส่ายหน้าเบาๆก่อนจะปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระพร้อมกับมองคยองซูนั่งทำหน้าซึมก็นึกเอ็นดูขึ้นมา..

"พอเลยๆ ฉันนอนพักผ่อนก็ได้.."

"อือ..เดี๋ยวนั่งเป็นเพื่อนจนกว่าจะหลับเเล้วกัน"

คยองซูมองเเบคฮยอนนอนอยู่บนเตียงก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟในห้องเหลือเเค่เพียงเเสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงเป็นเพื่อนกัน...

"เมี่ยง.."

"ว่าไง..."

"นอนที่นี่ได้มั้ย.."

"ตลก.."

"ฉันพูดจริงๆ"

"ห้ามคิดทะลึ่งนะบอกไว้ก่อน.."

"เห็นฉันเป็นคนยังไงห้ะ?"

"อย่าให้พูดเลย...ตัวอันตราย"

"ฉันไม่ทำไรหรอกน่า.."

ร่างบางพยักหน้าตอบตกลงก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆคนอายุมากกว่าพร้อมกับเเอบถอนหายใจออกมาเบาๆ..

"หันมานี่..เขยิบมาใกล้ๆหน่อยสิ"

คยองซูพลิกตัวนอนหันหน้าเข้าหาเเบคฮยอนพร้อมกับมองใบหน้าอีกคนเงียบๆท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้อง...

"เเบค.."

"หลับตาได้เเล้ว..พรุ่งนี้ไปเรียนนะ"

"รักเเบคนะ.."

เเบคฮยอนเลิกคิ้วฟังคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของเจ้าตัวดื้ออย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองก่อนจะหัวเราะเบาๆ

"อ้อนทำไม..อยากได้อะไรก้อน?"

"ป่าวซะหน่อย.."

"อือ รู้เเล้วว่ารัก.."

"ฝันดีนะเเบค.."

คยองซูเขยิบเข้าไปในอ้อมกอดของเเบคฮยอนก่อนจะหลับตาลงนอนหลับพักผ่อนไปพร้อมกับรอยยิ้มเจือจาง...

เเบคฮยอนลูบผมนิ่มเบาๆราวกับกล่อมให้คนตัวเล็กในอ้อมเเขนหลับฝันดี...

ไม่มีการพูดคุย..ไม่มีเสียงใดๆนอกจากเสียงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ในจังหวะเดียวกัน..

"ฝันดีเมี่ยง..ฉันก็รักเธอ"

.
.
.
.

โง้ยยยยยยยยยย 
จะจบเเล้วอ่าาา เนี่ยไรท์มีสอบวันศุกร์เลยมาลงให้อ่านเล่นๆกันไปก่อน หลังสอบค่อยได่เจอกันใหม่ งือออออ 

อาจจะทิ้งทวนเป็นอะไรหวานๆเรียกน้ำตาลกันไปเเละอาจจะมีเรื่องใหม่ที่ร่างพล็อตไว้คร่าวๆ ไหนใครคิดถึงเเทยอน 5555555555 

อยากอ่านเเนวไหนลองรีเควสมาเเล้วกันเนอะ อาจจะเก็บไว้พิจารณา 5555555





































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

965 ความคิดเห็น

  1. #955 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 11:38
    เกลียดคำว่าป๊านัก 5555555555
    #955
    0
  2. #921 Hanami_jelly (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 11:55
    แหมมมม ป๋าเอ็นดูเด็กใส่ชุดนักศึกษา 555555
    #921
    0
  3. #888 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    หวานจนอิจไปหมดแล้ว
    #888
    0
  4. #848 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 21:43
    โอ๊ยหวานมากก เข้าใจฟิลพี่จงแดมดเดินรอบตัวแน่อ่ะ
    #848
    0
  5. #811 Mmuay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 06:42
    โอ๊ยยยย ละมุนจัง เขินอ๊าาา

