Fic Babysitter [Omegaverse] : baekdo

ตอนที่ 2 : B A B Y S I T T E R 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

BABYSITTER ตอนที่1

สามชั่วโมงก่อนหน้านั้น..

"ไม่เอาน่า เลิกทำเเบบนี้สักทีคยองซู เดี๋ยวพวกอัลฟ่ามันก็จับได้หรอก"


เเพจูฮยอนคว้ามือคยองซูทิ้งลงข้างลำตัวก่อนจะเอ็ดชุดใหญ่ เด็กหนุ่มอายุอ่อนกว่าเธอไม่กี่ปีกำลังยกเเขนเสื้อตัวเองขึ้นมาดมฟุดฟิดกระพือเสื้อพิสูจน์กลิ่นแปลกตามตัวจนทำให้เสียบุคลิกไปหมด


ปกติด้วยนิสัยไม่ใช่เเบบนี้นี่นา ว้าวุ่นเกินไปเเล้ว


"ผมก็ต้องระวังตัวเองไว้ก่อนสิ"

"ลำบากใจมากไม่ทำก็ได้นะคยองซู"


คนอายุน้อยกว่าเหลือบตามองคนใกล้ตัวก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบ


"ทีชานยอลยังทำงานกับพวกนั้นได้เลย ยังไงเราก็ฉีดยาต้านสลับกินมาตั้งนานเเล้ว ไม่มีใครรู้หรอก พี่ไม่ต้องกังวล เพื่อพี่ผมทำได้"


"เเต่พี่ก็ชอบเราไม่ได้อยู่ดีนะ รู้ใช่ไหม"


คำถามตรงไปตรงมาทำเอาคนฟังเเอบหน้าชาอยู่เหมือนกัน คยองซูยกยิ้มอย่างอ่อนเเรงก่อนจะพยักหน้าเบาๆเพราะเขาเข้าใจมาตลอด

ผมไม่ได้หวังให้พี่มาชอบเสียหน่อย..เเต่เพราะโลกมันไม่เเฟร์สำหรับเราไง ทำไมคนเเบบเราถึงไม่มีสิทธิ์เท่าเทียมคนอื่น


การปรากฏตัวของไอรีนหรือเเพจูฮยอนเมื่อเกือบ6ปีก่อนส่งผลต่อความรู้สึกของเขาทันทีที่ได้รู้จักกัน ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวยเเล้วก็จิตใจดี มองโลกในเเง่ดีตลอดถึงเเม้จะถูกทำร้ายร่างกายเเละจิตใจมาอย่างสาหัสก็ตาม

ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรต้องเจ็บปวด ไม่ควรเลยจริงๆ


"ผมออกไปก่อนเวลานัดสักหน่อยดีกว่า ดูเเลตัวเองนะครับ"



▲ B A B Y S I T T E R ▼



ปัจจุบัน..

"นั่งลงสิ"


คยองซูโค้งศีรษะให้ตามมารยาทก่อนจะนั่งลงหลุบตามองต่ำลงเล็กน้อยหลีกเลี่ยงการปะทะกันตรงๆจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกได้ว่าเป็นภัยคุกคามต่อทุกคนที่เป็นเหมือนเขา


พวกคุณคิดถูกเเล้ว..ผมไม่ใช่เบต้า


พวกเราถูกบีบบังคับให้ต้องใช้ชีวิตอยู่ในจุดต่ำสุดของสังคมโดยไม่มีทางเลือกด้วยซ้ำ ต้องดิ้นรนทำทุกวิถีทางเพื่อถีบตัวเองขึ้นมาอีกขั้นเผื่อว่ามันจะทำให้เราพอมีโอกาสบ้าง


ยังดีที่มีโอเมก้าบางคนที่โชคดีกว่าได้เกิดในตระกูลร่ำรวยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือบ้าง ทั้งยาคุมกำเนิดทั้งยาต้านฮีทสารพัดสิ่งบรรเทาไม่ให้พวกเขาตกอยู่ในช่วงฟีโรโมนพลุ่งพล่านทรมานนั่นอีกซักพักใหญ่


