[Fic] Kimetsu No Yaiba : Tomioka Giyuu X Kamado Tanjirou [รักหนึ่งครั้ง จดจำตลอดกาล]

ตอนที่ 6 : ตอนพิเศษ 14/07 Happy Birthday Kamado Tanjiro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    15 ก.ค. 62



วันที่ 14 กรกฏาคม ปี xxxx

          หลังจากเข้าสู่วันใหม่วันที่ 14 ที่เพิ่งผ่านพ้นเวลาช่วงเที่ยงคืนไปได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นที่ใช้ในการติดต่อสื่อสารก็ดังขึ้น ทันจิโร่ยกสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมามองข้อความเหล่านั้นที่ถูกส่งมาจากบรรดาน้องๆ ของเขา รวมถึงรุ่นพี่และเพื่อนของเขาที่กำลังอวยพรวันคล้ายวันครอบรอบวันเกิดของเขานั้นเอง ทันจิโร่อมยิ้มในมุมหนึ่งของห้องนอนสี่เหลี่ยมผืนผ้าของเขา หลังจากอ่านข้อความเหล่านั้นจนครบและตอบกลับด้วยคำขอบคุณเรียบร้อยแล้ว สายตาของเขาได้จ้องมองไปยังระเบียงด้านนอกที่ถูกกั้นด้วยประตูกระจกใส ที่ผ้าม่านสีน้ำเงินถูกรวบเข้าไปอย่างดีด้านข้างของประตูกระจกนั้น แสงไฟสีส้มและแดงสะท้อนอยู่ด้านนอกตัวอาคาร

          ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งนิดๆ แล้ว แต่เขาคนนั้นก็ยังไม่กลับมาเสียที

          ทันจิโร่ย้ายร่างของตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงขนาดใหญ่ ก่อนที่จะจ้องมองโทรศัพท์ที่มีเบอร์โทรอันแสนคุ้นเคย

          ถ้าโทรไปหา จะว่างรับหรือเปล่านะ?

          หลังจากคิดไปคิดมาหลายรอบ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงร้อยตลบ ทันจิโร่ตัดสินใจที่จะไม่โทรหา ถึงแม้อีกฝ่ายจะบอกเขาล่วงหน้าแล้วก็ตามว่าจะต้องอยู่ทำงานจนดึกให้นอนก่อนได้เลยไม่ต้องรอ แต่เขาก็อดที่รออีกฝ่ายไม่ได้ อยากเข้านอนพร้อมกันเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่แล้วความง่วงจากความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวันก็ทำให้ทันจิโร่ต้องยอมแพ้ต่อความดึงดันของตัวเอง เมื่อหัวถึงหมอนเขาก็เข้าสู่นิทราเพื่อเข้าเฝ้าเทพเจ้าเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว

          เมื่อยามเช้ามาเยือน ทันจิโร่ตื่นมาพบกับความว่างเปล่าของคนที่น่าจะนอนอยู่ข้างๆ เขา ผ้าม่านถูกปิดอย่างมิดชิดแสดงให้เห็นว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายกลับมานอนที่ห้องกับเขา พร้อมกับปิดม่านอย่างเรียบร้อย ทันจิโร่ทำหน้ามุ่ย

          ออกไปโดยที่ไม่ยอมปลุกเขาขึ้นมาเนี่ยนะ หลังจากทำหน้าบูดหน้าบึ้งไปได้สักพัก เขาก็ลุกจากเตียงก่อนจะทำธุระส่วนตัวแล้วลงไปหาอะไรทานที่ห้องครัว บนประตูตู้เย็นมีน็ตแปะเอาไว้ว่า วันนี้ก็ยังต้องทำงานนะ กลับเย็นๆ ทันจิโร่ทำเป็นไม่สนใจข้อความนั้น

          ช่วงเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังต้องไปทำงาน คนบ้าอะไรเนี่ย?