    เค้ารักกันดูแลกันน่ารักจังเลยค่ะซิส งื้อออ>///<
    #811
    0
  6. #795 TOEY_KCR (@TOEY_KCR) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 19:49
    โอ้ยยย โครตฟินน ไม่อยากให้จบเลย
    #795
    0
  7. #781 chachanityns (@chachanityns) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:20
    หวานมากกกก บ้าจิงงงง
    #781
    0
  8. #686 Penguin_Baekdo (@i-am-nuknik) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 00:35
    อ่านตอนนี้แล้วเขินมากกกทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้ เหม็นฟามรักของคู่รักข่าวใหม่ปลามันจริงๆ

    พี่แบคมีความหลงแฟนเด็กก็อย่างว่าแหละเนอะเด็กมันน่ารักอ่ะ

    ปล.สงสารพี่จงแดมากจากเป็นคนอยู่ดีๆตอนนี้กลายเป็นอากาศซะงั้น 555555
    #686
    1
  9. #610 filmdaejoke☆ (@sirinya89) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 03:41
    ทำไมมันหวานละมุนละไมแบบนี้ล่ะคะ อ่านไปก็รู้สึกอยากกลายร่างเป็นอากาศเหมือนพี่จงแดเลยค่ะ
    #610
    0
  10. #609 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 20:48
    หวานกันเหลือเกิน555555
    #609
    0
  11. #608 Mr.Victor (@byunsoo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:19
    เหม็นความร้ากกกกก ไรต์แต่งได้จั๊กจี้มากเลยอ่ะ
    #608
    0
  12. #607 NKS. (@allkyungsoo912) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:48
    สองคนจะน่ารักไปไหนเนี่ยยยย~
    #607
    0
  13. #606 Secretgirl7937 (@Secretgirl7937) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 19:34
    เขินแทนนอนกอดกันบอกรักกัน ^_^ ไม่อยากให้จบเลย
    #606
    0
  14. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 12:04
    ฮือออออน่ารักอ้าาาา
    #605
    0
  15. #604 Vanilla612 (@Riikiiriikaa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:38
    ฮืออออ อบอุ่นเหลือเกินใจบางมากกก
    #604
    0
  16. #603 natty naka (@natty0627) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 16:07
    ขำคนโสด55555 หวานจนพี่แดหมั่นไส้
    #603
    0
  17. #602 BBLD.O. (@BBLDO) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 15:50
    นี่มันอะไรกัน เขินอะไรเบอร์นี้ หวานได้แบบไม่ต้องมีคำพูดอะไรมากมาย //ขำวงวารคนโสดพี่จงแด เงาแค้นแบคฮยอน 555556
    #602
    0
  18. #601 pangBD612 (@pangBD612) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 09:33
    เขานอนกอดกันด้วยง่าา>< คยองอาจจะดูไม่สนใจแบคนะแต่โคตรใส่ใจเลยอ่ะ พี่แบคมีแฟนเด็กแบบนี้อิจฉาจังค่ะ คริๆๆๆ อยากอ่านแนวดราม่านิดๆหวานๆหน่อยๆอ่ะคะไรท์555
    #601
    0
  19. #600 Kaitui (@kataibie) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:55
    น่ารักอะไรขนาดนี้
    #600
    0
  20. #599 lunettes &#211;-&#211; (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:44
    ใครก็ได้เรียกพนักงานดับเพลิงทีค่ะ มาช่วยดับไฟในตาให้พี่จงแดและเหล่ารีดเดอร์ด้วยนะคะ คือแบบหวานมากกกกกกกกกกกกกกกก่หส้ดวด่ฟวดืำรไมสเ่หวดีๆสพ่หนฟ้ำรดากท ว่อยยยยย พิแบคหลงแฟนเด็กมากถึงมากที่สุด แต่อย่าว่าแต่พิแบคเลย แฟนเด็กก็หลงพิแบคอยู่ไม่เบาเหมือนกันนะคะ ฮือออออ ฟี้ดฟ้าดดดดด วี้ดบึ้ม แงงงงงง ไม่ไหวหล่าววววว /ยัดยาดมแบบคู่เข้าทั้งสองรูจมูก