อย่างน้อยในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างเหมือนกัน


การใช้ยาในปริมาณสูงกว่าปกตินิดหน่อยนั้นช่วยให้เราหลายๆคนใช้ชีวิตง่ายขึ้น ตัวอย่างไม่ไกลตัวเลย ปาร์คชานยอล รายนั้นตีเนียนทำงานรวมกับพวกเบต้าอยู่ในโรงเเรมของตระกูลอู๋นู่น ป่านนี้ยังไม่มีใครระเเคะระคายเลย


"ผมชอบกลิ่นเเบบนี้"


เเบคฮยอนก้มมองลูกชายนั่งมองว่าที่พี่เลี้ยงคนใหม่ดวงตาเป็นประกายเหมือนเจอของเล่นถูกใจอะไรอย่างนั้นก็ยกยิ้มเอ็นดู เห็นทีลูกไม้จะตกไม่ไกลต้นเสียเเล้วมั้งเเบบนี้


"....."


สิ่งมีชีวิตตัวเล็กในบทสนทนาไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกพูดถึงอยู่ ในหัวคิดอะไรถึงได้ทำตัวล่องลอยขนาดนั้น

จมูกคมสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งโดยไม่ให้ผิดสังเกตนักก่อนจะพยักหน้าให้ลูกชายเป็นการตอบรับคำบอกเล่าจากมาร์คลีกลายๆ


นี่ถ้าไม่ติดต่อไว้ก่อนหน้านั้นเเล้วการเจอกันครั้งเเรกในสภาพเเบบนี้เขาคงปักใจเชื่อไปเเล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้ต้องเป็นพวกโอเมก้าเเน่นอน


ทั้งรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณติดไปทางน่าทะนุถนอมอะไรทำนองนั้น เเต่ในเมื่อพวกคนในระดับนั้นยังขยาดหวาดกลัวอยู่ก็เป็นไปได้ยากที่จะกล้าเข้ามาหาพวกเขา


"เธออายุเท่าไหร่"


นั่งเงียบอยู่พักนึงเลยต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถามเองเพื่อเปิดบทสนทนาทั่วไปให้พอได้ทำความรู้จักกันคร่าวๆ


"23ครับ"

"...."

"ผมจะได้เริ่มงาน.."

"เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้ประเมินเธอซักอย่าง"


ดวงตากลมโตกลอกเลิ่กลั่กทันทีที่อยู่ๆความกดดันเหมือนในตอนเเรกมันวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ จู่ๆใครบางคนก็ขยับตัวลุกขึ้นเดินผ่านเขาอ้อมไปด้านหลังก่อนที่คยองซูจะรู้สึกเย็นไขสันหลังวาบขึ้นไปถึงหัว


เขามองอยู่..นั่งหันหลังให้เเบบนี้ยังรู้สึกเลยว่าคนเเปลกหน้ากำลังจ้องมองเขาอยู่


"พี่ทำอาหารเป็นรึเปล่าฮะ"


เสียงของเด็กน้อยเอ่ยถามขึ้นมาดึงสติของคยองซูกลับมาก่อนจะเตลิดหนีทำความเเตกไปซะก่อน ดวงตากลมใสเหลือบมองน้องมาร์คเเล้วพยักหน้าเป็นคำตอบ


"เธอควรจะตอบเขาเป็นคำพูดเเทนภาษากาย ถ้าทำงานที่นี่เธอจะได้อยู่กับเด็กมากกว่าฉัน"


น่าขนลุกชะมัด..นี่คือการประเมินงานของเขารึไงกัน ไม่ว่าผมจะทำอะไรเหมือนผู้ชายคนนั้นคอยจ้องมองอยู่ตลอดเวลา


"ครับคุณเเบคฮยอน"

"....."

