[Fic] Kimetsu No Yaiba : Tomioka Giyuu X Kamado Tanjirou [รักหนึ่งครั้ง จดจำตลอดกาล]

ตอนที่ 1 : เทศกาลครั้งที่ 1 สิ่งที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 365 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62


*มีการใช้คำเรียกแทนตัวเอง หรือสรรพนามที่ไม่ได้อิงตามการ์ตูน ดังนั้นเปิดใจให้กว้างๆ นะคะ


โทมิโอกะ กิยูกำลังรอคอยอย่างมีความหวังลึกๆในใจ

          การกลับบ้านเกิดของเขาในครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เขาได้กลับมาหาครอบครัวในเขตชนบทอันห่างไกลจากความวุ่นวายวิถีชีวิตในเมือง นับว่าเป็นการกลับมาบ้านที่ตรงกับช่วงเทศกาลของเมืองที่เขาอาศัยอยู่พอดี ก็อย่างที่รู้ว่าตอนนี้ย่างเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว

          ชายหนุ่มดวงตาสีเข้มราวกับท้องฟ้ายามราตรีที่แซมประกายสีน้ำเงินจางๆ กำลังเหม่อมองท้องฟ้าสีฟ้าสดใส แสงแดดเจิดจ้าสะท้อนลงบนพื้นถนนจนไออุ่นความร้อนแผ่มาโดนตัวเขาที่ยืนหลบแดดอยู่ในที่รอรถประจำทาง ทว่าสายลมอ่อนๆได้พัดโชยกลิ่นอายของทุ่งหญ้าและต้นไม้ผ่านเส้นผมของเขาที่ถูกรัดเอาไว้อย่างหลวมๆ

          ไม่นานนัก รถโดยสารประจำทางที่นานๆจะมาสักทีก็โผล่พ้นเนินเขาตรงมาทางที่เขายืนรออยู่ เขากระชับเสื้อคลุมที่ถูดตัดเย็บโดยเฉพาะแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งขวาเป็นเนื้อผ้าสีแดงเลือดหมู ส่วนอีกฝั่งเป็นลายสี่เหลี่ยมที่มีลวดลายคล้ายลูกบากศ์สลับเขียวเหลือง กระเป้าเป้ถูกยกขึ้นพาดบ่า แล้วเขาก็ขึ้นไปบนรถโดยสารคันนั้น


         เทศกาลประจำเมืองกำลังถูกจัดขึ้นบริเวณใกล้ๆ กับศาลเจ้าประจำเมือง กิยูมองผู้คนที่เขาคุ้นเคยกำลังจัดงานผ่านหน้าต่างรถโดยสารที่กำลังแล่นอย่างช้าๆ สายไฟที่ห้อยโคมสีแดงสดสลับสีขาวถูกแขวนเรียงรายเป็นทางยาวตลอดงาน เขายิ้มที่มุมปากนานมากแล้วที่ไม่ได้มางานเทศกาลนี้ เมื่อรถโดยสารขับไปสักพักก็ถึงทางขึ้นไปบ้านของเขา กิยูลงจากรถก่อนจะเดินขึ้นไปบนบ้านไม้เรือนงามหลังใหญ่ที่ยังคงรูปร่างบ้านญี่ปุ่นแบบโบราณที่กินพื้นที่ไปมากกว่า 5 ไร่ ระยะทางเข้าบ้านก็ปาไปเกือบห้าร้อยเมตร เขาจึงจำเป็นเดินเท้าเข้าบ้านต่อ

          “อ่ะ คุณหนู กลับมาแล้วทำไมไม่บอกกันคะ จะได้ให้คนไปรับ”เสียงของหญิงสาววัยห้าสิบต้นๆ เอ่ยทักทันทีที่เห็นกิยูเดินเข้ามาในเขตบ้าน เขายิ้มก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

          “แค่นี้เอง ไม่ลำบากผมหรอกครับ”ก่อนจะสวมกอดหญิงสาว “กลับมาแล้วครับ คุณนานาโกะ”

          นานาโกะหัวเราะคิกคัก“เดี๋ยวพาไปพบคุณผู้หญิงนะคะ ท่านจะต้องดีใจมากแน่ๆ”ว่าแล้วก็พากิยูเดินเข้าไปด้านในตัวบ้าน รอบข้างของเขามีคนงานกำลังตัดแต่งสวนและทำความสะอาดบ้านอย่างขยันขันแข็ง เขายิ้มอ่อนๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายพวกเขาทุกคน

