เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่โคตรจะจืดจาง!

ตอนที่ 2 : กระต่าย..?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62





บทที่ 2 : กระต่าย..?




   สวัสดีค่ะ มาพบกับดิฉัน ‘ลิน’ นะคะ ดิฉันได้มาเกิดใหม่แล้วค่ะ อายุตอนนี้ก็... 5 ขวบ เป็นเด็กผู้หญิง ที่พูดแบบนี้เพราะหน้ามันไม่ให้.. ใช่ หน้ามันไม่ให้.. บอกตามตรงตอนมาเกิดใหม่นี่ก็ตกใจเหมือนกันนะ คนอะไรโคตรหล่อ ขนาดเป็นเด็กยังหล่ออ่ะ ไม่อยากคิดว่าโตขึ้นจะหล่อขนาดไหน ไม่ว่าจะเป็นผมสีดำม่วง นัยน์ตาสีไวโอเล็ต ใบหน้าคมคายฉายแววหล่อตั้งแต่เด็ก เฮ้อ~ คนหล่อคนนี้รับได้! ไม่ใช่แค่นั้น ยังมีความที่พ่อเป็นดยุคอีกต่างหาก รวย รวย รวย..!!!


อะแฮ่ม! กลับเข้าเรื่อง..


ตอนนี้ฉันกำลังไปที่ห้องทำงานของท่านพ่อ ก็เพื่อที่จะไปขออนุญาตให้ไปตลาดได้


ก๊อก ก๊อก ก๊อก!


   “เข้ามา..”


เสียงอันแสนเย็นชา ได้ถูกเอ่ยมาจากในห้องทำงาน ได้ยินดังนั้น ฉันจึงเปิดประตูเข้าไป


   “อ้าว! ซิล เจ้ามีอะไรรึเปล่า..?”


เขากล่าวด้วยนำ้เสียงที่อ่อนลง ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง


   “ท่านพ่อ.. ข้าอยากไปตลาด..”


ฉันบอกออกไป ท่านพ่อขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน


   “เจ้าจะไปทำอะไรรึ?”


แม้ว่านำ้เสียงจะดูอ่อนโยนแต่นัยน์ตาของคนตรงหน้ากับแข็งกระด้างขึ้นมาเสียดื้อๆ


   “...ข้าจะไปเดินเล่น”


ฉันลังเลก่อนจะตอบ


   “เดินเล่นที่สวนก็ได้”


ท่านพ่อก็ตอบกลับมา


   “...ข้าจะไปซื้อของ”


   “สั่งให้คนไปซื้อซะสิ”


เขายังคงไม่ให้ฉันไป


   “...ข้าอยากไปดูในเมือง”


   “ไว้วันหลัง”


...สรุป...คือ..? เชี่-ยไรเนี่ย?


    “.....”


โว้ย!!!! ขัดอยู่ได้!!


   “...ไม่ให้ไป..?”


   “เปล่า ค่อยไปวันหลัง”


เออ.. สรุปไม่ให้ไป จบข่าว.. 


   “.....”


ฉันทำได้เพียงเงียบแล้วทำตัวนิ่งๆ ไม่ไหวติง แสดงดวงตาที่อ่านไม่ออกให้คนตรงหน้าเห็น แต่หารู้ไม่ว่า ภายในใจตอนนี้นั้น...


เชร-ด!! แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะวะ! รมย์เสีย!! เดี๋ยวๆ เดี๋ยวYouจะได้เจอหน้าแข้งทองคำของIเป็นคนแรก 


เชอะ! สะบัดบ๊อบแป๊บ!


ฉันโค้งหัวให้ท่านพ่อ ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง พ่องตายเถอะครับ! ปล.หนูไม่ได้หมายถึงพ่อนะคะ

.

.

.

เมื่อฉันกลับมาถึงห้องตัวเองก็นั่งๆนอนๆ คิดไปคิดมาจนได้คำตอบ


   “..แอบออกจากบ้าน..”


ใช่แล้ววิธีนี้แหละ! หึๆ คิดว่าจะหยุดฉันคนนี้ มันเร็วไป เอ่อ.. หลายปี! ใช่ หลายปี! เพราะฉันคือ ‘ลิน’ ถึงจะเป็นแค่วิญญาณก็เถอะ แต่ยังไงฉันก็คือฉัน ไม่มีใครหยุดฉันได้ยกเว้นตัวฉันเอง! ...เป็นไงเท่ป่ะล่ะ..?


เมื่อฉันคิดแผนอันชาญฉลาดได้แล้ว ฉันก็จัดการ เตรียมตัว ก่อนที่จะใช้ผ้าห่มมาผูกมัดติดกัน ข้างหนึ่งมัดไว้ที่หัวเตียง อีกข้างหย่อนลงไปด้านล่าง หลังจากนั้นก็ปีนลงไป อ้อมไปทางสวนหลังบ้านจะเร็วที่สุด ...เพราะฉันสืบมาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอันตราย เพราะถัดจากหลังบ้านไปเป็นป่า ฉะนั้นมันต้องมีสัตว์ป่าใช่มั้ยล่ะ ฉันจึงเตรียมดาบ..ที่แอบจิ๊ก..มาด้วย อีกอย่างเวลาตั้ง 5 ปี คิดว่าฉันจะนั่งๆ นอนๆรึยังไง...ก็อาจมีบ้าง.. แต่ส่วนใหญ่ฉันก็จะฝึก ออกกำลังกายต่างหากเล่า!


