เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่โคตรจะจืดจาง!

ตอนที่ 7 : องครักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62




บทที่ 7 : องครักษ์ 




   หลังจากวันนั้น... ฉันถูกจับได้ว่าแอบออกจากบ้านค่ะ... กรรม.. เนื่องจากสาวใช้เข้ามาเพื่อเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ใหม่ แต่ผ้านั่นดันไปผูกกับหัวเตียง อ่าฮ้า! นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด... จนถึงตอนนี้อ่ะนะ


   ..ชีวิต...


แต่ช่างเรื่องนั้นก่อน เพราะตอนนี้ฉันถูกกักบริเวณ เพ้ย! อะไรกันนักกันหนา กะอีแค่แอบ(หนี)ไปเล่นแค่นั้นเอง! ..เออ จริงๆก็ไปล่าสัตว์ด้วยนั่นแหละ แต่ฉันก็ไม่เคยบาดเจ็บเลยนะ! หึ เห็นรึยัง ความเทพทรูนี้น่ะ! ฮ่าๆๆ!!(หัวเราะแบบชั่วร้าย)


พอๆ ออกทะเลพอแล้ว กลับเข้าเรื่องของเราต่อ(อรั๊ย~ เขิน~ ถุย!)อ่า.. หลังจากถูกกักบริเวณไม่ให้ออกจากบ้าน... ฉันก็แอบออกไปเหมือนเดิม แต่ก็ถูกจับได้...อีกแล้ว จนตอนนี้ถูกห้ามไม่ให้ออกจากห้อง 2 อาทิตย์ มีองครักษ์เฝ้าอยู่หน้าห้อง 2 นอกหน้าต่าง 3 และในห้องอีก 1 อืม... แน่นหนาดีแท้~


แต่ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้นหรอกนะ ประเด็นมันอยู่ที่ว่า...


   ทำไมไม่เอาพี่สาวอึ๋มๆมา?


จริงๆแล้วตอนแรกพ่อก็ให้สาวใช้มาอยู่ล่ะนะ แต่อยู่ๆก็เปลี่ยนเป็นไอ้นี่เฉยเลย 


   ...ก็แค่(จับ)แตะหน้า(อก)ของพี่สาวเองนะ


แล้วไอ้เด็กหน้าหล่อนี่ก็.. เงียบ..เงียบแบบสุดๆ แถมหน้านิ่งอีก เออ เอาเข้าไป


   “..เฮ้”


ฉันเอ่ยทำลายบรรยากาศกาศ


   “ครับ”


โอ้ ขานรับเร็วดีนี่


   “เจ้าชื่ออะไร?”


   “วินเซนต์ แบรนด์เนอร์ ครับ”


อ้าว.. จู่ๆก็ได้ธงหายนะเพิ่มมาอีก 1 ea ...นี่มันตัวละครจีบได้นี่หว่า?!! เฮ้ย! นี่มันจะเยอะไปแล้วนะเว้ย! แค่อีเลออนก็จะตายห่าอยู่แล้ว นี่ยังจะมามีเพิ่มอีกหรอ?! กูเป็นแค่ตัวประกอบที่ไม่มีออกซักบทเองนะ!


...อย่างว่าล่ะนะ คนจะซวยมันก็ต้องซวย


ณ ตอนนี้กูปลงค่ะ


   “เฮ้อ~ Dangerousจริงๆ”


ฉันกล่าวออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะล้มตัวนอนลงบนที่นอกอันแสนนุ่มนิ่ม


[Vincent]


   ผมชื่อ วินเซนต์ แบรนด์เนอร์ ครับ ตระกูลแบรนด์เนอร์ของผมเป็นตระกูลที่รับใช้ตระกูลเลนอร์เวลมาหลายชั่วอายุคนแล้ว และผมจะต้องมารับใช้คุณหนูของตระกูลนี้ ความจริงผมจะได้ไปรับใช้คุณหนูคนเล็ก หากแต่ถูกเปลี่ยนเป็นคุณหนูคนโตแทน ทั้งๆที่เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นั่นเป็นสิ่งที่จุดประกายความสงสัยให้ผม


เอาจริงๆนะ ตอนก่อนที่ผมจะมาเจอคุณหนูผมก็คิดว่าเธอเป็นคนที่เอาแต่ใจ ขี้เหวี่ยงขี้วีน เรื่องมาก แต่พอมาเจอจริงๆแบบนี้...


   “นายเองสินะ..”


เธอดูราวกับเทพบุตรลงมาจุติก็ไม่ปาน ผมสีม่วงอมดำประกายแสง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่เด็ก ริมฝีปากสีแดงธรรมชาติไม่จัดและไม่อ่อนเกินไป ดวงดาคมกริบราวกับจะเฉือนทุกสิ่งที่จ้องมอง นัยน์ตาสีไวโอเล็ตที่ดูน่าค้นหาและอันตรายในเวลาเดียวกัน มันถึงกับทำให้เขาใจสั่นทันที


ตึกตัก..


