รูปคิริยามะซัง

อืม...
เอาเหอะน่า
ไดอารี่ยังไม่มาก็ไม่เป็นอะไรซักหน่อย
ไดอารี่จะกลับมาพร้อมกับไนซ์
เนื่องจากมันกระเด็นไปหาไนซ์น่ะสิ
เพราะฉะนั้นก็ต้องให้ไนซ์
พากลับมา

เอาล่ะ เข้าเรื่อง
แต่อยากจะระบายก่อนว่า
"เฮ่ย..คิริยามะซังนี่น้า
ทำไมไม่ขยันอัพไดอารี่ทุกๆวันหน่อยล่ะ
อยากอ่าน อยากอ่าน"



จ๊ะเอ๋...
โผล่มาสวัสดีซักหน่อย
เออ...พอเหอะๆ
อย่าบ้า
เอ...ไดอารี่ของคิริยามะซัง
วันนั้นไปทำอะไรมาบ้างน้า
ช่างมันเหอะ จำไม่ได้(หรือไม่ได้จำ?)
จำได้แค่ว่า
คิริยามะซังเจอตั๊กแตนแถวๆนั้นแหล่ะ



เอ้า...ฮืบ!
มาเลือกซื้อแร๊กเก็ตไปแสดง
ในบทบาท
มารุย บุนบุนเซ็มไปสิน้า
แต่ว่า 
อย่าเลือกอันนั้นเลยดีกว่า
ไม่ดีหรอกนะเรนเรนซัง



โย่...ลีเบโร(อิสระ)
อ้าว เดี๋ยวๆๆๆ
นั่นมันภาษาอิตาลีไม่ใช่เหรอ?
คิริยามะซังเป็นคนญี่ปุ่นนะยะ
อย่าสับสน
ไม่ดี ไม่ดี
เออ ใช่แล้ว
วัดนี้เราเคยไปด้วยล่ะ
ครางที่ไป...ไปไหนน้า?
จำไม่ได้แล้ว
แต่ไปคราวนั้นหนาวสุดยอด
เท้านี่เป็นเหน็บชาไปหมดเลย
ฟู่...
ไปเจอหมาหิมะอะไรก็ไม่รู้ด้วย
ขนขาวสะอาดสุดๆ
แต่ว่าอ้วนไปหน่อย



ดาร้า ดารา
ไปอยู่ในรถไฟแบบนั้นน่ะ
มีคนไปขอลายเซ็นบ้างรึเปล่า?
แต่ว่า
ก็นะ พวกคนญี่ปุ่นมันไม่ค่อยจะเอาใครกัน
มีดาราอะไรมา
มันไม่ค่อยกรี๊ดกร๊าดกันเหมือนในหนังหรอก
แต่เอาภาพนี้มาน่ะ ให้ดูความสูง!!!
เชื่อมั้ยล่ะ
เราสูง 163 ซม.
หัวเรายังไม่ถึงห่วงจับที่อยู่ด้านบนนั่นเลย
แค่แตะยังแตะไม่ถึง
มือยื่นถึงอย่างเดียว
โหนที ศอกเราอยู่ระดับเดียวกับจมูกง่ะ
มองๆดูแล้วรู้สึกว่าเราสูงแค่
ประมาณติ่งหูของคิริยามะซังล่ะมั้ง
เตี้ยไปมั้ยเนี่ย?
(ถ้าเราถือว่าเตี้ย
ไนซ์จะขนาดไหน)

ไปละ
ง่วงแล้ว
บ๊าย บาย