          หลังจากงอนแก้มป่อง ทันจิโร่ก็ทำอาหารเช้าทาน แต่เมื่อผ่านไปได้สักพักก็มีเสียงกดออดดังมาจากหน้าประตูบ้าน ทันจิโร่ทำหน้างง ก่อนจะเดินไปหน้าจอมอนิเตอร์ที่สามารถมองหน้าคนที่มาเยือนได้ พนักงานส่งของที่ใส่เครื่องแบบกำลังถือกล่องอะไรบางอย่าง เขาจึงรีบออกไปรับของทันที

          “อ่ะ คุณคามาโดะ ทันจิโร่สินะครับ มีของมาส่งครับ” พนักงานคนนั้นเมื่อเห็นหน้าทันจิโร่เขาก็รีบปากทันที ทันจิโร่ยื่นมือออกไปรับของก่อนที่เซ็นรับสิ่งของแล้วก็แบกกล่องริศนานั้นเข้ามาภายในบ้าน บนกล่องนั้นเขียนที่อยู่ของผู้ส่งเป็นบ้านที่เขาอาศัยอยู่ก่อนจะย้ายมาเรียนในเมือง ของชิ้นนี้มาจากครอบครัวของเขานั้นเอง

          พอเปิดดูด้านในก็เห็นว่าเป็นของขวัญจากทุกคนในครอบครัว ทันจิโร่หยิบของแต่ละชิ้นออกมาก่อนจะเก็บเข้าไปที่โซนของเขาแล้วก็อมยิ้มคนเดียวเป็นเวลานาน ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันดีของเขาแล้ว ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า ว่าแล้วเขาก็ไปหยิบเสื้อคลุมสีดำ กระเป๋าเงิน กุญแจบ้านและโทรศัพท์ออกไปข้างนอกทันที

          สถานที่แรกที่เขาไปคือสวนสาธารณะ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว แต่แดดก็ไม่ได้ส่งไอความร้อนมามากนักทำให้ทันจิโร่ชมนกชมไม้ได้อย่างสบายอารมณ์ ก่อนที่จู่ๆ จะมีใครบางคนสะดุดล้มตรงหน้าของเขาเฉยเลย

          “เฮ้ย!”ด้วยความตกใจเขาจึงเผลอร้องออกมา ก่อนที่คนๆนั้นจะพยุงร่างของตัวเองขึ้นมา ทันจิโร่รีบเข้าไปช่วยทันที

          “เป็นอะไรมั้ยครับคุณ”แล้วก็จ้องมองร่างของอีกฝ่าย เส้นผมของคนๆ นี้เหมือนไปทำสีให้เหมือนราวกับเปลวไฟมาเลย เขาจ้องมองคนแปลกหน้าด้วยอาการพูดไม่ออก ใครคนนั้นหันมามองทันจิโร่ก่อนที่จะยิ้มแย้มสดใส

          “ขอบใจนะ เจ้าหนู”แล้วเขาก็หัวเราะๆ ทันจิโร่ยิ้มแห้งๆกลับไปให้อีกฝ่าย

          “ถ้าคุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะครับ เดี๋ยวผมขอตัว” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หมุนตัวไปไหน อีกฝ่ายจะจับข้อมือของเขาเอาไว้ ทันจิโร่ออกแรงดึงมือออกแต่แรงอีกฝ่ายก็เยอะเหลือเกิน

          อีกฝ่ายยิ้มอีกครั้ง “อ่ะ เห็นแก่น้ำใจของเธอ พอดีฉันได้ตั๋วดูหนังพรุ่งนี้มาสองใบ เธอเอาไปทั้งสองใบเลยแล้วกัน ชวนใครอีกคนไปดูด้วยล่ะ” ทันจิโร่ยังไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ หนุ่มผมสีเพลิงก็เดินหนีเขาไปเสียแล้ว เขาจึงได้แต่รับตั๋วนั้นมาแบบงงๆ ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงไว้

