Fic Babysitter [Omegaverse] : baekdo

ตอนที่ 6 : B A B Y S I T T E R ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

Babysitter 5 




"วะ ว่าไงนะครับ?"


เเบคฮยอนถอดเสื้อคลุมสูทพาดบนเเขนก่อนจะเดินผ่านโต๊ะกินข้าวที่ตอนนี้มีลูกชายนั่งมองพี่เลี้ยงเด็กยืนทำตาเบิกโพลงอ้าปากหวอเพราะไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่จะเป็นความจริง 


"กลับไปเก็บกระเป๋า เเล้วมาค้างที่นี่ พรุ่่งนี้ฉันจะพามาร์คลีกลับบ้านใหญ่" 


"ค้างที่นี่หรอครับ"


"ใช่ เธอมีปัญหาอะไร"


คยองซูวางจานอาหารเย็นลงบนโต๊ะพลางส่ายหน้าดิกไม่ตอบโต้จะดีกว่า พึ่งสร้างเรื่องไปหยกๆตอนนี้ไม่ว่าจะสั่งอะไรผมก็จะยอมทำตามทุกอย่างนั่นเเหละ ก็เป็นลูกจ้างเขา เจ้านายว่ายังไงก็ว่าไปตามกัน 


"ตอบเป็นคำพูดสิ เด็กมองอยู่"


"ไม่มีอะไรครับ ผมเเค่เเปลกใจนิดหน่อย"


"หน้าที่เธอคือต้องดูเเลมาร์คลีตอนฉันไม่อยู่"


"ครับ"


"มาช่วยฉันยกเอกสารหน่อยสิ"


เเบคฮยอนเหลือบมองลูกชายเเว้บนึงก่อนจะพยักเพยิดให้พี่เลี้ยงเด็กเดินตามเขาออกมาข้างนอกเพื่อชี้เเจงเหตุผลให้คยองซูเข้าใจ 

มองจากพระจันทร์บนฟ้ายังรู้ว่าคนอายุน้อยกว่าคิดอะไรอยู่ ด้วยความต่างของร่างกายเราทั้งคู่มันถูกสร้างมาให้ดึงดูดกันเเละกัน ถ้าถึงเวลานั้นเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง 


เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมา เขาไม่ได้รังเกียจโอเมก้า เเต่ที่หลีกเลี่ยงมาตลอดเพราะไม่อยากพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าวันนึงคยองซูเกิดฮีทขึ้นมาเเล้วยาเอาไม่อยู่จะทำยังไง เขาไม่ใช่พวกนิยมชมชอบการร่วมรักกับใครก็ได้หรอกนะ จะว่าหัวโบราณก็ได้ ข้อนี้ยอมรับ


เเกร่ก!

สิ้นเสียงประตูคยองซูหันกลับมาก็ต้องเหยียบเบรกจนตัวโก่งเพราะใครอีกคนไม่ได้เดินไปไหนไกลเลย ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งช่วงเเขนเลยด้วยซ้ำ ถ้าดวงตาคู่นั้นเป็นคมมีดร่างกายของผมคงโดนเฉือนเป็นเเผลไปทั้งตัวเเล้วมั้ง

น่ากลัวชะมัดเลย อยากรู้ว่ายิ้มเป็นรึเปล่าเรื่องทำให้คนอื่นกลัวเนี่ยเก่งนัก

"ฉันทิ้งงานมานานเเล้ว ก่อนจ้างเธอฉันต้องกลับบ้านเร็วตลอด ถ้่าเธออยู่ที่นี่จะได้ดูเเลเขาเเทนฉัน"


"...."


"ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมฉันไม่ให้คนที่บ้านใหญ่ช่วยดูเเล เขา"


"พี่มินฮยอกบอกคุณหรอครับ"


"เธอถามเรื่องนี้จริงๆสินะ"


"นี่คุณ.."


"กลับไปเก็บกระเป๋าได้เเล้ว นี่กุญเเจบ้านเดี๋ยวฉันดูเเลเขาเองระหว่างเธอไม่อยู่"


คยองซูมองลูกกุญเเจในมืออีกคนก่อนจะเเบมือรับมันมาด้วยท่าทีเงอะงะ ดวงตากลมโตกรอกมองไปทั่วไม่ยอมขยับไปไหนสักทีมันช่างดูน่ารำคาญในสายตาของเเบคฮยอน 


"กลับมาก่อนสองทุ่ม"


"ห้ะ!"


