Fic Babysitter [Omegaverse] : baekdo

ตอนที่ 4 : B A B Y S I T T E R ตอนที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

Babysitter 3



"ทำไรอ่ะ!"



คนตัวเล็กสะดุ้งตัวโยนก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของเขายืนเเอบอยู่หลังประตูเเล้วมองกลับมาด้วยสีหน้าเเปลกๆ 


ก็เเหงล่ะ ปาร์คชานยอลชอบใส่ใจเรื่องของคนอื่นมากเกินไป นี่ถือว่าเปรียบเทียบเบาสุดๆเเล้วนะ



"อย่าทำให้ตกใจได้ไหม"


"เเล้วนายจะทำอะไร ยาต้านเราต้องฉีดอีกทีอาทิตย์หน้านะ"


"......"


"มินซอกคิดถูกจริงๆที่บอกให้ฉันจับตาดูนาย"


"ไม่ได้ทำเเบบนี้บ่อยๆหรอกน่า ช่วงเเรกฉันควบคุมร่างกายตัวเองไม่ค่อยได้"


"ทำไม อยู่ใกล้เจ้านายเเล้วฮีทหรอ?"


"จะบ้าหรอ! ไม่ใช่.."


ชานยอลหัวเราะร่วนพร้อมกับหยิบขวดยาต้านกับเข็มฉีดยาใส่กลับเข้าไปในตู้กระจกเหมือนเดิมจัดการล็อคให้เสร็จสรรพก่อนจะดึงลูกกุญเเจยัดใส่กระเป๋าตัวเองหน้าตาเฉย 


"ทำอะไร ของใครของมันสิ"


"ฉันกลัวนายทำเรื่องโง่ๆอีก"


"ชานยอล"


"กินยาต้านก็พอ ประหม่าก็หายใจเข้าลึกๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองเชื่อสิ"


ชานยอลตบไหล่เพื่อนตัวเล็กเบาๆก่อนจะหมุนตัวเดินหนีออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าใกล้เวลางานเข้าไปเเล้ว ส่วนอีกคนก็ทำได้เเค่ยืนทำหน้าหงอยพร้อมกับเงยหน้ามองตู้ยาด้วยความเสียดาย


รู้งี้ฉีดมันตั้งเเต่เมื่อคืนก็ดี..โดนยึดไปเเบบนี้เเล้วจะทำอะไรได้


คยองซูล้วงมือหยิบกระปุกยาในกระเป๋าสะพายเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับเปิดตู้เย็นหยิบน้ำดื่มมาหนึ่งขวดก่อนจะเทยาเม็ดสีฟ้าอ่อนลงบนฝ่ามือ


"ไม่ฉีดก็ได้"


เขย่าขวดเทยาลงบนฝ่ามืออีกเม็ดนึงเพิ่มจากปกติที่เขาควรจะใช้เพียงหนึ่งเม็ดต่อวันเท่านั้น รู้ว่าไม่ควรทำเเต่ก็เเอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ดี 


ไม่ได้กินเเบบนี้ทุกวันเสียหน่อย ไม่เป็นไรหรอกมั้ง


ร่างบางเดินออกมาข้างหน้าบ้านก่อนจะมองเห็นคนขับรถของเจ้านายยืนรออยู่ข้างรถคันเดิมที่เขาโดยสารกลับมาที่บ้านเมื่อคืนนี้ 


"ขึ้นรถเถอะครับคุณคยองซู"


"พี่ไม่ต้องเรียกผมคุณก็ได้ ไม่เป็นไร"


"เอางั้นหรอ"


"ครับ"


คยองซูมองคนขับรถประจำตัวเเบคฮยอนก่อนจะยกยิ้มบางๆเป็นการทักทายในตอนเช้าที่อากาศเเจ่มใสเเบบนี้ ดูจากภายนอกท่าทางอายุจะมากกว่าเขาไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ เเล้วไม่ต้องเดาด้วยว่าเขาจำกัดอยู่ในประเภทไหน 


