[ MarkBam ] CEO’s เด็กท่านประธาน {END}

ตอนที่ 9 : Chapter 8 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1340 ครั้ง
    24 ม.ค. 62








          วันนี้ทั้งวันแบมแบมแทบไม่มีสมาธิในการเรียนเลย ในหัวมีแต่ภาพของใครบางคนแล่นเต็มไปหมด มือเรียวกำโทรศัพท์แน่น อยากโทรไปถามว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ แต่ก็เกรงว่าจะไปรบกวนการทำงานของอีกคนเสียเปล่า ๆ หรือบางทีคุณมาร์คอาจจะกำลังอยู่กับใครบางคนก็ได้ 

          ถ้าเป็นอย่างหลัง หากโทรไปคงไม่พ้นต้องโดนคุณมาร์คดุเป็นแน่

          "แบม..." ยองแจยื่นมือมาสะกิดแขนเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาตั้งแต่เช้าแล้ว

          "ห๊ะ..มีอะไร หรืออาจารย์เรียกเราเหรอ" แบมแบมที่เหมือนว่าเพิ่งจะได้สติรีบหันมาถามเพื่อนทันที

          "อาจารย์ออกไปตั้งนานแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่า?" แบมแบมตอนนี้ไม่เหมือนคนที่ยองแจเคยรู้จักเลย รอยยิ้มสดใสกับเสียงหัวเราะมันหายไปไหนหมด ทำไมถึงมีแค่ยิ้มเศร้า ๆ เหมือนคนไร้ความหวังอย่างนี้ล่ะ

          "แบมไม่ได้เป็นอะไร ยองแจอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เราไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ " แบมแบมส่งยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทเมื่อเห็นว่ายองแจทำสีหน้าราวกับว่ากำลังจับเท็จคนโกหกอยู่

          "แกลำบากใจที่ต้องอยู่กับคุณมาร์คใช่ไหมแบม" แบมแบมรีบส่ายหน้าปฏิเสธเพราะนั่นไม่เคยอยู่ในความคิดของเจ้าตัวเลย

          "แบมไม่เคยลำบากใจที่ต้องอยู่กับคุณมาร์ค ออกจะมีความสุขดีเสียด้วยซ้ำ คุณมาร์คดีกับแบมมากเลยนะ นี่ถ้าไม่ได้เขาแบมคงไม่ได้เรียนต่อและเราคงไม่ได้เจอกันอีก" คำบอกเล่าที่มาพร้อมกับรอยยิ้มทำให้ยองแจรับรู้อะไรหลาย ๆ อย่างทันทีที่แบมแบมพูดจบ

          "แบม แกชอบคุณมาร์คใช่ไหม" ต่อให้แบมแบมปฏิเสธจนหัวหมุนเขาก็ไม่มีทางเชื่อ จะมีสักกี่คนกันที่ทำให้คนเรายิ้มได้ทุกครั้งเวลาพูดถึง ถ้าไม่ใช่...คนที่ชอบ

          "ยองแจ คือแบม..." แบมแบมรีบหันหน้าหลบสายตาจับผิดที่กำลังมองมาที่ตน แต่ยิ่งแบมแบมทำแบบนี้ก็ยิ่งเป็นตัวช่วยยืนยันให้ยองแจได้รู้ว่าเพื่อนตัวเล็กรู้สึกอย่างไรโดยไม่ต้องรอให้อีกคนพูดมันออกมา

          "โอเค ฉันรู้แล้ว แต่สิ่งที่ฉันยังไม่เข้าใจคือแกจะเศร้าไปทำไมในเมื่อตอนนี้แกก็อยู่กับเขาคนที่เป็นความสุขของแก" 

          "ก็เพราะแบมอยู่กับเขาไง เขาทำให้แบมยิ้มได้ เขาทำให้แบมมีความสุข แต่แบมกำลังทำผิดต่อคุณแพรดาว"

          "............................"

