เดินกลับบ้าน
เขียนโดย
Maple N. Sarika
เพราะเนื่องจากบ้างเราก็ไม่ได้ไกลนัก
อยู่หลังโรงเรียนนี่เอง
แต่มันอยู่ซอยลึกเข้าไปหน่อย
ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนกล้าให้เราเดินกลับเลย
พ่อ แม่ ยาย ป้า
หรือแม่ของเพื่อนก็พูดกันทุกคนเวลามาส่งเรากลับบ้าน
เพราะทางมันเปลี่ยว ถึงแม้จะมีคนเล็กน้อย
แต่เผอิญว่าวันนี้แม่เพื่อนยังไม่ออกจากบ้านมารับเพื่อนเลย
กะจะนั่งรอนะ แต่แม่เพื่อนเค้าจะไปรอที่โรงเรียนเก่า
ซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนมัธยมนี่สองกิโล
เราก็เลยบอกว่า ช่างมันเถอะ
โทรเรียกคนที่บ้านมารับก็ได้
(อย่ามาว่าเห็นแก่ตัวนะที่ไม่ยอมเรียกคนที่บ้านมารับแต่แรก
เอาแต่ให้แม่เพื่อนไปส่ง
ก็ทำไงได้ มันเป็นทางผ่านอยู่แล้วนี่นะ)
แต่พอโทรไป ครั้งที่หนึ่ง...ไม่รับ
"ไม่มีผู้รับสายนะคะ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ..."
เออๆๆ ลองโทรไปอีกรอบ
ก็เช่นเคย "ไม่มีผู้รับสายนะคะ..."
พอจบประโยคนี้เราก็วางทันที แล้วลองโทรอีกรอบ
"ไม่มีผู้..."
จบประโยคนี้เราก็วาง แล้วลองอีกรอบ
"ไม่..."
วางทันที เบื่อที่จะฟังเสียงผู้หญิงคนนี้จริงๆ
ก็เลยตัดสินใจเดินกลับบ้าน
เดินนะ เคยแอบเดินบ่อยแล้ว
ไม่กลัวว่าใครจะว่า ไม่กลัวเจอคนร้ายหรืออะไร
เพราะแถวที่เราเดินมันก็มีคน
แต่เราเลือกเดินทางลาดซึ่งซอยมันจะมืดๆ
ตอนนั้นห้าโมงจะหกโมงแล้วด้วย
ฟ้าเริ่มมืด (ปกติเรากลับสี่โมงเอง)
แต่ยังดีกว่าประเทศญี่ปุ่น
ตอนนั้นแค่ประมาณสี่โมงครึ่งของญี่ปุ่น
มืดเท่ากับประมาณสามทุ่มของบ้านเราเลย
เมืองเค้าเมืองหนาวนี่นะ
เราก็เดินไปเรื่อยๆ ร้านค้าแถวนั้นเริ่มเก็บกลับบ้านกันหมด
บรรยากาศวังเวงชอบกล
บรื๋อ...เดินๆไป หมามอง --"
(มองทำไม คนกำลังกลัวๆ)
เสียงนกเสียงกาก็ บรื๋อ...วังเวง (อีกแล้ว)
เราก็เดินต่อไปเรื่อยๆตามประสาเรา
ก็เคยเดินมาแล้ว ก็เลยไม่ค่อยใส่ใจอะไรมัน
เจอแมวดำนอนอยู่ริมถนน...
เจอหมาตัวใหญ่หลายตัววิ่งเลยกันริมถนน
เจอจิ้งเหลนวิ่งเข้าไปในพุ่มไม้
เจอกองขยะไม่มีกลิ่น (เป็นไปได้ไง??)
เจอหมาตัวเบ้อเริ่มยืรมองเราอยู่ในบ้าน
เจอหมากระเป๋าตัวเลยวิ่งเล่น
เจอนกบินว่อนไปมา
เจอนกตัวโตตัวดำอย่างกับกา แต่ปีกสีส้ม
เดินผ่านวัดตรี...ซึ่งเพื่อนเราชอบคิดว่าเป็นวัดร้าง
มีพระไม่มีเศียรหลายรูปตั้งอยู่บนกำแพงวัด
(น่ากลัวววววววว)
มืดจังเลยง่า...
รถมอเตอร์ไซด์ที่ขับผ่านไปก็หันมามองเรา
อย่างกับเราเป็นตัวประหลาด น่ากลัวแฮะ
และในที่สุดก็ถึงซอยที่บ้าน
เดินตรงเข้าไป...