พูดคุยกันระหว่างทางก็ได้ข้อมูลมาว่าเพื่อนร่วมงานเขาชื่อมินฮยอกเป็นคนขับรถให้คุณเเบคฮยอนในช่วงเวลางานก่อนจะกลับไปที่บ้านหลังใหญ่เหมือนทุกๆวัน


"ผมถามอะไรหน่อยสิ เรื่องคุณเเบคฮยอนน่ะ"


"อือ จะตอบเท่าที่ตอบได้นะ" 


"ทำไมคุณเเบคฮยอนไม่กลับไปอยู่บ้านตัวเอง คนรับใช้คอยดูเเลเยอะ เผลอๆไม่ต้องมีพี่เลี้ยงด้วย"


"....."


"ตอบไม่ได้หรอ?"


"อืม..คนในบ้านไม่มีใครพูดเรื่องนี้หรอก รู้เเค่ว่าคุณเเบคฮยอนอยากดูเเลคุณหนูมาร์คลีเอง"


อยากดูเเลเอง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่มีเวลาเนี่ยนะ? 


คยองซูมองตึกสูงสี่ชั้นตรงหน้าก่อนจะปลดเบลท์คาดลำตัวออกพร้อมกับลงจากรถเมื่อเขาเดินทางมาถึงจุดหมาย 


ก๊อกๆๆ 


รออยู่เเค่อึดใจเดียวก่อนที่ประตูจะเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งยืนใช้ผ้าขนหนูซับหน้าเเบบลวกๆอยู่ด้านหลังประตู 


"สวัสดีตอนเช้าครับเจ้านาย"


"ว่าไงนะ?"


สรรพนามเเปลกๆไม่ค่อยจะซ้ำกับวันก่อนเท่าไหร่หรอก เเต่เเบคฮยอนก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก สองขาก้าวถอยหลังกลับเข้าไปข้างในเเล้วนั่งลงจิบกาเเฟบนโต๊ะกินข้าวส่วนเด็กอีกคนก็เริ่มทำหน้าที่ของตัวเอง 


แกร่ก!


คนตัวเล็กเดินตรงดิ่งเข้าห้องนอนคุณหนูมาร์คลีเปิดผ้าม่านสีเข้มออกให้เเสงสว่างสาดผ่านเข้ามาข้างในก่อนจะมองเห็นเจ้านายตัวกระจ้อยนอนจมผ้าห่มอยู่บนเตียง 


"คุณหนูมาร์คลี ตื่นได้เเล้วครับ"


"....."


คยองซูเดินไปหยิบผ้าขนหนูพร้อมกับเสื้อผ้าชุดนึงกลับมาวางบนเตียงคุณหนูของเขาก็ยังคงนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก 


มองซ้ายเเลขวาก่อนจะทำทีเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายออกมากดเปิดกล้องถ่ายรูปเเล้วใช้จังหวะที่เด็กน้อยไม่รู้ตัวกดถ่ายภาพเอาไว้ 


เเช๊ะ!


รอยยิ้มเล็กๆยังคงทำให้ริมฝีปากอิ่มกลายเป็นรูปหัวใจอยู่ดี พี่ไอรีนคงรู้สึกดีไม่น้อยเหมือนกันนะถ้าได้เห็นลูกชายในตอนนี้ 


คยองซูมองรูปถ่ายของเด็กน้อยก่อนจะปิดหน้าจอลงพร้อมกับเงาสะท้อนภาพของใครอีกคนจากทางด้านหลังผ่านโทรศัพท์มือถือ


เฮือก!


"ทำอะไร"


"คุณเเบคฮยอน"


"ฉันถามว่าเธอทำอะไร" 


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ขนาดเขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเเบบนี้ เเต่รูปประโยคกลับกลายเป็นเหมือนเสียงตะคอกอะไรทำนองนั้น 


"ค คือว่า.."