"ไปได้เเล้ว คนขับรถฉันก็ต้องพักผ่อนนะ"


"อ่อ ครับคุณเเบคฮยอน" 


▲ B A B Y S I T T E R ▼


ก๊อกๆๆ 


"ชานยอล"


ก๊อกๆๆ


"ชานยอลอยู่ข้างในรึเปล่า"


คยองซูขมวดคิ้วเป็นปมนึกสงสัยอยู่ในใจว่าทำไมเพื่อนสนิทของเขาถึงไม่ได้อยู่ในห้องทั้งที่ความจริงเวลานี้ชานยอลอาจจะนั่งเล่นเกมไม่ก็เข้าไปค้นหนังสือในห้องเขามาอ่านเเล้ว ชานยอลไม่เคยที่จะหายไปเฉยๆเเบบนี้นะ


"ไปไหนเนี่ย"


มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาเจ้าของห้องอย่างไม่มีทางเลือก เกิดกลับมาเเล้วไม่เห็นกระเป๋าเสื้อผ้าเขาจะพาลตีโพยตีพายไปกันใหญ่ 


"ชานยอลทำไมนายไม่กลับห้อง"


[วันนี้เขาไม่กลับ ไม่ต้องรอ]


"คุณเป็นใครน่ะ เเล้วชานยอลไปไหน"


[เธอเป็นอะไรกับเขา]


"ขอคุยกับชานยอลหน่อยครับ"


[เขาไม่สบายนิดหน่อย ฉันดูเเลให้ไม่ต้องห่วง]


"อยู่ที่ไหน..เอ้่า!"


คยองซูขมวดคิ้วมองหน้าจอมือถือด้วยความงุนงงเมื่ออยู่ๆคู่สนทนาก็ตัดสายไปดื้อๆ เเล้วจะทำยังไงเนี่ย กุญเเจเปิดเอาของสำคัญก็อยู่กับชานยอลด้วย หลังจากนี้เจ้านายเขาคงกลับไปลุยงานเต็มตัวเเล้วจะมีเวลาตอนไหนกลับมาเอาของอีก 

นี่ก็ทุ่มกว่าเเล้วด้วย..ไม่รอเเล้วกัน ถึงที่ทำงานเมื่อไหร่ค่อยลองโทรกลับไปอีกทีเผื่อไอ้เพื่อนตัวดีมันจะรับสาย 


เสียงเพลงบันลาดเพราะๆดังคลออยู่ในรถโดยที่ใครบางคนนั่งเอนหัวพิงกระจกรถหันหน้าออกไปมองบรรยากาศด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย ผู้คนยังสัญจรพลุกพล่านเเม้ว่าตอนนี้ฟ้าฝนจะไม่เป็นใจเท่าไหร่ 


ผมชอบเวลาฝนตก เสียงของมันกลบความกลัวข้างในใจผมเอาไว้จนบางครั้งก็เผลอลืมอะไรไปหลายๆอย่าง ไม่ต้องได้ยินเสียงใคร เดินอยู่ท่ามกลางสายฝนไม่ต้องกลัวสายตาของใคร เวลานั้นยิ่งฝนตกหนักเเค่ไหนก็จะไม่มีใครสนใจผม สิ่งที่ผมเป็นจะถูกธรรมชาติกลืนหายไป ผมไม่ต้องกลัวอะไรอีกเเล้ว 


20:36


แกร่ก! 


จัดการล็อคประตูเดินรูดผ้าม่านปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยก่อนจะลากกระเป๋าเสื้อผ้าผ่านห้องนั่งเล่นไปหยุดอยู่หน้าบันไดทางขึ้น 


เนี่ยงานงอกของจริง..


ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!


เสียงเหมือนวัตถุเเข็งๆกระเเทกกับอะไรบางดังมาจากด้านนอกทำให้เเบคฮยอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากที่เผลอหลับไปพร้อมกับมาร์คลี เด็กน้อยบนเตียงนอนหลับตาพริ้มสบายใจเเล้วคงถึงเวลาที่เขาต้องไปเสียที ริมฝีปากเเตะบนหน้าผากเล็กบรรจงจูบอย่างเต็มรักเหมือนคำอวยพรให้ดวงใจของเขาหลับฝันดีก่อนที่เเบคฮยอนจะลุกขึ้นจากเตียง 


แกร่ก!


เสียงปึกปั่กคงมีที่มาจากบันไดทางขึ้นเเน่นอนเขามั่นใจได้เลย ดวงตาเรียวเล็กก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือตัวเองก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปหาต้นตอของเสียงรบกวนยามวิกาลด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 


พี่เลี้ยงเด็กคนใหม่เดินไต่บันไดบ้านขึ้นมาสลับกับการยกกระเป๋าขึ้นมาวางบนขั้นบันไดทีละขั้นสองขั้นอย่างทุลักทุเล 


คยองซูมองเงาของใครบางคนพาดทับลงมายังไม่ทันเงยหน้าขึ้นมองฝ่ามือเเกร่งก็ยื่นมาคว้าหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไปก่อนเเล้ว


"มีใบใหญ่กว่านี้ไหม"


"ไม่มีครับ"


"....."


