[ MarkBam ] CEO’s เด็กท่านประธาน {END}

ตอนที่ 17 : Chapter 16 100% END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 599 ครั้ง
    14 ก.ค. 62









       ในเช้าวันหยุดที่ฝนตกแบบนี้คงไม่มีใครอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกหรอก เช่นเดียวกันกับสองร่างที่ยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนถึงแปดโมงกว่าแล้วก็ตาม

 

          ตึ๊ง ตึ๊ง

 

          “อืออ...” ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เปลือกตาบางค่อย ๆ เปิดขึ้นก่อนจะกระพริบถี่ ๆ เพื่อปรับการมองเห็น มือเรียวเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เจ้ากรรมที่วางอยู่บนโต๊ะทั้งที่ยังไม่ตื่นดี

 

        P’Risa  :   น้องแบม

          P’Risa  :   อย่าลืมส่งงานให้พี่นะ

 

ส่งงานในวันหยุดเนี่ยนะ...

 

แบมแบมขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ยากลำบากเหลือเกินเพราะร่างเล็ก ๆ ของตัวเองนั้นถูกทาบทับด้วยแขนและขาหนัก ๆ ของคนที่นอนอยู่ข้างกาย มือเรียวค่อย ๆ ยกลำแขนแกร่งออก เมื่อพลิกตัวมาอีกข้างก็เห็นว่าใบหน้าของอีกคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบเลยด้วยซ้ำ

 

ไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอกนะแต่ช่วงนี้คุณมาร์คติดแบมแบมมากจริง ๆ

 

ติดชนิดที่ว่าไม่ยอมให้กลับบ้านกลับช่องกันเลยทีเดียว

 

มือเรียวลูบไปตามกรอบหน้าคมของคนที่ยังหลับไม่ได้สติ ลมหายใจที่ยังคงเข้าออกสม่ำเสมอบอกว่าอีกคนคงยังไม่ตื่นง่าย ๆ แน่ แบมแบมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนที่หน้าผากของทั้งคู่จะแนบชิดกัน ดวงตาเรียวค่อย ๆ ปิดลงและปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง

 

 

 

 

แบมแบมตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเกือบจะเที่ยง ตอนนี้บรรยากาศด้านนอกยังคงมีฝนโปรยปรายอยู่ เมื่อคืนเจ้าตัวนั่งทำงานจนดึกดื่นพอตื่นเช้ามาเจออากาศเย็น ๆ เลยผล็อยหลับไปอีกรอบ แต่พอได้พักผ่อนเต็มที่ตอนนี้เลยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว

 

ร่างเล็กในชุดเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมกางเกงแปดส่วนสีครีมเดินลงมาจากห้องนอนชั้นสอง เมื่อเห็นว่าห้องนั่งเล่นมีเจ้าของห้องกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่เลยเลือกที่จะเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาเครื่องดื่มอุ่น ๆ สักแก้วแทน

 

“ขอกาแฟสักแก้วสิ” เสียงทุ้มกระซิบข้าง ๆ หูในขณะที่แบมแบมกำลังชงโกโก้ร้อนของตัวเองอยู่ คนตัวเล็กหันมายิ้มให้และรอให้สัมผัสอุ่น ๆ ของอีกคนประทับลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มของตนเองแทนการบอกอรุณสวัสดิ์เหมือนทุก ๆ วัน

 

แต่ตอนนี้เรียกอรุณสวัสดิ์ได้ไหมนะ

 

อืม...คงได้แหละมั้ง

 

“อรุณสวัสดิ์นะ” เห็นไหมล่ะ สำหรับเราน่ะได้อยู่แล้ว

“รอแป๊บนึงนะครับ” แบมแบมหันกลับไปยังเครื่องชงกาแฟก่อนจะลงมือทำตามที่คุณมาร์คสั่ง ร่างสูงเดินออกไปนั่งรอที่เก้าอี้ตัวใหญ่ริมกระจก ไม่นานแบมแบมก็เดินตามออกมาพร้อมกับกาแฟร้อน ๆ และโกโก้ของเจ้าตัว

 

มาร์ครับถ้วยกาแฟมาไว้ในมือก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกระจกแล้วรั้งแขนอีกคนให้นั่งลงบนตักของตัวเอง แบมแบมยอมทำตามอย่างว่าง่ายแต่ก็ยังระมัดระวังเพราะในมือมีแก้วโกโก้ร้อนอยู่

 

“ออแกไนซ์เซอร์ที่รับหน้าที่จัดสถานที่เขาส่งแบบมาให้แล้วนะ มาเลือกกันดีกว่าว่าอยากได้แบบไหน” มาร์คว่าก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบไอแพดที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอยังเปิดค้างที่ภาพบรรยากาศงานแต่งงานหลายภาพ คิดว่าอีกคนคงจะดูมาคร่าว ๆ แล้วล่ะ

 

“มีเลือกไว้บ้างหรือยังครับ” แบมแบมถามขึ้น

 

