คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic] Bungou stray dogs : Akutagawa x Atsushi [นอนไม่หลับ]

อาการนอนไม่หลับ ต้องแก้ยังไงนะ?

ยอดวิวรวม

1,710

ยอดวิวเดือนนี้

24

ยอดวิวรวม


1,710

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


77
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มิ.ย. 61 / 23:27 น.
นิยาย [Fic] Bungou stray dogs : Akutagawa x Atsushi [͹Ѻ] [Fic] Bungou stray dogs : Akutagawa x Atsushi [นอนไม่หลับ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
B
E
R
L
I
N
               
                                     Akutagawa x Atsushi: 眠れない [นอนไม่หลับ]

                                                                                                         


Cr. Twitter https://twitter.com/AkatYuz

- - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - - -

                  แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดขึ้นเนื่องจากเรานอนไม่หลับค่ะ (เดี๋ยวนะ?)  ฮ่าๆ ปัญหาหลับไม่นอน.. เอ้ย นอนไม่หลับนี่ถือเป็นปัญหาระดับชาติที่สังคมควรให้ความใส่ใจในระดับหนึ่งเลยนะคะ //ทำเสียงจริงจัง แต่จริงๆแล้วเราเป็นคนนอนง่ายมากค่ะ แต่มีบางวันที่เกิดนึกคึกคักจนนอนไม่หลับติดกันสองวัน (ช่วงปั่นงานนั้นเอง) เลยเอาแรงบันดาลใจช่วงนอนไม่หลับมาแต่งเป็นแฟนฟิคเรื่องนี้ค่ะ โดยส่วนตัวชอบคู่นี้มาก พอๆ กับอัตสึชิกับเคียวกะจังเลย

ปิดท้ายด้วยการขอบคุณ Theme สวยๆ จาก - © S E E N A M & B E R L I N ❀ T H E M E V.2 นะคะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - - -




เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มิ.ย. 61 / 23:27


B
E
    R
L
I
N
 


 - - - - - - - - - - - - - - - - -   

Akutagawa x Atsushi: 眠れない [นอนไม่หลับ]

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

    

          ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรีที่มีดวงดาวน้อยใหญ่ประดับอยู่ ช่างเป็นภาพที่น่ามองราวกับอยู่ในห้วงแห่งความฝันที่สวยสดงดงามราวกับภาพวาด ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเส้นผมสีขาวสว่างมีแซมดำเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันเพ่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนก่อนจะก้าวเท้าออกเดินอย่างไร้จุดหมายปลายทาง

          ที่ไหนก็ได้ที่สามารถช่วยขจัดความรู้สึกที่แปลกไปกว่าทุกครั้งยามเมื่อพบหน้ากันระหว่างเขากับศัตรู ที่มักจะชอบหาเรื่องกัดกันอยู่เป็นประจำ ความรู้สึกแปลกนี้คือ หัวใจเต้นเร็วและแรงเมื่อพบเจอหน้ากัน    พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในสมองเสมือนกับจุดประกายความคิดบางอย่าง สองเท้ารีบก้าวเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เพิ่งตั้งขึ้นมาในใจ

                ร้านขายยา

          จริงอยู่ว่าการหาร้านขายยาในเวลานี้ย่อมเป็นไปได้ยาก แต่เมื่อวันก่อนเขาก็กินยาแก้ปวดที่ได้มาจากที่สำนักงานแล้ว แต่มันก็ไม่เพียงพอแถมไม่แก้อาการปวดหัวใจของเขาอีก หรือมันจะไม่ได้ผลกับหัวใจนะ หลังจากไตร่ตรองแล้วว่าจะเปลี่ยนสถานที่รับลมชมวิว เขาก็นึกออกที่หนึ่ง

          สวนสาธารณะ

          สถานที่สำหรับทุกคน ใครจะมาใช้บริการก็ย่อมได้ทั้งนั้น เพียงแต่ในเวลาแบบนี้ ยามค่ำคืนดึกสงัดไร้ซึ่งผู้คนพลุกพล่าน เวลาสำหรับการนั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียว และเวลาสำหรับการนอนหลับพักผ่อน แน่นอนว่าตอนนี้คือเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่เขากลับนอนไม่หลับและออกมาเดินเล่นตอนกลางคืน

          สาเหตุหลักที่ทำให้เขานอนไม่หลับ คือ เจ้าหนุ่มจอมไอค่อกแค่กแห่งพอร์ทมาเฟีย อาคุตากาวะ เรียวโนะสุเกะ ศัตรูของเขาที่มักชอบหาเรื่องมาเจอหน้ากันและกัดกันตลอดเวลา เป็นกิจวัตรประจำวันที่ขาดไม่ได้และบางครั้งเขาก็อดคิดถึงเจ้าหมอนั้นไม่ได้  ทั้งๆ ที่เกลียดมากขนาดนั้น