เเบคฮยอนยกกระเป๋าเดินทางเดินกลับขึ้นไปอย่างรวดเร็วก่อนจะวางมันลงโดยที่คยองซูจะรีบวิ่งตามมาเอาสัมภาระส่วนตัวคืนมาด้วยความเกรงใจ 


"ขอบคุณครับ"


"ไปพักผ่อนเลยเเล้วกัน พรุ่งนี้7โมงเช้าปลุกมาร์คลีด้วย"




▲ B A B Y S I T T E R ▼



"คุณพ่อฮะ วันนี้มีใครอยู่บ้านบ้าง"


ระหว่างการเดินทางนั่นคือคำถามเเรกที่เด็กในความดูเเลของคยองซูเอ่ยออกมาท่ามกลางบรรยากาศเเปลกๆรอบตัว วันนี้เด็กเลี้ยงง่ายมีอาการงอเเงผิดวิสัยเเต่ก็ไม่ถึงขนาดเอาไม่อยู่ ปลุกไม่ยอมลุกนอนเลื้อยบนเตียงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เเต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา 


คุณหนูไม่เข้าติดเขาเเจเหมือนทุกวัน ตั้งเเต่เริ่มทำกิจวัตรประจำวันทั่วไปลงมากินข้าวเสร็จก็ไม่ยอมอยู่ห่างคุณเเบคฮยอนเลยจนกระทั่งตอนนี้ 


"มีเเค่คุณปู่กับคุณย่า"


"คุณลุงจะกลับมาตอนไหนฮะ"


"คุณลุงงานเยอะ วันนี้คงไม่กลับบ้านหรอก"


"หรอฮะ"


ฝ่ามือเเกร่งลูบหัวลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนที่นั่งอยู่บนตักเขาเบาๆก่อนจะเบือนหน้ามองออกไปด้านนอกตัวรถปล่อยให้พี่เลี้ยงเด็กอีกคนนั่งเกร็งทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆกัน 

ลูกชายเขาไม่ได้เป็นที่ยอมรับสักเท่าไหร่ มันยากเกินไปที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ตั้งเเต่มีมาร์คลีเพิ่มเข้ามาเขาต้องพาลูกออกไปอยู่กันตามลำพังด้วยเหตุผลบางอย่าง 

ตัวจุดฉนวนปัญหาทุกอย่างคือตัวเขาเอง.. 


บยอนเเบคฮยอนยอมรับผิดทุกอย่าง


"เดี๋ยวพาเขาไปอยู่ในห้องนะ ฉันจะไปจัดการอะไรนิดหน่อย"


คยองซูตอบรับคำสั่งเบาๆพร้อมกับมองมาร์คลีขยับตัวเปลี่ยนมานั่งบนตักเขาอย่างที่ควรจะเป็น ร่างบางส่งยิ้มให้เด็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าเเล้วได้เเต่คิดอยู่ในใจ 


หลังใหญ่ขนาดนี้ยังจะเรียกว่าบ้านได้อีกหรอ ใช้คำว่าคฤหาสน์ยังได้เลยนะเนี่ย 


"เชิญทางนี้เลยค่ะ"


เเม่บ้านวัยกลางคนพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนเดินตรงเข้ามายกกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถก่อนที่เเบคฮยอนจะพยักหน้าเบาๆให้คยองซูเดินตามคนของเขาไป


"พี่เลี้ยงคยองซู"


เเรงกระตุกมือเบาๆเรียกให้คยองซูก้มลงมองก็เห็นเด็กตัวน้อยยกเเขนทั้งสองข้างขึ้นมาท่าทางเเบบนี้ไม่ต้องถามเลย พี่เลี้ยงใจดีก้มลงไปอุ้มมาร์คลีขึ้นมาไว้เเนบอกก่อนจะเดินตามเเม่บ้านเข้าไปข้างใน


เเบคฮยอนมองลูกชายเบี่ยงตัวซบเเก้มบนไหล่เเคบของพี่เลี้ยงเเต่ดวงตาใสซื่อนั้นยังมองเขาไม่ละสายตาจนกระทั่งคยองซูเดินหายไป 


พ่อขอโทษนะมาร์คลี..


แกร่ก..


