[Fic] Kimetsu No Yaiba : Tomioka Giyuu X Kamado Tanjirou [รักหนึ่งครั้ง จดจำตลอดกาล]

ตอนที่ 20 : Special I : Giyuu x Tanjirou เส้นเลือดต่อลมหายใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    23 ต.ค. 62



          คำเตือน : Giyuu (อสูร) X Tanjirou (มนุษย์) นะคะจากคำขอตอนพิเศษ จากคอมเม้นนี้นะคะ

          Megalodox : จริงๆก็ไม่คาดหวังพริกสิบเม็ดนะคะ แต่ได้ก็กีค่ะ!! หยอก5555 รีเควสกิทันค๊าาาา พิกิยูเป็นอสูรก็ดี!! คิดสภาพตอนกินเลือดน้องทันที่คอ กัดนิ้วอะไรงี้ มันแบ่บ หยฟมๆบหสๆบบไบๆบๆฟฟฟฟฟ เขินน เอิ้วว เอาแบบพิกิยูขี้หวงๆ หวงเจ้าของ ไม่ให้ใครเเตะน้องทันงี้ก็ดีนะคะ กสไสยหสๆบ //กรี้ดอัดมุมห้อง




          การมีชีวิตนั้นงดงาม

          โดยเฉพาะการมีชีวิตอย่างมีคุณค่าอย่างการได้รักใครสักคนและปกป้องคนๆ นั้นจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ความกล้าหาญและความเสียสละจะถูกจารึกลงบนผืนดิน เวียนว่ายในวารี และล่องลอยตามอากาศภายใต้ท้องนภาที่โอบอุ้มทุกอย่างเอาไว้

          โทมิโอกะ กิยูคิดเช่นนั้นก่อนจะเอาชีวิตของตัวเองเข้าแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องคนรักของเขา

          เด็กชายแววตามุ่งมั่นที่สมควรมีชีวิตอย่างมีความสุขมากเรื่อยไปจนแก่เถ้า

          คามาโดะ ทันจิโร่

          วินาทีที่ร่างของเขาถูกมือของนายเหนือหัวแห่งอสูรแทงทะลุเข้ามาถึงหัวใจ เขาได้ภาวนาเอาไว้แล้ว แค่ถ่วงเวลาสักเล็กน้อยเพียงเสี้ยวนาทีให้เด็กคนนั้นหนีรอดไป

          หนีรอดจากความตายอันแสนเศร้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

          คมดาบสีน้ำเงินประกายเข้าแทงลำคอของอีกฝ่ายจนเลือดทะลัก ก่อนจะกระชากออกอย่างรวดเร็วแล้วแทงเข้าที่ปอด ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขา…..เขาทำได้เพียงเท่านี้

          “ช่างกล้าหาญและโง่เขลา”

          สรุเสียงทุ่มลึกที่เขาฟังแล้วรู้สึกคลื่นไส้ คิบุทสึจิ มุซันแย้มยิ้มก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

          “มนุษย์ที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่นแบบเจ้ามีน้อยคนนัก”

          กิยูกัดฟันกรอด เลือดทะลักออกมาทางปากจนเขาไม่สามารถเอ่ยวาจาโค้กลับอีกฝ่าย มีเพียงแค่แววตาที่เด็ดขาดและเส้นเลือดตรงหน้าผากที่กำลังเดือดปุดๆ

          เมื่อเขาเหลือบมองจากหางตา เขาเห็นคามาโดะ ทันจิโร่ถูกเพื่อนอีกสองคนกระชากให้หนีไปจากบริเวณนั้น แววตาของเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังร่ำไห้ มุซันไม่ได้สนใจกลุ่มคนที่กำลังหนีไปแม้แต่น้อย เขากำลังสนใจชายหนุ่มผมสีครามที่กำลังกระอักเลือดอยู่ภายในอ้อมแขนของเขา

          “แววตาใช้ได้เลยนี่”ก่อนจะกระชากฝ่ามือออก และช่วงเดียวกับที่คมดาบสีน้ำเงินร่วงหล่นสู่พื้นดิน หยาดโลหิตไหลอาบจนกลายเป็นแอ่งเล็กๆ กิยูร่วงลงนอนกองกับพื้นแค่ยังพอมีเรี่ยวแรงหายใจได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์มากพอแล้ว