เเบคฮยอนก้มมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความไม่เข้าใจ สิ่งที่เขามองเห็นเมื่อสักครู่มันหมายความว่ายังไงกันเเน่ ยิ่งคู่กรณีไม่ยอมตอบคำถามยืนอ้ำอึ้งเเบบนี้คิ้วเข้มๆก็เริ่มขมวดชนกันบอกเป็นนัยเเล้วว่าไม่ชอบ 


"ออกไป"


"คุณเเบคฮยอนครับ"


"บอกให้ออกไป"


มือเเกร่งคว้าข้อมือเล็กดึงลากให้เดินตามหลังมาก่อนที่คยองซูจะสะบัดเเขนหลุดกลับมาได้ 


"..."


เเบคฮยอนหันกลับมามองก่อนจะเริ่มใช้กำลังบังคับอีกฝ่ายให้ยอมทำตามที่ต้องการเเต่โดยดี กลายเป็นว่าตอนนี้คนเเรงเยอะกว่าใช้มือบีบต้นเเขนเล็กจนคยองซูหน้าเหยเก 


อัลฟ่าสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งกว่าใคร เหนือกว่าทั้งอำนาจฐานะหรือเเม้เเต่พละกำลัง มาเจอกับตัวจริงๆตอนนี้เขารู้เเล้วว่าไม่มีทางสู้ได้เเน่ๆ 


"ผมเเค่ถ่ายเก็บเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้จะเอาไปทำอะไรสักหน่อย"


"เเต่นั่นลูกชายฉัน"


"ขอโทษครับ"


"ถ่ายเก็บไว้ทำไม มีสิทธิ์อะไรถึงทำเเบบนี้"


"ผมไม่มีสิทธิ์ครับ ขอโทษครับ"


"....."


"ผมรู้สึกถูกชะตากับคุณหนูมาร์คเเค่นั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ถ้าคุณไม่สบายใจผมลบให้ก็ได้"


คยองซูก้มหน้าหลบหนีสายตาน่าอึดอัดนั่นก่อนจะกุมเเขนตัวเองเมื่อเริ่มจะทนเจ็บปวดไม่ไหว เขายังไม่คิดที่จะปล่อยมือด้วยซ้ำ เเรงกระทำยังไม่ลดลงเลยถึงเเม้ว่าตอนนี้ผมยอมเเพ้เเล้ว 


เเบคฮยอนเหลือบมองผ่านช่วงไหล่เเคบไปก็เห็นว่าลูกชายของเขานั่งซึมอยู่บนเตียงพร้อมกับจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ 


คยองซูก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเสมอเเละเเทบจะในทันทีที่ร่างกายหลุดจากพันธนาการโดยใครบางคนที่เเข็งเเรงกว่า หัวใจข้างในอกสั่นระรัวก่อนที่เเบคฮยอนจะเป็นฝ่ายเดินเเยกออกไปข้างนอกเเทน 


"พี่เลี้ยงคยองซู.."


"ครับคุณหนู"


พี่เลี้ยงเด็กยังคงมีรอยยิ้มให้เด็กน้อยเสมอ คยองซูเดินเข้าไปหาคนในความดูเเลก่อนจะเห็นว่ามาร์คลียื่นมือมาจับต้นเเขนเขาที่ยังโดนการกระทำรุนเเรงเมื่อครู่ทำร้ายให้รู้สึกอยู่ 


"เจ็บมั้ยฮะ"


"ไม่เลย ผมผิดเองครับคุณหนู"


"วันนี้ผมอยากกินขนมปังไข่ดาว เเล้วก็น้ำองุ่น"


"ครับ งั้นคุณหนูไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมให้" 


ส่งตัวเข้าห้องน้ำเสร็จก็จัดการส่งภาพถ่ายฝากไว้กับเพื่อนสนิทก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆลบการใช้งานเเอพทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 


พลาดเเล้วสินะ ถ้าไม่เคลียร์มีหวังได้ถูกเฉดหัวไล่ออกไปอีกรอบเเน่ๆ 



▲ B A B Y S I T T E R ▼



[มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ นายคิดมากไปเองรึเปล่า]


เเบคฮยอนนั่งมองเเก้วกาเเฟเย็นชืดตรงหน้าพร้อมกับฟังความคิดเห็นของเพื่อนสนิทที่กำลังทำให้การตัดสินใจของเขาผิดพลาด 


มันจะเป็นเเค่การวิตกกังวลไปเองจริงหรือเปล่า โอเซฮุนเป็นใคร ไม่เคยเจอลูกจ้างของเขาสักครั้งจะไปรู้อะไร? 