ตอนนี้ฉันวิ่งมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเนื่องจากเสียงของ...


   “ว๊าก!!!”


เด็กผู้ชาย..? ฉันรีบวิ่งไปในทิศทางที่ได้ยินเสียงนั้นทันที แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันคือ..


   “กระ..ต่าย..?”


ใช่ค่ะท่านผู้ชม มันคือกระต่าย เป็นกระต่ายสีขาวปุกปุย...


   “..เสียเวลาชะมัด...”


ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินหนีไป ก็มีเสียงหนึ่งหยุดฉันไว้


   “เดี๋ยว! ช่วยข้าก่อน!”


.......ห๊ะ? เมื่อกี้ฉันได้ยินผิดใช่ป่ะ.. ให้ช่วย.. จากกระต่ายเนี่ยนะ?


ฉันค่อยๆหันหลังกลับไปมอง พบว่าเจ้าของเสียงนั้นยืนสั่นเกาะติดต้มไม้จนแทบจะเรียกว่าสิงได้อยู่แล้ว 


อ่า... ป๊อดชิบ เฮ้อ..


ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางชักดาบออกมาจากฝักดาบ ส่วนคนที่เกาะอยู่ตรงต้นไม้นั้น เมื่อเห็นฉันชักดาบออกมาแล้วก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม พลันห้ามฉัน แต่เสียใจด้วย...


   “ดะ- เดี๋ยว-!”


..ฉันไม่ได้ใจดี


ฉั๊วะ!


ฉันแทงกระต่ายตัวนั้นจนเสียบติดกับดาบ 


   อืม.. ถ้าเอาไปทำกระต่ายย่างหมักซอสคงอร่อยน่าดู


คิดแล้วก็พาน้ำลายสอ ในขณะที่กำลังจะเดินไป..


   “ไม่เห็นต้องฆ่าเลยนิ..”


เด็กชายคนนั้นก็พูดขึ้นมา พร้อมกับเงยหน้าขึ้น ทำให้เห็นใบหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยนำ้ตา เฮ้ยๆ เป็นคนขอให้ช่วยเองไม่ใช่รึไงฟะ?! แล้วเองไงดีเนี่ย กูปลอบเด็กไม่เป็นนะเฮ้ย แต่เดี๋ยว... กูก็เด็กนิ ช่างเรื่องนั้นก่อน


   “ฮึก แค่ไล่มันหนี ฮึก ก็พอนิ..”


เด็กน้อยในคราบเจ้านำ้ตากล่าวออกมาเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เบาขนาดนี้ น้องเป็นทายาทแมลงหวี่หรอคะ..? ถามจริง


   “ไม่เห็น ฮึก ต้อง-”


ฉันไม่รอให้ไอ้เด็กนี่พูดจบ ก็แทรกพูดขึ้นมาก่อน


   “หุบปาก..”


ก็บอกแล้ว.. ปลอบเด็กไม่เป็น..


แต่เหมือนมันจะได้ผล เด็กชายหยุดร้องไห้ จ้องมองใบหน้าของฉันที่ตอนนี้มีผ้าคลุมบังอยู่อย่างตกใจและงุนงง


   “เจ้า..กล้าว่าข้า..?”


โอ้โห~ คิดว่าตัวเองเป็นใครคะเนี่ย?


   “เออ แล้วจะทำไม..?”


ฉันถามออกไปแบบสุภาพ(?) เด็กชายตรงหน้าขบเม้มริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะถอดผ้าคลุมหัวออก เผยให้เห็นใบหน้าและสีผมแบบจะๆ เขาเป็นคนที่มีเรือนผมสีทองสว่างเด่น นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่สวย พร้อมทั้งใบหน้าที่ตอนนี้มีความหล่อปนหน้ารักนั่นอีก ชิ! ถึงยังไงก็ยังหล่อไม่เท่าฉันหรอกนะ! เอ.. แต่ว่าทำไมหน้าตามันคุ้นๆหว่า? เหมือนเคยเห็นที่ไหน


เหมือนเขาจะคิดว่าฉันยังสงสัยว่าเขาเป็นใคร ..ใช่ก็ถูก! ฉันยังสงสัย เขาจึงเอ่ยแนะนำตัวขึ้นมา นั่นแหละ.. คือสิ่งที่ทำให้ฉันนึกออก..


   “ข้า เลออน ฮาร์ท มาร์ฟีเรีย เจ้าชายลำดับที่ 2 แห่งอาณาจักรอาเทเนีย”


เลออน ฮาร์ท มาร์ฟีเรีย..


เลออน ฮาร์ท..


เลออน..


เอ๊ะ.....


   “ไอ้พระเอก?!!!”




==========


จบกันไปอีกตอน

หวังว่าจะชอบกันนะครับ

คือตอนนี้อาจจะรีบไปหน่อย(?)

รึเปล่า

555+

เอาเป็นว่า..

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า

บาย~


==========




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #23 087220 (@087220) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 07:04
    ฮานางมาก 555
    #23
    0