ผมขอปฏิเสธ! [ป๋อจ้าน / Yaoi]

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : ปฏิเสธว่าไม่ได้น่ารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 ธ.ค. 62

ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากที่ได้เจอกับพี่จิน อีกฝ่ายไม่ได้ติดต่อมาอีก แม้ลึกๆ ผมจะแอบหวังให้พี่เขามีอะไรที่สงสัยเกี่ยวกับงานที่ผมบรีฟไปจนต้องโทรกลับมาถาม แต่ในใจก็รู้สึกโล่งแปลกๆ ผมรู้ว่าครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันเมื่อหกปีก่อนผมทำกิริยาไม่ดีใส่เขา มันแย่มากที่ผมทำท่าเหมือนไม่อยากให้เขาแตะตัวแล้วลุกหนีไปแบบนั้น แววตาของเขาที่มองมามันแฝงไว้ด้วยความผิดหวัง ถึงปากเขาจะบอกว่าไม่เป็นไรก็เถอะ แต่เขาคิดว่าผมรังเกียจเขาไปแล้วแน่ๆ ซึ่งนั่นมันไม่จริงเลยสักนิด พอนึกไปถึงเหตุการณ์ตอนนั้นก็รู้สึกเครียดจนต้องยกแก้วขึ้นมาดื่มอีกครั้ง แสงสีเสียงที่ดังก้องไม่ได้เข้าหูเลยแม้แต่น้อย

 

“เบาๆ ครับเพื่อน นี่พึ่งหัววัน” เพื่อนที่นั่งตรงข้ามพูดกับผม
 

“ปล่อยมันไปเถอะไอ้ธัน มึงก็รู้ว่ามันคอแข็ง”

 

“แต่มันซัดไปเจ็ดแก้วแล้วนะเว้ย” ไอ้ธันวาเถียงเจย์เดนแล้วหันมาพูดกับผมต่อ “แล้วนี่มึงไปเครียดอะไรมาเนี่ย มาถึงก็ยกเอาๆ”

 

ผมไม่ตอบมัน แต่ยกแก้วขึ้นมาดื่มต่อ สายตาก็มองไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูปกำลังโยกย้ายทรวดทรงอันสุดแสนจะเซ็กซี่และดูร้อนแรงไปกับเพลงพลางชูแก้วของตัวเองเป็นการเชื้อเชิญ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงคลี่ยิ้มยั่วเย้า

 

“โอโห เขาอ่อยขนาดนี้แล้วมึงก็ยังนั่งนิ่งเป็นหินอยู่ได้เนาะ” ธันวาพูดกับผม แต่ผมไม่สนใจเพราะคืนนี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะไปต่อกับใคร เจย์เดนที่เห็นอะไรบางอย่างรีบดึงคอไอ้ธันให้ไปดูกับมัน

 

“นั่นๆ ชุดน้ำเงิน สิบสองนาฬิกา ไอ้เชี่ย อย่างเด็ด ลูกครึ่งด้วยนะมึ้งงง กูไปละ” ว่าจบมันก็ลุกเดินออกไปเลย ทิ้งเพื่อนทิ้งฝูงไว้ที่โต๊ะแบบไม่แยแส ธันวาก็ได้แต่กลอกตามองบน ในใจมันคงคิดว่าแล้วจะเรียกมันให้ไปดูด้วยทำไม ในเมื่อมันเล็งไว้อยู่แล้ว

 

เจย์เดนเพื่อนผมคนนี้มันมีอะไรที่แปลกอยู่อย่างนึงคือไม่รู้มันจะอะไรกับผู้หญิงลูกครึ่งสวยๆ นักหนา เห็นเป็นไม่ได้จะต้องรีบเข้าไปสานสัมพันธ์ทันที จะครึ่งอะไรมันก็ชอบทั้งนั้น แต่ถ้าเป็นลูกครึ่งแนวๆ ยุโรปหรืออเมริกันจะชอบมากเป็นพิเศษ ผมมองตามเจย์เดน เห็นมันเดินไปพูดอะไรสักอย่างกับเขาไม่นานก็เดินกลับมา ดูจากหน้าตาเหี่ยวๆ ของมันก็พอจะเดาได้ว่าคงชวดไปตามระเบียบ
 

ทว่าขณะที่ผมกำลังจะถอนสายตากลับมา หางตาดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ผมคุ้นเคย เขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมสองเม็ดบนโชว์กระดูกไหปลาร้าสวย ผมสีดำถูกเซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าที่ค่อนข้างแดงจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ดวงตาฉ่ำเยิ้มเป็นประกายมองทางนู้นทีทางนี้ที ปากสีเรื่อนั่นกำลังพูดขมุบขมิบอะไรบางอย่างกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยินไม่ชัดเลยต้องขยับเข้าไปใกล้คนๆ นั้นมากขึ้น ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินสวนกับเจย์เดนที่เดินกลับมาพอดี ได้ยินเสียงเพื่อนทั้งสองคนถามว่าจะไปไหน แต่ผมไม่ตอบเพราะตอนนี้สายตาโฟกัสอยู่ที่คนๆ เดียว

 

“ขอนั่งด้วยคนสิครับ” ผมพูดกับเขา

 