          “นี่เจ้าคนหน้าตาย”แม้แต่กับศัตรูที่เก่งกาจกว่าตน กิยูก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย แน่นอนว่าการอ้อนวอนขอชีวิตก็ไม่อยู่ในกระบวนการความคิดของเขาเช่นกัน

          “อยากมีชีวิตต่ออีกสักร้อยปีมั้ย?” ดังคำขอจากสวรรค์ มุซันรู้ดีว่ามนุษย์นั้นหวาดกลัวต่อสิ่งใดมากที่สุด การถูกเกลียด? การถูกทำร้าย? ไม่ แค่สิ่งเหล่านี้ยังไม่มากพอให้มนุษย์เผลอสัญชาตญาณดิบ มนุษย์เกิดมาเพื่อเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น หมายความว่าความตายคือหนึ่งในสิ่งที่มนุษย์หวาดกลัวมากที่สุด

          “ระ..รีบๆฆ่าข้าซะ!!!” กิยูเข้าใจความหมายของประโยคเมื่อครู่ สู้ให้เขาตายคงดีกว่าการกลายเป็นอสูรเหมือนกับหมอนั้น

          “เคยได้ยินหรือเปล่าว่า ยิ่งอ้อนวอนขอสิ่งใดมักได้สิ่งที่ตรงกันข้ามกลับไปน่ะ” แม้จะเป็นวาจาที่เอ่ยเอือนด้วยเสียงติดตลก แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูจริงจัง “ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นอสูร”

          สิ้นสุดคำประกาศิต ดวงตาของเขาก็ปิดลง สติเริ่มเลือนหายล่องลอยไปตามสายลม และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง นายเหนือแห่งอสูรก็หายไปเสียแล้ว ร่างกายที่เจ็บเจียนตายพลันกลับเป็นปกติ ร่องรอยของบาดแผลหายสนิท มีเพียงคราบเลือดเปรอะตามเรือนร่างของเขาย้อมจนกลายเป็นเหมือนดอกกุหลาบสีแดงสด

          น้ำตาของเขาค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม

          เขาไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป

          หลังจากหลับตาเพื่อเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านของร่างกายจากมนุษย์กลายเป็นอสูรด้วยเลือดของเจ้าหมอนั้นที่เขาไม่ได้ต้องการเลยแม้แต่น้อย

          เขาจะต้องหาทาง ฆ่า ตัวเองก่อนที่เขาจะไปฆ่าใคร

          “คุณกิยู!!!

          และเสียงที่เขาอยากได้ยินมากที่สุด ทว่าก็ไม่ได้อยากได้ยินมากที่สุดเช่นกันดังขึ้นเบื้องหลังของเขา กิยูแสร้งนอนลงกับพื้น ทำให้เหมือนว่าเขานั้นได้ตายไปแล้ว

          “ทันจิโร่!! ออกมา คุณโทมิโอกะเขา----เขา---

          “คุณกิยู!!” เสียงฝีเท้าที่ทั้งเบาและเงียบ ทว่ากลับลงส้นเท้าอย่างหนักวิ่งเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ

          ออกไป อย่าเข้ามา

          เสียงพึมพำในใจของเขาดังมากพอที่คนหูดีอย่างอางาซึมะ เซนอิทซึได้ยิน

          “ออกมาซะ ทันจิโร่!!”ก่อนจะแหกปากตะโกนสุดเสียง เซนอิทซึเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้ทันจิโร่เข้าใกล้คนรักของตัวเอง

          คนจมูกดีอย่างทันจิโร่ต้องรู้สิ!

          บ้าเอ้ย!!

          เพียงไม่นาน ร่างของกิยูที่นอนอาบเลือดก็ถูกโอบกอดอย่างรวดเร็ว ทันจิโร่เข้าสวมกอดร่างโปร่งก่อนจะหลั่งน้ำตาออกมา

          “ข้าขอโทษคุณกิยู”

          กิยูไม่อยากหักห้ามตัวเองได้อีกต่อไป ในใจของเขาที่พอจะมสติเหลืออีกบ้างอยากจะตะโกนไล่ตะเพิดอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวเขา ทว่าร่างกายกลับค่อยๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ทันจิโร่สะดุ้งก่อนจะรีบคว้ามือข้างนั้นเข้ามากุมเอาไว้

          “คุณยังไม่ตาย….คุณยังไม่ตาย”

          ใช่ ข้ายังไม่ตายแต่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว

          เซนอิทซึและอิโนะสุเกะรีบเข้ามาดูพวกเขาสองคนอย่างกระวนกระวาย

          “เจ้าฮาโอริสองสี!!”แม้แต่คนหัวรั้นอย่างอิโนะสุเกะยังช็อค “ไม่นะ” ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

          กิยูส่งสายตาอย่างแน่วแน่เป็นครั้งสุดท้าย

          รีบพาทันจิโร่ออกห่างจากเขาซะ!!