“ยัง รอเลือกพร้อมกันไง” แบมแบมอมยิ้มเล็กน้อยให้กับความเอาใจใส่ของอีกฝ่าย หากต้องทำอะไรร่วมกันคุณมาร์คมักจะรอความเห็นจากแบมแบมด้วยเสมอ

 

แก้วโกโก้ที่พร่องลงไปกว่าครึ่งถูกส่งให้มาร์คก่อนที่ชายหนุ่มจะนำมันไปวางไว้ข้าง ๆ ถ้วยกาแฟ ลำแขนแกร่งโอบรอบกายเอวบางโดยที่มืออีกข้างใช้ถือไอแพดจอใหญ่ แบมแบมกระถดขาขึ้นมาก่อนจะเอนกายนอนพิงกับอกแกร่ง กลิ่นไอของกาแฟเคล้าไปกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของคุณมาร์คมันช่างเข้ากันดีเหลือเกิน

 

“อันนี้ก็สวยดีนะครับ แต่เขียวไปหน่อย” แบมแบมว่าในขณะที่มือก็เลื่อนปัดหน้าจอไปเรื่อย ๆ เราดูกันมาพักหนึ่งแล้วแต่ก็ยังไม่มีอันไหนที่ถูกใจเลย มาร์คพยักหน้าเห็นด้วยเพราะเจ้าตัวก็ไม่ได้รักธรรมชาติขนาดนั้น

 

“แล้วอยากให้งานออกมาแบบไหน” ทั้งที่คิดว่าการเลือกรูปแบบหรือสถานที่จัดงานจะเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่พอเอาเข้าจริงก็ยากอยู่พอตัว อันที่ถูกใจคนหนึ่งแต่อีกคนก็ดันไม่ชอบซะอย่างนั้น ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวงานหรอกแต่มันอยู่ที่เจ้าของงานเนี่ยแหละ

 

“คุณจะว่าอะไรไหม...” แบมแบมลุกขึ้นนั่งตัวตรง ใบหน้าหวานมีแววกังวลนิดหน่อย ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

 

“ผมอยากให้มันเป็นแค่งานเล็ก ๆ ไม่ต้องมีพิธีมากมาย มีแค่คนรู้จักมาร่วมเป็นสักขีพยานและจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ตอนค่ำเท่านั้นก็พอครับ” แบมแบมไม่ชอบอะไรที่มีพิธีรีตองเยอะแยะ ไม่ชอบการอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากและไม่อยากให้ใครต้องมาเหนื่อยไปกับงานของเราด้วย

 

แบมแบมแค่อยากมีความสุขที่สุดในวันพิเศษของตัวเอง

 

“แต่ฉันมีคนรู้จักเยอะนะ”

 

อ่า จริงสิ คุณมาร์คเป็นคนมีหน้ามีตาทางสังคมนี่นา

 

“งั้นแค่คนสนิทได้ไหมครับ” มาร์คถึงกับหลุดขำให้กับคำขอของคนตัวเล็ก จริง ๆ สำหรับมาร์คก็ได้หมดนั่นแหละเพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับคนตรงหน้าแล้ว

 

“ได้สิ งานเล็ก ๆ ก็ดีเหมือนกัน ไม่เหนื่อยมากด้วย จะได้เก็บแรงไว้ทำอย่างอื่นในคืนเข้าหอ” มาร์คยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะโดนฝ่ามือฟาดเข้ากลางอก ชายหนุ่มหัวเราะร่าก่อนจะวาดแขนไปโอบร่างเล็กมาไว้ในอ้อมกอดเช่นเดิม

 

“คุณน่ารักที่สุดเลย” แบมแบมว่าพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับซอกคออุ่น ๆ ของคนรัก ไม่ใช่แค่คุณมาร์คหรอกนะที่ติดแบมแบม เจ้าตัวเองก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกัน ไม่รู้สิ คุณมาร์คเหมือนมีแรงดึงดูดให้อยากเข้าหาตลอดเลย

 

“ขอจูบคุณได้ไหม” แบมแบมผละออกมาก่อนจะขยับตัวเปลี่ยนมานั่งคร่อมตักอีกฝ่ายแทน แขนเรียวโอบรอบต้นคอพร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

 

“ถ้าบอกว่าไม่ได้ล่ะ” มาร์คทำหน้ายียวน มือหนาข้างหนึ่งวางแหมะลูกบนสะโพกมนส่วนมืออีกข้างก็กอดกระชับเอวบางเอาไว้

 

“นั่นไม่ใช่คุณ” คนฟังยิ้มให้กับคำตอบก่อนจะถูกคนตัวเล็กช่วงชิมริมฝีปากในทันที ลิ้นเล็กไล้เลียไปทั้งกลีบปากก่อนจะสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นร้อนอย่างคล่องแคล่ว มาร์คชื่นชมในความหัวไวของแบมแบม ทุกอย่างที่สอนไปไม่เคยสูญเปล่าเลยจริง ๆ