          "สักวันแบมก็ต้องไปอยู่ดี ยองแจก็น่าจะรู้" 

          ใบหน้าเล็กดูเศร้าจนยองแจรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยที่ดันไปสะกิดแผลในใจของเพื่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ คุณมาร์คมีเจ้าของตัวจริงอยู่แล้ว เขาลืมคิดไปได้ยังไงกันนะ แต่อย่างไรก็เถอะ จะให้ยองแจทนดูเพื่อนตัวเองเป็นทุกข์อยู่แบบนี้น่ะเหรอ

          "ฉันจะบอกอะไรให้นะแบม แกไม่มีทางรู้หรอกว่าความสัมพันธ์นี้มันจะจบลงเมื่อไหร่แต่แกรู้ว่ามันไม่ใช่ตลอดไป ถูกไหม? แล้วอย่างนี้แกจะยอมให้ความเศร้าโศกเสียใจ รู้สึกผิดอะไรของแกมันมาแทนที่ความสุขงั้นเหรอ" 

          "แล้วความรู้สึกของคุณแพรดาวล่ะ" ยองแจถอนหายใจออกมาเสียงดัง ไม่ว่าเมื่อไหร่แบมแบมก็มักจะนึกถึงคนอื่นเสมอจนบางครั้งสิ่งเหล่านั้นมันก็กลับมาทำร้ายแบมแบมเสียเอง อย่างเช่นตอนนี้....

          "ความรู้สึกแฟนคุณมาร์คก็ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของคุณมาร์คไป ฟังฉัน! แกไม่ผิดและไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น เขากล้าดึงแกเข้ามาในวงจรนี้ก็แสดงว่าเขาสามารถรับผิดชอบผลที่จะตามมาได้ ถ้าจะผิดก็ผิดที่คุณมาร์คไม่ใช่แก เฮ้อ! โมโห กลับกันเถอะ" 

          ว่าแล้วยองแจก็หยิบกระเป๋าสะพายบนบ่าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง แบมแบมมองการกระทำอันแสนปุบปับของเพื่อนอย่างงง ๆ แล้วรีบหันมาเก็บสัมภาระใส่กระเป๋าของตนเอง





          "เดี๋ยวจะแวะไปยืมหนังสือที่ห้องสมุด ไปด้วยกันไหม" ยองแจหันมาถามแบมแบมหลังจากที่ทั้งคู่ลงมาถึงชั้นล่าง 

          "ไม่อ่ะ งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะ" แบมแบมโบกมือลาเพื่อนก่อนจะแยกมาอีกทาง ขาเรียวก้าวไปตามทางเท้าในหัวก็คิดไปถึงเรื่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องมื้อเย็นหรือว่าการบ้านของวันนี้ 

          แต่ความคิดทั้งหมดก็ต้องหยุดลงพร้อมกับขาที่หยุดชะงักเมื่อมีใครบางคนยืนขวางหน้าอยู่ ดวงตาที่ถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์จนดูคมเฉี่ยวรับกับริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดอย่างลงตัว แม้จะเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวแต่แบมแบมก็จำเธอได้ขึ้นใจ

          "คุณแพรดาว..."


          ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ เธอควรจะอยู่กับคุณมาร์คไม่ใช่เหรอ...

          "เราไปหาที่เงียบๆคุยกันดีไหม"







          สวนสาธารณะใกล้ ๆ มหา'ลัยคือที่ ๆ เราคิดว่าเงียบสงบที่สุดแล้ว ทั้งคู่นั่งลงบนพื้นสนามหญ้าที่ห่างจากผู้คนเล็กน้อย บรรยากาศชวนอึดอัดเกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เรานั่งรถมาที่นี่ แบมแบมเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะไม่มีใครยอมปริปากพูดออกมาเลย

          แบมแบมหันไปมองหญิงสาวที่ยังคงนั่งเงียบไม่ต่างกัน สีหน้าของเธอดูเรียบนิ่งไม่ต่างจากผืนน้ำที่เธอกำลังจ้องมองแต่มันกลับดูมีเสน่ห์จนไม่อยากละสายตาอย่างน่าประหลาด เพิ่งจะมีโอกาสได้มองหน้าคุณแพรดาวชัด ๆ ก็วันนี้แหละ เธอดูดีและสวยมาก ๆ อย่างกับนางแบบในนิตยาสาร เชื่อว่าหญิงสาวอีกนับร้อยนับพันต้องอิจฉาเธอเป็นแน่