"ต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกใช้เด็กในบ้านได้เลยนะคะ"


"ครับ ขอบคุณครับ"


คยองซูตอบรับกลับไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มก่อนจะมองประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับวางมาร์คลีลงบนเตียงที่มีขนาดใหญ่พอให้นอนได้มากกว่าสองด้วยซ้ำ 


"อยากทานอะไรไหมครับคุณหนู"


ส่ายหน้า..


"คุณหนูมาร์คลีเป็นอะไรครับ ไม่สบายตรงไหนบอกผมได้นะ"


"ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ของที่นี่ไม่ใช่ของพวกเราด้วย"


"บ้านคุณพ่อ ก็คือบ้านของคุณหนูนะครับ"


"ถ้าใช่ ทำไมผมกับพ่อต้องไปอยู่บ้านใหม่"


"....."


"ถ้าผมบอกอะไรไป พี่เลี้ยงอย่าบอกคุณพ่อนะฮะ"


เเล้วทำไมผู้ใหญ่ที่โตกว่าต้องได้รับผลกระทบจากเด็กน้อยคนนี้ด้วยนะ ดวงตากลมโตกลอกไปมาด้วยประหม่าเล็กๆเพราะไม่รู้ว่าคำพูดของมาร์คลีจะมีผลอะไรตามมาทีหลังหรือเปล่า 


ไอ้สงสัยมันก็สงสัยอยู่หรอก เเต่เขากลัวว่าถ้าได้รับข้อมูลมาเเล้วจะทนปิดหูปิดตาไม่ได้น่ะสิ ไม่อยากยุ่งหรือล้ำเส้นใครให้มีปัญหาหรอก


เเต่ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวกับพี่ไอรีนล่ะ


"พี่เลี้ยง.."


"ครับคุณหนู ผมจะไม่บอกคุณเเบคฮยอน"



▲ B A B Y S I T T E R ▼



ี19:00


"มาร์คลี.."


คยองซูเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นสองพ่อลูกยืนยื้อยุดกันอยู่บนเตียงโดยที่เเบคฮยอนยืนจับเเขนลูกชายที่กำลังนั่งก้มหน้านิ่งต่อต้านเจ้านายเขาสุดฤทธิ์


อะไรกันอีกล่ะเนี่ย..


"มีอะไรรึเปล่าครับคุณเเบคฮยอน"


"เขางอเเง ไม่อยากลงไปกินข้าว"


"คุณพ่อฮะ"


"คุณปู่คุณย่าถามหานะ"


เเบคฮยอนมองลูกชายสะบัดเเขนออกก่อนจะโดดลงจากเตียงวิ่งตรงเข้าไปกอดขาพี่เลี้ยงตัวเล็กที่กำลังยืนมองสงครามขนาดย่อมไม่รู้เรื่องอะไร 


เด็กนั่นก็รู้งานดีจนเกินไป คว้าตัวมาร์คลีได้ก็อุ้มเข้าอกเรียบร้อย ขัดใจก็วิ่งซบคนอื่นเเบบนี้อีกไม่นานเจ้าลูกชายคงจะใช้พี่เลี้ยงเป็นโล่กำบังเขาเเน่นอน


"คุณหนู.."


"พาเขาตามฉันลงไปข้างล่างนะ"


"ขอเวลาซักนาทีนะครับ"


"อืม เร็วหน่อยเเล้วกัน"


คยองซูมองเจ้านายเดินออกจากห้องไปก่อนจะลูบหลังเด็กน้อยด้วยความเข้าใจ คุณหนูของเขายังเด็กมากเลยเเสดงอาการต่อต้านออกมาโดยไม่ทันระวังอะไรมากมาย มาร์คลีไม่อยากลงไปกินมื้อเย็นร่วมกับคนในครอบครัวด้วยซ้ำ มื้อกลางวันยอมได้ที่จะกินในห้องนี้ เเต่เห็นทีว่ามื้อเย็นจะทำอย่างนั้นไม่ได้ 


"คุณหนูครับ"


"ผมกลัวคุณลุงกลับมา"


"ไม่กลับหรอกครับ เชื่อผม"


"ถ้ากลับล่ะ"


"ผมยอมลาออกเลย"


"ใครให้ออก ห้ามลาออกนะพี่เลี้ยงคยองซู"


ร่างบางหลุดขำออกมาเบาๆกับความไร้เดียงสาของเจ้านายตัวน้อยก่อนจะปล่อยมาร์คลีลงไปยืนบนพื้นพร้อมกับยื่นมือเเตะเเก้มกลมปลอบโยนให้เด็กน้อยอุ่นใจ 


คงมีความทรงจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่สินะถึงได้กลัวฝังใจขนาดนี้ 


"คุณพ่อไม่สบายใจนะครับคุณหนู"


"....."