 

มาร์คไม่เคยดับฝันในการอยากเป็นผู้คุมเกมของแบมแบม ยอมปล่อยให้อีกคนได้ทำตามใจเพราะอย่างไรเสียก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่อยู่ดี อย่างเช่นตอนนี้ มือหนาบีบเค้นสะโพกกลมมนที่แสนนุ่มนิ่มผ่านเนื้อผ้าส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าไปใต้เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าให้เจ้าของร่างใจสั่นเล่น ๆ

 

“อืมม...” ไม่รู้ว่าจูบนั้นยาวนานแค่ไหนแต่มันก็นานพอที่จะทำให้ทั้งสองร่างแทบจะหมดลมหายใจ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างออกจากกันเล็กน้อยก่อนที่แบมแบมจะโน้มลงไปจูบหนัก ๆ บนริมฝีปากของมาร์คอีกครั้ง

 

“ผมรักคุณมาร์คนะครับ”

 

 

 

 

วันนี้ฝนตกคุณมาร์คเลยให้ห้องเสื้อที่รับผิดชอบในส่วนของชุดแต่งงานมาวัดตัวถึงคอนโด แบมแบมมองคุณมาร์คที่ตอนนี้ไม่ต่างจากตัวการ์ตูนที่อยู่ในเกมแต่งตัวสักเท่าไหร่ ร่างสูงหมุนไปตามคำขอของคนที่ทำหน้าที่วัดไซส์ ของคนตัวเล็กน่ะวัดเสร็จเรียบร้อยแล้วจะเหลือก็แต่ของคุณมาร์คเท่านั้นแหละ

 

“ขอวัดต้นขาหน่อยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขออนุญาตเสียงใสก่อนจะย่อตัวลงไปนั่งทับส้นตรงหน้าร่างสูง ใบหน้าของเธออยู่ในระดับช่วงเอวพอดีและไม่รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงอย่างนั้น แบมแบมมองอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าเธอจะเริ่มวัดสักทีจึงเดินเข้าไปยืนขนาบข้าง

 

แบมแบมเงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงก่อนจะพบว่าอีกคนก็มองเขาอยู่เช่นกัน มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยและคิ้วที่ยักขึ้นข้างหนึ่งทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจ

 

“ทำไมไม่วัดล่ะครับ” มาร์คเอ่ยกับคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

 

“ดะ..ได้ค่ะ จะวัดเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” หญิงสาวก้มหน้างุดยืดสายวัดออกทั้งทียังมือสั่น แบมแบมจิ๊ปากใส่มาร์ค จะยั่วให้หึงอย่างนั้นหรอ...บอกเลยว่ามันไม่ได้ผลหรอก

 

แต่ถ้าเป็นเรื่องหวงก็เอาเรื่องอยู่นะ

 

“เดี๋ยวผมวัดเองครับ” แบมแบมออกปากอาสาทำเองหากรอเธอคงจะกินเวลาอยู่ไม่น้อย ร่างเล็กนั่งลงแทนที่เธอคนนั้นก่อนจะวาดสายวัดรอบต้นขาหนึ่งรอบแล้วบอกกับพี่ผู้หญิงอีกคน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็อดหมั่นไส้อีกคนไม่ได้ กำปั้นเล็ก ๆ ชกเข้าที่ต้นขาของมาร์คจนชายหนุ่มร้องซี้ดขึ้นมา

 

“สมน้ำหน้า”

 

ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย แบมแบมเดินมาส่งแขกถึงหน้าประตู เมื่อคล้อยหลังไปแล้วจึงเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกเหมือนเดิม แก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะสองสามใบถูกรวบมาไว้ในมือก่อนจะนำไปใส่ไว้ในซิงค์ล้างจานภายในครัว

 

“เรื่องเมื่อกี้ยังไม่เคลียร์เลยนะ” มาร์คว่าขึ้นในตอนที่คนตัวเล็กเดินมาหยิบแซนด์วิชที่เจ้าตัวทำไว้เข้าปาก แบมแบมทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินไปล้างมือแล้วกลับมาสวมกอดร่างสูงจากด้านหลัง

 

“ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเรายังไม่ได้เลือกสถานที่สำหรับงานแต่งงาน” แบมแบมที่ตัวสูงเท่าไหล่แนบแก้มไปกับกล้ามแขนแน่น ๆ ของมาร์ค จำได้ว่าเมื่อเช้าแค่คุยกันเรื่องรูปแบบงานเท่านั้นแต่ไม่มีการพูดถึงเลยว่าจะจัดที่ไหน

 

“มีแล้ว” แบมแบมทำหน้าแปลกใจกับคำตอบของมาร์ค

 

“ที่ไหนครับ โรงแรมหรือว่าทะเล” ที่คิด ๆ ไว้ก็น่าจะมีเท่านี้แหละ

 

“ทะเล...บนเกาะส่วนตัว” แบมแบมถึงกับอ้าปากหวอ คุณมาร์คมีเกาะส่วนตัวด้วยหรอ...

