เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่โคตรจะจืดจาง!

ตอนที่ 3 : อาวุต้องสาป..?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62




บทที่  3 : อาวุธต้องสาป..?




   สวัสดีค่ะ พบกับ ‘ลิน’ คนดีคนเดิม เพิ่มเติมคือไอ้พระเอกที่เดินตามมาเนี่ยแหละ.. ถ้าจะถาม(อีกแล้ว)ล่ะก็..


ย้อนกลับไปเมื่อซักครู่


   “ไอ้พระเอก?!!!”


   “เอ๊ะ? พระเอก?”


เลออนทำหน้างงกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูด


   “อ่ะ อ้อ! เปล่าๆ ไม่มีอะไร ฮะๆ”


ฉันกล่าวปัด พร้อมหัวเราะแห้งๆ แต่ก็ทำตัวให้นิ่งได้โดยไม่ให้ผิดสังเกต


เลออนแปลกใจกับท่าทีของคนตรงหน้า นี่ไม่รู้จักเขางั้นหรือ? แต่ก็บอกไปแล้วนี่ว่าเป็นเจ้าชาย สามารถนิ่งได้ขนาดนี้เลย..? ไม่ธรรมดาสินะ


ความจริง..


เชี่-ยเชี่-ยแล้วไงล่ะท่านผู้อ่าน ดันมาเจอตัวปัญหา ที่โคตรจะเป็นตัวซวยที่จะพาคุณตายได้แทบจะทุกเวลาหมายเลข 2 ซะได้ ชิบหองแล้วไง! หนีดีมั้ย?!


   “ไม่มีอะไรแล้ว? งั้นข้าขอตัว..”


หลังขอหนีแบบเนียบๆ ก็ต้องรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปสิครับ


   “เฮ่! เอ่อ..”


เรียกเพื่อ!


   “..อะไร..?”


   “เอ่อ คะ- คือ..”


เร็วหน่อยสิวะ คนยิ่งรีบๆอยู่ ต้องรีบกลับบ้านอีกนะเฮ้ย ไหนจะเดินเล่นอีก


   “รีบๆพูดมา”


ฉันกล่านด้วยนำ้เสียงติดรำคาญ ทำให้คนตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมา


   “ขะ- ขอไปด้วย..”


แค่นี้..? แล้วอ้ำอึ้งเพื่อ? โว๊ะ! วัย(เด็ก)รุ่นเซ็ง!


   “เออ..”


แล้วฉันก็รีบวิ่งออกจากป่า ไปทางตลาดทันที โดยมีเลออนตามมาด้วย แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะตามไม่ทันฉันจึงลดความเร็วลงครึ่งหนึ่ง ซึ่งมันทำให้... ช้าชิบ.. มันโคตรช้าเลยโว้ย...


กลับมาปัจจุบัน


ตอนนี้ลินก็กำลังเดินดูตลาดอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาสีไวโอเล็ตเปล่งประกายแวววาว เนื่องจากเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นเลย พลันสายตาก็ไปสะดุดกับร้านขายอาวุธพอดี ม่านตาของเธอเบิกกว้าง ปรากฎรอยยิ้มเล็กๆภายใต้ผ้าคลุมนั่น ลินเดินเข้าไปที่ร้านนั้นทันที โดยที่ทุกการกระทำอยู่ภายใต้การสังเกตของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ...เลออน



[Leon]



   ผม เลออน ฮาร์ท มาร์ฟีเรีย เป็นเจ้าชายลำดับที่ 2 แห่งอาณาจักรเอเทเนีย ครับ วันนี้ผมแอบหนีออกมาจากพระราชวังเพื่อไปเล่น ผมจึงใช้เส้นทางลัดป่าออกไป แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายนี่สิ


   “ว๊าก!!!”