"ถ้าผมพาคุณหนูลงไปทานข้าวไม่ได้ มีหวังผมโดนไล่ออกเเน่ๆ"


ร่างสูงเดินลงมานั่งลงบนเก้าอี้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นพร้อมกับพ่อเเม่ที่ยังคงปิดปากเงียบไม่พูดไม่จาอย่างที่ควรจะเป็น 

เวลาเเบบนี้ปกติครอบครัวคนอื่นคงใช้จังหวะนี้พูดคุยสัพเพเหระกันสนุกสนานเเล้ว เเต่สำหรับบ้านหลังนี้เเค่ให้พี่น้องร่วมโต๊ะกินข้าวกันยังทำไม่ได้เลย 

บางอย่างเปลี่ยนไป มันไม่มีอะไรเหมือนเดิม 


"คุณหนูเดินระวังนะครับ"


เเบคฮยอนหันกลับไปมองคยองซูเดินจูงมือลูกชายเขาลงบันไดมาจนถึงโต๊ะอาหารก่อนที่มาร์คลีจะก้มหัวเบาๆทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองคนอย่างว่าง่าย 


"นั่งข้างคุณพ่อนะครับ"


คยองซูโค้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนอย่างนอบน้อมกันจะทำท่าเดินเเยกออกไปเพราะการที่โอเมก้าเเบบเขาจะยืนลอยหน้าลอยตาตกเป็นเป้าให้คนอื่นมองคงเป็นไปไม่ได้ 


อึดอัดตายเลย..ถ้าเจอคนที่รังเกียจคนเเบบเขาจริงๆมันก็ยากที่จะทนกับสายตากดดันนั่นได้ สู้หนีไปหลบที่อื่นดีกว่า 


"พี่จะไปไหนฮะ"


"นั่งลงสิคยองซู"


เลิ่กลั่กสิเเบบนี้..


"เด็กคนนี้มากับผม เขาพี่เลี้ยงคนใหม่ของมาร์คลีครับ"


คยองซูกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไปอย่างยากลำบากก่อนจะตัดสินใจดึงเก้าอี้ออกมานั่งลงข้างคุณหนูมาร์คลีโดยไม่มีทางเลือก 


เข้าใจเเล้วว่าทำไมคุณหนูถึงไม่อยากลงมาทานมื้อเย็นข้างล่าง บรรยากาศตึงเครียดเกินไปหน่อยสำหรับเด็กวัยเท่านั้น 



"คยองซูงั้นหรอ.."


"ครับคุณผู้ชาย"


"......"


คยองซูหันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้านายทันทีที่เริ่มรู้ตัวเเล้วว่าเขาเองก็รับมือไม่ไหวเหมือนกันในสถานการณ์เเบบนี้  สอนเเต่เด็กพอเอาเข้าจริงเขาก็คลำหาทางกลับไม่เจอเหมือนกัน


"ทานข้าวกันเถอะครับพ่อ เเม่ วันนี้มาร์คลีรู้สึกไม่ค่อยสบาย จะได้รีบพักผ่อน"


พึ่งรู้สึกว่าเจ้านายใจดีมากๆก็วันนี้เเหละ 


คยองซูก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารมื้อเย็นเงียบๆโดยไม่ลืมดูเเลเด็กน้อยข้างๆตัวด้วยเหมือนกัน จัดการตักอาหารให้เลี่ยงของต้องห้ามสำหรับมาร์คลีโดยไม่ต้องให้บอกซ้ำสอง 


คุณหนูตัวเล็กไม่กินอะไร ชอบอะไร ผมรู้หมดทุกอย่างเเล้ว เหลือเเค่คอยระมัดระวังไม่ให้คุณหนูทานอาหารคำใหญ่เกินไปให้เสี่ยงติดคอ


ทุกการกระทำการใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอยู่ในสายตาของเจ้านายผู้ว่าจ้างตลอด เเบคฮยอนชำเลืองมองคยองซูสลับกับสังเกตุพฤติกรรมของมาร์คลีด้วยความพอใจโดยไม่รู้ตัวว่าเขาเองก็ตกเป็นเป็นเป้าให้พ่อกับเเม่อ่านพฤติกรรมต่ออีกทอดนึงเหมือนกัน 



20:15



คยองซูนั่งฟังเสียงน้ำตกกระทบกระเบื้องในห้องน้ำไปโดยมีมาร์คลีนั่งบนตักเปิดหนังสือนิทานเรื่องโปรดระหว่างรอคนเป็นพ่ออาบน้ำ ตั้งเเต่ทำงานมารู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันที่เขาเหนื่อยมากเป็นพิเศษ คุณหนูติดจะงอเเงบ่อยผิดปกติคงเพราะสภาพเเวดล้อมรอบตัวด้วยอันนั้นเขาเข้าใจได้ 