          ไม่แปลกใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคุณแพรดาวถึงได้ยืนอยู่เคียงข้างคุณมาร์ค


          ความรู้สึกผิดแล่นขึ้นมาจุกอกยามได้เห็นดวงตาคู่นั้นที่กำลังฉายแววเศร้า ในชีวิตของผู้หญิงที่เพรียบพร้อมอย่างคุณแพรดาวจะมีสักกี่เรื่องกันที่ทำให้เธอหมองหม่นได้มากเท่านี้

          เชื่อเหลือเกินว่าหนึ่งในนั้นต้องมีเรื่องของตัวเองรวมอยู่ด้วยแน่ ๆ

          แม้เขาจะพูดว่าขอโทษสักพันครั้งก็ไม่รู้จะว่ามันจะชดเชยความผิดได้ไหม แต่อยากให้รู้ว่าแบมแบมเองก็ไม่ได้ตั้งใจ กว่าจะรู้ตัวว่าได้กระทำผิดร้ายแรง ทั้งชีวิตและลมหายใจแบมแบมก็ขายให้คุณมาร์คไปหมดแล้ว ถ้าเลือกได้คงไม่มีใครอยากเป็นน้อยเป็นใหญ่ และเขาเองก็ไม่ได้อยากเข้ามาเป็นนางบำเรอของใครทั้งนั้น


          "จะมองฉันอีกนานไหม...." เมื่อถูกจ้องมองนาน ๆ คนเรามักจะรู้ตัวเสมอ

          "เอ่อ..ขอโทษครับ ว่าแต่คุณ..."

          "อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันจะคุยอะไรกับนาย" เธอพูดเหมือนคนรู้ทัน


          ".................." แบมแบมนั่งเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่หญิงสาวกำลังจะพูดต่อ

          "นายต้องการเท่าไหร่ แลกกับการออกไปจากชีวิตของมาร์ค" ไม่มีการอ้อมค้อมใด ๆ ให้เสียเวลา แบมแบมถึงกับใจกระตุกเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมา ทำไมประโยคหลังมันชวนให้ใจโหวง ๆ แบบนี้นะ


          แพรดาวหยิบเช็คเงินสดออกมาจากกระเป๋าราคาแพง ปากกาจ่อลงที่กระดาษ เพียงแค่แบมแบมบอกมาว่าต้องการเท่าไหร่ เธอก็พร้อมจะใส่จำนวนตัวเลขลงไปตามที่อีกคนร้องขอ ในเมื่อมาร์คซื้อเด็กคนนี้ได้ด้วยเงิน เธอก็จะใช้เงินซื้อเด็กคนนี้ให้ออกไปจากชีวิตของมาร์คเหมือนกัน เธอไม่ใช่แม่พระที่จะเพิกเฉยกับการที่คู่หมั้นของตัวเองไปเริงรักกับคนอื่น ต้องทนดูภาพเดิม ๆ เกิดขึ้นซ้ำ ๆ จนทนแทบไม่ไหว ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอก็ทำไม่ต่างกันบวกกับการที่มาร์คเริ่มเบื่อพวกหล่อนแล้วจึงทำให้อะไร ๆ มันง่ายขึ้น

          แต่กับแบมแบมมันไม่ใช่ มาร์คไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเด็กคนนี้เลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเรียกหาแต่เด็กนี่จนเธอเริ่มสับสนแล้วว่าสรุปใครตัวจริงใครเป็นนางบำเรอ


          "คุณมาร์คให้คุณมาบอกผมเหรอครับ" แบมแบมพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปพักหนึ่ง 

          "ถ้าฉันบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ" 


          "ถ้าอย่างนั้นผมคงจะไปไม่ได้ ผมขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะครับแต่คนที่ผมต้องฟังมีแค่คุณมาร์คคนเดียว" แบมแบมไม่ได้อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับผู้ใหญ่แต่หากเขาทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งของคุณมาร์ค ผลที่ตามมามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาเห็นใจคุณแพรดาวนะ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ได้เอื้ออำนวยให้แบมแบมยื่นมือเข้าไปช่วยใครได้ ลำพังตนเองยังเอาตัวไม่รอดเลย