"ทำอย่างกับว่านายเคยเห็นเด็กนั่นงั้นเเหละ"


[อืม เห็นเเล้ว]


"เมื่อไหร่"


[เมื่อคืนนี้.. คนของฉันทำงานไวน่า อีกไม่นานนายคงได้คำตอบเเน่ๆว่าสิ่งที่นายกลัวจะเป็นจริงรึเปล่า] 


"...."


[พวกโอเมก้าสมัยนี้ปะปนมากับเบต้าเยอะเเยะไป โลกเปลี่ยนไปเเล้ว ตัวช่วยกดฟีโรโมนมีเกลื่อน]


"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ.."


แบคฮยอนลดโทรศัพท์มือถือลงเมื่อเห็นเด็กหนุ่มอีกคนเดินลงมาจากชั้นบนตั้งเเต่ไกลๆ ทำทีหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านทำเป็นหูหนวกตาบอดไปจนกระทั่งจมูกได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆฟุ้งอยู่ในอากาศ 


สองมือเล็กกำสมาร์ทโฟนส่วนตัวเเน่นก่อนจะโค้งศีรษะลงเพื่อรับผิดชอบการกระทำไร้มารยาทนั่นเเต่โดยดี ผมยอมรับผิดก็ได้ หวังว่ามันคงทำให้อะไรดีขึ้นนะ 


"ขอโทษครับคุณเเบคฮยอน ขอโทษที่เสียมารยาทเเล้วก็.."


"ช่างมันเถอะ คราวหลังขอเขาถ่ายดีๆอย่าทำตัวเป็นภัยคุกคามเเบบนั้น"


"ครับ?"


"ในเมื่อเธอบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็จะเชื่อ"


ง่ายไปหรือเปล่า.. ทำรุนเเรงกับเขาขนาดนั้นยังจะมาพูดว่าไม่เป็นไรอีกได้ยังไงเล่า 



หนังสือพิมพ์พับเก็บลงก่อนที่คยองซูจะเผลอสบตากับเจ้านายโดยไม่ได้ตั้งใจถึงอย่างนั้นร่างกายก็ยังมีปฏิกิริยาตอบโต้เหมือนทุกทีสิน่า อาการเสียววาบเย็นตามสันหลังขึ้นมาต้นเหตุไม่ใช่อื่นไกล 


สายตาของเขา.. ใบหน้าเรียบนิ่งเเต่เเววตากลับไม่ได้เเสดงออกอย่างนั้น 


เห็นทีการที่บอกว่าดวงตาไม่เคยโกหกนั่นคงเป็นความจริงที่ลบล้างไม่ได้ 


ใช่..บยอนเเบคฮยอนกำลังโกหก เขาไม่ได้เชื่อผมเลยจริงๆ 


"เเต่ถ้าวันไหนเธอใช้ความไว้ใจทำร้ายมาร์คลีไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม.."

"...."

"เธอจะได้รู้จักฉัน..ในเเบบที่ฉันไม่อยากใครได้รู้จัก"


ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ผมกำลังรู้สึกยังไงอยู่กันเเน่ คำพูดน่ากลัวนั่นทำเอาความมั่นใจของเขาสั่นคลอนไปหมดเเล้ว เขาไม่ได้เรียกร้องให้ผมลบรูปถ่ายนั่นออก เเถมยังอนุญาตให้ถ่ายภาพคุณหนูมาร์คอีก เจอเเบบนี้ใครจะกล้าทำอีกเป็นครั้งที่สองล่ะ 


ก้มหัวให้อีกทีเพราะอยู่ดีๆก็กลายเป็นคนน้ำท่วมปาก โดคยองซูไม่ได้โง่ไปซะทุกเรื่องหรอกนะ ผมยังประมวลผลคำพูดนั่นได้เองโดยไม่ต้องคิดอะไรให้เสียเวลา เขาไม่ได้ล้อเล่น..