          แต่ทำไมกันนะ พักหลังมานี่เขากลับรู้สึกคิดถึงอีกฝ่ายมากกว่าเกลียดชังจนอยากฆ่าแต่ก็ฆ่าไม่ได้สักที มันเป็นความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกและเต้นรัวจนจะหลุดออกมา คิดแล้วก็หงุดหงิด หากเขายังเป็นแบบนี้ต่อไป หากเจอกันครั้งหน้าเขาคงทนไม่ไหวแน่ๆ เขาอาจจะตายด้วยอาการหัวใจเต้นเร็วจนตายแบบเฉียบพลันก็ได้ ใครจะไปรู้

          เพราะแบบนี้จึงต้องออกมาสงบสติอารมณ์และเยียวยาจิตใจด้วยบรรยากาศยามค่ำคืน หากเจอหน้าอีกฝ่ายจะทำยังไงดี แต่ยังไม่ทันจะได้นั่งชิงช้าก็มีเสียงของการเคลื่อนไหวบางอย่างดังขึ้นด้านหลังของเขา

เขาหันขวับอย่างรวดเร็วแล้วก็ต้องหัวใจเต้นถี่เมื่อเสียงฝีเท้าที่น่าจะมีคนเมื่อกี้กลับไร้ซึ่งวี่แววของคน

อะไรน่ะ? ผี หรืออะไร

          ด้วยจังหวะของการหมุนตัวที่ผิดมาตรการทรงตัว เขากำลังจะล้มลงหน้าคะมำกับพื้นแต่แล้วร่างสีดำยาวที่เขามั่นใจเลยว่าคือ ราโชมอนก็พุ่งเข้ามารัดตัวเขาเอาไว้ไม่ให้ล้มลงกับพื้น

“จินโค มาทำอะไรดึกดื่น”แล้วเจ้าของมันก็เอ่ยถามเสียงเรียบจากด้านหลัง ผู้ถูกเรียกว่าจินโคไม่ยอมหันหน้าไปเผชิญกับเจ้าของราโชมอนทำเพียงก้มหน้างุดที่ขึ้นสีระเรื่อและเสียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก

“หันมา”แม้น้ำเสียงจะออกแนวเชิงหงุดหงิดแต่เด็กหนุ่มยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

“อัตสึชิ”ในที่สุดเมื่อหมดความอดทน เขาจึงเรียกชื่ออีกฝ่ายก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ คนถูกเรียกเผลอเงยหน้ามองอีกฝ่าย เรือนผมสีดำสนิทหากแต่ปลายผมด้านหน้ามีสีขาว ดวงตาไร้อารมณ์สีดำมืดยากจะเดาอารมณ์ ดวงหน้าที่จัดได้ว่าหล่อเหลา อัตสึชิเริ่มหน้าแดงด้วยอาการเขินอายที่ควบคุมไม่ได้

“อาคุตากาวะ”แล้วเอ่ยกลับด้วยเสียงเบาราวกระซิบ

อาคุตากาวะเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายเขาก็ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ก่อนยกมือขึ้นแสร้งทำท่าไอ แต่แท้จริงแล้วเขาเองก็กำลังทนไม่ไหวกับอาการหน้าแดงของอีกฝ่ายที่มองยังไงก็....

น่ารักมาก อยู่ดี

อัตสึชิพยายามส่งเสียงให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเขาออกจากพันธนาการสีดำนี่เสียที แต่อาคุตากาวะเพียงแค่ยกยิ้มก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบดังเดิม

“บอกมาก่อนว่าแกออกมาทำอะไรดึกดื่น”แล้วเอ่ยเสียงเชิงคำสั่ง อัตสึชิปากสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาเหมือนพยายามรวบรวมสติแล้วถอนหายใจยาว

“พอดีนอนไม่หลับ เลยออกมาสูดอากาศ”ตอบอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะถามกลับบ้าง อาคุตากาวะก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“ทำไมนอนไม่หลับ มีเรื่องอะไร?”เอ่ยราวกับอ่านใจได้ ด้วยสีหน้านิ่งเฉยของอีกฝ่าย อัตสึชิเพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงติดตลก

“ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่นอนไม่หลับเท่านั้นเอง” พยายามย้ำคำตอบเดิมเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายล่วงรู้ ถ้ารู้ว่าที่เขานอนไม่หลับเป็นเพราะคิดถึงเจ้าตัวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้จนแทบบ้าคงได้โดยฆ่าหมกส้วมแน่ๆ