"ทำมื้อเช้าให้ทานหน่อยได้มั้ยฮะ"

"มาร์ค เรามีเเม่บ้านนะ"

"พี่เลี้ยงต้องดูเเลผมต่อจากพ่อไม่ใช่หรอฮะ"


คยองซูมองเด็กชายเงยหน้าคุยกับคนเป็นพ่อก่อนจะใช้โอกาสนั้นทำคะเเนนทันที

"ในส่วนของคุณหนูมาร์คผมยินดีทำให้ทุกอย่างครับ จะได้เรียนรู้กันด้วย"


เเบคฮยอนมองดูผู้จะเข้ามาเป็นส่วนนึงในชีวิตลูกชายหันมาตอบด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังถึงได้เงียบไป


"พ่อฮะ"

"งั้นวันนี้ทดลองอยู่กับเขาก่อน ไว้ฉันจะตัดสินใจอีกที"

"ขอบคุณครับ"



▲ B A B Y S I T T E R ▼



17:36

แกร่ก..


คยองซูหันกลับมามองตามเสียงที่ได้ยินก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนของเด็กในความดูเเลที่ตอนนี้เจ้าของห้องนอนหลับไปเเล้วเรียบร้อย


"....."


เเบคฮยอนเดินเข้าไปข้างในเหมือนทุกครั้งเเต่วันนี้คนเข้ามาใหม่กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการก้าวขาถอยหลังเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง


เด็กนี่ทำตัวน่าสงสัยตั้งเเต่ตอนเเรกที่เจอกัน ท่าทางเเบบนี้พฤติกรรมที่เเสดงออกถึงการระมัดระวังตัวเกินเหตุผิดวิสัยของพวกชนชั้นกลางมันทำให้เขาเเครงใจ


"มีอะไรรึเปล่าครับ"


คยองซูปล่อยมือที่ประสานกันทิ้งลงข้างตัวเตรียมพร้อมรับมือกับใครบางคนที่อยู่ๆก็เปลี่ยนเป้าหมายจากลูกชายกลายเป็นเขาเสียได้

ร่างสูงสมส่วนหมุนตัวกลับไปหาคนตากลมก่อนที่คยองซูจะเริ่มก้าวขาถอยหลังรักษาระยะห่างเอาไว้ตามสัญชาตญาณของตัวเอง

ิเเละนั่นคือจุดเริ่มต้นของสงครามปั่นประสาทขนาดย่อมๆ


เมื่อคนนึงเริ่มถอยอีกคนที่มีสัญชาตญาณของนักล่าเต็มเปี่ยมก็เดินหน้าต้อนเหยื่อให้จนมุม เเละเเน่นอนว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง


"คุณครับ ดะ เดี๋ยวก่อน.."


เเบคฮยอนก้มมองสองเเขนเล็กที่ใช้ดันหน้าอกเขาเอาไว้พร้อมกับมือทั้งสองข้างกำหมัดเเน่นเเต่ไม่ได้มีท่าทีจะตอบโต้อะไรมากกว่านั้น


"...."


เเผ่นหลังช่วงเอวเล็กชนเข้ากับโต๊ะหัวเตียงเรียบร้อยเเล้วนั่นก็เเปลว่าหมดทางหนีโดยสิ้นเชิง สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนจากโคมไฟใกล้ตัวชัดเจนพอๆกับเสียงหัวใจเต้นรัวของตัวเอง


อันตราย..


เพราะยืนอยู่ในจุดที่มีเเสงสว่างมากกลายเป็นว่ามันทำให้คยองซูมองเห็นการกระทำทุกอย่างของว่าที่เจ้านายอย่างชัดเจนจนเริ่มหวั่นใจ

รู้ว่าพวกอัลฟ่าไม่น่าไว้ใจ เเต่เขาคงประมาทเกินไปถึงได้ปล่อยตัวเองให้ถูกไล่ต้อนเเบบนี้


เขาทำเเบบนั้นอีกเเล้ว ระยะห่างที่มีทำให้ผมได้ยินเสียงลมหายใจของเขาอย่างชัดเจนจนน่าขนลุก เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อบางสิ่ง


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันที่จู่ๆก็เหมือนว่าร่างกายมันกำลังจะต่อต้านอะไรบางอย่างอยู่ข้างในโดยที่ผมก็ไม่ทันได้ระวังตัว


แป่ก!