"ไปทำหน้าที่ของเธอซะ วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัท 12:00 จัดอาหารกลางวันเผื่อฉันด้วย"


"ค ครับคุณเเบคฮยอน"


▲ B A B Y S I T T E R ▼


10:42


แก๊ก!


เเก้วน้ำผลไม้วางกระเเทกลงบนโต๊ะของว่างในห้องเรียนของมาร์คลีโดยที่เจ้าของผลงานไม่ได้เจตนารบกวนเจ้านายตัวน้อยเลยสาบานด้วยความจริงใจ 


มือเขาสั่นมากจนผิดปกติ อาการเเรกเริ่มที่เจ้าของร่างกายบอบบางรู้สึกมาได้ซักพักเเล้ว 


"พี่เลี้ยงคยองซู"


"ครับคุณหนู"


"เหงื่อออกเยอะจัง กลิ่นหอมมาถึงนี่" 


โอเค..สัญญาณเตือนใบเหลืองใบเเรกสำหรับวันนี้ ช่วงสายของวันทำงานวันที่สามของเขา 


"ผมไม่สบายนิดหน่อย ขอตัวซักครู่นะครับ"


คยองซูตอบปัดไปก่อนจะหยิบเเก้วเครื่องดื่มว่างเปล่าติดมือมาด้วย เสียงหายใจหอบถี่เเผ่วๆนั่นฟ้องอาการผิดปกติที่เกิดกับร่างกายเขาชัดเจนอยู่ไม่ใช่น้อย 


เดินพ้นประตูมาได้ไม่เท่าไหร่ก็เหมือนพึ่งวิ่งขึ้นลงตึกเเถวสี่ชั้นนี่นับครั้งไม่ถ้วน ไม่ถึงกับขาดใจตายขนาดนั้น เเต่ผมเหนื่อยจริงๆ


คนตัวเล็กเดินเกาะราวบันไดลงไปช้่าๆเลยไม่ทันได้สังเกตุว่ามีใครอีกคนยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างหลังอย่างโจ่งเเจ้ง 


ควับ!


คุณครูหนุ่มหันกลับไปมองเจ้าของฝ่ามือเเกร่งบนไหล่กว้างของตัวเองด้วยความตกใจก่อนจะเหลือบมองพี่เลี้ยงเด็กตัวเล็กเดินหายลับตาไปในส่วนของชั้นสองโดยสวัสดิภาพแล้ว 


"เอ่อ.."


"รู้สึกว่าจะยังไม่ถึงเวลาพักนะ"


"วันนี้ไม่ได้ทำงานหรอครับคุณเเบคฮยอน"


แกล้งถามปัดไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเเบคฮยอนตอนนี้ก็ยังคงตีหน้านิ่งไม่เเสดงอาการใดๆให้เห็นนอกจากยืนกอดอกมองครูสอนหนังสือลูกชายอย่างใจเย็น 


คิดว่าจับไม่ได้ไล่ไม่ทันหรือ เจตนาทิ้งหน้าที่เเล้วเดินตามพี่เลี้ยงเด็กที่สติไม่ครบร้อยออกมามันหมายความว่ายังไง


"เก็บของเเล้วกลับไปซะ"


"....."


"ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก"


คยองซูขมวดคิ้วเเน่นก่อนจะชะโงกหน้าออกมาจากในครัวเมื่อได้ยินเสียงซอยเท้าของใครบางคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาเเล้วก็เป็นครูสอนหนังสือของคุณหนูมาร์คลี


อ้าว..ไม่สอนหนังสือต่อเเล้วหรอ 


สงสัยเเต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร คนตัวเล็กกลับมาสนใจเเก้วน้ำในมืออีกครั้งก่อนจะดื่มมันเข้าไปเรื่อยๆหวังว่ามันจะบรรเทาอาการปั่นป่วนนี่ไปได้บ้าง 


เหงื่อออกขนาดนี้จะทำอะไรได้ นี่ก็ภาวนาให้เจ้านายของเขาอยู่เเต่ในห้องทำงานไปเลยทั้งวันไม่ต้องออกมา อย่ามาเจอกันในสภาพเเบบนี้ 


วูบ~ 


พระเจ้าช่วย..