    ทำไมเค้าน่ารักกันจังคะแม่ คนโตขี้แกล้งอ่ะ ทำน้องขาดเรียนเลย โอ๊ยยยยย ลำไยตอนเค้างุ้งงิ้งกันมากค่ะ วงวารพี่จงแดละเกิล เจอมุ้งมิ้งที่ห้องแล้วยังต้องเจอที่งานมีทอีก 55555 #ช่วยพี่จงแดด้วยนะคะ ตอนพี่ให้สร้อยข้อมือน้องแบบ แงงงงงง น่าร้ากกกกก ฝากของสำคัญไว้กับคนสำคัญ โอ๊ยยยยย เขินแทนคยองซูมากค่ะ อยากสิงพิแบคเหลือเกิน วี้ดดดดด เอ็นดูปนสงสารน้องด้วย ขี้คิดมาก ขี้งอน เป็นแฟนซุปตาร์มันไม่ง่ายเลย แต่พี่ก็รู้ทันแล้วก็พยายามทำให้น้องรู้สึกดีขึ้นตลอด บั่บ โอ๊ยยยยย ชอบมากๆค่ะ มันไม่ใช่แค่หวานกะเอาให้ตาย แต่มันมีความใส่ใจ ความรักที่แท้ทรู ฮือออออ ไม่ไหวหล่าววววว ใจชุ้นนนนน /เอาออกซิเจนครอบหน้า



    ทำไมน้องอ้อนขนาดนี้ อ้วนแล้วยังอ้อนแบบนี้ก็ได้เหรอ /โดนปีกเพนกวิ้นตีเข้าหน้า แงงงงงง ขนาดพิแบคกลับห้องไปแล้วยังห่วงหาตลอด ก็ย้ายไปนอนกับพี่เค้าก็สิ้นเรื่อง โวะะะะะ ไปๆมาๆทำไหมมมมม อิอิ โอ๊ยยยยย แล้วก็ๆๆๆๆๆ บอกรักกันได้บั่บ วี้ดดดดด ฟเดสเวด้ๆนพืเนห้ดส่หนๆือยกๆ่สแสห เกลียดตอนอิพี่บอกสุดเลย เรียกร้องความสนใจม๊ากกกกก 55555 ส่วนคยองก็มาแบบหื้มมมมม เป็นพิแบคนี่คงจับกดไปแล้วนาคาาาาา ทำไมน่ารักเบอร์นี้ วี้ดๆๆๆๆๆ จัยยยยย ป๋าขาาาาา จัดทั้งชุดนักเรียนสักทีสิคะป๋าาาาา 55555 /โดนแบนออกจากฟิค



    รออ่านตอนหน้านะคะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ค่า~!



    ปล. ไม่อยากให้จบเลย แงงงงงง อยากดูเค้าหวานกันเยอะๆค่ะ นี่ฉีดวัคซีนป้องกันเบาหวานเรียบร้อยล้าว 55555 #แบบนี้ก็ได้เหรอม
    #599
    0
  21. #598 Lovelove (@yineny) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:43
    งื้อออออออ น้ำตาลในเส้นเลือดขึ้นนน
    #598
    0
  22. #597 nnanwrsrr (@nnanwrsrr) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:29
    ละมุนนน~
    #597
    0
  23. #596 Sherlock_KG (@Sherlock_KG) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 08:18
    สงสารจงแดอ่ะ เห็นเขาหวานกันมากมายก็กลายเป็นโสดแล้วพาลซะงั้น 5555
    #596
    0
  24. #595 boom_yasumin (@boom_yasumin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 07:26
    โอ้ยยยยย เบาหวานขึ้นตาาาา
    #595
    0
  25. #594 haneulee (@haneulee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 07:10
    เขาน่ารักกันมากเลยอะ ??????
    #594
    0