          “คุณผู้หญิงคะ คุณหนูมาหาค่ะ”

          พลันสิ้นสุดเสียงของคุณน้า ก็มีร่างของใครสักคนกระโจนออกมาจากห้องรับรองแขกที่ถูกกั้นด้วยประตูไม้บานเลื่อน

          “กี้คุง!” แล้วกระโดดกอดอย่างเต็มแรง

          “พี่!”กิยูตะลึงเล็กน้อยก่อนจะกอดคืน “กลับมาแล้วครับ”

          “รู้ไหมว่าพี่คิดถึงเธอมากแค่ไหน ถ้าไม่ติดว่าพี่รักเธอมาก พี่ลากเธอกลับมาจากโตเกียวตั้งนานแล้วรู้ไหม?”ก่อนจะพล่ามอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้พูดมาสามปี

          “ผมก็กลับมาแล้วไงครับ”แล้วก็หัวเราะเบาๆ “เป็นไงบ้างครับ สบายดีมั้ย?”

          “สบายดีจ้า แต่จะสบายกว่านี้ถ้าเธอออกจากงานที่นั้นแล้วมาอยู่กับพี่ จริงๆเธอไม่จำเป็นต้องไปทำงานในเมืองเลยด้วยซ้ำ อยู่นี่เราก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว”ดังเช่นที่เจ้าตัวว่านั้นแหละ ครอบครัวตระกูลโทมิโอกะถือเป็นตระกูลที่ร่ำรวยและมีทรัพย์สินมหาศาลไว้ในครอบครอง ทรัพย์สินในที่นี่ไม่ได้มีแค่เงินตราแต่รวมถึงที่นา ภูเขาและพื้นที่การเกษตรอีกมหาศาล ดังนั้นจึงไม่แปลกที่แม้จะอยู่ในชนบทที่ห่างไกลจากตัวเมือง แต่เครื่องใช้ภายในบ้านเป็นของที่ทันสมัย และคนที่ดูแลทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็คือพี่สาวของเขา โทมิโอกะ สึทาโกะ

          “ผมก็อยากออกไปใช้ชีวิตของตัวเองบ้างนี่ครับ”

          สึทาโกะเบ้ปากนิด ๆ “จ้าๆ พี่ไม่ห้ามเธอหรอก แต่กลับบ้านมาบ่อยๆก็ได้นี่”ก่อนจะทำแก้มพอง กิยูหัวเราะ พี่สาวของเขามักจะชอบงอนเขาอยู่บ่อยๆ เสมอ

          “เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักเถอะ เดี๋ยวพี่ออกไปทำธุระก่อน คุณนานะฝากกี้คุงด้วยนะคะ”แล้วหันไปสั่งนานาโกะ แม่บ้านคนสนิทก่อนจะมีผู้ติดตามเดินออกไปพร้อมเธออีกสองคน

          “วันนี้เป็นวันแรกที่จัดงานเทศกาลนะ ไว้พี่ว่างจะไปเดินกับเธอด้วยนะ”แล้วเอ่ยทิ้งท้ายก่อนที่จะหายลับไปกับรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ด้านหน้า นานาโกะผายมือเชิญกิยูไปทางห้องพักส่วนตัวของเขา ห้องที่เคยอาศัยอยู่ตั้งแต่ตอนเด็ก

          จวบจนเวลาล่วงเลยผ่านไปจนท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม เมื่อกิยูมองไปยังนาฬิกาบนกำแพงก็เห็นว่าเป็นเวลาห้าโมงครึ่งแล้ว เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสบายแต่ก็ไม่วายจะใส่เสื้อคลุมตัวโปรดสองสีของเขาออกไปด้านนอกด้วย

          “เดี๋ยวผมไปงานเทศกาลนะครับ กลับไม่ดึกมาก”แล้วเอ่ยปากบอกกับนานาโกะที่กำลังยิ้มเอ็นดูเขาที่ขี่มอเตอร์ไซต์ลงไปยังสถานที่จัดงานเทศกาลเบื้องล่าง

 

          งานเทศกาล ถ้าจะให้กล่าวก็คือสีสันแห่งเมืองเลยก็ได้ว่า งานเทศกาลนี้จะจัดทั้งหมดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อเฉลิมฉลองให้กับเทพประจำเมืองและขอบคุณที่บันดาลพืชผลทางการเกษตรที่อุดมสมบูรณ์ให้ตลอดทั้งปี เป็นประเพณีที่สืบทอดมาตั้งแต่อดีตนานมากๆแล้ว กิยูเองก็ไม่แน่ใจว่ามีประเพณีนี้มากี่ปีแล้ว