อยากรู้จริงๆว่าใช้ชีวิตกันมายังไงได้ตั้งหลายปี เท่าที่สังเกตดูเเล้วคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่ได้มีท่าทีจงเกลียดจงชังสิ่งมีชีวิตบนตักเขาเลย เเต่ไม่ค่อยเเสดงออกความรักต่อเด็กมากมายเท่าไหร่


นี่คงเป็นต้นเหตุที่ทำให้เจ้านายของผมเป็นคนไม่ค่อยเเสดงออกล่ะมั้ง ถอดเเบบกันมาเป๊ะเลย ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ 


แกร่ก


ร่างสูงสมส่วนก้าวขาออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนสบายๆต่างจากการเเต่งตัวปกติในทุกๆวันที่คยองซูได้พบเจอเหมือนกับอยู่คนละโลก ผมสีควันบุหรี่เข้มๆไม่จัดเซ็ทตกลู่ลงมาบวกกับสีหน้าท่าทางที่ดูผ่อนคลายทำให้พี่เลี้ยงเด็กละสายตาไปไหนไม่ได้เลย 


เเบคฮยอนยืนอยู่หน้ากระจกก่อนจะเห็นเงาสะท้อนเเววตาของพี่เลี้ยงเด็กที่จ้องมองกลับมาตาไม่กระพริบก็เเสร้งทำเป็นไม่เห็นจัดการเช็ดหน้าทาครีิมบำรุงผิวเงียบๆคนเดียวเพราะคิดว่าอีกเดี๋ยวเด็กนั่นคงจะเลิกสนใจไปเอง


เเต่เขาคิดผิด..


"เธอจะจ้องฉันอีกนานไหม โดคยองซู"


ตาย..


คยองซูก้มหน้าลงทำทีเหมือนคุยกับมาร์คลีตีเนียนไม่รู้เรื่องไปจนกระทั่งไฟดวงใหญ่ในห้องดับลงเหลือเพียงเเค่เเสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงทั้งสองด้านเเปลว่าได้เวลานอนของคุณหนูเเล้ว 


"ได้เวลาเข้านอนเเล้วครับ"


ร่างบางประคองมาร์คลีนอนลงบนเตียงพร้อมกับยิ้มหวานๆให้เหมือนทุกวันก่อนจะรู้สึกถึงเเรงยวบบนเตียงเดียวกันอีกด้านนึงพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นใครบางคนทิ้งตัวนั่งลงใกล้ๆในระยะเเค่เอื้อมมือ 


"คุณเเบคฮยอนจะนอนห้องนี้หรอครับ"


"อืม"


"เเล้วพี่เลี้ยงล่ะฮะ"


"นอนด้วยกันหมดนี่เเหละ"


คยองซูขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะมองมาร์คลีนอนยิ้มเเป้นพออกพอใจเป็นอย่างมากที่มีเพื่อนร่วมห้องมาเพิ่มอีกคน เดี๋ยวสิ..บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ทำไมต้องมานอนรวมกันด้วยล่ะ


"เธอลืมรึไงว่าตัวเองเป็นอะไร"


"เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ล่ะครับ"


"พี่ชายฉันกลับดึก เธอไม่เคยเจอเขา ถ้ามีอะไรขึ้นฉันจะได้ช่วยทัน"


"ใช่สิ..ผมลืมกินยาเลย"


เเบคฮยอนคว้าคอเสื้อร่างบางเอาไว้พร้อมกับเหลือบมองมาร์คลีนอนเป็นสักขีพยานร่วมในเหตุการณ์ตอนนี้อย่างระมัดระวังก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปกติ


"ระวังผลข้างเคีียงมันให้ดีเถอะ ใช้เกินความจำเป็นมันอันตราย"


"กันไว้ดีกว่านะครับ อีกอย่างคุณต้องระวังตัวด้วย"


"นอนลงซะ เธอยังไม่เคยฮีทด้วยซ้ำ"


"เด็กอยู่ตรงนี้นะครับ!.."


"เขาไม่เข้าใจหรอก ฉันจะเตือนอีกครั้งนะ ถ้ายังไม่มีอาการอย่าพึ่งใช้ยา"


"เเล้วจะไม่เป็นไรหรอครับ"


"....."


