เจอ Arashi เต็มๆ

A-RA-SHI = พายุฝน



  โอ้...ฤดูร้อน
  โอ้...พายุฤดูร้อน
  โอ้...ลูกเห็บฤดูร้อน
  โอ้...ปลาในน้ำในฤดูร้อน

              ธรรมชาติช่างยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้   



 เมื่อช่วง3วันที่ผ่านมา
 คงได้ยินข่างคราวของจังหวัดทางภาคอิสานกันมาบ้างนะ
 พายุฤดูร้อนถล่ม....ง่ะ

 ตอนประมาณ6โมงเย็นกว่าๆ ของวันอังคารที่ 4 เมษายน 2550 
 ตอนแรกๆก็เหมือนฝนตกธรรมดาๆ แต่หนัก 
 ข้าก็กำลังเรียนพิเศษอยู่   ในใจก็คิด..เออ ดีว่ะ ได้เรียนล่วงเวลาด้วย (เพราะว่ากลับบ้านมิได้ ฝนตก...)
 ต่อจากนั้น ประมาณ5นาทีต่อมา ... มันเริ่มหนักขึ้นๆๆ(ฝน)
 แล้วจู่ๆ ไฟก็ดับ.....พรึ่บ....
 แล้วก็ติดใหม่.. 

 .....วัง.....เวง.....

 อืมมม ไม่เป็นไรๆๆ เรียนต่อๆๆ อุตส่ากินเวลาเรียนคนอื่นเค้าได้ทั้งที 555+
 10นาทีต่อมา ----------- ไฟดับอีกครั้ง ~~~~~~~~~~ ดับยาวเลย
 แล้วอาจารย์สร้อยก็เปิดประตูเข้ามา.....แล้วก็เริ่มโม้ถึงเรื่องกิน หุหุ
 สปาเก็ตตี้...ไข่ม้วน...มาม่า...ข้าวผัด....อะไรต่อมิอะไร สารพัดเท่าที่จะนึกออก --  หิว....
 ประมาณ5นาทีต่อมา ออกไปสังเกตุการณ์หน้าบ้านอาจารย์ (ที่เรียนพิเศษ)
 โอ้มายด์.......พายุชัดๆ  ข้าจะกลับบ้านยังไงดี T____T
 และในขณะนั้นเอง.....อ๊ากกกก
 รถล้มๆๆ รถสุดรักข้าล้มต่อหน้าต่อตา T__T
 แงๆๆๆๆๆๆๆๆ

 กังวล.....จะกลับบ้านยังไงดีเนี้ย.....กลับบ้านไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยย

 พายุหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแต่ประการใด
 ไฟก็ยังคงดับอยู่อย่างนั้น...ต่อไป....ดับมานานแล้วนะเฟ้ย!!!!!

 อ.ที่สอนพิเศษข้าก็ออกไปชมพายุอย่างสงบเงียบเชียบ ----- ราวกับสื่อสารกับคนในก้อนเมฆว่า "หยุดตกซักกะทีหน่อยเฟ้ย" (ขอโทษนะค่ะอาจารย์ -/- ที่เอามาล้อเลียน )
 อ.สร้อยก็สังสัยไม่มีอะไรทำ ก็เลยมานั่งเม้าส์เรื่องเย็นตาโฟกับข้า 555+   อร่อยค่าาาา

 ซักพัก นานโขอยู่เหมือนกันนะ
 อาโกก็ขับโฟวีลตะลุยพายุมารับ(เว่อร์ไป)
 อ่า ก็เลยฝากรถไว้ที่บ้านอาจารย์ แล้วก็กลับบ้าน
 หน๊าวหนาววววววววววววววววววววววว

 ปรากฏว่า ที่บ้านข้านั้น...
 ไฟไม่ยักกะดับแฮะ...แต่ก่อนหน้านั้นลูกเห็บตก
 ง่า...อยากเห็นๆๆ ยังไม่เคยเห็นแบบจริงๆจังๆซักกะที
 มาไม่ทัน ละลายซะก่อน
 ว้า.....เสียดายจริงๆ



วันนั้นที่ไปเชงเม้ง
อาเจ็กใช้ให้ไปซื้อเหล้า...

"ห้ามมิให้จำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์และบุหรี่ แก่บุคคลที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี"
ข้อนี้ใครๆก็รู้กันหมด

แต่ว่าคนไปซื้อเหล้าคือข้า.....อะไรจะเกิดขึ้น..เมื่อข้าไปซื้อเหล้า

"เออ...อิงซื้อเหล้าไม่ได้นะ มันผิดกฏหมาย..แต่ว่าเรารู้จักกัน เอาเหล้าไปเชงเม้งใช่มั๊ย ---- งั้นเดี๋ยวห่อถุงกระดาษให้นะ จะได้ไม่มีใครรู้ว่าป้าขายเหล้าให้"   <<<< นี่คือคำพูดของคนที่ข้าไปซื้อเหล้าด้วย...ช่างนิสัยอะไรเช่นนี้

"ง่าส์...ขอบคุณมากๆเลยค่ะ"  << มารยาทที่ดีก็ต้องพูดงี้

                  ....จากนั้น ป้าคนขายก็เอาขวดเหล้าไปหลังร้าน ห่อกระดาษให้อย่างสวยงาม..........

                ----- กระดาษเขียวๆ มีคำว่า "การสูบบุหรี่ทำให้เกิดโรคมะเร็ง" พร้อมกับภาพคนถูกแหวกตับ (นอนตาย???)  พร้อมชื่อยี่ห้อการันตีกระดาษคุณภาพ(มียี่ห้อ)  "สายฝน" -----     


    ง่ะ    "ห้ามมิให้จำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์และบุหรี่ แก่บุคคลที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี"  ......ง่าาาา