          หนังเหรอ ไม่ได้ไปดูหนังในโรงมานานแล้วนี่นะ ชวนเขาคนนั้นไปดูด้วยแล้วกัน

          หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็เห็นร้านขายไอศกรีมและเครปตั้งอยู่ จริงๆเขาไม่ได้ตั้งใจจะเดินไปซื้อไอศกรีมเลยสักนิด แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เดินเข้าไปใกล้ๆบริเวณร้าน ในตอนนั้นเองหญิงสาวผมสีชมพูน่ารักสดใสก็ส่งเสียงเรียกเขาที่ยืนงงในดงคนกินไอศกรีม

          “พ่อหนุ่ม คนนั้นน่ะ พ่อหนุ่มผมแดง”เสียงของเธอดังกังวาล ก่อนที่มือของเธอจะยื่นอะไรบางอย่างมาให้เขา

          “นี่บัครสำหรับทานไอศกรีมตลอดทั้งปีนะจ๊ะ”แล้วทันจิโร่ก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ ก่อนที่เอ่ยเสียงเบา “เอ้ ทำไมเป็นผมล่ะครับ

          “เพราะฉันถูกใจเธอน่ะสิ เอาน่ารับๆไปเถอะนะ อิอิ”ก่อนที่เธอจะส่งเสียงหัวเราะคิกคัก “ร้านของเราอยู่ในห้างด้วยนะ” เธอเอ่ยไล่หลัง ทันจิโร่มองบัตรที่ถูกทำไว้อย่างประณีตก่อนจะยัดลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม เขาก้มหัวขอบคุณหญิงสาวผมชมพูที่ปลายผมเป็นสีเขียวอ่อนๆ แล้วเดินออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

          แปลกแฮะ ทันจิโร่คิดก่อนที่เหม่อมองท้องฟ้า แล้วจู่ๆก็รู้สึกไม่ค่อยดี เขาจึงตั้งใจที่จะกลับไปนอนอยู่บ้านน่าจะดีกว่า เพราะถ้าหากว่าเดินต่อไปเรื่อยๆแล้วเจออะไรแบบนี้อีก เขาคิดว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะมั้ง ว่าแล้วเขาก็รีบเดินกลับบ้านทันที

          หลังจากกลับมาบ้าน ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ทันจิโร่จ้องมองโซฟาตัวโปรดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว ทำไมวันนี้เขาถึงได้รู้สึกอ่อนเพลียขนาดนี้นะ แล้วเขาก็หลับตาลงจมดิ่งสู่ความมืดมิดของความฝันอีกครา



          ทันจิโร่สะดุ้งขึ้นมา เขาจ้องมองนาฬิกาก่อนจะพบว่ามันเป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว

          ตายล่ะ เย็นขนาดนี้แล้ว

          เขายันตัวลุกจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ควานหาโทรศัพท์ของตัวเอง แล้วก็ต้องกลับมาทำหน้าหม่นหมองอีกครั้ง

          ไม่มีสายเข้า ข้อความ หรืออะไรจากอีกฝ่ายเหมือนดังเคย นี่ก็ใกล้จะหมดวันแล้วด้วย เหลือแค่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะขึ้นวันใหม่ เขายังไม่ได้ยินเสียงของเขาคนนั้นเลยด้วยซ้ำ

          อยู่บ้านเดียวกันหรือเปล่าเนี่ย?

          พลันจู่ๆ ก็มีเสียงกึกๆ ดังขึ้น ทันจิโร่ดึงสติก่อนจะคว้าหาอาวุธที่หาได้บริเวณนั้น

          “คุณกิยู” เขาเอ่ยเรียกชื่อของคนที่เป็นเจ้าของบ้านเบาๆ “คุณกิยู”แล้วเอ่ยอีกครั้ง มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา ทันจิโร่ตั้งท่าเตรียมฟาดอะไรก็ตามทันที อาวุธที่เขาหาได้คือแท่งเหล็กที่เป็นเครื่องประดับบ้านที่สลักด้วยเพชรพลอย จริงๆมันก็ไม่สมควรเอามาใช้ตีหัวใครหรอก แต่เขาหาอาวุธอื่นไม่ได้แล้วจริงๆ