          "ฉันให้นายสี่สิบล้านพอไหม เอาไปเริ่มต้นใหม่ได้เลยนะ" แพรดาวเสนอจำนวนเงินมากกว่าที่มาร์คจ่ายให้แบมแบมอีกเป็นเท่าตัว แต่คนตัวเล็กก็ยังยืนกรานปฏิเสธสินน้ำใจนั้น

          "ไม่ต้องใช้เงินเขี่ยผมทิ้งหรอกครับ เพียงแค่คุณมาร์คเอ่ยปากออกมาว่าไม่ต้องการผมแล้ว ผมจะไปทันทีและจะไม่เรียกร้องเงินแม้แต่บาทเดียว

          หากแต่ตอนนี้เขายังได้ชื่อว่าเป็นคนของคุณมาร์ค จะอยู่หรือจะไปทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณมาร์คแค่คนเดียว



          "ฉันคิดมาแล้วล่ะว่ายังไงก็ต้องเป็นแบบนี้"

          "ผมขอโทษนะครับคุณแพรดาว ขอโทษที่เข้ามาทำให้คุณลำบากใจ" แบมแบมก้มหน้าน้ำตาคลอด้วยความสำนึกผิด ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นเขายังไม่มีโอกาสได้ขอโทษเธอจริง ๆ จัง ๆ เลยสักครั้ง

          "เบื่อคำขอโทษของนายแล้ว เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม...." 

          "อะไรเหรอครับ" แบมแบมรีบเงยหน้าขึ้นเพราะแคลงใจในคำพูดของหญิงสาว

          "คำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ นายพอจะทำได้ไหม"

          "................" แพรดาวยิ้มกริ่มให้กับใบหน้าขี้สงสัยของคนอายุน้อยกว่าก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำขอของเธอออกมา

          "อย่าทำให้มาร์ครักและอย่ารักมาร์ค ทำได้ใช่ไหม"

          แบมแบมรู้ตัวดีว่าคุณมาร์คคือคนที่ตัวเองไม่ควรรัก แค่ตอนนี้เผลอไปรู้สึกดี ๆ ด้วยก็ถือว่าแย่พอแล้ว ส่วนเรื่องที่บอกว่าอย่าทำให้คุณมาร์ครักนั่นยิ่งแล้วไปใหญ่เลย คุณเขามีคนรักอยู่แล้วและคงไม่มีทางหันมาใคร่ดีกับคนอย่างแบมแบมหรอก สถานะที่ให้กันได้มากสุดคงเป็นแค่เจ้านายกับนางบำเรอ

          "ทำได้สิครับ คุณแพรดาววางใจได้เลยครับ"



 

 

 

 

          แบมแบมยังนั่งอยู่ที่เดิมหลังจากแพรดาวกลับไปได้สักพักแล้ว คำมั่นที่เอ่ยกับหญิงสาวเมื่อไม่นานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แววตาอ้อนวอนของเธอทำให้เขานึกเห็นใจจนไม่อาจปฏิเสธได้ 

 

          ในขณะเดียวกันแบมแบมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดถึงยังดื้อรั้นที่จะอยู่ เพียงเพราะคำว่าบุญคุณจริง ๆ เหรอหรือเพราะอะไรกันแน่

 

 

          แคว่ก แคว่ก

 

          เสียงเคลื่อนไหวจากพุ่มไม้ที่อยู่ข้าง ๆ เรียกคนที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตนเองให้รีบหันไปมอง 

 

          เฮ้อ!...” เสียงถอนหายใจดัง ๆ ทำเอาคนตัวเล็กตกใจถึงกับต้องกระถดตัวห่างออกมาตามสัญชาตญาณ

 

          คนที่นอนอยู่หลังพุ่มไม้ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันมามองแบมแบมอย่างพินิจพิจารณา ใบหน้าทะเล้นแกมขี้เล่นแบบนี้แม้จะเคยเจอเพียงแค่ครั้งเดียวแต่แบมแบมก็จำมันได้

 