          “ทันจิโร่---

          “ข้ารู้” ทันจิโร่เอ่ยออกมาเสียงเบา ก่อนจะหันไปหาเด็กหนุ่มสองคน

          “ข้ารู้แต่ ข้าคงทิ้งเขาไว้เป็นครั้งที่สองไม่ได้แล้ว ฝากไปบอกทุกคนด้วยนะว่า ข้ากับคุณกิยู ตาย ไปแล้ว” และประโยคเด็ดขาราวกับฆ่าตัวตายนั้นทำเอาเซนอิทซึเลือดขึ้นหน้า

          “จะบ้าเร้อะ แกก็รู้นี่แกก็รู้ว่า แกไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้! แล้วแกไม่คิดว่าเนซึโกะจะเสียใจหรือไงที่----

          “ข้าไม่อยากลากนางเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องของข้านี่มันเป็นเรื่องของ---

          โป้ก!

          อิโนะสุเกะเขกหัวอีกฝ่าย “จะบ้าเร้อะ กอนปัตจิโร่ เจ้าฮาโอริสองสีก็คนสำคัญข้าเหมือนกัน”

          โอ้ย! เจ็บชะมัดเลยเว้ย

          ทันจิโร่ลูบหัวไปมาก่อนจะเห็นปฏิกิริยาคนในอ้อมกอด เสียงหอบหายใจกระเส้าจนเขามีอารมณ์

          ให้ตายสิ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดแบบนั้นสักหน่อย

          ต้องรีบให้สองคนออกไป ก่อนที่คุณกิยูจะอาละวาด

          “เซนอิทซึ อิโนะสุเกะ ข้าเข้าใจความหวังดีของพวกเจ้า แต่ข้าเลือกทางนี้แล้ว ข้าจะออกจากหน่วยพิฆาตอสูรและใช้ชีวิตอยู่กับคุณกิยู”

          “จะบ้าเร้อะ มีหวังโดนกินก่อนแน่ๆ เจ้าบ้า!!

          “ก็เคยโดนกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”อิโนะสุเกะเอ่ยแทรก จนเซนอิทซึต้องต่อยเข้าให้หมัดหนึ่ง

          “ไอ้บ้า ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้มั้ย หมายถึงกินที่ว่าทันจิโร่โดนแด-กเข้าไปน่ะ คนละกินกันเว้ย”

          “รีบออกไปสักทีโว้ยย!!!”เป็นทันจิโร่ที่ตะโกนแทรก คุณกิยูของเขาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว เซนอิทซึรีบพยักหน้าก่อนจะลากเจ้าหมูป่าออกไปอย่างรวดเร็ว ทันจิโร่รีบลากร่างของอีกฝ่ายเข้าไปใต้ร่มไม้ใหญ่ ยังพอมีแสงสว่างเล็กน้อยจากดวงดาราที่กำลังแย่งกันเปล่งประกายท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี

          กิยูกัดริมฝีปากของตัวเองจนเลือดซิบ เขากำลังหิวและกลิ่นเนื้อนวลของเด็กหนุ่มก็ฟุ้งกระจายเสียจนเขาแทบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่

          “คุณกิยู ถ้าหิวจะกินก็ได้นะครับ” ทันจิโร่เข้าประชิดตัวอีกฝ่ายก่อนจะกดศีรษะลงบนลำคอขาว “ข้าเคยได้ยินมาว่า อสูรก็สามารถดื่มเลือดแทนการกลืนกินมนุษย์ทั้งร่างได้เหมือนกัน ถ้าแค่เลือดข้ามอบมันให้ท่านได้เสมอ”

          ราวกับประโยคเมื่อครู่ได้ตัดเส้นด้ายบางๆของความอดทนจนหมดสิ้น กิยูแยกเขี้ยวก่อนจะกัดลงบนลำคอของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว ลำเลียงเลือดแสนหอมหวานเข้าสู่ร่างกาย พลันดวงตาจากสีครามก็กลายเป็นสีแดงสดทอแววประกายความกระหายจนทันจิโร่ได้แต่ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