          เสียงกึกๆ ดังอีกครั้ง บ้านในยามใกล้พลบค่ำแบบนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของทันจิโร่ตื่นตัว เขากำลังกลัวและกำลังตื่นเต้น จมูกของเขาได้กลิ่นอะไรบางอย่าง เสียงนั้นดังมาจากทางห้องครัวจึงค่อยๆย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ยอมเปิดไฟ อาศัยเสียงสลัวจากท้องฟ้าด้านนอกคอยนำทางให้

           เสียงกึกๆ ดังมาจากตู้เก็บอุปกรณ์ที่อยู่ใต้ที่ล้างจาน ทันจิโร่เอื้อมมือไปเปิดใบนั้นก่อนจะพบกับตุ๊กตาหุ่นยนตร์ที่เคลื่อนไหวส่งสียงโวยวายทันทีที่เขาโดนตัวมัน

          “โดนจับได้แล้ว! โดนจับได้แล้ว!

          “เฮ้ย!!”เขากำลังจะฟาดเจ้าตุ๊กตานั้นด้วยความตกใจแต่แล้วก็มีเสียงเปิดประตูดังมาจากทั่วทุกสารทิศ

          Happy Birthday!!” เสียงอวยพรวันเกิดดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องเพลงวันเกิดดังออกมาจากคนที่เขาทั้งรู้จักและไม่รู้จัก ทุกคนเข้ามาล้อมรอบตัวเขาก่อนจะร้องเพลงอีกครั้ง ทันจิโร่ยืนอ้ำอึ้งก่อนจะแย้มยิ้ม

          “เอ่อ….ขอบคุณครับ” หลังจากร้องเพลงจบแล้ว เค้กที่ถูกปักด้วยเทียนหลากสีสันก็ถูกนำมาไว้ตรงหน้าเขาโดยคนที่เขากำลังอยากเจอหน้ามากที่สุด

          “คุณกิยู….

          “อธิษฐานแล้วก็เป่าซะนะ”ดวงตาเข้มของกิยูจ้องมองไปยังทันจิโร่ด้วยใบหน้าอ่อนโยน ทันจิโร่รับเค้กมาจากอีกฝ่ายแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนจะหลับตาอธิษฐานแล้วเป่าเทียนดับทันที

          “เฮ้ย สวิตซ์ไฟอยู่ไหน”เสียงของใครบางคนดังขึ้น เพราะตอนนี้ภายในห้องครัวนั้นมืดสนิท

          สักพักก็มีเสียงร้องหญิงสาว “ใครเหยียบเท้าฉัน!

          “ทุกคนยืนนิ่งๆสิคะ ให้คนใกล้ๆไปเปิดสวิตซ์ไฟ”ทันจิโร่จำได้ทันทีว่านี่คือเสียงของโกโจว ชิโนบุ รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของเขานั้นเอง 

              “ทันจิโร่คุง เธอไม่เป็นอะไรนะ” เขาสัมผัสได้ว่ามีมือเล็กกำลังจับๆที่ปลายแขนเสื้อของเขา นั้นคงเป็นมือของเธอคนนั้น แต่แล้วเขาก็ถูกดึงไปข้างหน้าก่อนจะอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคนอย่างรวดเร็ว

          “ฉันจับเขาไว้อยู่ ไม่เป็นอะไรหรอก” กิยูตอบชิโนบุด้วยเสียงเรียบๆ ก่อนจะกระซับอ้อมแขนให้ทันจิโร่เข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น ทันจิโร่หน้าแดงก่อนจะกอดอีกฝ่ายกลับ

          “เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง พวกนายนั้นแหละอยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็ทับกันตายพอดี”

          “เร็วๆเลย ฉันยืนใกล้ใครเนี่ย ” เสียงบ่นๆ ดังมาจากความมืด ตามด้วยเสียงวี๊ดๆอีกครั้ง "แค่ยืนนิ่งๆสักแป๊บเดียวจะตายมั้ยห๊า"