          โนอาห์! นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ใช่แล้วล่ะ คน ๆ นั้นก็คือคนที่เขาเจอหน้าลิฟท์เมื่อเช้านั่นเอง แบมแบมถามอีกคนเสียงดัง ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีคนอยู่แถวนี้ซะอีก

 

          ไม่รู้ แต่ฉันได้ยินเรื่องที่นายพูดกับผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ” คนตัวเล็กนิ่งงันเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าบอก วันนี้เขาเจอเรื่องชวนตกใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วนะ

 

 

          โนอาห์ถือวิสาสะย้ายตัวเองมานั่งข้าง ๆ คนตัวเล็กโดยไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาต สีหน้าของแบมแบมที่ดูซีดเผือดลงทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้อีกคนกำลังรู้สึกอย่างไร

 

          อย่ากังวลไปเลย ฉันไม่ใช่คนปากสว่าง” 

 

          นาย..พูดจริง ๆ เหรอ” แบมแบมถามราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมา 

 

          อืม....” โนอาห์พยักหน้าพร้อมกับยักคิ้วให้

 

 

 

          "นายดูไม่มีความสุขเลยนะแบมแบม" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบก่อตัวขึ้นมาพักหนึ่ง ปกติแล้วโนอาห์ไม่ใช่คนพูดมากหรือขี้สงสัยอะไรขนาดนั้น แต่เรื่องของแบมแบมกลับทำให้ต่อมความอยากรู้ของเขามันทำงานมากกว่าปกติ

 

          "เรามีความสุขดี แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" แบมแบมอยากจะขำ ทำไมคนตรงหน้าถึงพูดราวกับว่ารู้จักเขาดีทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกันเมื่อเช้า

 

          "เรื่องนิดหน่อยเนี่ยแหละที่ทำให้นายไม่มีความสุข ดูคิ้วที่ขมวดเป็นปมอยู่ตลอดเวลากับแววตาเศร้า ๆ นี่สิ"

 

          "นี่นาย!" มือที่กำลังจะแตะลงบนใบหน้าเนียนชะงักค้างกลางอากาศเมื่อคนตัวเล็กมีท่าทีตกใจพร้อมกับเอ่ยปรามเขาซะเสียงดัง

 

          "ดูทำหน้าสิ ฮ่า ๆๆ เอาเป็นว่าฉันขอโทษแล้วกันนะ" โนอาห์ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจแต่กลับยิ้มร่าเมื่อเห็นสีหน้าเหวอ ๆ ของแบมแบม

 

          "ไม่เป็นไร ขอโทษเหมือนกันนะที่เสียงดังใส่นายเมื่อกี้น่ะ" 

 

          "ถ้าฉันไม่ให้อภัยล่ะ" 

 

          "โนอาห์....." แบมแบมเรียกชื่ออีกคนเสียงอ่อนเพราะกลัวว่าจะโดนคนตรงหน้าโกรธจริง ๆ


          "ฉันล้อเล่น ใครเขาเก็บเรื่องแบบนั้นมาคิดกัน เออนี่แบ.." 

 

 

 

 

          Rrrrrrrrrrrrr!!!

 

          เสียงแผดร้องจากเครื่องมือสื่อสารของคนตัวเล็กทำให้โนอาห์ต้องหยุดคำพูดของตนเองไว้เพียงเท่านั้น แบมแบมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพ่งมองดูหน้าจอที่กำลังแสดงชื่อของคนที่โทรเข้ามา

 


          คุณมาร์ค’

 

          รอยยิ้มบาง ๆ เผยออกมาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหุบลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว

 

          "นายมีอะไรจะคุยกับเราหรือเปล่า" แม้ใจอยากจะกดรับสายในทันทีแต่แบมแบมก็ไม่อยากเสียมารยาทปล่อยให้ใครอีกคนนั่งเคว้งอยู่ลำพัง โนอาห์ส่ายหน้าเบา ๆ จริง ๆ แล้วชายหนุ่มเองก็มีเรื่องคาใจที่อยากจะถามเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้แบมแบมคงจะไม่สะดวกเท่าไหร่


          "เจ้าของโทรมาตามแล้วหรือไง" 

 