“ฉันก็นอนไม่หลับ” จู่ๆ อาคุตากาวะก็เอ่ยขึ้นมา ทั้งๆที่ยังไม่ได้ถาม อัตสึชิเพียงแค่นิ่งเงียบฟังอีกฝ่ายพล่ามต่อไป

“เลยออกมาซื้อของไปทำอาหาร” อัตสึชิมองมือของอีกฝ่ายที่กำลังกำถุงซุปเปอร์มาเก็ต 24 ชั่วโมงแล้วร้อง อ๋อ ออกมาเบาๆ จริงๆ ควรจบบทสนทนาแล้วแต่อาคุตากาวะยังคงไม่ยอมปล่อยตัวเขาเสียที

“ตั้งใจจะทำอะไรน่ะ”พลางพยักหน้าไปทางถุงของที่อีกฝ่ายถือไว้

“โอชาสึเคะ* (*ข้าวราดน้ำชา)”อีกฝ่ายตอบเรียบๆ แต่อัตสึชิกลับหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปเสียแล้ว เห็นแบบนั้นอาคุตากาวะก็ยกยิ้ม เขารู้ว่าจินโคของเขาชอบกินอะไร

“มีให้เลือกทั้งหน้าปลาแซลมอน ปลาซาบะย่าง บ๊วยดอง สาหร่าย ไข่ปลาทะระโคะ….” เพียงเท่านี้อัตสึชิก็น้ำลายหกเสียแล้ว อาคุตากาวะยิ้มมุมปาก

“ไหนๆก็นอนไม่หลับทั้งแกและฉัน แวะมากินข้าวมื้อดึกไหมล่ะ” เป็นคำถามที่ไม่ต้องรอคำตอบ เพราะอาคุตากาวะก็จัดการลากอีกฝ่ายไปที่ห้องพักของตนเรียบร้อยแล้ว

หลังจากการจัดการอาหารลงท้องเป็นที่เรียบร้อย อัตสึชิมองนาฬิกาในห้องนั้นก่อนจะพบว่าตอนนั้นตีหนึ่งเสียแล้ว ถึงเวลากลับบ้านเสียทีและเขาก็เริ่มง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงแม้ตอนอยู่ด้วยกันอาการปวดหัวใจจะไม่เกิดก็เถอะ แต่เขาเชื่อว่าหากอยู่ด้วยกันสองคนนานกว่านี้ เขาต้องตายแน่ๆ

“เอ่อ คือ ขอบคุณมากอาคุตากาวะฉันว่าจะกลับแล้วล่ะ”แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแต่อีกฝ่ายก็คว้าข้อมือเขาเอาไว้ “อยากรู้มั้ยว่าทำไมฉันนอนไม่หลับ”

อัตสึชิอยากจะสตั้นหน้าอีกฝ่ายให้หลับซะตอนนั้นเลย เขาไม่ได้อยากรู้สักหน่อย เขาต้องรีบกลับไม่งั้น หัวใจของเขาได้ทะลุออกมาข้างนอกแน่ๆ

“ไม่...ไม่ล่ะ ขอฉันกลับบ้านเถอะ” พลางใบหน้าระเรื่อแดงอีกรอบ “อาคุตา...”

“ฉันคิดถึงแก คิดถึงมากจนนอนไม่หลับ”อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ภายในแววตาที่สื่อออกมากลับมีความหมายที่ล้ำลึกมากกว่านั้น อัตสึชิหน้าแดงก่ำก่อนจะถูกอาคุตากาวะดึงเข้าไปหาและล้มลงบนแผ่นอกของอีกฝ่าย

“พอจะนอนก็คิดถึงแก สองสามวันมานี้ฉันต้องพึ่งยานอนหลับตลอด”และเริ่มลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา อัตสึชิตัวเกร็งก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “นะ....นายก็ด้วยเหรอ” แล้วบ่นพึมพำภายในอ้อมกอดของอาคุตากาวะ

คนผมขาวถอนหายใจเบาๆแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง “ฉันก็คิดถึงนาย มันเป็นอาการเหมือนหัวใจเต้นแรงจนเจ็บไปหมด ฉันไม่เข้าใจอาการนี้.....ฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม?”เพียงแค่ประโยคสั้นๆนั้น กลับทำให้หนุ่มมาดขรึมแห่งพอร์ทมาเฟียหัวเราะออกมาเบาๆ

“คิดอะไรไร้สาระไปได้ แล้วตอนนี้ยังเต้นแรงอยู่ใช่ไหม?” พลางยกมือขึ้นแตะบนหน้าอกข้างซ้ายของคนที่นอนทับตัวเองอยู่ก่อนจะเอามือกุมหน้าซ่อนอาการเขินไว้

