เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่โคตรจะจืดจาง!

ตอนที่ 8 : คุณนางร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62




บทที่ 8 : คุณนางร้าย




   และแล้ววันที่ฉันรอคอยก็มาถึง...!!! ในที่สุดฉันก็ผ่าน 2 อาทิตย์สุดแสนจะน่าเบื่อนั่นไปได้! หึๆ ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ 


...ฉันต้องไปพบคุณนางร้ายอีกล่ะตัว... 


เพราะดูเหมือนว่าทั้งพ่อและแม่ของพวกเราจะเคยเป็นเพื่อนของพวกเขา ..โลกมันโคตรจะกลมเลยแฮะ... แต่ช่างเรื่องนั้นก่อน มาเข้าเรื่องได้องครักษ์โรคจิตนี่ดีกว่า ตอนแรกๆมันก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอกนะ พอยิ่งนานวันเข้าเท่านั้นแหละ สายตาแม่-งโคตรกระหายจนจะแดกหัวดิฉันได้แล้วมั้ง ถามจริง 


...หิวนำ้ป่ะเนี่ย..?


   “วันนี้พ่อจะไปที่ตระกูลลองเทม เจ้าจะไปด้วยรึไม่?”


ท่านพ่อถามฉัน ที่จริงมันไม่ควรเรียกว่าถามนะ สายตาของเฮียบอกว่า ‘ต้องไป’ นี่มันบังคับชัดๆ!


ฉันพยักหน้าตอบ

.

.

.

.

.

ตอนนี้รถม้ากำลังวิ่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลลองเทม

อ่า.. ทำไมกันนะ? ทำไมมันรู้สึกระบม..? ขนาดมีเบาะรองแล้ว มันยังระบม.. รถม้าเป็นแบบนี้ทุกคันเลยหรอฟะ


ในขณะที่นั่งในหัวก็ขบคิดว่า เมื่อไหร่จะถึง ทั้งที่ความจริงมันถึงตั้งนานแล้ว


   “ถึงซักที..”


ฉันพูดออกมาเบาๆ ขาก็ก้าวลงจากรถม้า 


พึ่งจะได้เห็นก็ตอนนี้แหละนะ ว่าคฤหาสน์ของคุณนางร้ายนี่... ใหญ่เป็นบ้า ..อะไรคือความลำเอียงนี้กัน! โลกนี้มันลำเอียง!


   “ข้าต้องขอโทษที่เรียกเจ้ามากระทันหันนะ เฟร็ด


โอ้ว~ พึ่งรู้วันนี้ว่าพ่อตัวเองชื่อเฟร็ด สวรรค์! เกิดมา 5 ปี ไม่รู้ชื่อพ่อชื่อแม่!


   “ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า สหาย”


เฟร็ดกล่าว พลางตบไหล่เพื่อนรักของตนดัง ตุบ 


   “แล้วนั่น...”


ดยุคหันมามองผม


   “ลูก(สาว)ข้าเอง เอ้า! แนะนำตัวสิ”


   “ซิลเวอร์ จี เลนอร์เวล”


ฉันตอบออกไป สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กที่หลบอยู่หลัง


   “โรส แนะนำตัวสิ”


เธอค่อยๆเดินออกมา อะเฮือก!!? นะ- น่ารัก?! สมกับเป็นคุณนางร้าย!


   “โรซาเรีย เดอ ลองเทม ค่ะ..”


เธอกล่าว ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจนถึงใบหู โอ้ย! จะน่าลัก(รัก)ไปไหนวะ?!!


   “พวกเจ้าก็คุยเล่นกันไปก่อนนะ”


แล้วพวกท่านก็เดินออกไป


   “.....”


เงียบ


   “.....”


เงียบ 


   “ท่านหญิงโรซา-”


   “โรส.. เรียกข้าว่าโรสแล้วก็..ไม่ต้องเติมท่านหญิงก็ ดะ- ได้..”


เธอพูดออกมา ขณะที่ใบหน้ายังแดงก่ำ


   “น่ารักจริงๆ..”


ฉันเผลอเอ่ยออกมา ดูตอนนี้สิ เธอยิ่งหน้าแดงกว่าเก่า


   “คะ- ใครๆก็ต่างบอกว่าข้าเอาแต่ใจ..ไม่มีใครรัก.”


มันคือความจริงครับ ถุย! จะให้ตอบแบบนี้ไปเนี่ยนะ? สงสัยต้องเปิดสกิล


   “แล้วมันจริงรึเปล่า”


เธอสะดุ้งแล้วทำท่าจะร้องไห้


   “แล้วยังไงล่ะ.. ถึงโรสจะเอาแต่ใจก็ยังมีคนที่รักโรสอยู่นะ”


ฉันเดินเข้าไปลูบหัวของโรส เส้นผมสีน้ำตาลสั่นอันนุ่มสลวย 


   “อย่างน้อยก็ข้าคนนึงแล้วกัน”


เธอชะงักไปนิดนึง ก่อนที่จะมากอดฉันแล้วร้องไห้ออกมา


   “ฮึก ฮือออ เจ้าจะไม่ทิ้งข้า ฮึก ใช่มั้ย ฮือออ”


   “อืม.. ไม่ทิ้งหรอก..”


ฉันกอดปลอบคนตัวเล็กกว่า ลูบหัวเบาๆ


   “เพราะงั้น..อย่าร้องไห้เลยนะ เห็นมั้ย ตาแดงหมดแล้ว”


ฉันใช้มือเกลี่ยไปข้างแก้มที่ตอนนี้มีนำ้ตาเคลือบไว้อยู่เบาๆ โดยไม่สังเกตเห็นสายตาของใครบางคน ที่ยังคงมองพวกเราทั้งคู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก


   “โรซาเรีย.. สินะ...”

.

.

.

.

.

.

.

   “งั้นข้ากลับก่อนแล้วกัน วันหลังจะมาใหม่”


เฟร็ดกล่าวลา


   “ข้าจะได้เจอเจ้าอีกใช่มั้ยซิล..?”


โรซาเรียถาม พลางกุมมือฉันไว้


   “อืม..”


ฉันตอบออกไป โอ้ย~ น้องน่าลัก(รัก)มากอ่า~ อยากเอากลับบ้าน เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ได้ๆ เรามีน้องสาวสุดน่ารักแล้วเดี๋ยวนางน้อยใจฉันได้


   “เฮ้ ไปกันได้แล้ว.. วินเซนต์ 


ความจริงวันนี้ฉันก็เกือบลืมไปแล้วอ่ะนะว่าวินเซนต์ก็มาด้วย ก็เล่นแต่กับโรสจนลืมเลยนี่ ให้ทำไงได้ ว่าแต่ว่า.. แววตาของเขาดูจะหนักขึ้นกว่าแต่ก่อนป่ะเนี่ย..?


   “อ่า.. ครับ”




==========


หนูวินเซนต์ถูกลืมด้วยล่ะตัว

แลดูน้องหิวนำ้(?)กว่าแต่ก่อน

.

อย่าลืมกดไลค์กดแชร์กดซะ-

ไม่ใช่และ

อย่าลืมคอมเม้นกันนะ


==========




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #15 Metuu (@bossakorn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 13:11
    ใครก็ได้ช่วยน้องโรสที!! ลินเธอจับตาดูพ่อองครักษ์นี่ดีๆนะ
    #15
    0