 

ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกเพราะรวยเสียขนาดนั้น แต่คบกันมาตั้งนานไม่เห็นคุณมาร์คจะพูดถึงเลย

 

“มีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกไหมครับ”

 

“ฮ่า ๆ ไม่มีแล้ว”

 

 

ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน

 

แบมแบมเดินเคียงคู่กับมาร์คเข้ามายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกได้ว่าเงียบสงบมาก ๆ ลูกน้องที่ติดตามมากระจายตัวรออยู่ด้านนอกเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับเจ้านาย

 

สองร่างเดินมาหยุดอยู่หน้าหลุมศพหนึ่งที่มีชื่อสลักไว้บนแป้นหินชัดเจน

 

** กัลยา มั่นมณี **

 

แบมแบมวางดอกลิลลี่ซึ่งเป็นดอกไม้ที่ตนเองชอบลงบนหลุมศพของผู้เป็นแม่ที่จากกันไปแล้วนานแสนนาน เพียงแค่นึกถึงเจ้าของชื่อน้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมาแล้ว

 

คิดถึง...

 

คิดถึงสุดหัวใจ

 

มาร์คค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ คนรักก่อนจะวางดอกไม้ไว้ในตำแหน่งเดียวกับแบมแบม วันที่ที่สลักอยู่ด้านล่างชื่อนั้นบอกว่าท่านเพิ่งจะจากไปได้ไม่กี่ปีก่อนที่มาร์คจะได้เจอกับแบมแบม ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้มาเคารพหลุมศพท่านด้วยตนเอง

 

“ผมมาร์คนะครับ...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาหันไปมองคนข้างกายช้า ๆ

 

“วันนี้ผมมาขออนุญาตคุณแม่เพื่อดูแลแบมแบมในฐานะสามี ผมไม่อาจให้สัญญาใด ๆ ได้แต่ถึงอย่างนั้นก็จะดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะสามารถทำได้ จะไม่ปล่อยให้เขาโดดเดี่ยวหรือต้องต่อสู้กับปัญหาเพียงลำพังอีกแล้ว ต่อไปนี้แบมแบมจะมีผมและผมจะรัก...รักเขาให้มาก ๆ ครับ” ประโยคสุดท้ายมาร์คหันไปทางคนตัวเล็กที่กำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยหยาดน้ำตาที่กำลังอาบแก้มนวลออกเบาอย่างเบามือ

 

แบมแบมเชื่อว่าหากตอนนี้แม่ยังอยู่ก็คงจะดีใจมาก ๆ ที่ลูกชายคนนี้ได้เจอคนที่ดี มีความรักดี ๆ อย่างที่เคยวาดฝันไว้

 

แต่ถึงจะไม่อยู่แล้ว ท่านก็คงจะกำลังยิ้มและยินดีกับเขาเช่นกัน

 

 

 

*******

 

 

 

บนเกาะส่วนตัวที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศ หาดทรายสีขาวสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าเป็นประกายวิบวับถือเป็นมนต์เสน่ห์ของเกาะแห่งนี้

 

และความพิเศษของวันนี้คงจะหนีไม่พ้นงานแต่งเล็ก ๆ ที่ถูกจัดขึ้นที่ท้ายเกาะ

ชายผ้าที่ประดับอยู่บนแบคดรอปปลิวไหวไปตามกระแสลมโชยเช่นเดียวกับดอกไม้ที่ถูกประดับไว้ตามงาน ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังทยอยเข้ามาในงานเพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีมงคลสมรสก็ยังมีคนอีกกลุ่มกำลังสาละวนอยู่กับงานเบื้องหลัง

 

แบมแบมนั่งนิ่ง ๆ เป็นตุ๊กตาให้พี่ ๆ จับแต่งหน้าทำผมตามใจชอบ แม้จะต้องตื่นแต่เช้าแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีอิดออดอะไร

 

ก็แหงล่ะ วันนี้เป็นวันสำคัญนี่นา

 

“เติมแป้งนิดนึงนะน้องแบม” ช่างแต่งหน้าชื่อดังเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อย ๆ แตะแป้งลงบนหน้าของคนตัวเล็กเบา ๆ เธอยกยิ้มให้กับผลงานของตัวเองก่อนจะหมุนเก้าอี้ให้แบมแบมมองตัวเองผ่านกระจก

 

แบมแบมเผลอยิ้มให้กับตัวเอง วันนี้เขาดูดีมากจริง ๆ แหละ ดูดีกว่าทุก ๆ วันเลย

 

“ต่อไปก็ไปเปลี่ยนชุดนะคะ” ร่างเล็กหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินตามหญิงสาวไปยังห้องแต่งตัว เสื้อเชิ้ต เสื้อสูทและกางเกง ทุกอย่างล้วนเป็นสีขาวทั้งหมดและถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