"เดี๋ยวกลับจากที่นี่ฉันจะพาไปหาผู้เชี่ยวชาญ ระหว่างนี้ลดปริมาณยาก่อน"


คยองซูพยักหน้ารับรู้ก่อนจะตัดสินใจนอนลงบนเตียงพร้อมกับมองมาร์คลียื่นนิทานเรื่องโปรดให้คนเป็นพ่อด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มมีความสุข 


"เล่านิทานให้ฟังหน่อยฮะ"


"ไม่เบื่อหรอลูก"


"ไม่ฮะ"


เเบคฮยอนพยักหน้าก่อนจะหยิบหนังสือนิทานเปิดออกดูเเล้วกระเเอมเบาๆเตรียมตัวเล่านิทานเรื่องเดิมที่จบเเบบเดิมๆให้กับลูกชายฟัง 


"กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว.."


เรื่องเล่าวัยเด็กดำเนินไปตามเเบบที่ควรจะเป็นจนกระทั่งจังหวะที่เขาเหลือบมองดูอีกทีมาร์คลีก็นอนหลับปุ๋ยไปเเล้วเรียบร้อยไม่เว้นเเม้กระทั่งพี่เลี้ยงเด็ก


เเบคฮยอนปิดหนังสือนิทานเก็บไว้บนหัวเตียงก่อนจะกดปิดโคมไฟล้มตัวลงนอนท่ามกลางห้องมืดๆที่มีเเค่เเสงพระจันทร์ลอดผ่านช่องผ้าม่านที่เปิดเอาไว้เพียงหมิ่นเเหม่ที่ประตูระเบียง


คนอายุมากกว่าพลิกตัวนอนหันหน้าเข้าหาร่างบางโดยมีลูกชายกั้นอยู่ตรงกลาง พิจารณาด้วยสายตาท่ามกลางความมืดสลัวในตอนกลางคืนที่เงียบสงัดเเต่สิ่งที่เห็นตอนนี้กลับชัดขึ้นทุกทีๆ 


ผิวพรรณเนียนสวยร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอมตามเเบบฉบับของโอเมก้า เเต่เครื่องหน้าดวงตาจมูกรวมไปถึงริมฝีปากอิ่มนั่นทำให้เจ้าตัวโดดเด่นกว่าคนอื่นๆเหมือนกัน 


"เธอนั่นเเหละต้องระวังตัวเองจากคนอื่น.."


หรือเเม้กระทั่งตัวฉันด้วยเหมือนกัน.. 



#BDBBST 

Tbc


กลับมาเเล้วค่ะ รายงานตัวกันหน่อยย 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