พรึ่บ!

เเบคฮยอนเอื้อมมือกดปิดโคมไฟข้างตัวอีกคนก่อนที่้เเสงสว่างจะหายไปเเล้วถูกความมืดสลัวเติมเต็มเข้ามาเเทนเพราะวันนี้ฝนตกหนักบรรยากาศเลยครึ้มผิดปกติ


ผ้าม่านสีเข้มรูดปิดทางเข้าออกเเสงจนหมดก็ยิ่งไปกันใหญ่ เพียงเท่านั้นคนตัวเล็กตรงหน้าเขาก็หลุดเสียงหอบหายใจออกมาอย่างควบคุมไม่ได้


โดคยองซูทนความกดดันจากคนอื่นได้ เเต่ไม่ใช่กับพวกอัลฟ่า..

ไม่อยากยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัว เขาฉลาดมากกว่าที่ผมประเมินเอาไว้เสียอีก


"เธอเป็นเบต้าที่ให้ความรู้สึกเหมือนพวกโอเมก้าจริงๆ โดคยองซู"

"ผมไม่ใช่.."

"....."

"เลิกประเมินผมสักที ผมไม่ชอบให้ใคร.."


คยองซูหยุดพูดลงไปเสียดื้อๆก่อนจะตกอยู่ในสภาวะคลำหาเสียงตัวเองไม่เจอเมื่อคนตัวโตกว่าเดินหันหลังกลับออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รอดเเล้ว..ความรู้สึกเหมือนโดนเชือกรัดคอไว้เเล้วมันค่อยๆคลายตัวออกถึงได้โอกาสรีิบกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดเสียยกใหญ่


้เเบคฮยอนได้ยินเสียงอีกคนยืนหอบเเฮ่กตลอดเวลาที่เดินออกมาจนพ้นห้องลูกชาย ดวงตาเรียวเล็กกลอกไปมาให้เวลาคิดชั่งใจก่อนจะหันกลับไปมองใครบางคนที่พึ่งพาตัวเองเดินพ้นประตูออกมา

"ตกลงฉันจ้างเธอ"

"ครับ?"

"ในเมื่อบอกว่าตัวเองไม่ใช่..ก็อย่าไปทำท่าทางเเบบนั้นกับใครอีก"

"...."

"ถ้ามีคนเข้าใจผิด คนที่จะเดือดร้อนคือเธอ"



▲ B A B Y S I T T E R ▼



"นายได้กลิ่นฉันมั้ย ฉันใช้ยาเเถมพรมน้ำหอมเเล้วนะมันไม่ช่วยเลยหรอ"

มินซอกยกมือนวดขมับเเล้วมองคยองซูยกเเขนเสื้อดมอีกรอบพร้อมกับยกเครื่องดื่มร้อนๆขึ้นจิบพยายามเคลียตัวเองให้ไวก่อนจะถึงเวลากลับบ้าน


เสียความมั่นใจหมดเลยทุกอย่าง ซ้ำยังรู้สึกกดดันมากด้วย ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมารับรองว่าเขาต้องตายเเน่ๆ


"นั่งตรงนี้ไม่ได้กลิ่นนาย เเต่ได้กลิ่นน้ำหอม"

"งั้นใกล้ๆเลย เช็คให้หน่อย"


แปร๊บ..