ผมร้องออกมาสุดเสียง เนื่องจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมนั้นคือสัตว์ตัวเล็กสีขาวปุกปุย ดูน่ารัก แต่ดวงตาสีแดงสดนั่น ผมว่ามันน่ากลัวมากเลยล่ะ ก็เลยเผลอตกใจออกมาซะเสียงดัง จนจู่ๆก็มีใครคนหนึ่งในชุดผ้าคลุมสีเทาโผล่มา


   “กระ..ต่าย..?”


เขาพึมพำออกมาเบาๆ


   “..เสียเวลา...”


เขาบ่นออกมา ห๊ะ!? เดี๋ยวๆ นั่นเขากำลังจะไปไหนน่ะ อย่าทิ้งข้าไว้สิ พอคิดดังนั้น ผมจึงเผลอตะโกนเรียกเขาไว้


   “เดี๋ยว! ช่วยข้าก่อน!”


อ๊าก!!! ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย!!?  เขาชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองผม ถึงแม้หน้าตาจะถูกบังโดยผ้าคลุม แต่ผมก็รู้... 


   นั่นแอบสมเพชข้าใช่มั้ย!!?


หลังจากนั้นเขาก็ชักดาบออกมา เฮ้ย.. มันจะไม่เป็นอย่างที่ผมคิดใช่มั้ย..


   “ดะ- เดี๋ยว-!”


ฉั๊วะ!


เขาใช้ดาบแทงกระต่ายตัวนั้น ผมไม่ชอบเลย..


   “ไม่เห็นต้องฆ่าเลยนิ..”


จู่ๆนำ้ตาผมก็เริ่มไหลออกมา ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่สูงกว่า โดยไม่สนว่าเขาจะเห็นหน้าผมรึเปล่า


   “ฮึก แค่ไล่มันหนี ฮึก ก็พอนิ..”


นำ้ตาเริ่มไหลเป็นสาย ผมเกลียดมากๆ การฆ่าเนี่ย.. มันน่ากลัว


   “ไม่เห็น ฮึก ต้อง-”


ผมยังคงร้องไห้ออกมา แต่ว่า..


   “หุบปาก..”


เอ๊อะ.. อึ้งสิครับ ผมหยุดร้องไห้ทันที เงยจ้องมองเขา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนว่าผมอย่างนี้ ส่วนใหญ่จะมีแต่พวกขี้ประจบประแจงกันทั้งนั้น


   “เจ้า..กล้าว่าข้า..?”


ผมถามออกไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ..


   “เออ แล้วทำไม..?”


ครับ.. นี่เขาไม่รู้รึไงว่าข้าเป็นใคร?! ผมเลยจัดการถอดผ้าคลุมหัวออกมา ทำให้เขาได้เห็น แต่คนตรงหน้าก็ยังทำเป็นงง นี่เขาไม่รู้จักข้าจริงหรอเนี่ย?! ผมก็แนะนำตัวให้เขาได้ฟังเสียเลย


   “ข้า เลออน ฮาร์ท มาร์ฟีเรีย เจ้าชายลำดับที่ 2 แห่งอาณาจักรอาเทเนีย”


นิ่ง..... ทำไมเขายังนิ่งอยู่ล่ะฟะ!? หรือไม่รู้จักจริงๆ..ไปอยู่ในซอกไหนมาล่ะครับ..?!!! แต่จู่ๆ คนด้านหน้าก็ตะโกนออกมา


   “ไอ้พระเอก?!!!”


ห๊ะ..?



[Silvers]



   ฉันเดินเข้าไปในร้านอาวุธที่ดูเก่าซอมซ่อ ทำไมน่ะหรอ..? ก็เพราะมันดูน่าสนใจไงล่ะ!


   “วิ้ว~ สุดยอดเลยแฮะ..”


ฉันผิวปากออกมา แล้วเดินดูดาบต่างๆ นี่มัน..สุดยอด!! นี่มันดีกว่าดาบที่แอบจิ๊ก- แค่กๆ! ขอยืมมาอีกนะเนี่ย!? แต่มันจะได้อรรถรสกว่านี้ ถ้าไม่มี..