"นี่เธอ.."


เเบคฮยอนเข้ามาจังหวะที่ร่างบางเสียการทรงตัวพอดีเลยต้องยื่นมือเข้าไปช่วยโดยที่อีกคนก็ไม่ได้ร้องขออะไรซักคำ 


"ไม่ครับ ผมเเค่เวียนหัวนิดหน่อย"


เเบคฮยอนมองร่างบอบบางล้มทรุดลงไปทั้งยืนก่อนจะรีบคว้าตัวพี่เลี้ยงเด็กในความดูเเลของเขาไว้พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่มีทางเลือก 

เกือบได้ล้มลงไปหัวกระเเทกพื้นให้ได้เเผลเเล้วไหมล่ะ 

เมื่อเช้ายังเห็นดีๆอยู่เเล้วเเท้ๆ พึ่งจะมาผิดสังเกตุเอาก็ตอนที่เขาได้ยินเสียงข้าวของในบ้านหล่นสลับกับที่เจ้าตัวเดินวกไปวนมาดูงงๆกับชีวิตตัวเองยังไงชอบกล


"พ่อฮะ คุณครูไปไหนเเล้ว"


คนอายุมากกว่าหันกลับไปมองลูกชายก่อนจะก้มลงช้อนตัวพี่เลี้ยงเด็กขึ้นมาไว้ในอ้อมเเขนพร้อมกับพยักหน้าเเทนคำพูดทุกอย่างเเล้วเดินตรงไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง 


ฟุ่บ~


มาร์คลียืนมองการกระทำของคนเป็นพ่อสลับกับพี่เลี้ยงคนโปรดด้วยความสงสัยก่อนจะยื่นมือไปเเตะหน้าผากมนเบาๆเหมือนที่พ่อชอบทำตอนเขาไม่สบาย 


"ตัวเย็นจังเลยฮะพ่อ"


"ไปหยิบหนังสือเรียนมาสิ เดี๋ยววันนี้พ่อจะสอนเอง"


"ฮะ!"


เเบคฮยอนมองลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนวิ่งหายลับตาไปก่อนจะหันกลับมาสนใจร่างไร้สติของใครบางคนบนเตียงในห้องรับรองพร้อมกับเท้าเเขนยันฟูกนอนโน้มตัวลงไปหาอีกคนช้าๆ 


"ให้ตายสิวะ"


สบทคำไม่น่าฟังออกมาก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมร่างคยองซูเอาไว้เเล้วมูฟตัวเองออกไปให้ห่างจากเตียงเท่าที่เขาจะทำได้ในขณะนั้น 


ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ ยิ่งในสถานการณ์เเบบนี้อีก 


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากสิ่งเดียวที่ิเขาคิดออกคือต้องรีบติดต่อเพื่อนสนิทของตัวเองก่อนเป็นลำดับเเรก เขาไม่ได้วิตกจริตไปเอง อย่างน้อยคนเรามันควรต้องเชื่อความรู้สึกเมื่อเเรกเจอบ้างไม่ใช่หรือ 

[ว่าไง..สรุปจะไม่ให้ฉันได้ทำงานทำการเลยใช่ไหม]


"ไม่ต้องสืบเเล้วล่ะ เสียเวลา"


[หมายความว่ายังไง]


"นี่มันโอเมก้าเเน่นอน ฉันเอาหัวเป็นประกัน"


▲ B A B Y S I T T E R ▼


14:00


เปลือกตาสีอ่อนกระพริบเปิดขึ้นมาอย่างอ่อนเเรงก่อนที่คยองซูจะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวฟ้องว่าเขากำลังจะไม่สบายในไม่ช้าเเล้ว 


ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงนอนเเล้วเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนังห้องก่อนจะเบิ่งตาโพลงด้วยความตกใจ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย บ่ายสองเเล้วใครจัดการอาหารกลางวันล่ะ 


"คุณหนูมาร์คลี.."