          กิยูค่อยๆ ถอดถอนริมฝีปากออกจากลำคอ น่าแปลกที่ตอนนี้เขากลับมาสติเหมือนกับตอนเป็นมนุษย์ ไม่ได้สูญเสียสติและสามัญสำนึกเลยแม้แต่นิด

          “น่าแปลก”เขาเอ่ยเอือนออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วคำตอบของคำถามนั้นก็ดังออกมาจากหัวของเขา เป็นเสียงของชายหนุ่มผู้ที่ทำให้เขากลายเป็นอสูร

          “เพราะข้าสนใจในตัวเจ้า เพราะงั้นเชิญมีชีวิตต่อไปทั้งที่ยังมีสติของความเป็นมนุษย์ซะ”

          พลันร่างของเขาก็สั่นสะเทือนราวกับเสียงเมื่อครู่กำลังควบคุมเขาเอาไว้ กิยูพยายามเรียกตัวตนของตัวเองกลับมา

          “คุณกิยู” เสียงของคนที่เขากำลังนั่งคร่อมอยู่นั้นเอ่ยออกมาแผ่วเบา กิยูรีบประคองร่างของเด็กหนุ่มก่อนจะแบกขึ้นหลัง “คุณ---

          “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” กิยูตอบกลับอีกฝ่ายก่อนจะดุเสียงเข้ม “เจ้ากลับมาทำไม ไม่ต้องตอบฟังเฉยๆ”

          หัวที่ผงกไปมาพร้อมเสียง “อืม” ของเด็กบนหลังทำเอากิยูลอบถอนหายใจ

          “ข้าเคยสอนแล้วใช่ไหมว่าอย่าไว้ชีวิตอสูร ไม่ว่าจะเป็นใครก็ช่าง”

         

          “แล้วนี่ยังเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงอีก เจ้าคิดอะไรอยู่?”

         

          “เจ้าเด็กดื้อ”

          “ทีคุณกิยูยังเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเนซึโกะเลย”

         

          “ข้าน่ะ รักท่านมากนะ รักมากจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี----

          “ก็เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้ตอบแทนด้วยงานน่ะที่เจ้าไม่ยอมฆ่าข้าถือว่าละเลยการปฏิบัติหน้าที่นะ”

          “ข้าออกจากหน่วยพิฆาตอสูรแล้ว”

          “เฮ้อแล้วน้องสาวเจ้า---

          ทันจิโร่มุดตัวเข้าซุกคอของอีกฝ่าย ก่อนจะหลับตา “อืม ข้าฝากเนซึโกะไว้กับเซนอิทซึ ตอนนี้คงไม่สะดวกไปรับ แต่อีกไม่นานข้าจะพาน้องมาอยู่ด้วยอยู่ด้วยกันสามคน ข้า คุณกิยูและเนซึโกะ”

          “ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับข้าข้าแค่เดินไปตากแดดไม่นานก็สลายแล้ว---

          แล้วทันจิโร่ก็งับคออีกฝ่าย จนกิยูสะดุ้ง

          “ไม่ได้! ท่านห้ามฆ่าตัวตายนะ ไม่งั้นข้า----ไม่งั้นข้าคง---

          หัวใจแตกสลายอีกรอบแน่ๆ เขาทนไม่ไหวหรอกนะ

          กิยูเดินทางมาถึงคฤหาสน์ของตนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากจุดที่เขาต่อสู้เมื่อครู่นั้นมันไม่ได้ไกลจากที่พักของเขามากนัก ทันจิโร่ลงจากหลังของเขาก่อนจะเข้าสวมกอดกิยูอย่างรวดเร็ว

          “ต่อให้ท่านจะกลายเป็นอะไร ข้าก็จะอยู่กับท่าน….ต่อให้ใครจะเกลียดท่าน ข้าจะยังคงรักท่านเสมอ”

          ให้ตายสิ ไม่แปลกใจที่เขาจะตกหลุมรักเด็กตรงหน้าตั้งแต่แรกพบ

          “แต่นายจะต้องเสียเลือดบ่อยเลยนะ”

          เสียเลือดเป็นอาหารให้เขาตลอดอย่างน้อยต้องหายาบำรุงเลือดมาตุนไว้ก่อน!