          “อ้าว นั้นมันโทมิโอกะคนน้องนี่ ไม่เจอตั้งนานสบายดีมั้ย?”คนแรกที่เอ่ยทักเขาคือพ่อค้าที่ขายทาโกะยากิ กิยูพยักหน้าตอบรับก่อนจะเอ่ย “สวัสดีครับ ก็สบายดีครับแล้วเป็นยังไงบ้าง?”แล้วเอ่ยทักกลับไป

          “ก็เรื่อยๆน่ะนะ นานๆจะเจอนายมางานเทศกาลนะเนี้ย”แล้วเอ่ยติดตลก “ว่าแต่กลับบ้านคราวนี้พาสาวมาด้วยหรือเปล่า”

          “ผมยังไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอกครับคุณน้า”กิยูเอ่ยกลับด้วยเสียงนิ่งๆ พ่อค้าขายทาโกะยากิยิ้มอ่อนๆ

          “ฮ่าๆ นายนี่นะ อายุก็ยี่สิบต้นๆแล้วน้า เดี๋ยวก็หาไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันแนะนำ…..

          “เอาทาโกะกล่องนึงครับ”กิยูขัดคำพูดของพ่อค้าด้วยการสั่งของกินเพื่อเปลี่ยนบทสนทนา พ่อค้ารีบจัดการทาโกะยากิใส่กล่องกระดาษอย่างรู้งาน กิยูควักเงินจ่ายอย่างรวดเร็วก่อนจะแวบหายไปจากหน้าร้านราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน

          เขารู้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนทักแบบนี้ ลูกชายตระกูลใหญ่ของครอบครัวผู้ร่ำรวยที่สุดในเมืองจะถูกบรรดาครอบครัวที่มีลูกสาววัยไล่เลี่ยกับเขาหมายหัวก็ไม่แปลกหรอก เพราะถ้าได้แต่งกับตระกูลของเขาก็มีกินมีใช้ไปตลอดชาติยันรุ่นเหลนเลยมั้ง

          แต่ติดอยู่อย่างเดียว คือตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องนั้นน่ะสิ

          ไม่ก็….ยังไม่เจอใครที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้สักคน

          แม้แต่กับสาวงามแต่ละคนที่เขาเคยเห็น ก็ยังไม่ใช่ สำหรับเขามันไม่ใช่แค่ความงามของรูปร่างหน้าตา มันเป็นมากกว่านั้น

          ถ้าจะพูดให้ถูกคือ ความรู้สึกรักแรกพบที่ใครๆก็ชอบพูดอะไรทำนองนั้นล่ะมั้งที่เขายังไม่เคยเจอสักที ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็เลยใช้ชีวิตไปกับสิ่งที่ชอบ แล้วก็ทำงานในสายที่ตัวเองชอบ นานๆทีก็กลับบ้านมาหาครอบครัว

          วนเวียนแบบนี้มาสามปีแล้ว ตั้งแต่เขาไปทำงานในโตเกียว มันก็ไม่ได้แย่อะไร

          กิยูเดินหลบมุมเข้าไปนั่งใต้ต้นไม้เพื่อทานทาโกะยากิเพียงลำพัง ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ แสงสีส้มเริ่มหายลับขอบฟ้า ไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

          “ไม่ต้องกลัวสาวน้อย ยืนนิ่งๆบนนั้นนะ”เสียงนุ่มนวลของเด็กผู้ชายทำให้กิยูนิ่ง เขามองซ้ายแลขวาหาต้อตอของเสียงนั้น

          “อ่า จับได้แล้ว อ๊ะ อย่าดิ้น อย่าข่วนด้วย อ๊ากกกกกกกกก!”ยังไม่ทันได้ทำอะไร กล่องใส่ทาโกะทากิที่กินได้เพียงครึ่งเดียวก็กระเด็นออกจากมือของกิยู เขาเงยหน้าขึ้นมองด้านบน ร่างของเด็กหนุ่มคนนึงร่วงลงมาตรงที่เขานั่งอยู่พอดี เขาจึงรีบช้อนร่างที่กำลังร่วงลงมาไว้ได้อย่างทันท่วงที แต่ด้วยแรงโน้มถ่วงทำให้กิยูทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันทีที่รับร่างนั้น ยอมรับเลยว่าปวดก้นมาก แต่เมื่อเขาจ้องมองสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วก็แทบหยุดหายใจ