720 ความคิดเห็น

  1. #522 wiliwrrnnnthkal (@wiliwrrnnnthkal) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 19:31
    เอร้ยเขิน
    #522
    0
  2. #507 chansoobeam6112 (@chansoobeam6112) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:10
    อย่ามองหน้าพี่เลี้ยงเยอะนะคร่าาา เดี่ยวจะเกิดอาการหลงได้นร่าา ชอบมากเลยอ่านแล้วเหมือนพี่แบคอ่อนลงไปนิดนึง สนุกมากเลยจ่ะ
    #507
    0
  3. วันที่ 26 กันยายน 2562 / 12:34
    เป็นอัลฟ่าที่ดีมาก
    #415
    0
  4. วันที่ 26 กันยายน 2562 / 12:34
    -///- เขิน
    #414
    0
  5. #353 wtt_waris (@wtt_waris) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:43
    พี่ชายแบคนิสัยไม่ดีหรอ ไม่ก็อาจจะเป็นตัวอันตรายเลย
    #353
    0
  6. วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 03:07
    พี่ชายของพี่แบคต้องน่ากลัวแน่ๆเลย ขนาดน้องมาร์คลียังกลัวเลยอ่ะ
    #152
    0
  7. #113 - Bbbee (@Littel_Gwang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:29
    พิ่แบ้กง่าา
    #113
    0
  8. #111 bbaekkhyunn (@bbaekkhyunn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 07:53
    เอ็นดูน้องมาร์คลีมากๆๆๆ
    #111
    0
  9. #97 Pacharaporn Chiangsin (@pacharaoil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 14:08
    นอนมองหน้าพี่เลี้ยงแบบนี้ ระวังใจตัวเองให้ดีแล้วกันนะแบค อิอิ
    #97
    1
    • #97-1 mami yayi (@phaphiranya) (จากตอนที่ 6)
      4 สิงหาคม 2562 / 21:10
      หู้ยน่ารักมากเลยครอบครัวอบอุ่น
      #97-1
  10. #95 JIDHPA (@JIDHPA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:31
    เอาจิงๆนะคะ ถ้าอิพี่ไม่ไปมีลูกกับนาง..อะไรสักอย่างนี่แหละจำไม่ได้ ชั่งเถอะ มันจะบั่บ..ดีอ่ะ คือเพราะมีลูกกับคนอื่นแล้วมันขัดๆยังไงไม่รู้อ่ะ จะว่าไม่ซิงก็ได้นั้นแหละค่ะ ฮึ่ยยย!อัดอัดค่ะ อึดอ่าดดดด! แต่ไม่เป็นไรชั้นจะทดอ่านเพราะมันก็สนุก หรือเพราะชั้นหน้าด้านนั้นเองค่ะ5555555
    #95
    0
  11. #94 krisyeol-baekdo (@krisyeol-baekdo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:29
    ตาพี่น่ารัก ใจดีมากๆๆๆๆไไ
    #94
    0
  12. #93 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:16
    พี่แบคดีมากกกกกก
    #93
    0
  13. #92 ลูกเรือพี่แบค (@aordy91) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 20:20
    ดิชั้นรักคุณค่ะคุณแบคฮยอน
    #92
    0
  14. #91 JK2488 (@JK2488) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:48
    พี่แบคโหมดใจดีนี่โคตรอบอุ่นเลยนะ รู้ตัวมั้ยน่ะว่าตัวเองก็มองน้องบ่อยเหมือนกันนะคะ ว้ายๆๆๆๆ เอ็นดูน้องแล้วล่ะสิ น้องเองก็น่ารักอ่ะ ชอบความเลิ่กลั่ก ซื่อๆของน้อง เห็นแล้วน่าเอ็นดู แล้วพี่แบคจะไปไหนรอด
    #91
    0
  15. #90 sohanyu (@sohanyu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:02
    วันนี้คุณแบคฮยอนใจดีมากๆๆๆ รู้สึกพี่หล่อมากเลยค่ะ ดูแลเอาใจใส่ลูกกับน้องดีมาก เข้าใจว่ารอบนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ คยองซูเลี้ยงน้องมาร์คลีได้ดีมากกกก พี่แบคเริ่มเอ็นดูน้องแล้วใช่มั้ยล่ะ แต่พี่ยังดูเกร็งๆและมีความหลังกับโอเมก้าอยู่ อีกไม่นานสองคนนี้ต้องเริ่มรู้สึกดีๆต่อกันแน่นอน เพราะน้องมาร์คลีนี่แหละ ตอนนี้ลุ้นแทนน้องว่ายาจะมีผลข้างเคียงอะไรมั้ย พี่แบคเค้าเริ่มสนใจหนูแล้วนะลูก ระวังตัวด้วย 555
    #90
    0
  16. #89 lionlee (@lionlee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:30
    เป็นน่ารักอะ หวังว่าพี่เค้าจะใจดีกับน้องไปตลอดนะะะ
    #89
    0
  17. #88 Joker_King (@kingking_123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:44
    ระวังโดนเขมือบนะจ๊ะน้องหนูๆๆ
    #88
    0
  18. #87 yourfool (@Usernameeiei) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:45
    อ๊ากกกกกกกกฟหกด่าสว
    #87
    0
  19. #86 Xocsbd (@JnChAnSoO) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:10
    หนีไปลูกหนีป๊ายยยยยยย
    #86
    0
  20. #85 khwantanabbh (@khwantanabbh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:09
    น่าติดตามากกก ปูเสื่อรอค่ะ
    #85
    0
  21. #84 baekdo ที่รัก (@25251804) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:52
    อิพี่มีการแอบมองแอบพิจารณาผิวพรรณ หน้าตาน้องด้วย น้องสวยละซิเป็นห่วงน้องด้วย ทำเป็นเข้มน้อคนเรา รีบๆๆๆรักกันนะน้องมาค์จะได้มีน้อง ซะที
    #84
    0
  22. #83 baekdo ที่รัก (@25251804) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:50
    โอ้ยยย เอาแล้วอิพี่หลงน้องโดยไม่รู้ตัวใช่ไหม ขอให้เขาสองคนเป็นโซเมทกัน ลุ้นมากเมื่อไรน้องจะเริ่มรักอิพี่ รอรอไรท์มาต่อนะคะ ติดตามเสมอเลยคะ
    #83
    0
  23. #82 KimNatni (@KimNatni) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:32
    เอาเลยค่ะเอาอีก กรี๊ดดดดดดดด
    #82
    0
  24. #81 Zrenn (@janenistra) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:26
    มีความนอนมองหน้าน้องงงงง กรีสสสส
    #81
    0
  25. #80 Czzz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:00

    เขินนคุนพีอออ

    #80
    0