          แบมแบมไม่ตอบเพียงแค่ส่งยิ้มให้ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไว้บนบ่า จะเรียกว่าตามก็คงไม่ถูก คุณมาร์คอาจจะแค่โทรมาถามว่าอยู่ไหนหรือทำอะไรเหมือนอย่างทุกครั้งเวลาที่อีกคนกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่วันนี้เขาอาจจะโดนดุก็ได้หากคุณมาร์ครู้ว่าแบมแบมมัวแต่เถลไถลจนจวนจะค่ำมืด

 

          "ถ้านายไม่มีอะไรแล้ว งั้นเราขอตัวนะ"

 

          แบมแบมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับโบกมือลาชายหนุ่ม โนอาห์มองตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่ค่อย ๆห่างออกไปจนลับสายตา 

 

          'ไว้เจอกันใหม่นะแบมแบม'

 

 

 

          Rrrrrrrrr!!!


          เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่แบมแบมปล่อยให้สายแรกหลุดไป ร่างบางเดินฝ่ากลุ่มคนมายืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก่อนจะกดรับสายคุณมาร์ค

 

          "สวัสดีครับคุณมาร์ค" แบมแบมยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมกับเอ่ยทักทายคนที่โทรเข้ามา ต้นสายเงียบไปและแบมแบมเองก็รอฟังสิ่งที่อีกคนกำลังจะพูดออกมา 

 

          มีเพียงเสียงลมหายใจที่ยังที่เล็ดลอดเข้ามาในสายให้ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ไม่ได้กดวางสายเพราะรู้ว่าอีกคนคงไม่มีทางโทรผิดถึงสองรอบ

 

 

          ในที่สุดมาร์คก็ยอมเอ่ยปากทำลายความเงียบนั้น...

 

          "นายอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ" ฟังจากเสียงรถยนต์ที่แทรกเข้ามาในสายก็แทบจะไม่ต้องเดาแล้วล่ะ

 

          "ใช่ครับ ผมอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ คอนโดนี่เอง คุณมาร์คไม่ต้องกังวลนะครับเพราะผมกำลังจะกลับแล้ว" 

 

          "แล้วนายไปทำอะไรที่นั่น" คำถามของมาร์คทำเอาคนที่โกหกไม่เก่งอย่างแบมแบมถึงกับคิดหนัก

 


          'เรื่องที่เรามาเจอกันวันนี้อย่าให้มาร์ครู้เป็นอันขาด เข้าใจไหม'

 

          ประโยคสุดท้ายจากปากของคุณแพรดาวที่ย้ำเอาไว้ก่อนเราจะแยกกันผุดเข้ามาในหัวอีกครั้ง แบมแบมไม่อยากให้เธอมาเดือดร้อนเพราะเขาอีกแต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่อยากโกหกคุณมาร์คเพราะความที่เป็นคนโกหกไม่เก่งเลยกลัวว่าถ้าคุณมาร์คจับได้ขึ้นมาจะซวยกันทั้งคู่

 

          "ผมรู้สึกเหงา ๆ เลยแวะมาที่นี่น่ะครับ" สุดท้ายแบมแบมก็เลือกที่จะใช้สกิลการโกหกที่ติดลบกับคุณมาร์คแม้ไม่รู้ว่าจะน่าเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน แต่การที่อีกคนเงียบนั่นก็ทำให้แบมแบมเบาใจขึ้นมาได้ในระดับหนึ่งแล้ว

 

          "ฉันไม่อยากตีกรอบให้นายนะแบมแบม อะไรที่ทำแล้วสบายใจฉันก็จะไม่ห้าม แต่อะไรที่ฉันห้ามนายก็อย่าทำ เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม" สิทธิพิเศษแบบนี้ แน่นอนว่าแบมแบมคือคนที่ได้รับเป็นคนแรก 

 

          เพราะหน้าที่การงานทำให้มาร์คติดนิสัยไม่ชอบให้ใครอยู่นอกเหนือคำสั่ง แต่สำหรับแบมแบมแล้วเขาจะยอมหยวน ๆ ให้ก็ได้เพราะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน 

 

 

          "รีบกลับล่ะ ฉันฝากของบางอย่างไปกับคิมแล้ว หวังว่านายจะยังชอบมันนะ" 

 

          "อะไรเหรอครับ" แบมแบมอดที่จะสงสัยไม่ได้ จะเป็นเสื้อผ้าหรือของใช้แพง ๆ เหมือนครั้งก่อน ๆ หรือเปล่า ถ้าเป็นของพวกนั้นเขาคงรับไว้ไม่ได้หรอก ลำพังของเดิมก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว

 

          "ความตั้งใจของฉัน....