          ดวงตากลมโตสีแดงดำสวยมีเสน่ห์ เส้นผมสีไวน์แดงตัดสั้น รอยแผลเป็นตรงหน้าผาก และตุ้มหูรูปไพ่ กำลังกอดเจ้าขนปุยด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังช็อคที่จู่ๆก็ตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนใครก็ไม่รู้        

          “อ่า อ่าขอโทษครับ”เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก กิยูยิ้มบางก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งๆที่ยังอุ้มเด็กหนุ่มผมสีไวน์แดงเอาไว้แน่น

          “เอ่อคือ

            “บ้านนายอยู่ไหน”ไม่ว่าเปล่า ฝีเท้ากิยูเริ่มออกเดิน

          เด็กหนุ่มลนลาน “ผะ..ผมไม่เป็นอะไรครับ”พลางกระดิกตัวไปมาเหมือนบอกนัยๆว่าตนนั้นเดินเองได้ แต่เรื่องอะไรที่กิยูต้องทำตามด้วยล่ะ

          “เมี้ยววว” เสียงของเจ้าขนปุยในอ้อมอกของเด็กหนุ่มร้องขึ้น

          “ปล่อยผมลงเถอะครับ ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ….”แต่กิยูทำหูทวนลมก่อนจะลัดเลาะออกไปทางลับที่ไม่ใช่ทางเข้างานเทศกาล

          “นายบาดเจ็บที่แขน”กิยูพูดก่อนที่เจ้าตัวจะสังเกตเห็นว่ามีเลือดซึมออกมาจากแขนที่ถูกกิ่งไม้กรีดเป็นทางยาว ก่อนจะกอดเจ้าเหมียวแน่น

          “เมี้ยววว”

          “เอ่อคือ ผมยังกลับบ้านไม่ได้ครับ น้องๆ ของผมยังอยู่ในงาน”นั้นทำให้ฝีเท้าของกิยูหยุดลง เขาก้มลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตน ดวงตาสีแดงทอประกายสดใสแม้จะมีหยาดน้ำตาจากอาการเจ็บบาดแผลก็ตาม

          “งั้นไปหาน้องๆ ของนายกัน”ว่าแล้วเขาก็หมุนตัวกลับไปยังต้นไม้ที่เดิม ก่อนจะยอมปล่อยตัวเด็กหนุ่มลง ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะกล่าวขอบคุณ กิยูก็ก้มลงแล้วเอื้อมมือไปปาดหยาดน้ำตาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่ม

          “อ๊ะ”พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อ กิยูจ้องมองใบหน้านั้นก่อนจะยิ้ม

          “โทมิโอกะ กิยู เรียกสั้นๆว่ากิยูก็ได้นะ” แล้วเอามืออกจากใบหน้าเด็กหนุ่ม

          “คุณกิยู ผมคามาโดะ ทันจิโร่ครับ”รีบพูดต่อทันทีก่อนจะก้มหัวขอบคุณ “ที่ช่วยผมจากการตกต้นไม้เมื่อกี้ ขอบคุณมากนะครับ”เพื่อซ่อนใบหน้าแดงก่ำจากอาการหัวใจเต้นแรงที่จู่ๆก็เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน

          “นายเดินไหวหรือเปล่า?” กิยูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงก่อนจะลูบหัวเจ้าเหมียวในอ้อมกอดของทันจิโร่

          “แค่นี้สบายมากครับ”ว่าแล้วก็ลองเดินเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ “อ่ะ เย็นขนาดนี้แล้ว ผมต้องไปแล้วล่ะครับ เดี๋ยวพวกน้องๆจะเป็นห่วง”พลางก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือของตน

          กิยูไม่ได้ซักถามอะไรต่อ เขาเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมแล้วพาดลงบนบ่าของทันจิโร่อย่างนุ่มนวล

          “ตัวนายเละหมดแล้ว อย่าลืมทำแผลด้วยนะ ใส่เสื้อคลุมนี่แล้วไปหาน้องๆซะ”พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน ทันจิโร่กระชับเสื้อคลุมไว้แน่นก่อนจะหันมายิ้มให้อีกครั้ง

          “ขอบคุณครับ คุณกิยู ไว้ผมจะเอามาคืนนะครับ”