          “ให้ข้าเสียอะไรก็ย่อมได้ ดีกว่าเสียท่านไป--

          “ใครสั่งใครสอนให้พูดจาแบบนี้!!” กิยูส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยกยิ้ม “ข้าเองก็รักเจ้ามากเช่นกัน” ทันจิโร่จึงละออกก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วหลับตาลง

          แน่ละ เขาเองก็รู้ว่าต้องทำอะไรเสียด้วยสิ

          กิยูประคองใบหน้าของเด็กหนุ่มเข้ามาใกล้ ก่อนจะจุมพิตลงบนริมฝีปากบางนั้น เนิ่นนาน อ้อยอิ่ง แลกเปลี่ยนสัมผัสวูบไหวของปลายลิ้นที่อ่อนนุ่มและเลิศรสราวกับเจออาหารที่ถูกใจ ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วมิอาจทราบจนคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งเผลอกัดริมฝีปากคนร่างสูงเบาๆ

          “อ่ะ ข้า---

          กิยูลอบยิ้ม เขาเอือมมือไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวของคนตรงหน้าก่อนจะเอยด้วยเสียงยียวน “อะไรกันแค่นี้ก็แข็งขึ้นมาแล้วหรือไง”

          “ยะหยุดพูดเลย”

          กิยูลอบหอมแก้มอีกฝ่ายก่อนจะกระซิบเสียงยียวนข้างใบหู “ไปต่อที่ห้องของข้าแล้วกัน”

          และแล้วค่ำคืนแรกของการกลายเป็นอสูรของกิยูก็ลงเอ่ยด้วยเสียงร้องครวญครางเปี่ยมสุขของทันจิโร่ที่ดังออกมาตลอดยามวิกาล


 

          การใช้ชีวิตจากมนุษย์กลายมาเป็นอสูรนั้นเป็นเรื่องที่รับมือยากพอสมควร

          กิยูไม่สามารถออกเหาะเหินเดินอากาศท่ามกลางแสงแดดร้อนที่แผดเผานั้นได้ และเรื่องสำคัญอีกเรื่องคือ เขาไม่สามารถออกไปกินแซลมอนต้มหัวไชเท้าได้!!

          นี่มัน….บัดซบชัดๆ!

          แต่หลังจากที่ทันจิโร่ออกจากการเป็นหน่วยพิฆาตอสูร เขาทั้งคู่ก็ได้ใช่ชีวิตร่วมกันมากขึ้น ได้เล่น(?)ด้วยกัน พูดคุยเปิดอกเรื่องต่าง ๆ ทันจิโร่รับงานล่าอสูรเฉพาะเป็นบางเวลาเท่านั้น และเขาเองก็ช่วยเหลืออีกฝ่ายด้วยเหมือนกัน แม้จะบอกว่าชีวิตตอนนี้เขายุ่งยากก็เถอะแต่เขาก็มีความสุขมากเหมือนกัน

          “ทันจิโร่”เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนเล็กน้อย เด็กหนุ่มของเขาก็รู้ทันที ทันจิโร่นั่งลงบนตักของเขาก่อนจะแหวกเสื้อเผลอลำคอที่มีรอยจ้ำแดงๆจากคมเขี้ยวของเขาปรากฏ

          “คอเจ้าเป็นรอยหมดแล้ว วันนี้ข้าจะกินส่วนอื่น”

          ทันจิโร่ตาลุกวาว “เดี๋ยวนะคุณกิยู---

          เพราะว่าเป็นอสูร สายตาของเขาเลยเปลี่ยนไปด้วย ตาของเขาสามารถจับจุดของเส้นเลือดต่างๆ ทั่วร่างของมนุษย์ได้ นี่จึงอีกสาเหตุที่ไม่ว่าเวลาที่เขาอยากจะดื่มเลือดอีกฝ่าย เขาจะสามารถฝังคมเขี้ยวตรงจุดเส้นเลือดใหญ่ได้เสมอ และนั้นทำให้เขาไม่อยากให้ลำคอสวยระหงส์ของอีกฝ่ายมีร่องรอยคมเขี้ยวและร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของของเขามากไปกว่านี้