 

          คำตอบสั้นๆแต่ทำเอาใจดวงน้อยถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกตื่นเต้นดีใจจนลืมความหมองหม่นที่อยู่ในใจไปจนหมดสิ้น เพราะคำว่าความตั้งใจทำให้แบมแบมอยากรู้จนอดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว

 

 

          "คุณมาร์ค..." 

 

          "ว่ายังไง" 

 

          "ขอบคุณนะครับ" แม้จะเป็นแค่คำสั้น ๆ หรืออาจจะให้ความรู้สึกเฉย ๆ เลยด้วยซ้ำสำหรับบางคน แต่แบมแบมก็ยังอยากจะพูดคำว่าขอบคุณทุกครั้งเวลาที่คุณมาร์คทำอะไรดี ๆ ให้ 

 

          "อืม มีอะไรอีกไหม ฉันต้องทำงานต่อแล้ว" ไม่ใช่ว่ามาร์คไม่อยากคุยกับเด็กน้อยของเขาต่อ แต่งานที่กำลังกองท่วมหัวก็กดดันเขาไม่ต่างกัน

 

          "ไม่มีแล้วครับ"

 

          "ฉันคิดถึงนายนะแบมแบม แล้วฉันจะรีบกลับไปหา" สิ่งที่มาร์คพูดออกมาไม่ใช่เพียงแค่คำพูดลอย ๆ เพื่อให้คนตัวเล็กเคลิ้มไปแต่มันคือความรู้สึกของเขาจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นหอม ๆ หรือร่างกายที่แสนจะนุ่มนิ่มยามได้สัมผัส เสียงเจื้อยแจ้วที่คอยเอาอกเอาใจ ทุก ๆ อย่างที่เป็นแบมแบม...มันทำให้เขาคิดถึง

 

          มาร์คไม่ได้อ่อนเดียงสาถึงขั้นที่จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร 

 

          ใช่แล้วล่ะ เขากำลังหลงเด็กที่ชื่อแบมแบม

 

           "ผมก็รอให้คุณมาร์คกลับมากอดอยู่นะครับ"















********
#ซีอีโอมบ










                   











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.34K ครั้ง

3,939 ความคิดเห็น

  1. #3842 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 07:42
    สงสารน้องงงงง สงสารแพรวา
    #3842
    0
  2. #3784 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:14