   “หยุดสั่นซักทีได้มั้ย แล้วก็เลิกเกาะข้าได้แล้ว!”


ไอ้ขี้กลัวเนี่ย?! สั่นผับๆอยู่ได้


   “นะ- นี่ ข้าว่าเราออกไปดีมั้ย ระ- ร้านนี้มันดูไม่น่าไวใจยังไงก็ไม่รู้..”


แนะ.. ยังมาขัดอารมณ์สุนทรีของฉันอีกนะ


   “.....”


ฉันไม่ตอบ เดินดูดาบต่อไปเรื่อยๆ จนมีดาบเล่มหนึ่งสะดุดตาเข้า ฉันจึงหยิบมันขึ้นมา มันเป็นดาบที่ เอ่อ.. เรียกได้ว่าโคตรสกปรกสุดๆ แต่มันกลับสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและวิเศษกว่าอันอื่น ทำไมกันนะ..?


   “โอ้! ดูเหมือนมันจะมีเจ้าของแล้วสินะ!”


ชายแก่คนหนึ่งได้เดินออกมาจากหลังร้าน.. ใครวะ..? เจ้าของร้าน..? แล้วไอ้ตัวที่เกาะก้านหลังฉันนี่จะเลิกสั่นเป็นเจ้าเข้าได้รึยังเนี่ย ไม่ยักรู้ว่าพระเอกมันขี้กลัวนะเนี่ย.. เฮ้อ~


   “หืม? เด็กงั้นหรือ..?”


ชายแก่กล่าวออกมา เมื่อเห็นรูปร่างของคนทั้งคู่ โห้ย~ ได้ยินแบบนี้แล้วรู้สึกของขึ้นเหมือนกันแฮะ


   “เออ..”หนักหัวพ่องมึงออ..?


คำหลังนี่ได้แต่เติมในใจ เพราะอย่างน้อยๆเขาก็เป็นคนที่อายุมาก เห็นมะ! ฉันคนดีศรีสารคามขนาดไหน..! ..ถึงสุดท้ายก็ด่า..


   “..มีมีดรึเปล่า..?”ลิน


   “มีดงั้นรึ? มันอยู่ตรงนั้นไง”


ว่าจบลุงแกก็ชี้ไปทาง.. ถัง..? ฉันสาวเท้าตรงไปทางนั้นทันที โอ้ย มีดลูกรัก! ทำไมเขาถึงทิ้งพวกหนูไว้ตรงนี้ล่ะ..!? ไอ้แก่นั่นกล้า(?)มาก!


   “โอ๊ะ.. เจอแล้ว..”


ฉันหยิบมีกคู่หนึ่งขึ้นมา เหมือนเดิม.. สกปรกค่ะ.. แต่ความรู้สึกที่มันแผ่ออกมา.. ความตาย... กลิ่นอายแห่งความกลัว นี่มันอาวุธต้องสาปรึไงฟะ


   “ดาบกับมีดสินะ ว่าแต่เจ้าเอาจริงอย่างงั้นหรือที่จะซื้อพวกนี้..?”


เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ฉันจึงพยักหน้าเบาๆ กลับไป


   “โอเค งั้นดาบราคา 20 กาเซล มีดคู่ 13 กาเซล รวมเป็น 33 กาเซล”


หืม..? ทำไม..




==========


จบไปอีก 1 ตอน

จะพยายามแต่งเรื่อยๆ

แต่งยาวๆ

แต่งบ่อยๆ

ลงทุกวัน(?)

คอมเม้นให้ผมด้วยนะ

อยากอ่าน เพราะว่าง(?)


==========




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #22 tuuiii (@tuuiii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:03
    เป็นนิยายที่สนุกดีนะครับมีความฮาเร็มๆนิดแต่อยากให้เขียนสองพาทอ้ะครับอันหนึ่งคู่นางเอกอีกอันคู่แบบชายหญิง
    #22
    0