 

“พี่รอข้างนอกนะคะ” ถ้าเธอพูดแบบนี้ก็แสดงว่าแบมแบมต้องจัดการชุดนี้ด้วยตัวเองสินะ

 

แบมแบมจัดการล็อคประตูห้องแต่งตัวจนเสร็จสรรพก่อนจะหันมาพินิจพิจารณาชุดที่แขวนอยู่ มันดูดีเอามาก ๆ สมกับที่เป็นชุดแต่งงาน คิดแล้วก็เสียดายหากชุดนี้จะได้ใช้งานแค่ครั้งเดียว

 

แต่หากจะใส่ไปงานอื่นก็คงไม่ได้อีกอยู่ดี

 

ใช้เวลาไม่นานชุดทั้งชุดก็ย้ายมาอยู่บนร่างของคนตัวเล็ก แบมแบมหมุนตัวมองตัวเองในกระจกสองสามรอบเพื่อเช็คความเรียบร้อย รู้สึกเขินแปลก ๆ เหมือนกันเพราะเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยมีโอกาสได้ใส่ชุดแบบนี้เลย

 

แกร๊ก

 

มือเรียวหมุนลูกบิดประตูก่อนจะเดินออกมาด้วยท่าทีประหม่า องค์ประกอบของชุดที่มีหลายอย่างทำให้รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ ตั้งใจจะมาให้พี่ ๆ ช่วยดูความเรียบร้อยอีกที

 

“มาแล้วครั---” แบมแบมยังไม่ทันได้พูดจบก็เกิดเสียงหายกะทันหันเมื่อดวงตาเรียวสบเข้ากับผู้มาใหม่

 

คุณแพรดาว...

 

หญิงสาวสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะยื่นมือมาจับที่ปกเสื้อของแบมแบม แทบจะหยุดหายใจเมื่อตอนที่ดวงตาของเราทั้งคู่สบประสานกัน เธอเพียงแค่ส่งยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะตั้งใจจัดปกเสื้อและหูกระต่ายให้แบมแบมเสียใหม่ ก่อนจะออกมาก็มั่นใจแล้วนะว่าจัดการเสื้อผ้าของตัวเองเรียบร้อยหมดแล้ว แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ

 

“วันนี้นายดูดีมาก ๆ เลยนะแบมแบม” เสียงหวานเอ่ยขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกบอกรสนิยมของผู้ใช้ได้เป็นอย่างดี

 

“ขอบคุณครับ” แบมแบมพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเสียงอ้อมแอ้ม

 

“ในที่สุดเขาก็ยอมหยุดเพื่อนาย” ไม่ต้องขยายความคนฟังก็เข้าใจได้ทันทีว่าหมายถึงใคร

 

“..............” ตอนนี้คนตรงหน้าแค่จับ ๆ ปกเสื้อแบมแบมเฉย ๆ

 

จริง ๆ มันเรียบร้อยดีตั้งนานแล้วล่ะแต่ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมขยับห่างออกไปนะ

 

“ฉันรู้จักเขามากว่าครึ่งชีวิต ฉันรู้แม้กระทั่งความคิดและความรู้สึกของเขา”

 

“..........”

 

“และฉันก็รู้ว่าครั้งนี้มันคือรักจริง ๆ” หญิงสาวละมือจากตัวของแบมแบมก่อนจะถอยหลังออกมาสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง

 

“..............”

 

“ยินดีด้วยนะแบมแบม”

 

คำยินดีที่มาจากใจจริง ๆ แววตาของเธอสดใสไม่ต่างจากรอยยิ้ม ความรู้สึกเดิม ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังเดินออกไป

 

“เดี๋ยวครับคุณแพรดาว” หญิงสาวหันมาตามเสียงเรียก

 

“ว่าไง...”

 

“ผมขอ---”

 

“ฉันลืมมันไปหมดแล้วและตอนนี้ฉันก็เริ่มต้นใหม่แล้วด้วย แฟนฉันรออยู่ด้านนอกน่ะ” มันดีเสียอีกที่เราต่างก็ให้โอกาสกันและกันและให้โอกาสตัวเองในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เราอาจจะเจอความสุขและสิ่งที่ใช่กว่าอย่างที่แพรดาวและมาร์คได้เจออยู่ตอนนี้

 

“นายเองก็กำลังจะเริ่มต้นชีวิตคู่กับมาร์ค อย่าเก็บเรื่องในอดีตมาใส่ใจเลยนะ”

 

“ขอบคุณนะครับคุณแพรดาว”

 

“เหมือนกัน”

 

 

 

 

 

แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้ามานั่งประจำที่รวมทั้งญาติและเพื่อนพ้องของทั้งสองฝ่าย เก้าอี้ตัวหน้าสุดฝั่งซ้ายถูกจับจองด้วยพ่อแม่ของมาร์คส่วนฝั่งขวาก็เป็นพ่อแม่ของยองแจที่วันนี้อาสามาเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายของแบมแบม ไล่ลำดับลงมาเป็นเพื่อนสนิท คนรู้จักและญาติของมาร์ค

 

ทันทีที่มาร์คก้าวเข้ามาในงานทุกสายตาก็ล้วนจับจ้องมาที่ชายหนุ่มเป็นตาเดียว ร่างสูงในชุดสูทสีขาวผูกด้วยหูกระต่ายสีดำบนปกเสื้อปักเข็มกลัดดอกไม้สีฟ้าครามตามธีมของงานแต่งงานที่เป็นสีฟ้าขาว ขายาวเดินเข้ามาตามช่องทางที่เว้นไว้ตรงกลางซึ่งถูกปูด้วยพรมสีขาวก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าแบคดรอปที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม

 

ช่างภาพมืออาชีพที่ถูกจ้างมาเพื่อบันทึกช่วงเวลาสำคัญของชีวิตกดลั่นชัตเตอร์แบบวินาทีต่อวินาที ยิ่งตอนที่แขกส่งเสียงฮือฮาก็รู้งานว่าตัวเองควรจะหันเลนส์กล้องไปทางไหน

 

เจ้าของงานอีกคนเข้ามายืนอยู่ตรงกลางพรมที่ถูกปูยาวไปจนถึงเก้าอี้แขกคนสุดท้าย ยองแจที่ยืนอยู่ด้านหลังส่งเสียงให้กำลังใจเบา ๆ เมื่อรู้ว่าเพื่อนกำลังรู้สึกประหม่า

 

แบมแบมเดินใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะในทุกฝีเท้าที่ก้าวเดิน ตื่นเต้นจนแทบจะก้าวขาไม่ออกเลยด้วยซ้ำ รอยยิ้มของคนที่กำลังมองมาทางร่างเล็กพร้อมกับเสียงปรบมือสร้างความเขินอายให้เจ้าตัวไม่น้อยและโชคดีที่ในมือมีดอกลิลลี่ช่อโตให้ถือไม่เช่นนั้นคงวางไม้วางมือไม่ถูกแน่ ๆ

 

ดวงตาเรียวมองไปยังปลายทางที่อยู่ห่างอีกแค่ไม่กี่ก้าว ตรงนั้นมีใครบางคนยืนอยู่และเขากำลังมองมาทางนี้ด้วยรอยยิ้มและคงเป็นรอยยิ้มที่จะได้เห็นบ่อยขึ้นหลังจากนี้

 

แบมแบมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของร่างสูงที่กำลังจะกลายเป็นสามีของตนเองในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แม้จะไม่ได้เอ่ยเป็นคำพูดออกมาแต่ก็รู้ว่าในแววตานั้นมีความชื่นชมอยู่เช่นเดียวกับที่แบมแบมกำลังต้องการจะสื่อให้อีกคนได้รับรู้

 

วันนี้คุณมาร์คหล่อมาก ๆ เลยนะ

 

พิธีกรอย่างโนอาห์ขึ้นมายืนประจำตำแหน่งก่อนจะเริ่มเกริ่นแนะนำเล็กน้อย อย่างที่รู้กันว่าวันนี้มีเพียงคนสนิทเท่านั้นและงานแต่งงานก็ไม่ได้มีพิธีมากมายทุกคนเลยดูผ่อนคลายกันมากทีเดียว

 

“ทั้งคู่มีความในใจที่อยากจะบอกกันไหมครับ” ไมโครโฟนถูกยื่นมาตรงกลาง มาร์ครับไปและเป็นฝ่ายพูดก่อน

 

“ก่อนอื่นเลยคืออยากจะบอกคนตรงหน้าว่าวันนี้เขาน่ารักมาก ๆ เลยครับ” พอมาร์คพูดจบก็มีเสียงโห่แซวกรูขึ้นมา ฝ่ายคนถูกชมก็ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเพราะความเขินอาย รออยู่พักหนึ่งกว่าเสียงเหล่านั้นจะเงียบลง

 

“แบมแบม” คราวนี้มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้น เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นเพื่อรอฟังสิ่งที่อีกคนจะพูดต่อ

 

“นายจำได้ไหมที่นายเคยถามฉันว่าอยากแต่งงานตอนไหน” แบมแบมทำท่าคิดก่อนจะรีบพยักหน้าเมื่อนึกขึ้นได้

 

“ตอนนี้นายได้คำตอบแล้วใช่ไหม” แบมแบมพยักหน้าอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณมาร์คจะจำมันได้ ขนาดแบมแบมเองยังลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

 

“ฉันอยากแต่งงานกับคนที่รักและตอนนี้เขาก็อยู่ต่อหน้าฉันแล้ว ช่วยอยู่เป็นความสุขของฉันไปนาน ๆ เลยนะแบมแบม”