“ถ้าไม่ใช่แล้วมันคืออะไร?”อัตสึชิลุกขึ้นออกจากอีกฝ่ายก่อนจะกุมเสื้อแน่น “ถ้าอาการนี้ไม่หายไป ฉันไปทำงานไม่ได้แน่ๆ มันทำให้ฉันสูญเสียสมาธิ ยิ่งอยู่กับนายมันยิ่งเต้นแรง....” แล้วเงียบลง

อาคุตากาวะยิ้มมุมปาก ดูเหมือนจินโคของเขาจะยังไม่รู้สึกตัวว่าอาการนั้นเรียกว่า

ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง

แถมเขาเองก็เกิดอาการเดียวกับเจ้านั้น นี่พวกเขาใจตรงกันหรือไง แต่ถ้าบอกอีกฝ่ายไปมันจะฆ่าเขาไหมนะ? อาจคิดว่าการกระทำของเขาหลังจากนี้คือการทรมานก็ได้

“จินโค อยากหายจากอาการนี้ไหมล่ะ” ขณะที่กำลังคิดแผนแกล้งอีกฝ่าย เขาก็ยื่นข้อเสนอแสนหวานให้ อัตสึชิยิ้มออกก่อนจะพยักหน้ารัว ที่นี่ก็เข้าแผนเขาแล้ว

อาคุตากาวะยื่นมือออกไป “ช่วยดึงหน่อย” พลางทำเสียงอ่อนเพื่อแสร้งว่าเขาลุกไม่ไหว ด้วยความสัตย์ซื่ออัตสึชิรีบดึงอีกฝ่ายทันที เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดโมโหอะไรขึ้นมาอีก และนั้นทำให้อาคุตากาวะทำตามแผนได้สำเร็จ

ริมฝีปากหนาเข้าประทับปากบางที่กำลังช็อกสุดขีดกับสถานการณ์ตอนนี้ จินโคยืนนิ่งเป็นตอไม้ก่อนที่อาคุตากาวะจะล้วงลึกเข้าไปก่อน เขาจัดการบีบปากอีกฝ่ายออกเบาๆ แล้วสอดลิ้นเข้าไป ประสานความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งก่อนกว่าจะจินตนาการถึง อัตสึชิตาพร่ามัวเขาไม่มีแม้แต่แรงผลักอีกฝ่ายจึงทำได้เพียงตอบรับจูบของอีกฝ่าย ก่อนน้ำตาจะไหลริน

อาคุตากาวะละริมฝีปากออก ก่อนจะยกนิ้วปาดน้ำตาที่ไหลออกมาข้างเดียวของอีกฝ่าย

“หายหรือยัง”แล้วเอ่ยถามราวกับรู้คำตอบ อัตสึชิพยักหน้า อาการปวดหัวใจที่แม้แต่ยาแก้ปวดยังช่วยไม่ได้ แต่กลับกัน รสจูบของคนตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องการมันมากกว่าเดิม

“อีกสักรอบไหม”ไม่ทันที่อาคุตากาวะจะถามอะไรต่อ อัตสึชิก็ดึงหน้าของเขาเข้าไปเสียแล้ว แล้วเป็นฝ่ายรุกล้ำอีกฝ่ายแทน อาคุตากาวะไม่ขัดขืนอะไร เพียงการกระทำแค่นี้ก็ยืนยันได้เป็นอย่างดีแล้วว่า

พวกเขาสองคนนั้นตกหลุมรักกันและกันเข้าให้แล้ว

และไม่แน่ว่า คืนนี้อาจจะเป็นคืนที่นอนหลับฝันดีที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลยก็เป็นได้


มันคือรักแรกสำหรับฉันและนาย มันเกิดขึ้นตอนไหนนั้นก็ไม่รู้และไม่อาจกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้ด้วยเช่นกันถึงเหตุผลที่ทำให้เรารักกัน”

 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ชาโทระ จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 01:09
    เอ๊ะ ทำไมไม่มี;;;;;——;;;;;
    #7
    0
  2. #6 SATANGAPA (@SATANGAPA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:50

    ฟินอ่ะ มากๆด้วย
    #6
    0
  3. #5 อาเจ๊มิ้นท์
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:22

    ตายแป๊บ ทนความน่ารักของสองคนนี้มิได้~

    #5
    0
  4. #4 แสวงหาโลลิ? ที่ดาวอังคาร
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:00

    ชอบมากกกก​ ฟินมากเลยละ


    #4
    0
  5. #3 เรย์รี่
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 20:46

    โอพระเจ้าาาาาา ชอบมากกกกกก

    #3
    0
  6. #2 wooko (@misssoso) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:53
    น่ารักกกกก
    #2
    0
  7. #1 Forurin (@ustp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:39
    น่ารัก น่ารักเหลือเกินค่ะTuT โฮ้ย รักคู่นี้มากๆเลย
    #1
    0