          เพียงไม่นาน ร่างของทันจิโร่ก็หายลับเข้าไปในแสงสีของงานเทศกาลที่อยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก                          กิยูยิ้มมุมปากอยู่เพียงลำพัง คนที่เป็นคำตอบของรักแรกพบอะไรนั้นน่ะ จู่ๆก็ร่วงหล่นจากฟ้ามาหาเขาแล้วสินะ

 


 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 365 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #230 NamNaraporn (@NamNaraporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 12:58
    นุ้งกิเจอนางฟ้าตกจากสวรรค์จ้าาาาา
    #230
    0
  2. #181 PuGui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 11:39

    ชอบความรักแรกพบนังกี้จังค่าาา

    #181
    2
    • #181-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2562 / 13:26
      กี้จังคนจริงค่ะ แรกพบสบตาคนนี้แหละที่ใช่ ไม่พูดมากเจ็บคออุ้มเลย 555555
      #181-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #133 แฟรี่พาซาพระราม4 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 13:18

    ภาษาดีมากค่ะไรต์ คุณกิยูแลดูร้ายๆนะคะ ออกแนวไม่พูดเยอะเจ็บคอแต่การกระทำนี่ชัดมาก อ๊ายยย

    #133
    6
    • #133-5 Imfair0901 (@Imfair0901) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2562 / 19:00
      เกลียดเวอร์ ไรท์คนดังอะไรยะ? โด้ววว ทีแรกนึกว่าเม้นไม่ติดอะ เม้นติดนี่นาคุณหลอดดาวมากระบบ ปล. fc คุณชาค่ะ
      สู้ต่อไปรอติดตามผลงานนะคะ อยากอ่านแนวยั่วๆบัดๆกว่านี้อีกเชื่อคุณชาทำได้5555
      #133-5
    • #133-6 Imfair0901 (@Imfair0901) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2562 / 19:00
      เกลียดเวอร์ ไรท์คนดังอะไรยะ? โด้ววว ทีแรกนึกว่าเม้นไม่ติดอะ เม้นติดนี่นาคุณหลอดดาวมากระบบ ปล. fc คุณชาค่ะ
      สู้ต่อไปรอติดตามผลงานนะคะ อยากอ่านแนวยั่วๆบัดๆกว่านี้อีกเชื่อคุณชาทำได้5555
      #133-6
  4. #67 riryuu (@Ri_Ryu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 04:40
    มีคนเรียกกิยูว่ากี้เหมือนเราด้วย เจอพวกแล้ว!! แง๊
    #67
    1
    • #67-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 1)
      3 กันยายน 2562 / 09:59
      ชาชอบย่อชื่อที่คนชอบสั้นๆค่ะ เรียกแล้วดูน่ารักตะมุตะมิดีค่ะ 555555555
      #67-1
  5. วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:41
    (:)&/./฿.(&:8&เขินอ่ะเเกกกกกกกกก๊ ทำำบกาีกยก
    #56
    1
  6. #54 read-ficanime-y (@read-ficanime-y) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 11:43
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-04.png เขินเลยยยย
    #54
    1
    • #54-1 (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 1)
      29 สิงหาคม 2562 / 01:42
      เขินด้วยยยย
      #54-1
  7. #43 Valentiara Raphaelle (@karalla) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 05:30
    ระดับท่านกิยูไม่ต้องพูดอะไรมาก…อยู่ๆจะอุ้มไปส่งเฉยยย
    #43
    0
  8. #37 kagane2 (@kagane) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:12

    อ๊ากกกกก น่ารักกกกกก
    #37
    0
  9. #33 -BeView- (@-BeView-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 18:40
    แค่อ่านบทนำกดเฟบทันที
    #33
    0
  10. วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:08
    นางฟ้าร่วงหล่นสู่อ้อมกอดท่านกิยู---แค่กๆ

    กดเฟบทันทีเลยค่าา

    ชอบมากค่ะ
    #29
    1
    • #29-1 MamoyaKiSeGi (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 1)
      22 กรกฎาคม 2562 / 20:41
      นางฟ้าจริงๆค่ะ 555
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      #29-1
  11. #10 ึุััsuper cat (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 23:07
    ได้เจอกันแล้ววว บะลุ่กบะลั่กๆๆ
    #10
    1
    • #10-1 MamoyaKiSeGi (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 1)
      16 กรกฎาคม 2562 / 08:45
      บะลุกบะลั่กๆๆๆๆ
      #10-1
  12. #4 Totoซัง (@palidatsngr016) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:31

    อ่านแค่บทนำหน้าหลักก็กดติดตามอย่างไวเลยค่ะ55

    #4
    0