 

เสียงปรบมือดังขึ้นรัว ๆ ตั้งแต่เดินเข้ามาในงานคุณมาร์คก็แกล้งเย้าแกล้งหยอดให้เขาเขินอายยิ้มแก้มจะฉีกอยู่หลายต่อหลายครั้งและดูเหมือนว่าอีกคนจะชอบด้วยซ้ำที่เห็นเขาเขินตัวบิดแบบนี้

 

และเมื่อสถานการณ์กลับมาเป็นปกติพิธีกรก็กลับมาดำเนินงานต่ออีกครั้ง

 

“บัดนี้ขอเชิญทั้งคู่สวมแหวนแต่งงานให้กันได้เลยครับ”

 

มาร์คหยิบกล่องแหวนแต่งงานออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เมื่อกล่องถูกเปิดออกจึงเผยให้เห็นเป็นแหวนทองคำขาวสลักเพชรส่องแสงประกายแวววาวเหมือนกันทั้งสองวง โนอาห์อาสาเดินเข้ามาถือกล่องให้ เพื่อที่มาร์คจะได้สวมแหวนได้สะดวก

 

มือเรียววางซ้อนกับมือของอีกฝ่ายก่อนที่มืออีกข้างของมาร์คจะบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้าย แบมแบมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แต่ก็ต้องฮึบไว้เพราะเจ้าตัวยังต้องสวมแหวนให้มาร์คต่อ มือเรียวหยิบแหวนอีกวงที่ยังเหลืออยู่มาไว้ในมือ ขนาดของมันใหญ่กว่าของวงที่แบมแบมกำลังสวมอยู่เล็กน้อยแต่ก็น่าจะพอดีกับมือของคุณมาร์คนั่นแหละ

 

แบมแบมส่งยิ้มให้ในจังหวะที่มือหนายื่นมาตรงหน้า เครื่องประดับวงเล็กค่อย ๆ สวมใส่ลงไปบนนิ้วนางข้างซ้ายของคุณมาร์คด้วยความตื่นเต้นจนมันถูกดันเข้าไปจนสุด

 

ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ร่างเล็กจะเป็นฝ่ายโผเข้ากอดผู้เป็นสามี ลำแขนแกร่งยกขึ้นมาโอบกอดพร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่

 

การเดินทางที่แสนยาวนานระหว่างมาร์คและแบมแบมไม่ได้สิ้นสุดลงที่งานแต่งงาน มันแค่เป็นอีกจุด ๆ หนึ่งที่เราได้ทำพันธะสัญญากันว่าหลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทั้งคู่จะไม่ยอมปล่อยมือกันง่าย ๆ อาจจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากบ้างแต่หากมองข้างกายก็จะพบว่ายังมีคนรัก



คนที่พร้อมจะให้กำลังใจและเดินไปด้วยกันทั้งชีวิต



“ผมรักคุณมาร์คนะ”

 

“ฉันก็รักนายนะแบมแบม”





** THE END **

#ซีอีโอมบ

 



          TALK  :  (((ลงให้อ่านยาว ๆ ไปเลยจ้า))) หลังจากที่เราอยู่กันมาเกือบจะสองปี ในที่สุดตอนจบของเรื่องก็มาถึง รู้สึกใจหายเหมือนกันเพราะเหมือนกับว่าเราเองก็ผูกพันกับตัวละครไปด้วย 


          เราคงจะมาไม่ถึงวันนี้เลยหากไม่มีรีดเดอร์คอยสนับสนุน คอมเมนต์ ติชม ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจที่ส่งผ่านช่องทางต่าง ๆ อยากจะบอกว่าเราอ่านทุกข้อความเลยนะ และสำหรับคนที่ตามมาตั้งแต่ต้น พวกคุณแข็งแกร่งมากจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ


          หวังว่าจะได้กลับมาสร้างความบันเทิงให้กันและกันใหม่ในเรื่องต่อ ๆ ไปนะค้าาาา


          ปล. เรื่องนี้มีตอนพิเศษ 6 ตอน จะทยอยลงให้อ่านเรื่อย ๆ ตามวาระโอกาสพิเศษต่าง ๆ ((ยกเว้นวันสำคัญทางศาสนา))




   