นี่เธอ ไม่สิ เขาเป็นผู้ชายใช่มั้ยเนี่ย ช่วยบอกผมที! ถ้านี่ผู้หญิง ผู้ชายคงสูญพันธุ์สินะ! โลกช่างลำเอียง โอ้! พระเจ้า! ท่านช่างลำเอียงยิ่งนัก! ผมได้แต่กรีดร้องของความเป็นธรรม และดูเหมือนผมจะจ้องเขา(?)นานไปหน่อย


   “จะจ้องอีกนานแค่ไหน?”


เขาถามผม นี่เขาโกรธผมงั้นหรอ(เปล่า จริงๆนางแค่กำลังหลงตัวเอง)ท่าทีนิ่งๆแบบนั้น คงใช่สินะ


หลังจากวันนั้น ผมก็คอยเฝ้ามองเขามาตลอดตอนแรกก็ดูนิ่งๆ เงียบๆ แต่หลังๆมานี้แอบหนีออกจากบ้านตลอด! สิ่งที่ผมตกใจไม่ใช่ท่าทางของเขา แต่เป็นความสามารถต่างหาก! ขนาดมีองครักษ์เฝ้าทั้งหน้าห้อง หน้าต่าง หน้าบ้าน หลังบ้าน และในห้อง คุณเขายังแอบหนีออกไปได้! จนถูกกักบริเวณไม่ให้ออกจากห้องไป 2 อาทิตย์กันไปเลยทีเดียว


   “..เฮ้”


เขาส่งเสียงออกมา


   “ครับ”


ผมก็ตอบออกไป


   “เจ้าชื่ออะไร?”


   “วินเซนต์ แบรนด์เนอร์ ครับ”


ม่านตาของเขาขยายขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม


   “เฮ้อ~ Dangerousจริงๆ”


เขากล่าวออกมาเบาๆ แล้วล้มตัวนอนลง แดน- อะไรนะ? นั่นเป็นคำที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เฮ้อ เขาช่างเป็นคนที่แปลก แต่ก็...น่าสนใจ..


ตึกตัก..


อีกแล้ว...เป็นแบบนี้อีกแล้ว.. มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ผมจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาคู่นั้น.. มันเหมือนกับถูกดูดไปอีกห้วงมิติหนึ่ง หัวใจเต้นรัว ผมไม่รู้ว่าอาการนี้มันเรียกว่าอะไร เวลาเห็นเขายิ้มให้กับคนอื่น.. หัวใจของผมก็พลันเจ็บปวดขึ้นทุกครั้ง เหมือนกับว่าถูกมีดนับแสนทิ่มแทงลงมา ..ไม่อยากให้ยิ้มให้กับคนอื่นเลย.. แค่ยิ้มให้ผมคนเดียว ..ถึงแม้คุณจะไม่เคยยิ้มให้ผมเลยก็ตาม... แต่ผมก็ต้องข่มกลั้นอารมณ์นี้ไว้ 


   ให้ตายเถอะ.. ได้โปรด..อย่าทำให้ผมทรมานใจแบบนี้สิ..ซิลเวอร์...


[Silvers]


   ฉันนอนมององครักษ์ประจำตัว ที่ตอนนี้ก็ยังคงหน้านิ่ง แต่แววตากลับมีหลากหลายอารมณ์ พระเอกในเกมโอโตเมะเป็นแบบนี้ทุกคนป่ะเนี่ย? ไม่ๆ จำได้ว่ารูทของพระเอกคนนี้มันจบไม่เหมือนกับคนอื่นนี่น่า ที่ฆ่าคนอื่นเพื่อนางเอก และฆ่านางเอกเพื่อตัวเอง ... เอ อะไรวะ?

.

.

.

.

.

.

.

   ออ.. ก็แค่พระเอกรูทยันเดเระนี่หว่า




==========


น้องจะอยู่รอดปลอดภัยมั้ยน้อ?

.

อย่างน้อยช่วยกันคอมเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อย

.

.

.

อยากพูดแบบนี้มานานและ


==========




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #13 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 04:17
    แค่ยืนหล่อๆธงก็ปักมิดด้ามเสียเเล้ว
    #13
    0
  2. #10 BMS_tangtang (@stang-kirise) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:57
    องครักษ์มาสายยันระวังพี่สาวที่ยิ้มให้นะเดี๋ยวพี่สาวจะเป็นอันตราย555555
    #10
    0
  3. วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:46
    อ้าวตายล่ะ เผลอไปปักธงตัวอันตรายเฉยเลยเว้ย...
    #9
    0
  4. #8 Porch_07 (@Porchcosplayer) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 19:29
    แค่คุณหล่อก็ปักธงได้ 555
    #8
    0