          “ต้นขา” กิยูพูดด้วยขึ้นแววตานิ่งเฉย แต่ทันจิโร่แทบอยากจะมุดดินหนีไปซะตรงนั้น

          ไม่ว่าเปล่า กิยูยกขาของอีกฝ่ายขึ้นมาก่อนเลื่อนเนื้อผ้าออก เผยต้นขาที่มีมัดกล้ามของคนตัวเล็กก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ

          “อ่ะ---อ่ะ”ทันจิโร่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายขึ้นคร่อมร่างของเขา เพียงไม่กี่นาทีกิยูจึงกดเขี้ยวลงบนต้นขาของอีกฝ่าย สูบกลืนพลังชีวิตในคราบหยาดโลหิตเข้าริมฝีปาก ก่อนจะละออกแล้วเข้าสวมกอดอีกฝ่าย

          “อย่าลืมกินยาบำรุงเลือดด้วยนะ ข้าสูบเลือดเจ้าทุกวันมีหวังเจ้าเป็นลมแน่ๆ”

          “ข้าข้าไม่เป็นลมอะไรง่ายๆแบบนั้นหรอก---

          กิยูละออกจากอ้อมกอดก่อนจะก้มลงจูบเปลือกตาของอีกฝ่าย “ถ้าหากเจ้าเป็นลมเดี๋ยวข้าแบกเจ้าเองก็ได้”

          “เออคือ---ข้าคงไม่รบกวนท่าน--

          “ให้ข้าแบกเจ้าตลอดชีวิตก็ยังได้เลย”

          หยุดพูดประโยคที่ทำให้เขาเขินสักที ทันจิโร่อยากจะหนีหายไปจากตรงนั้นแล้ว ตอนนี้ขขิน เขินจนไม่รู้จะเขินใครได้มากเท่านี้อีกมั้ย

          “ล้อเล่นน่ะ”

          คนอย่างโทมิโอกะ กิยูล้อเล่นเป็นกับเขาด้วย ต่อให้ทันจิโร่สะดุดความรักของอีกฝ่ายจนตายตอนนี้เขาก็ไม่เสียดายเลยแม้แต่น้อย

          “หยุดแกล้งข้าสักที”

          “ก็เจ้าน่าแกล้งนิ”

          ทันจิโร่มุ้ยหน้า “ตั้งแต่เป็นอสูร ท่าน---ดูขี้เล่นขึ้นนะ”

          “ก็ไม่มีใครให้เล่นด้วยนอกจากเจ้านี่ หรืออยากจะให้ข้าเล่นกับเจ้าแบบเมื่อวันนั้นอีกก็ได้นะ”

          สาบานได้เลยว่า ชาตินี้คงไม่มีใครเชื่อทันจิโร่แน่ๆ ถ้าเขาบอกว่า โทมิโอกะ กิยูคนหน้าตายกำลังยิ้มอย่างสะใจและมีความสุขที่ได้แกล้งคนแบบเขา

          กิยูหัวเราะในลำคอก่อนจะยกมือข้างซ้ายของเขาขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ตรงส่วนข้อมือที่ไว้ใช้วัดชีพจร

          ทำให้เขารู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังหัวใจเต้นแรงมกขนาดไหน จากนั้นก็นิ้วนางข้างซ้าย

          “อย่ากินนิ้วข้านะครับ”

          “ไม่กินหรอก” ก่อนจะค่อยๆ ดันนิ้วของอีกฝ่ายเข้าไปในปากของตัวเอง ขบกัดเบาๆ โดยเฉพาะตรงนิ้วนางข้างซ้าย นิ้วที่มีเส้นโลหิตวิ่งตรงไปถึงหัวใจ หรือ “Vein of Love” (เส้นเลือดแห่งความรัก) แต่สำหรับกิยูแล้ว ไอ้ชื่อเมื่อครู่มันก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเท่าไหร่หรอก เพราะจริงๆแล้ว  เส้นเลือดทั้งหมดล้วนวิ่งตรงเข้าสู่หัวใจนั้นแหละ การสวมแหวนโดยการกัดเป็นรอยบนนิ้วนางข้างซ้ายจึงไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร แต่เขาอยากบอกอีกฝ่ายให้รู้ไว้เสมอว่าสำหรับเขาแล้วทันจิโร่สำคัญที่สุดในหัวใจนั้นเอง

 