ไม่เห็นมีหมาวิ่งมาต้อนรับแบบเก่าเลยอ่ะ
เดินเข้าไปอีก ก่อนจะถึงประตูบ้าน
ก็เจอลุง...เราย่องๆๆ
ไม่ให้ลุงเห็น ขี้เกียจทัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ไม่หรอก เรากลัวโดนดุว่าเดินกลัวบ้าน
แล้วหมาก็วิ่งมาต้อนรับ
กลับถึงบ้านแล้ว...ไม่น่ากลัวเลยซักแอะ เนื่องจาก
ไอ้ที่เล่าๆมานั้นเราเจอทุกหนอ่ะคับ
โฮะ โฮะ โฮะ
ชินแล้วล่ะนะ ต้องเป็นตอนครั้งแรกที่เดินสิ น่ากลัวสุด
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
วันนี้ไปนั่งคิดชื่อภาษาญี่ปุ่นให้รุ่นพี่
พวกรุ่นอีผีของเรามันถูกเกาหลีครอบงำ
พวกรุ่นน้องเราก็โดนครอบงำตั้งแต่เพิ่งขึ้นม.หนึ่ง
แล้วก็เป็นพวกเดียวกันกับเพื่อนเราเลย
เราก็เลยเข้าได้กับรุ่นพี่อีผีม.สามมากกว่า
ถึงแม้จะมีคนชอบเกาหลี
แต่ก็ไม่ได้บ้า แถมมีคนชอบญี่ปุ่นเยอะด้วย
มานั่งรุมขอให้เราช่วยตั้งชื่อญี่ปุ่นให้
การตั้งชื่อให้ผู้หญิง มันง่ายอยู่นะ
แต่ว่าตั้งห้ผู้ชายมันชักสับสนเล็กน้อย
"ห้ามเอาชื่อที่ขึ้นต้อด้วย Naka หรือ Masa"
อ่านะ...มาสะอีกแล้ว
พรุ่งนี้วันเกิดมาสะแล้วสินะเนี่ย
กรี๊ดๆๆๆ ขอกรี๊ดอีกซักครั้ง
ส่วนชื่อที่ตั้งให้รุ่นพี่
เรากะจะให้เป็น อากิโกะ คนนึง
(ก็พี่เค้าเกิดฤดูใบไม้ร่วง)
โมโมโกะคนนึง
พี่อีกคนชื่อฮิคารุ
แล้วก็...ไม่รู้แล้วล่ะ มั่งเอาทั้งนั้น
ส่วนเรา อาโอกะ ยูริ ชื่อนี้ดีสุด
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
Aoka Yuri...青火百合
นามสกุลอาโอกะ เราตั้งเอง
หมายถึง "ไฟสีฟ้า" (น้ำเงินก็ได้)
ส่งยูริก็ดอกลิลลี่ ภาษาไทยเราก็ "ดอกพลับพลึง"
อันนี้มิโฮะเซนเซย์ตั้งให้ค่ะ
ดีแล้วล่ะนะ
วันนี้ไปก่อนนะ ต้องไปเตรียมเค้กให้มาสะ
555+
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
1 เม.ย. 50
156
4
ความคิดเห็น
PS. ผู้หญิงเฟ้ย!!!
เมื่อก่อนตอนพี่นู๋อ้อ เรียนม.ปลาย ม.4-ม.6 พี่นู๋อ้อ เรียนชลราษฎร์อำรุง (ชลชาย) 2 โรงเรียนนี้ เป็น
โรงเรียนประจำจังหวัดชลบุรีจ้ะ ถ้ามาเต้นจริงมีโอกาศพี่นู๋อ้จะแวะไปหานะ 555+
PS. I love you, I like you, I miss you very much and I give you every things, but why you makes me hurt? I will forget you and forget every thing of you!
(เห็นด้วยกับคห.3)
PS. มนุษย์...คือสิ่งที่มาทำลายล้างโลก ทำลายทุกสรรพสิ่ง ทำลายความสมดุล ทำลายอนาคตที่ก้าวไกล ไม่มีมนุษย์คนใจมีความซื่อสัตย์ได้เหมือนสัตว์โลกเลย พระเจ้าสร้างมนุษย์มาเพื่อทำลายโลกอย่างนั้นหรือ?...ไม่เข้าใจเลย