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 599 ครั้ง

3,901 ความคิดเห็น

  1. #3860 XCII (@XCII) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 17:33
    น้ำตาจะไหลจริงๆ เฟบไว้นานมากๆแล้ว แต่ทำใจอ่านต่อไม่ไหวตอนที่มาร์คทิ้งน้องไป วันนี้มารื้อฟื้นอ่านใหม่ตั้งแต่แรก เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องราวดีๆ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ จะรอคอยตอนพิเศษอย่างตื่นเต้นค่าา
    #3860
    0
  2. #3855 keyprince (@patty62442) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 18:46
    แงงงงง เค้ารักกัน มีความสุขเราก็แฮปปี้ไปด้วย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ ดีไปหมดเลย ทั้งภาษาการบรรยาย ตัวละคร รักมากๆค่ะ
    #3855
    0
  3. #3854 Miso97 (@Miso97) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:28
    เราชอบเรื่องนี้มากก กลับมาอ่านอีกรอบ ชอบมากจริงๆ กว่าเขาจะมีวันนี้ได้ ต้องผ่านบททดสอบชีวิตมากเลย น้ำตาไหลล ปริ่มมม ในที่สุดก็ได้รักกันและได้อยู่ด้วยกันจริงๆแล้วสักที ฮื่อออ ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้มา
    #3854
    0
  4. #3849 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:07
    มีความสุขสมหวังแล้วววววว ขอบคุณที่แต่งจนจบนะคะไร๊ท์
    #3849
    0
  5. #3848 eiff96 (@eiff96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 11:26
    มีความสุขกันสักทีนะ ไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ
    #3848
    0
  6. #3847 miimorr (@miimorr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:04
    น่ารัก อบอุ่นมากเลย
    #3847
    0
  7. #3846 Nattitap (@Nattitap) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 10:29
    น่ารักก
    #3846
    0
  8. #3845 downdoii (@downdoii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 20:48
    ในที่สุดก้มีความสุขสักทีนะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีดีมาให้อ่านนะคะ
    #3845
    0
  9. #3844 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 11:49
    น่ารัก.. มากกกกกกกก
    #3844
    0
  10. #3840 grapeberryz (@grapeberryz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:13
    น่ารักมากๆ มาร์คกะแบมแบมมีความสุข เราก็มีความสุขค่ะ อิอิ
    #3840
    0
  11. #3833 Noknana77 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 21:23

    มีความสุขกันสักทีนะ ได้น้ำตาจากเราไปเยอะเลยนะเรื่องนี้ ^ ^

    #3833
    0
  12. #3827 JinLeeChK (@JinLeeChK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 07:42
    ร้องมาเยอะ(เราเนี่ย)5555 สมหวังสักทีนะ รักกัน(ต์)นานๆๆๆ
    #3827
    0
  13. #3826 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 00:57
    น่ารักจังเลยค่ะ อบอุ่นไปหมดเลย ขอบคุณนะคะ
    #3826
    0
  14. #3825 ppunch_K (@ppatsarakwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:44
    ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกก
    #3825
    0
  15. #3824 woorebin (@bam_bam-got-7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 21:47
    อบอุ่นมากค่ะ แง้งง //หลุดขำตรงทอล์คไรท์ที่บอกว่าสเปจะมาวันสำคัญที่ไม่ใช่ทางศาสนา 5555555
    #3824
    0
  16. #3823 SugarBrowniie (@namtarn_zapp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 21:22
    โคตรดีเลยอ่าาาา อ่านแล้วใจฟูมากกกก ขอบคุณไรท์ที่ตั้งใจแต่งจนจบนะคะ เก่งมาก ๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ รอติดตามผลงานต่อไปอยู่น้าาาา
    #3823
    0
  17. #3822 NawapornSooksri (@NawapornSooksri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 20:25
    ขอบคุณนร้าาาาา...เรื่องน่ารักมาก
    #3822
    0
  18. วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 19:34
    ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ รอตอนพิเศษน้าาาา
    #3821
    0
  19. #3819 Cherry_07707 (@Cherry_07707) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:50
    รอตอนพิเศษเลยค่า
    #3819
    0
  20. #3811 Gggseven (@pangcrackers) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:17
    ตอนพิเศษ
    #3811
    0
  21. #3810 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:15
    ดีใจที่ทั้งคู่มีความสุขจริงๆสักที เซอร์ไพรส์แพรดาวที่สุด แบบนึกไม่ถึงว่าจะมางานนี้ด้วย แสดงว่าต่างก็เจอคนที่ใช่สำหรับตัวเองในเวลาที่เหมาะสม อบอุ่นหัวใจไปหมดเลยตอนนี้ น่ารักแบบกรุบกริบ ฮื่ออออออ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจบแล้ว ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ มาต่อจนจบแล้ว ทุกตัวละครดีมากๆ รออ่านเรื่องอื่นของไรท์ด้วยนะคะ
    #3810
    0
  22. #3809 fun607 (@fun607) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 00:46
    สนุกมากค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #3809
    0
  23. #3808 BowB1A (@BowB1A) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 00:25
    ขอบคุณไรท์นะคะ สู้ๆกับทุกๆเรื่อง เป็นกำลังใจให้นะค้าา รอเรื่องอื่นๆน้าาา
    #3808
    0
  24. #3807 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:31
    ขอบคุณนะคะสนุกมากเลย
    #3807
    0
  25. #3806 tripleM (@aaumwn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:51
    ไรท์แต่งดีและสนุกมากๆเลยค่า
    ขอบคุนที่แต่งฟิคดีๆให้ได้อ่านนะคะ><
    #3806
    0