เกิดอาการช็อตนิดหน่อยตอนที่เพื่อนสนิทเอาจมูกเเตะลงตรงซอกคอเขาก่อนจะรีบใช้มือถูลบความรู้สึกเเปลกๆออกไปพลางฟาดเเขนมินซอกไปทีนึง


"พอใจยัง"

"แล้วมันได้กลิ่นมั้ยอ่ะ"

"บางเบามากๆ เเทบกลืนไปกับกลิ่นน้ำหอมเลย"

"ฉันเพิ่มปริมาณยาดีมั้ย"

"ใช้เกินพอดี เกิดร่างกายดื้อยาขึ้นมาจะยาเเพงเเค่ไหนก็จะต้านธรรมชาติของนายไม่อยู่"


คยองซูถอนหายใจออกมานึกหวั่นๆหวิวในอกทุกครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นนั่น ไม่เห็นชานยอลบอกเลยว่าพวกอัลฟ่าน่ากลัวขนาดนี้

หรือมันไม่เกี่ยวกับเรื่องลักษณะนิสัย เขาอาจจะถึงคราวซวยไปเจอกับตัวอันตรายกว่าคนอื่นรึเปล่านะ


"มองนายตอนนี้สิ ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าเป็นโอเมก้า"

"ก็ใช่ไง.."


ตอบเสียงอ่อนก่อนจะทำหน้าซึมเเล้วจ้องมองเพื่อนสนิทที่คอยให้คำปรึกษาทุกอย่างกับเขามาตลอด มินซอกเป็นเบต้าที่วิเศษที่สุดในชีวิตคยองซู


"พ่อเเม่ว่ายังไงบ้างที่นายออกมาทำงาน"

"ฉัน.."

"สารภาพมาซะดีๆ"

"ฉันโกหกว่าไปทำงานกับชานยอลน่ะ"

"คยองซู"

"ฉันสงสารพี่ไอรีน"

"สงสารตัวเองเถอะ นั่นอัลฟ่านะ"

"......"

"ถ้าผู้ชายคนนั้นรัทขึ้นนายตายเเน่คยองซู พวกอัลฟ่าไวต่อกลิ่นนะ เขาอาจได้กลิ่นนายชัดกว่าฉันก็ได้"


ไม่อยากจะพูดเเบบนี้หรอกนะ เเต่ขนาดแพจูฮยอนยังถูกเฉดหัวไล่ออกมาเเล้วโดคยองซูจะเหลืออะไร เพื่อนเขากำลังเเกว่งเท้าหาเสี้ยน เป็นคนนอกเเท้ๆยังเอาตัวไปพัวพันกับสายเลือดคนอื่นอีก


"ฉันกลัวนะ ไม่พูดเเบบนี้ดิ"

"กลัวก็ถอยออกมา ไม่ทำเเบบนี้มันเสี่ยง"

"พี่ไอรีนแค่อยากติดต่อกับลูกชาย"

"รู้สึกดีกับสงสารเเยกกันให้ขาดนะ นายต้องทำขนาดนี้หรอวะ"

"ไม่รู้สิ ฉันเเค่อยากช่วย"

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปส่งนาย เขาจะได้ไม่สงสัยว่านายเเตกต่าง"


ยอมเเพ้ก็ได้วะ เพราะคนพวกนี้เข้าใจความรู้สึกของกันเเละกันเป็นอย่างดี การถูกกดขี่ ขมเหงต่างๆนาๆมีให้ฟังตลอด ไม่มีใครเเยเเสก็ต้องดูเเลปกป้องกันเองไม่ใช่เเค่คยองซูกับไอรีน

เเต่หมายถึงพวกโอเมก้าทุกคน..



▲ B A B Y S I T T E R ▼



"อย่าเเสดงออกว่ากลัวให้พวกนี้เห็น เราไม่กลัวว่าจะถูกทำร้าย เราเเค่มาทำงาน"


คยองซูควบคุมลมหายใจตั้งสติตัวเองให้เข้าที่เข้าทางพร้อมกับประสานมือเข้าด้วยกันก่อนจะมองประตูตึกสูงขนาดใหญ่ตรงหน้าด้วยความประหม่า

"ขอบใจนะมินซอก"

"อืม"


ตอบกลับเบาๆก่อนจะเดินดุ่มๆเข้าไปกดออดหน้าประตูเเทนพี่เลี้ยงตัวจริงไปเสียเลย อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนที่ทำเพื่อนเขาสติเเตกได้มันจะสักเเค่ไหน


"มินซอกทำอะไรของนายเนี่ย!"