          "คุณโทมิโอกะรีบๆหน่อยนะครับ" ตามด้วยเสียงเหมือนเด็กอีกคน "ฉันยืนนิ่งๆแล้วนะ ใครกระดุกกระดิกล่ะ"

          แล้วจู่ๆกิยูก็อุ้มทันจิโร่ขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากวงล้อมแล้วมาหยุดอยู่หน้าสวิตซ์ไฟ

          “ง่าคุณกิยู”เขาเอ่ยเสียงเบาก่อนที่จะเงียบไป เพราะโดนอีกฝ่ายโน้มตัวก้มลงมาประทับริมฝีปากเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งแผ่วเบาและนุ่มนวล รสชาติของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่ทันจิโร่ชื่นชอบเสมอไม่ว่าจะลิ้มลองกี่ครั้งก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อแม้แต่น้อย

          “สุขสันต์วันเกิดเด็กน้อยของฉัน”แล้วเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะก้มลงมาจูบอีกครั้ง “รักนะ”หลังจากนั้นเขาก็วางทันจิโร่ลงแล้วกดเปิดสวิตซ์ไฟ

          “เปิดช้าเป็นบ้าเลย” เสียงบ่นดังขึ้นอีกครั้งเมื่อมีแสดงสว่าง เด็กหนุ่มผมขาวที่มีรอยบากบริเวณใบหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแต่แล้วก็กลับมายิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนจะหันไปคุยกับคนอื่นต่อ โดยมีสีหน้าของคนที่ทันจิโร่เพิ่งเจอเมื่อช่วงเที่ยงๆ ของวันทั้งสองคนมาอยู่ในห้องครัวด้วย

          'เอ้ หมายความว่าไงน้า ทำไมสองคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ช่างเถอะ' แล้วเขาก็กลับมาสนใจรุ่นพี่ของตัวเอง

          “แอบทำอะไรทันจิโร่คุงหรือเปล่าคะ?”เสียงเล็กๆของชิโนบุเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัย เธอส่งสายตาเป็นเชิงว่า ฉันรู้นะคะ มายังกิยูที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนทันจิโร่ก็ใบ้รับประทานไปเสียแล้ว

          “เธอคิดว่าทำอะไรล่ะ?”กิยูเอ่ยตอบก่อนจะยิ้ม “ป่ะ กินเค้กกันเถอะ ทันจิโร่นายมาตัดเค้กนะ” แล้วทันจิโร่ที่เพิ่งได้สติจึงรับมีดจากอีกฝ่ายมาแล้วก็เริ่มงานเลี้ยงวันเกิดของเขาทันที

 


          หลังจากผ่านไปประมาณสองชั่วโมง บรรดาคนที่มาอวยพรวันเกิดเขาต่างก็ทยอยกลับบ้านกันจนเหลือเพียงกิยูและทันจิโร่ เขาโบกมือลาชิโนบุเป็นคนสุดท้าย

          “กลับบ้านดีๆนะครับ พี่ชิโนบุ”แล้วก็ยิ้ม ชิโนบุจ้องมองมายังทันจิโร่ก่อนจะขยี้แก้มไปมา

          “จ้า ถ้าคุณโทมิโอกะทำอะไรไม่ดีกับเธอ เธอก็ย้ายมาอยู่กับฉันก็ได้นะ”ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ดุเหมือนเคลือบยาพิษเอาไว้ “ไปก่อนน้าทันจิโร่คุง”

          “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากนะครับ”ทันจิโร่เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม แต่สายตาของชิโนบุกำลังจ้องมองไปยังด้านหลังของเขา ที่ๆกิยูยืนอยู่

          “ฉันไม่ทำอะไรไม่ดีกับเขาหรอกน่า เลิกทำตัวเป็นพี่สาวหวงน้องซะทีเธอนี่”