"ชู่ว~"


คยองซูอ้าปากค้างเสียการควบคุมเข้าไปอีกเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง บนโซฟาผ้ากำมะหยี่สีเข้มมีร่างของเจ้านายนั่งไขว้ขามองกลับมาพร้อมกับเเววตาอ่านยาก 


"เธอจะทำให้เขาตื่น"


การขยับตัวยุกยิกบนเตียงเดียวกันนี่มันอะไรเนี่ย คยองซูเลิกผ้านวมผืนหนาออกดูก็เห็นร่างของเด็กน้อยในความดูเเลของเขานอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ใกล้ๆตัวเลยพาลหลุดยิ้มออกมาทั้งที่มันไม่ควร 


"......"


"ขอโทษนะครับ ไม่รู้ว่าวันนี้ผมเป็นอะไร"


"วันนี้เป็นโอเมก้าไง"


กึก!..


"พรุ่งนี้เดี๋ยวค่อยเป็นเบต้าอย่างนั้นหรอ?"


"ผมไม่ใช่.."


"งั้นอธิบายยาระงับฟีโรโมนนี่ทีสิ มีใครเขาใช้กันบ้างพี่เลี้ยงคยองซู"




TBC. 

#BDBBST ฝากติดตามด้วยนะคะ 
ยึกยักอยู่นานงั้นปล่อยให้ความเเตกเลยละกัน พล็อตนิ่งเเล้วต่อไปนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ 

เดี๋ยวช่องทางลง shot cut ในอนาคตเดี๋ยวไว้มาเเจ้งนะคะ ตอนนี้ยังบอกไม่ได้เหลย กลัวเขียนไม่จบ 55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

720 ความคิดเห็น

  1. #698 xkjdndnccn (@xkjdndnccn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 15:07
    เอาแล้วววคยองซู๊!!
    #698
    0
  2. #520 wiliwrrnnnthkal (@wiliwrrnnnthkal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 19:06
    เกลียดความที่พี่ประชด
    #520
    0
  3. #502 chansoobeam6112 (@chansoobeam6112) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:00
    รู้ความจริงแล้วใช่ไหม โดนแน่เลยคยอง พี่แบคอย่าใจร้ายกับน้องนะ
    #502
    0
  4. #349 wtt_waris (@wtt_waris) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 19:48
    โดนจับได้แล้วววว
    #349
    0
  5. #235 polyployks (@polyployks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 17:42
    ไม่น้าาา น้องโดนจับได้แล้ววว
    #235
    0
  6. วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 14:46
    5555555 จริงๆเอาควรตกใจไปทำน้องนะ ว่าพี่แบครู้ความจริงแล้วจะไล่น้องออกไหม
    แต่คือเกลียดการประชดของพี่แบคอ่ะ วันนี้เป็นโอเมก้าไง พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเป็นเบต้า
    5555555 ชอบอ่ะ ประชดแบบนี้ก็ได้หรอ
    #149
    0
  7. #72 sohanyu (@sohanyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 12:53
    กรี๊ดดดดด ความลับแตกเร็วมากลูก คุณแบคฮยอนนี่ก็เซ้นต์ดี จับได้โคตรเร็ว ต่อไปจะไล่น้องออกมั้ยเนี่ย น้องโกหกอ่ะ
    #72
    0
  8. #69 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 23:14
    เอาแล้ววววว รู้เร็วไปอีกกก
    #69
    0
  9. #58 Zrenn (@janenistra) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:05
    ความแตกจนได้ คุนบยอนจะทำอพไรน้องมั้ยเนี่ยยยยย
    #58
    0
  10. #56 bbaekkhyunn (@bbaekkhyunn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 06:28
    ความแตกจนได้จะเกิดอะไรขึ้นกับน้องมั้ยเนี่ยยย
    #56
    0
  11. วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 07:50
    จะไล่น้องออกมั้ยอ่ะ แต่คุณหนูติดพี่เลี้ยงนะ
    #55
    0
  12. #54 Mo_Mo_Ku (@Mo_Mo_Ku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:43
    ทุกครั้งที้อ่านจะมีความค้าง 5555 แบบฮื้ออออ อยากรีบบบบบอ่านตอนต่ออออนาวๆเลยอ่าาาา ไรต์ทำให้ รอไม่ไหวแล้วค่ะะะะ ดีต่อใจมากๆ
    #54
    0
  13. #53 JIDHPA (@JIDHPA) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:31
    เกียสความ'วันนี้เป็นโอเมก้าไง'
    'พรุ่งนี้ค่อยเป็นเบต้า' ของพี่เเกมาก
    ลุ้นค่ะ ลุ้นยิ่งกว่าล็อตเตอรี่ออกอีกนะเนี้ย ลุ้นว่าอิพี่จะปล้ำน้องตอนไหน