"อยากเห็นเจ้านายของนายไง"

"มีธุระอะไรกับฉัน"


คยองซูยืดตัวตรงอัตโนมัติก่อนจะหันกลับไปมองต้นตอของเสียงจากด้านหลังก็เห็นร่างสูงยืนอุ้มถุงกระดาษใบนึงไว้ด้วยเเขนเพียงข้างเดียว


มินซอกมองคนเข้ามาใหม่สลับกับเพื่อนสนิทก่อนจะเเอบหยิกหลังไอ้คนชอบหาเรื่องใส่ตัวเบาๆให้ตั้งสติเลิกทำหน้าเลิ่กลั่กได้เเล้ว


มันจะรอดรึเปล่า..เบต้าที่ไหนเขากลัวพวกอัลฟ่ากันวะ


"ผมช่วยครับ"


คยองซูยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือก่อนจะใช้สองเเขนกอดถุงกระดาษไว้เเนบอกเเล้วหันไปยิ้มให้มินซอกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ว่าไง มีอะไร"

"ไม่มีอะไรครับ ผมเเค่อยากรู้ว่าคยองซูมาทำงานที่ไหนกับใครเท่านั้นเอง ขอโทษที่เสียมารยาทด้วยครับ"


มินซอกตอบคำถามกลับไปด้วยท่าทีผ่อนคลายเพราะไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล ต่างจากอีกคนเหลือเกิน เห็นหน้านิ่งๆเเบบนั้นสังเกตดีๆเหงื่อก็เเอบซึมเหมือนกันนั่นเเหละวะ


"....."

"ไปนะคยองซู มีอะไรโทมาล่ะ"

"อือ"

"ขอตัวนะครับ"


เเบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไรต่างคนต่างเดินเเยกกันไปคนละทางส่วนคุณพี่เลี้ยงเด็กน้อยก็ต้องเเอบถอนหายใจเบาๆเเต่สายตายังคงจ้องมองเเผ่นหลังกว้างเเทบตลอดเวลา

แกร่ก


คยองซูเดินตามเจ้านายเข้าไปข้างในก่อนจะสอดสายตาหาเเม่บ้านที่ว่าเเต่ก็ไม่เห็นใครเลยนอกจากพวกเขาสองคน


"เเม่บ้านไม่อยู่หรอครับวันนี้"

ถามไปตามที่คิดก่อนจะเห็นอีกคนหยุดเดินเเล้วหันกลับมาดึงถุงกระดาษคืน

"เดี๋ยวฉันจะคุยกับเธอทีหลัง"


คนตัวเปล่ามองโล่กำบัง(ถุงกระดาษ)ที่เคยอยู่ในมือตอนนี้ถูกเจ้านายเเย่งไปถือเองก็ไม่รู้จะเอามือไว้ที่ไหน เมื่อวานว่าอึดอัดเเล้ว วันนี้ยิ่งคูณสามสี่ห้าเข้าไปใหญ่


"ไปดูเเลลูกชายฉันก่อน ปลุกเขาอาบน้ำ ส่วนเธอมีหน้าที่จัดเตรียมเสื้อผ้าไว้เเล้วออกมาทำอาหารเช้า เราจะคุยกันระหว่างนั้น"


รออะไรล่ะ โอกาสมาเเล้วก็ไปสิ

เข้าทางเลยทีนี้ ให้ผมไปอยู่ดูเเลเด็กยังดีกว่าต้องทนกดดันอยู่ใกล้เขาเลย



▲ B A B Y S I T T E R ▼


"หน้าที่ของเธอเเต่ละวันก็ประมาณนี้ สงสัยอะไรอีกรึเปล่า"

"เข้าใจเเล้วครับ"


คยองซูวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะกินข้าวก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออกเงยหน้ามาอีกทีก็เห็นว่าสายตาดุจคมมีดของเขาจ้องมองอยู่ตั้งเเต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ให้ตายสิ..


