[Fic] Kimetsu No Yaiba : Tomioka Giyuu X Kamado Tanjirou [รักหนึ่งครั้ง จดจำตลอดกาล]

ตอนที่ 14 : SF : D R E A M เทศกาลครั้งที่ 7.1 ฝันที่ไม่เคยบอกใคร (1/?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

          


          ท่ามกลางความมืดมิด ไร้แสง ไร้เสียง ไร้กลิ่น เป็นความว่างเปล่าที่ดูมืดหม่น เขากระพริบตาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงมืดดังเดิม และเมื่อกระพริบตาครั้งที่สอง เขาก็มองเห็นแผ่นหลังของใครบางคน

          เสื้อคลุมสะอาดสีเลือดเข้มเหมือนเลือดหมูและลายลูกบากศ์สีเขียวเหลืองสะท้อนเข้าแววตา กลุ่มผมสีน้ำเงินเข้มที่ถูกรัดเอาไว้อย่างลวกๆ เขาเอื้อมมือออกไปคว้าคนๆนั้น

          “คุณกิยู!!” พลางส่งเสียงร้องสุดเสียง ร่างนั้นหันกลับมาแย้มยิ้ม

          “ทันจิโร่”เสียงเย็นเหยียบเอ่ยกลับ ดวงตาสีครามไร้แววของคนมีชีวิตทว่าปากกลับยกยิ้ม ทันจิโร่โผกอดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว คิดถึงเหลือเกินความอบอุ่นนี้ หยาดน้ำสีใสไหลอาบข้างแก้มทั้งสองข้าง เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังตลอดไม่ขาดสาย ก่อนที่มือหนาของชายหนุ่มที่โดนกอดจะเข้าโอบร่างคนตัวเล็กกว่า เพียงไม่กี่วินาทีร่างของชายหนุ่มตรงหน้าก็หายไป ทันจิโร่ล้มหัวคะมำกับพื้นเบื้องหน้า เขาตะเกียดตะกายคว้าอากาศตรงหน้าเหมือนคนบ้า พยายามสัมผัสหาชายหนุ่มที่รักราวกับคนไม่เหลืออะไรแล้วในชีวิต

          “ไม่

 

          “อย่า

 

            “อย่าหายไป!!

 

          “คุณกิยู!!

 

 

 

         

 

 


          “เมื่อไหร่พี่เขาจะตื่นคะคุณแม่?”

          “พี่ครับ”

          “พี่คะ”

          “พี่ทันจิโร่”

          แว่วเสียงดังปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากความฝันอันเลืองลางเมื่อครู่ กลิ่นแรกที่แตะจมูกของเขาคือกลิ่นยาฆ่าเชื้อ กลิ่นของแสงแดดอ่อนและสายลมที่อ่อนโยนปะทะเข้าที่ใบหน้าของเขา

          “ลูกฟื้นแล้ว” เมื่อดวงตาสีแดงสดใสลืมตาตื่นขึ้นมา ใบหน้าที่เขาเห็นคือแม่ของเขาเอง ก่อนจะมีเหล่าน้องชายน้องสาววิ่งมาเกาะรอบเตียงของเขา

          “พี่ตื่นแล้ว! ฮือๆ”เป็นเนซึโกะที่รีบหันไปร้องไห้ ส่วนชิเงรุ ทาเคโอะกำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ฮานาโกะซุกตัวเข้าหาคุณแม่ และน้องคนเล็กอีกคนก็กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในรถเข็นสำหรับเด็ก

          “พี่หลับไปตั้ง 48 ชั่วโมงแน่ะ” ทาเคโอะพูดเสียงดัง ก่อนจะปาดน้ำมูก “ตั้ง 2 วัน”

          ทันจิโร่ไม่รู้จะกล่าวอะไรออกมา เขาจึงเพียงแค่ส่งรอยยิ้มไปให้ครอบครัวตัวเองก่อนจะมองร่างของเขาที่มีผ้าพันรอบร่างกายรวมถึงสายน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัว

          “อย่าเพิ่งขยับตัวทำอะไรเลยจ๊ะ ลูกนอนพักต่อเถอะนะ”แม่ของเขาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะลูบหัวฮานาโกะ

          “เอ่อคือคุณกิยูล่ะครับ?” เพียงแค่คำถามสั้นๆแต่กลับทำให้บรรยากาศโดยรอบหม่นหมองทันที เมื่อมองแววตาของคนเป็นแม่ที่เศร้าโศกนั้น เขาก็เข้าใจ จะถามทำไมกันนะ ในเมื่อเขาเป็นคนที่ฆ่าอีกฝ่ายกับมือคู่นี้เอง

          “ส่วนพ่อเขาไปงานที่ศาลเจ้านะจ๊ะ”

          งาน? งานอะไรกัน?