          “ก็เขาเป็นรุ่นน้องของฉันนี่คะ” แล้วเธอก็หมุนตัว “ไปล่ะค่ะ คุณโทมิโอกะ”แล้วเสียงประตูก็ปิดลงไล่หลังเธอ

          หลังจากล้างจานและอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทันจิโร่ก็ล้มตัวลงบนเตียงก่อนที่กิยูจะนั่งลงข้างๆ ตัวเขา

          “รู้มั้ยว่าวันนี้ผมงอนคุณมากขนาดไหน”แล้วเขาก็ทำเสียงน้อยใจก่อนจะหันหน้าไปตรงข้ามกับที่กิยูนั่งอยู่

          “ฉันรู้ ถึงได้กำลังง้ออยู่นี่ไง” แล้วกิยูก็ค่อยๆเอื้อมมือมาลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ “หายงอนนะครับ”

          “ไม่

          กิยูลอบยิ้มก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกฝ่ายแล้วกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง ก่อนจะเอาคางเกยบนกลุ่มผมสีไวน์แดงนุ่มสลวย

          “จะไม่หายงอนจริงๆเหรอ?”

          “ไม่ครับ”

          “งั้น”กิยูเอ่ยเสียงแล้วก้มลงมาพุดบริเวณใบหูของอีกฝ่าย “จะไม่ให้ของขวัญนะ”

          ร่างบางของทันจิโร่รีบหันกลับมาหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว กิยูเห็นหน้าของอีกฝ่ายกำลังขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะลูบแก้มเบาๆ ดวงหน้างามจ้องมองเมื่อไหร่ก็น่าหลงใหล งดงามเสียยิ่งกว่าอัญมณีใดๆทั้งสิ้น รวมถึงแววตากลมโตสีแดงที่แฝงด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายกำลังจ้องมองกลับมาที่เขาเช่นกัน

          "นี่อย่าจ้องฉันแบบนั้น ทันจิโร่" กิยูเอ่ยเตือน

          ทันจิโร่หัวเราะ "ทำไมล่ะ ผมยังไม่หายงอนคุณหรอกนะ" พลางเอื้อมมือไปหยิกจมูกโด่งของร่างสูงอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะที่ไล้นิ้วลงมาแตะที่ริมฝีปาก

          "ของขวัญที่ว่าน่ะ……ขอทำได้ไหม?" เพียงแค่ประโยคสั้นๆ แต่กิยูก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เขาถอนหายใจเบาๆกับความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย นี่เขาพยายามอดกลั้นมาตั้งแต่ตอนจูบกันเมื่อเย็นแล้วนะ

          "ฉันเตือนเลยนะว่านายจะปวดมากๆ ตอนเช้าพรุ่งนี้" พลางไกล่เส้นผมสีแดงที่ปรกหน้าของอีกฝ่าย มือบางสัมผัสเข้ากับมือหนา

          "คิดว่าผมสนใจหรือไง?" แล้วเอ่ยเสียงยียวน กระตุ้นเร้าอารมณ์ร่างสูงอย่างตั้งใจ        

               "ให้ตายสิ นายนี่นะ..." แล้วก้มลงประทับริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว ไร้ซึ่งคำพูดใดในห้วงเวลานี้

          ทันจิโร่ยิ้ม “วันนี้วันเกิดผมนะ….” กิยูทำหน้าบอกไม่ถูกก่อนจะก้มลงจูบอีกฝ่ายอีกครั้งอาภรณ์ของทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่าง เสียงไพเราะกังวานใสดังขึ้นเป็นระยะ ใบหน้างดงามที่มีหยาดเหงื่อกำลังสุขสมท่ามกลางแรงจังหวะที่ร่างสูงมอบให้ รอยจ้ำสีกุหลาบทั่วเรือนร่างยิ่งขับให้ร่างบางเอ่ยวาจาไร้ซึ่งแก่นสาร ร่างสูงที่กำลังวกวนกับช่องทางแห่งสวรรค์กำลังเพลิดเพลินท่ามกลางเสียงร้องของนกน้อยเมื่อยามขยับนิ้ว เสียงของแรงเสียดสีจะดังขึ้นพร้อมกับแรงขยับของเตียงที่โยกไปมาก่อนที่ความเร็วจะเพิ่มขึ้น เพื่อให้เข้าสู่จุดสูงที่สุดแห่งสรวงสวรรค์