    ไม่ว่าจะทางไหนแบมก็เจ็บทุกทางนั่นแหละลูก

    #3784
    0
  3. #3763 onlymer42 (@muay2546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:34
    มาร์คเห็นแก่ตัวมากๆเลย
    #3763
    0
  4. #3616 มันเทพ (@nutae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 04:49
    ไม่อยากให้น้องรักมาร์คแล้ว เชียร์โนอาห์ได้ไหม
    #3616
    0
  5. #3545 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 14:06
    ห้ามใจไม่ให้รักนี่มันห้ามได้ด้วย
    #3545
    0
  6. #2341 keyprince (@patty62442) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 19:55
    แบมคือคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้แล้วอะ เจอเรื่องร้ายๆพร้อมกันทีเดียว เป็นเราๆคงไม่เข้มแข็งเท่าแบม แค่นี้ก็เก่งมากแล้วลูก อดทนไว้
    #2341
    0
  7. #1730 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:50
    หลงแบมแล้ว.. สงสารแบมสุดละ คำขอของแพรดาวอีก แงงง
    #1730
    0
  8. #1420 marirmb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:47
    ไรด์ ไม่ต้องรีบนะเขารอ-ครเดี่ยวเนีย ข้อสอบทับตายแล้วหรอ
    #1420
    0
  9. #1418 แป้ะ (@janetuan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 10:52
    รีบกลับมาต่อเร็วๆนะๆๆๆๆ
    #1418
    0
  10. #1417 Chalita2201 (@Chalita2201) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:21
    มาต่อเร็วๆนะ
    #1417
    0
  11. #1416 Kanmanee25744 (@Kanmanee25744) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:14
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1416
    0
  12. #1411 kamonkwan61 (@kamonkwan61) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 22:22
    มาร์คต้วนย๊าาา
    #1411
    0
  13. #1409 So_Chic93 (@aewaew21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:40
    สงสารน้องแบมที่สุด
    #1409
    0
  14. #1408 sweetzz (@yvesyzz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 00:50
    หวังว่าจะไม่ม่านะ
    #1408
    0
  15. #1407 Preaw326 (@Preaw326) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:07
    มาร์คค ทำอะไรสักอย่างสิ้
    #1407
    0
  16. #1406 ออมม่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    มาร์ค จะปล่อยไปแบบนี้เรื่อย ๆ จริงหรอ
    #1406
    0
  17. #1405 Smilelyy99 (@Aeelaw51) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 10:46
    ฮืมมมมมมมมาร์ครีบแก้ไขเรื่องทั้งหมดทีนะสงสารแบมน้องไม่มีช้อยเลยยคนเราจะแย่ขนาดนี้เลยหรอ อินๆ T_T
    #1405
    0
  18. #1404 Nam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:35
    หน่วงสุดๆๆๆ

    ชอบเรื่องนี้ค่ะ
    #1404
    0
  19. #1403 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:16
    คืออยากจะฟินคำพูดน้องแบมนะแต่มันฟินไม่สุด มันหน่วง คาราคาซัง เมื่อไรๆๆๆๆๆเค้าจะรักกันได้อย่างเปิดเผย ฮืออออออ
    #1403
    0
  20. #1402 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:29
    <p>แบมแบมพูดแบบนี้คุณมาร์คไม่ทิ้งงานรีบมากอดเหรอคะ คิคิ</p><p>อย่างน้อยตอนนี้คุณมาร์คก็รู้แล้วว่าตัวเองหลงแบมแบมแต่จะใช่จริงรึคะหลงหรือรัก...<br></p>
    #1402
    0
  21. #1401 beautune (@beautune) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:15
    ฟ้องคุณมาคไปเลยลูก อย่าไปกลัวยัยแพรวดาวอะไรนั่น สู้มันลูก สู้มัน!!!
    #1401
    0
  22. #1398 Jen1689 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:31
    <p>เสียความรู้สึกกับฟิตเรื่องนี้มาก คิดว่าจะปรับปุงแต่กับถอยหลังงลงครอง หยุดไว่เท่านี่ดีกว่าแต่งต่อให้คนเหม็นเพิ่มเหมือนฉัน</p>
    #1398
    3
    • #1398-2 jbnsz (@jbnsz) (จากตอนที่ 9)
      1 พฤษภาคม 2561 / 15:18
      เธอต่างหากที่ควรหยุดอ่าน เสียความรู้สึกมากไปแต่งอ่านเองจ้า อย่ามาทำลายความตั้งใจคนอื่น อันนี้เราก็หวังดีเหมือนกัน
      #1398-2
    • #1398-3 jbnsz (@jbnsz) (จากตอนที่ 9)
      1 พฤษภาคม 2561 / 15:20
      ทนอีกหน่อยนะลูก เค้าเริ่มหลงหนูแล้ว เดี๋ยวเรื่องแพรดาวแม่จะจัดการให้เอง
      #1398-3
  23. #1397 Jen1689 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:27
    <p>ถ้าจะทำเล่นๆช่วยดูด้วยว่ามีคนติดตามอยู่เท่าไหร่ ขอร้องอย่าโชร์โง่</p>
    #1397
    0
  24. #1396 Jen1689 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:26
    <p>ไม่มีคนขอให้มา ฟิคก็ดูเอื่อยๆ ปรับปรุงด้วยก่อนที่จะไม่มีคนติดตาม ด้วยความหวังดีอย่าโกด</p>
    #1396
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(