          “อย่าเพิ่งถามอะไรดีกว่า ลูกๆจ๊ะปล่อยให้พี่เขาพักผ่อนนะ”ก่อนจะต้อนลูกๆที่เหลือให้มารวมกลุ่มกัน “แม่จะกลับบ้านไปส่งน้องๆก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนลูกแทน” ก่อนจะก้มลงมาจุมพิตหน้าผากลูกชายคนโตของเธอ แล้วทั้งหมดก็หายออกไปจากห้อง สักพักก็มีเสียงเคาะประตูห้องเบาๆ ทันจิโร่สงสัยก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง

          “เข้ามาเลยครับ”

          “เอ๊ะ คุณ

            สาวสวยที่ถักเปียไว้ด้านหลังอย่างสวยงาม แววตาของเธอดูโศกเศร้า ร่างแสนงดงามนั้นก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่ใส่ชุดสูท ก่อนที่ตะกร้าผลไม้และขนมอีกมากมายจะถูกวางบนโต๊ะด้านข้างของทันจิโร่

          “พี่มาเฝ้าเธอแทนคุณแม่น่ะ”

          “คุณ

            “อ๊ะ ตอนนั้นที่เจอกันครั้งแรกเรามัวแต่ยุ่งๆกันอยู่สินะ พี่ชื่อว่าสึทาโกะนะจ๊ะ โทมิโอกะ สึทาโกะ”

          เพียงแค่นั้นทันจิโร่ก็มือสั่น เพียงแค่เขาได้ยินนามสกุลโทมิโอกะ ภาพที่ปรากฎในห้วงความคิดก็ปรากฏภาพของเขาคนนั้น โทมิโอกะ กิยู แล้วทันจิโร่ก็ยกสองมือขึ้นปิดดวงตาที่ตอนนี้เอ่อล้นด้วยน้ำตา

          “ผมขอโทษ”

          “ขอโทษ

          “เป็นเพราะผม เพราะผมคนเดียว”

          สึทาโกะนั่งยิ้มข้างเตียงอย่างเงียบสงบก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ก็ใช่ เป็นเพราะเธอ..

            “เพราะเธอ น้องชายของพี่ถึงตาย”

          น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งนั้นทำให้ทันจิโร่เงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยของหญิงสาว

          “คุณหนูใจเย็น ชายชุดสูทคนหนึ่งกล่าวขึ้นทันควัน ก่อนจะลูบหลังผู้เป็นนายเบาๆ

          “ทั้งๆ ที่เขาต้องตายเพราะเธอ..” สึทาโกะสะบัดมือของคนคุ้มกันตัวเอง ก่อนจะเข้ามากระชากเสื้อของทันจิโร่  “แต่….แต่พี่กลับเกลียดเธอไม่ลง!!

          ในแววตาคู่นั้น บวมช้ำและแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มานับไม่ถ้วน

            “ทำใจให้แค้นก็ทำไม่ได้ เพราะอะไรรู้มั้ย?”สึทาโกะตะโกนใส่หน้าก่อนจะร้องไห้ออกมา “เพราะเขารักเธอไง พี่รู้แล้วพี่ก็รู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก”

          จากนั้นเธอก็ปล่อยเสื้อเขา ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากดวงตาแล้วเข้าสวมกอดทันจิโร่ทันที “เพราะงั้นสิ่งที่พี่จะทำเพื่อเขาได้หลังจากนี้ก็คือดูแลเธอให้ดีที่สุด..

          ทันจิโร่นั่งนิ่ง ก่อนที่เขาจะพยายามยกแขนกอดอีกฝ่ายกลับ แล้วร้องไห้ลงบนไหล่ของหญิงสาว

          “ขอโทษนะครับ

            “และขอบคุณมากครับ”

 

 


         

          “ถ้าลูกหายดีแล้วเราไปหาคุณโคโจวกับสึยุริจังกันมั้ย” หลังจากที่สึทาโกะกลับไปแล้ว แม่ของเขาก็กลับมาเพียงลำพังพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า ก่อนจะปอกผลไม้ใส่จานให้เขา ซึ่งทันจิโร่ตอนนี้ก็กำลังห้อยขาลงข้างเตียงแล้วขยับไปมา

          “คุณโคโจว ชิโนบุ”

          แล้วทันจิโร่ก็สำลักออกมา ภาพใบหน้าชิโนบุที่ถูกควักออกมาแปะบนหน้ารูปปั้นพระจิโซแล่นเข้าสมองของเขา เสมือนกลับไปสู่เหตุการณ์นั้นอีกครั้ง เขายกมือขึ้นกุมปาก ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนคนทรมาน

          “ทันจิโร่!”แม่ของเขาร้องเสียงดัง ก่อนจะกดกริ่งเรียกพยาบาลทันที ไม่นานนักพยาบาลก็รีบเข้ามาตรวจอาการเขาพร้อมกับหมอประจำตัวของทันจิโร่

          “คนไข้น่าจะเกิดอาการช็อคกระทันหัน ยังไงอย่าเพิ่งให้เขารื้อฟื้นความทรงจำหรืออะไรตอนนี้เลยนะครับ ผมคิดว่าเขาคงรับไม่ไหว” หมอหันมากระซิบกระซาบกับคนเป็นแม่ ในขณะที่ทันจิโร่พยายามควบคุมลมหายใจเข้าออก ทำให้ตัวเองกลับมาเป็นปกติ

          ภาพนั้นไม่สามารถลบออกไปจากหัวใจเขาได้เลย

          เมื่อหมอและพยาบาลออกจากห้องไปแล้ว ทันจิโร่ก็เอ่ยถามผู้เป็นแม่ต่อ

          “สึยุรินี่ใครเหรอครับ?”

          “สึยุริ คานาโอะจังไงจ๊ะ คนที่อยู่กับคุณโคโจวตลอดช่วงที่ลูกกำลังมีปัญหาไงจ๊ะ สาวน้อยน่ารักคนนั้นน่ะ”

          “อ่อผมจำได้แล้วครับ” ทันจิโร่ที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วจึงลองยืนกับพื้นแล้วเดินไปมา ร่างกายของเขาฟื้นตัวเร็วมาก แม้จะมีผ้าพันแผลตามบริเวณต่างๆก็เถอะ แล้วแม่ของเขาก็เรียกให้เขากลับมานอนบนเตียง

          “เห็นลูกขยับร่างกายได้แบบนี้แม่ค่อยวางใจหน่อย”

          แม่ของเขายิ้มก่อนจะใช้ส้อมจิ้มผลไม้มาจ่อที่ปากของเขา

          “ทานนี่ก่อน วันนี้แม่จะไม่คุยอะไรมากเพราะลูกเพิ่งฟื้นขึ้นมา”

          ทันจิโร่เคี้ยวผลไม้ตุ้ยๆ ก่อนจะเอ่ยปากทันที “คุยเยอะๆก็ได้นะครับ ไม่ได้คุยมาตั้งสองวัน”

          “เจ้าลูกคนนี้”ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยเสียงเบา “ให้แม่ขอหมอนอนเฝ้าลูกอีกสักคืนดีมั้ยจ๊ะ”

          ทันจิโร่ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ ผมดูแลตัวเองได้ แม่กลับไปนอนพักผ่อนเถอะครับ”

          เพราะเขามองเห็นว่านัยน์ตาคู่นั้นอ่อนล้าเพียงใด สองวันที่ผ่านมาแม่เขาคงไม่ได้นอนแน่ๆ

          “ก็ได้ เด็กดีของแม่ ตอนนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว แม่กลับก่อนนะจ๊ะ” ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วโบกมือลาลูกชายคนโตของเธอ ทันจิโร่ชายตามองแม่ตัวเองก่อนจะโบกมือกลับ

          เขารู้ว่าแม่ของเขากำลังเลี่ยงจะบอกเรื่องสำคัญกับเขา

          เป็นเรื่องที่เขาก็เดาได้ไม่ยาก...

          เรื่องสำคัญที่ว่า สึยุริ คานาโอะคนนั้นตายแล้ว

          แค่มองตาก็รู้ใจทันจิโร่กำมือตัวเองแน่น ทั้งๆที่คุณชิโนบุฝากฝังเขาเอาไว้ให้บอกคำพูดสุดท้ายกับเธอคนนั้น

          แค่นั้นเขายังทำให้ไม่ได้เลย

          จริงๆแล้วคนที่สมควรตายควรเป็นเขาไม่ใช่คนเหล่านั้น

          โดยเฉพาะคุณกิยู

            ทันจิโร่พยายามข่มตาหลับลงอีกครั้ง ผลไม้ที่กินเข้าไปนั้นไม่มีรสชาติอะไรเลย และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาต้องอยู่ในห้องพิเศษนี้ (แบบมีสติ) เพียงลำพัง

 

 

 

 

          เสียงประตูห้อง 508 เปิดออกเบาๆในยามดึกสงัด เจ้าของร่างอรชรเดินเข้ามาข้างเตียงของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนหลับอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือเรียวยาวยกขึ้นลูบใบหน้านั้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน สักพักใบหน้าของเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ก็เริ่มเกร็ง และมีเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า

          “ไม่


          “อย่า


            “อย่าหายไป


            “คุณกิ….


           

            เป๊าะ!