"เเม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดตอนเช้ามืดของทุกวันเเล้วจะกลับบ้านหลังใหญ่ ที่นีเเค่ที่พักในวันทำงานของฉัน"

"ครับ"

"วันหยุดฉันกับลูกจะกลับบ้านเเละเธอต้องไปด้วย"

"ครับคุณเเบคฮยอน"


สรุปสั้นๆคือต่อจากนี้เป็นต้นไปเขาต้องดูเเลคุณหนูมาร์ครวมไปถึงอาหารทั้งสามมื้อด้วย เวลา09:00น.จะมีครูพิเศษเข้ามาสอนหนังสือให้กับเด็กระหว่างเรียนนั่นคือเวลาว่างของเขา


"พ่อฮะ"

"มาทานข้าวสิลูก"

"พี่เลี้ยงคยองซู"

"ครับคุณหนู"

"ให้พี่เค้าเรียกน้องมาร์คได้มั้ยฮะพ่อ"

"เรียกคุณหนูดีเเล้ว"


คยองซูไม่เเปลกใจกับคำตอบที่ได้ยินผ่านหูเลย คนพวกนี้ขีดเส้นเเบ่งเเยกคนอื่นๆชัดเจนเสมอ อัลฟ่าเหนือกว่าใครในโลก มิตรภาพระหว่างเบต้ามีน้อยมากหลุดลอดมาทีคงจะเป็นพวกเบต้าที่เกิดมามีหน้ามีตาในสังคม เเล้วผมล่ะเป็นใคร เเค่ลูกจ้าง..


"ทำไมละฮะ"

"ทานข้าวได้เเล้วมาร์คลี"

"ฮะ"

"ส่วนเธอ..ตามฉันขึ้นมา"

"ครับ คุณเเบคฮยอน"


TBC.

#BDBBST


สาหัสมากกกก ไม่คิดว่ามันจะเขียนยากขนาดนี้ จะจบมั้ยหนอ 55555
ยังใหม่มากสำหรับเเนวนี้ ขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ

ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ คอมเม้นให้กำลังใจเเละฝากเเฮชเเท็กด้วยน๊า #BDBBST ทวิตด้วยจ้า  @BlackO_cean (ชริน)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

720 ความคิดเห็น

  1. #697 xkjdndnccn (@xkjdndnccn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 12:42
    ชั้นยังงงอยู่เลยว่าคยองซูกับไอรีนนี่ความสัมพันธ์คืออะไรยัง:-D
    #697
    0
  2. #346 wtt_waris (@wtt_waris) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 19:28
    น้องมาร์คเป็นลูกของไอรีนหรอ.. น้องซูสู้ๆนะฮับ!
    #346
    0
  3. #196 MYCUTEBOY0112 (@hanami_jelly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 19:31
    ทำไมลูกไอรีนมาอยู่กับแบคฮยอนอ่ะ ??
    #196
    0
  4. วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:49
    สรุปตามที่เราเข้าใจคือ มาร์คลีเป็นลูกของไอรีน และคยองซูชอบไอรีนเลยมาช่วย แล้วไอรีนกับแบคฮยอนหล่ะ?