 

 

          “เอ๊ะ พรุ่งนี้ไปไหนมั้ยครับ?” หลังจากเสร็จกิจกรรมดังกล่าว กิยูก็คว้าร่างของทันจิโร่เข้ามากอด ทำให้ใบหน้าของทันจิโร่นอนอยู่บนแผงอกของอีกฝ่าย

          “นายจะชวนไปไหนล่ะ ฉันว่างทั้งวัน”กิยูตอบอีกฝ่าย

          “งั้นไปดูหนังกันมั้ยครับ พี่ชายคนผมสีเพลิงๆ เขาให้ตั๋วมาน่ะครับ” แล้วกิยูก็ร้อง อ๋อ ก่อนจะหลับตาลง “ไปสิ” แล้วพวกเขาก็จมเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนพอดี

         



7月14日は炭治郎の誕生日 

วันที่ 14/07 เป็นวันเกิดของน้องทันจิโร่ของเราล่ะค่ะ เลยลัดคิวเรื่องหลักมาแต่งตอนพิเศษให้น้องก่อน เพราะเรารักน้อง แค่กๆ ยังไงก็ขออวยพรให้ทันจิโร่ของเราน่ารักแบบนี้ตลอดไปเลยน้า 

(ส่วนตอนหลัก อดใจรอกันอีกสักพักนะคะ ชาจะมาต่อแน่นอนค่ะ ขอให้ผู้อ่านมีความสุขมากๆนะคะ)


 


B
E
R
L
I
N
 Free Lines - Handwriting
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

266 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กันยายน 2562 / 21:28

    อ๊าก ฟิน!!~ //อ๊อค-----ค ขพเจ้าได้ตายคากองเลือดกรุ๊บ Y ไปแล้ว

    #169
    1
    • #169-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 6)
      2 ตุลาคม 2562 / 13:38
      อ่ะ---อย่าเพิ่งจอมคากองเลือดค่าาาา ฟื้นมาก๊อนนนนนนนน
      #169-1
  2. #138 แฟรี่พาซ่าพระราม4 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 13:43

    เปลี่ยนอารมณ์บ่ทัน5555 แฮปปี้เดย์ย้อนหลังจ้าน้องทันจิ

    #138
    0
  3. #61 MySommer Koki (@0877530236) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:17
    ใบ้รับประทานนี่ใบ้แดกหรอคะ😂
    #61
    1
    • #61-1 Chatora_ชาชา (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 6)
      31 สิงหาคม 2562 / 11:38
      ใช่ค่ะ ชาชอบใช้คำว่าใบ้รับประทานมากกว่าใบ้แดกค่ะ 555555
      #61-1
  4. #23 ึุััsuper cat (@bloodc) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 00:33
    จัดฉากซะดิบดีเลยนะกิยู 55555
    #23
    1
    • #23-1 MamoyaKiSeGi (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 6)
      22 กรกฎาคม 2562 / 20:36
      5555555555555 การจัดฉากคือความถนัดอย่างหนึ่งของกิยูค่ะ พ้องเพื่อนก็ช่วยกิยูด้วย
      #23-1
  5. #11 Memonkonchai (@Memonkonchai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 20:04

    สุขสันต์วันเกิดนะทันจิโร่ จัง ขอให้รักกับกิยูไปนานๆนะ รักกันตลอดไปอย่าให้อะไรมาแยกจากกัน

    #11
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #11-2 MamoyaKiSeGi (@MamoyaKiseki) (จากตอนที่ 6)
      18 กรกฎาคม 2562 / 08:02
      ขอบคุณที่อวยพรน้องทันจิโร่นะคะ น้องคงดีใจมากๆ อิอิ
      #11-2