    ตอนต่อไปไทร์บอกอิพี่ปล้ำน้องทีนะคะ 5555 อะ หยอกๆ
    #53
    0
  14. #50 Benz_BD412 (@benzlovely-girl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:37

    ไม่รอดแล้วววว อาการแสดงออกชัดเกินไปอะ

    #50
    0
  15. #49 krisyeol-baekdo (@krisyeol-baekdo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 18:06
    ฟฮือออ พี่แบคอย่าทำอะไรลูกหนูนะคะ
    #49
    0
  16. #48 yourfool (@Usernameeiei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 16:43
    คยองซูดื้อยาแน่ๆ กินมาตั้ง2เม็ด
    #48
    0
  17. #47 JK2488 (@JK2488) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 12:27
    โอ๊ะ โดนจับได้ละอ่ะ ลุ้นเลยว่าคุณแบคฮยอนจะจัดการกับคยองยังไง อย่าใจร้ายกับน้องเค้าเลยค่ะ น้องเค้าตัวเล็กแค่นั้นไม่มีพิษมีภัย ช่วยใจดีกับน้องหน่อยนะคะ
    #47
    0
  18. #46 Kim_Ping (@blackolaf14) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 10:16
    ตายแล้ว.. โดนจับได้แล้วฮื่อออ อย่าใจร้ายกับน้องมากเลยนะคุณแบคฮยอน ;-;

    ปล. ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ เรื่องน่าติดตามมาก ♡
    #46
    0
  19. #45 pattynawy (@pat_naw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 09:49
    คยองซูจะทำยังไงต่อ พี่แบคอย่าใจร้ายนะ
    #45
    0
  20. #44 lionlee (@lionlee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 08:22
    คุณแบคฮยอนอย่าใจร้ายนะคะ ละนอกจากเรื่องโอเมก้าก็ยังมีเรื่องไอรีนอีกแง้ กลัวพี่เค้าโกรธน้อง
    #44
    0
  21. #43 Kyunsooooo (@Kyunsooooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 06:58
    คุณแบคฮยอนอย่าใจร้ายนักนะคะ
    #43
    0
  22. #42 Joker_King (@kingking_123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 06:47
    รู่แล้วเธอจะทำยังไงต่อออ อย่ารุนแรงกับน้องนะไม่งั้นจะตี
    #42
    0
  23. #41 ras_mie (@ras_mie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 06:37
    โดนจับได้แล้ว อย่าไล่น้องออกนะ
    #41
    0
  24. #40 NoeyMaoi (@noeymaoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 03:43
    แงงง พี่แบครู้แล้วแบบจับได้คาหนังคาเขา น้องคยองซูทำใจดีๆไว้นะลูก แต่เชื่อว่าไม่โดนไล่ออกเพราะ น้องม้าคต้องชอบพี่เลี้ยงคยองซูแน่ๆเลย
    #40
    0
  25. #39 waterprx (@namkrittayarat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 03:38
    คุณแบคฮยอนรู้แล้วเนี่ยสิ โหยคยองจะทำยังไง แต่ไม่ไล่เค้าออกนี่ยังไงคะคุณแบคฮยอน
    #39
    0