    อยากจะบอกว่าพี่แบคน่ากลัวมากกก เป็นห่วงน้องกลัวความลับแตกเลย
    #147
    0
  5. #67 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 22:56
    อึ้งมากกกก น้องชอบพี่ไอรีนและอยากช่วยพี่เค้า พี่แบคดูน่ากลัวๆ
    #67
    0
  6. #57 Zrenn (@janenistra) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 17:24
    สู้ๆคับคุนไรท์ สนุกมากๆเลย
    #57
    0
  7. #52 mobic (@mobic) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:14
    ลูกไอรีนคือมาร์คหรอ?? แล้วแบคฮยอนเป็นอะไรกับไอรีน แล้วน้องทำไมต้องปลอมตัวเข้ามาอีก สงสัยหมดเลยตอนนี้
    #52
    0
  8. #30 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 16:25
    หนูอย่าโป๊ะแตกนะลู้กก น้องก็ตัวน้อยตะเล้กอะ แงงง
    #30
    0
  9. #26 bbaekkhyunn (@bbaekkhyunn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 07:25
    น้องจะรอดมั้ยยยย
    #26
    0
  10. #23 MonAing (@monaing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 06:48
    หนูลูกกกกก กลัวจะโป๊ะจังเลยยย แงงงงง
    #23
    0
  11. #16 JIDHPA (@JIDHPA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:01
    ไรท์ค่ะ ขอเปลี่ยนสรรพนานที่แบคเรียกคยองซูจากเธอเป็นนายได้ไหมคะ อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆตะหงิดๆค่ะ ถ้าเปลี่ยนได้จะ very good มากค่ะจะได้อรรถรสขึ้นมาเยอะมากค่ะ แต่ถ้าไรท์เปลี่ยนไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะเราอ่านเหมือนเดิม555555 เราหน้าด้านค่ะ
    ปล. กลัวแบคค่ะ กลัวว่าจะกลับไปหาไอรีน ผ๊าม! หยอกๆ สู้ๆค่ะไรท์
    #16
    1
    • #16-1 BlackO_cean (@MYROSITA) (จากตอนที่ 2)
      13 มิถุนายน 2562 / 00:40
      งุยย คงเป็นเพราะเราอยากได้ฟีลเเบบ พี่เค้าอายุมากกว่าเลยให้เรียกเธอเพราะน้องเด็กกว่างี้ เขียนจนติดนิสัย ยังไงเรื่องหน้าถ้ามีโอกาสจะปรับปรุงให้นะคะ เราเขียนมาหลายเรื่องเห็นไม่มีใครทักเลยปล่อยเบลอมา ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำนะคะ ไรท์เเค่เอ็งลูน้องหมูมากไปหน่อย 5555
      #16-1
  12. #15 krisyeol-baekdo (@krisyeol-baekdo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 13:36
    กลัวแทนน้องอ่ะ อิพี่นิ่งมากกกกกกกกก
    #15
    0
  13. #13 Kyunsooooo (@Kyunsooooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:51
    กลัวพี่แบครุ้น้องจะโดนอะไรมั้ยยยอะฮรื่อ
    #13
    0
  14. #12 Benz_BD412 (@benzlovely-girl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:53

    นี่ถ้าโดนพี่แบคกดดันแบบนี้บ่อยๆคงไม่รอดอะ

    #12
    0
  15. #11 lionlee (@lionlee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 06:59
    น้องงงจะรอดมั้ยเนี่ย ทำไมไอรีนคือแม่อะละถ้าพี่แบคจับได้น้องจะแย่มั้ยเนี่ย
    #11
    0
  16. #10 ลูกเรือพี่แบค (@aordy91) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 03:08
    สู้ๆค่ะไรท์
    #10
    0
  17. #9 Jantarasut (@Jantarasut) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:17
    อย่าให้โดนจับได้นะ
    #9
    0
  18. #8 Joker_King (@kingking_123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:06
    ไม่ไหวเลยจ้าน้องง ทำไมอ่ะไอรีนเป็นแม่น้องมาร์ครึว่ายังไงคะ ฮื่ออออ
    #8
    0
  19. #7 Love exo bf (@loveexo1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:42
    งุ้ยย น้องจะโดนจับได้เมื่อไหร่เนี่ยยย ดูกดดันตอนอยู่กับพี่แบคทุกทีเลยยย5555555 สู้เขาคยองซู
    #7
    0