“อ้าว น้องปราบนี่เอง พ่ายไม่เห็นบอกเลยว่าจะชวนเรามาด้วย” เขาพูดช้าๆ เนิบๆ ดูก็รู้ว่าเมาแล้ว ผู้หญิงลูกครึ่งที่เจย์เดนมาทักเมื่อกี๊ส่งสายตาร้อนแรงมาให้ผมก่อนจะรีบหันไปถามคนข้างๆ

 

“ใครวะไอ้จิน หล่ออะ” น้ำเสียงของเธอแหบนิดๆ ฟังแล้วดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

 

พี่จินหันไปพูดกับเธอ จมูกทั้งคู่แทบจะชนกัน “น้องชายพ่ายไง”

 

“ฮะ น้องไอ้พ่ายงานดีเบอร์นี้เลย? ทำไมต่างกับพี่ชายจังวะ” ใช่ครับ เธอพูดถูกแล้ว ผมกับพี่ชายเราเป็นพี่น้องที่หน้าตาไม่เหมือนกัน พ่ายจะหน้าตาออกไปทางพ่อ เป็นแนวหล่อคม ฟีลลิ่งแบบหลิวไห่ควาน ส่วนผมน่ะมาทางแม่ หล่อแบบเกาหลีจีนๆ คล้ายๆ หวังอี้ป๋อ นี่ไม่ได้อวยกันเองนะครับ ใครๆ ก็พูดแบบนี้ทั้งนั้น
 

“อะ มาๆ นั่งเลยๆ น้องเพื่อนก็เหมือนน้องเรา เดี๋ยวพี่ชงเหล้าให้” ผู้ชายที่นั่งข้างๆ พี่จินพูดแล้วหันไปชงก่อนจะส่งแก้วมาให้ผม
 

“แต่กูไม่อยากได้เขาเป็นน้องอะมึง ไอ้ชา ชงเพียวให้น้องเขาซิ กูจะมอมน้อง บอกเลยคืนนี้กูต้องได้” มือชงเหล้าหันไปผลักหัวเพื่อนสาวในกลุ่มของตัวเอง

 

“ให้มันน้อยๆ หน่อย เดี๋ยวน้องเขากลัว น้องชื่อปราบใช่มั้ย เมื่อกี๊ได้ยินจินเรียก” ผมพยักหน้า “พี่ชื่อชานนท์เรียกชาเฉยๆ ก็ได้ ส่วนนางกากีนี่ชื่อคิม”

 

พี่คิมหันไปด่าพี่ชานนท์แบบไม่ออกเสียงแล้วหันมาคุยกับผม “คิมนี่มาจากคิมเบอร์ลี่นะคะน้องปราบเพราะพี่สวยเหมือนแฟนของหมาก ปริญ”
 

“อ้าว ไม่ใช่มาจากคิมหันต์เหรอ” พี่คิมชูนิ้วกลางใส่เพื่อตัวเองทันที
 

“แล้วนี่พี่พ่ายไปไหนครับ” ผมเจาะจงถามไปที่พี่จิน

 

“เห็นบอกว่าไปเข้าห้องน้ำนะ” เขาตอบพลางยกแก้วขึ้นมาจะดื่มอีก แต่พี่ชารีบดึงไว้แล้วส่งน้ำเปล่าให้แทน ผมมองภาพตรงหน้านิ่งๆ

 

ปกติเวลาพี่ชายกับผม และพี่จินไปกินเลี้ยงกันแค่สามคน หน้าที่คอยดูแลไม่ให้พี่จินเผลอดื่มเยอะจะเป็นของผมเสมอ ผมทำมันจนชิน แต่พอมาเห็นคนอื่นทำแบบที่ผมเคยทำบ้างมันก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมานิดหน่อย

 

“ไปนานขนาดนี้ไม่ตกส้วมตายก็คงลากใครไปกินแล้วมั้ง” พี่คิมพูดก่อนจะหันไปโบกมือให้ผู้ชายคนหนึ่งที่ชูแก้วเหล้าให้ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะนั้น

 

“เห็นมั้ย พี่บอกแล้วว่ามันน่ะนางกากี อ่อยน้องเสร็จก็สะบัดตูดไปหาผู้ชายคนอื่นต่อ เออ เดี๋ยวพี่ฝากไอ้จินหน่อยนะ ปวดฉี่ว่ะ ไม่ไหวแล้ว”

 

พูดจบก็รีบเดินไปเลย สงสัยจะปวดมากจริงๆ ผมลุกขึ้นไปนั่งแทนที่พี่ชานนท์ เท้าคางมองคนข้างๆ ที่กำลังพยายามทรงตัวให้ตรง แก้มสองข้างที่แดงเรื่อเพราะแอลกอฮอล์นั่นทำให้อีกฝ่ายดู…

 

‘น่ารัก’

 

จู่ๆ คำนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจ ผมรีบสะบัดไล่หัวความคิดแปลกๆ ออกไป ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยรู้สึกว่าผู้ชายคนไหนน่ารักสักคน นี่คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่ๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ ถ้าตัวผมในเวลาปกติจะต้องไม่มีทางรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายแน่นอน ผมมั่นใจ

 

_________________

ขนาดนี้แล้วยังปฏิเสธอีก อีกหน่อยแกจะไม่เหลือสักหน้าที่ หุหุ :")

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Gojiberry03 (@Gojiberry03) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 10:30

    ปฎิเส​ธเก่งงงง
    #4
    0