แวะพูดคุยเล็กน้อย

          แรกๆ ดูซีเรียสมาก หลังๆทำไมพี่กิดูอ่อนนุ่ม 555 จริงๆ ตอนได้รับหัวข้อนักอ่านคนแรกที่เม้นก็แบบ เอ้คนเราอ่ะนะมีจุดให้กินเลือดนอกจากลำคอหรือป่าว แล้วเหมือนเคยอ่านเจอว่า ทำไมเวลาดูดเลือดต้องกัดที่คอด้วยล่ะ ในเมื่อตรงขาหนีบก็มีเส้นเลือดใหญ่เหมือนกัน ก็เลยงอกออกมาเป็นแบบนี้แหละค่ะ ฮ่าๆ จะบอกว่าจริงๆ ชาจะแต่งตอนพิเศษให้กับทุกคนที่ขอเข้ามาเลยนะคะ ใครคล้ายๆกันก็จะจับรวมเรื่องกันไรงี้

          ขอบคุณที่ขอเข้ามานะคะ ขอโทษด้วยที่มาช้าเพราะชาติดเรื่องเรียนอีกแล้วค่า แง TwT

 

        

         

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 18:13

    คุณพี่กิยูเปลี๊ยนไป๊~ เจ้าเล่ขี้เล่นขึ้นเยอะเลยนะคะ >///<

    มุซันคงมีคิดบ้างแหละค่ะว่าไม่น่าเหลือสติไว้เลยเหม็นความรัก5555

    #244
    1
    • #244-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 20)
      23 ตุลาคม 2562 / 21:59
      ขี้เล่นมากค่ะ อยากแต่งให้พี่กิคาร์นี้มานานแล้วค่ะ 55555555
      #244-1
  2. #242 Kaiz_NZM (@kaizkolos) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 18:11
    หยุบหยับน่าเคี้ยวมากค่าาาา กินน้องไปทั้งตัวเล้ยยยยค่าาพี่กิ
    #242
    1
    • #242-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 20)
      23 ตุลาคม 2562 / 21:59
      น้องน่ากิน---เอ้ยน่าเคี้ยวมากๆค่ะะะ
      #242-1
  3. #241 Negiri_เนกิริ (@waritmob) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 17:04

    หลังจากที่ไปดูรักฉุดใจมา เลยอินกับเรื่องเส้นเลือดเป็นพิเศษค่ะ555

    #241
    1
    • #241-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 20)
      23 ตุลาคม 2562 / 22:01
      เรายังไม่ได้ดูรักฉุดใจเลยค่ะ งื้ออออ แต่เรื่องเส้นเลือดนี่เรากะคิดมาเหมือนกัน ทำไมต้อง
      ที่คอนะ 5555 ที่อื่นมีมะ
      #241-1
  4. #240 dog45863 (@dog45863) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 17:02

    พี่กิยู&#8203; ดูนุ่มฟู&#8203;~~ทำไมกลายเป็นอสูรแล้วเจ้าเล่ห์&#8203;อย่างงี้`)&#8203;กัดจนน้องพรุน&#8203;ไปหมดแล้วตอนนี้จะเขิลแทนน้องแล้ว>//<
    #240
    1
    • #240-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 20)
      23 ตุลาคม 2562 / 22:03
      กัดทุกส่วนของน้องแล้วค่ะ พี่แกหวงรุนแรง ฉันกัดได้คนเดียว คนอื่นอย่ายุ่งงงง เป็นอสูรแล้วเจ้าเล่ห์ขึ้นจริงๆค่ะ อยากเขียนคาร์พี่กิเจ้าเล่ห์มากก 555555
      #240-1
  5. #239 Megalodox (@bewtylove575) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:47
    นอกจากทันจิโร่ช็อคน้องก็อาจช็อคด้วยกันก็ได้ค่ะ คูณพระ! พิกิยูคาร์ขี้เล่น55555555 จริงๆจะกัดทั่วตัวเลยก็ได้นะคะกลายเป็นแวมไพร์งี้ 555555555
    #239
    2
    • #239-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 20)
      23 ตุลาคม 2562 / 22:04
      อยากเขียนคาร์นี้มานานละ ไหนๆพี่แกก็เป็นอสูรไปแล้ว บวกความขี้เล่นที่เก็บเอาไว้ในใจมาหลายปีมาใช้กับน้องทันดีกว่าาาา พี่แกขี้หวงด้วยนะคะ กัดทั่วร่างน้องทันแล้ว หวงมาก เด็กข้าใครอย่าแตะะ
      #239-1