          เป็นเพียงเสียงดีดนิ้วเบาๆ ทันจิโร่ที่นอนเกร็งอยู่นั้นก็เริ่มผ่อนคลาย กลิ่นอโรม่ากุหลาบอ่อนๆแผ่กระจายไปทั่วห้อง คนดีดนิ้วเมื่อครู่ยกนิ้วขึ้นปิดจมูกของตัวเองก่อนจะยกยิ้ม

          “หลับให้สบายเสียคามาโดะ ทันจิโร่”

          รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่นั้นยกขึ้นที่มุมปาก “หวังว่าจะได้เจออะไรดีๆ ในความฝันนะ”

 



 

แวะพูดคุยเล็กน้อย

          ตอนนี้เป็นตอนเสริมในช่วงเวลา 7 วันอันตรายของน้องทัน!!  ก่อนจะอัตวินิบาตกรรมนะคะ (ฆ่าตัวตาย) ซึ่งเป็นตอนจบแบบ Bad End นั้นเองค่า  //แปะแปะ (เสียงปรบมือ?) (ชาอยากมาขยายเวลาว่าช่วงนั้นน้องทันเจออะไรบ้าง) ซึ่งจริงๆตอนแรกชาจะเอาเนื้อเรื่องที่คิดตอนนี้ไปแต่งฟิคแยกเป็นคู่มุซัน x น้องทัน แต่คิดไปคิดมามาลงกับคู่นี้แทนดีกว่า ฮ่าๆ

          เห็นมีคนงุนงงว่าชาจะแต่งคู่อื่นหรือเปล่า ชาแต่งคู่อื่นไว้ในเรื่อง  [Fic] SF/OS : Kimetsu No Yaiba นะคะ (ดังนั้นใครพายเรือกิยูทัน หรือทันกิยูก็ตามเรื่องต่อได้อย่างสบายใจเลยค่ะ)

          *เผื่อมีใครสงสัยนะคะ น้องทันมีอาการบาดเจ็บไม่มาก มีรอยแผลฟกช้ำตามร่างกาย และที่นอนหมดสติเป็นเวลาสองวันเพราะช็อคค่ะ ดังนั้นถ้าคนไข้ (น้องทัน) สามารถเหาะเหินเดินอากาศไปไหนมาไหนเองได้ อย่างไปห้องน้ำเอง หรือไปเดินเล่น ทางโรงพยาบาลจะไม่อนุญาตให้ญาตินอนเฝ้านะคะ และที่ญี่ปุ่นจะมีเวลาเยี่ยมที่ตายตัวมากๆ ว่าเยี่ยมได้ถึงกี่โมง หลังจากนั้นก็คือต้องกลับค่ะห้ามแอบอยู่เฝ้าคนไข้ (ชาก็จำมาจากเรื่องเล่าผีๆจากประเทศญี่ปุ่นนี่ล่ะค่ะ)

 

         

         

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. #190 Khim123Autum (@Khim123Autum) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:53

    ได้รับ​แล้ว​นะ​คะ​https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png ????

    #190
    1
    • #190-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 14)
      5 ตุลาคม 2562 / 20:43
      ขอบคุณมากจ้าที่บอกชาน้าาาา
      #190-1
  2. #146 แฟรี่พาซ่าพระราม4 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 14:13

    ยังหลอนได้กว่านี้จัดหนักๆเลยค่ะ อ๊ายยย น้องทันจิพี่ขอโทษ

    #146
    0
  3. #66 MiTsuNi_YuMe (@jitsuna_yuuri) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:04
    อ่านต่อ ยาวววว ยาวววววววววววว
    #66
    1
    • #66-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 14)
      3 กันยายน 2562 / 09:57
      ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ รออ่านต่อได้เลยค่าาา
      #66-1
  4. #63 Kianamel (@kianamel23) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 19:25

    เป็นเพราะสามีเราแท้ๆเลยมาทำครอบครัวเค้าแตกแยกไปหมด ต้องขังห้องเย็นแล้วมั้งแบบนี้ /ฮึ่ม!


    ( *`ω´) น้องน่าสงสารฮือ ไม้เรียวในมือมันสั่น

    #63
    1
    • #63-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 14)
      31 สิงหาคม 2562 / 23:41
      จับไปขังเลยค่ะะะะะะ--------- ฮ่าๆ
      #63-1
  5. #62 ึุััsuper cat (@bloodc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:01
    อ๋อย น้องงงง สงสารน้อง ฮือ;-;
    #62
    1
    • #62-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 14)
      31 สิงหาคม 2562 / 23:40
      ไหนๆก็มาขยายช่วง Bad End แล้วต้องเอาให้สุดค่ะ (?) // ร้องห้ายรอล่วงหน้า
      #62-1