ปิดพรี ♠GUNCHA CASINO กัญชาคาสิโน♠

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 86,104 Views

  • 1,603 Comments

  • 2,501 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    23,596

    Overall
    86,104

ตอนที่ 7 : Begin and Begin again ♦ START 05 [ALREADY]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 732 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่ใสเหมือนหน้าจองกุก (?) ขุ่นเทามัวมาก ชนิดเกือบดำเลยก็ว่าได้ 
นิสัยตัวละครค่อนข้างสีเทา คำหยาบเยอะเเละเนื้อเรื่องหรือฉากบางฉากค่อนข้างรุนเเรง
ใครรับเรื่องรุนเเรงไม่ได้กดออกตอนนี้ก็ยังทันค่ะ
#

**นิยายเรื่องนี้มี 2 พาร์ท คือ Begin and Begin again กับ To face and The end.
จะเปลี่ยนพาร์ทเเรกก็ต่อเมื่อครบสามเเสนอักขระค่ะ = นิยายเรื่องนี้เเตะ 6 เเสนอักขระ
CHAPTER 05
♦Begin and Begin again 5♦


          มันอาจจะง่ายสำหรับปู่ แต่มันไม่ใช่สำหรับผมไงครับ ผมเอ่ยบอกแค่นั้นพร้อมกระแทกแก้วเหล้าลงโต๊ะด้วยแรงอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นพนมมือลาตามมารยาท...ปู่มีสีหน้านิ่งเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าผมไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรก

          ผมไม่สนใจท่าน แต่ตั้งใจสาวเท้าเดินออกจากจุดนั้นมาอย่างไม่รีบร้อนแต่ก็ฉับไวไม่แพ้กัน โดยมุ่งหน้าดิ่งตรงขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนทันที

          ผมรู้ดีว่าธุรกิจเรามีศัตรูเยอะแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะถูกพวกมันเล่นงานตอนไหน ตายเมื่อไหร่ หรือบางทีอาจจะเป็นเร็วๆ นี้ก็ได้ใครจะรู้

          แต่ผมยังคงสนุกกับการอยู่กับเดียร์ เพราะงั้นผมจึงจะเลือกเส้นทางของผมเองโดยที่ปู่จะต้องไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

        ไม่สิ... จะต้องไม่มีใครมาเกี่ยวข้องต่างหาก


          “…” ผมถอนหายใจเหนื่อยเมื่อย้ำเท้าขึ้นมาบนห้องนอน

          คราแรกผมตั้งใจจะไปนอนโรงแรมที่ไอ้บรูซโทรจองไว้ให้ก่อนลงมาแล้ว แต่เพราะปู่โทรเรียกให้มาคุย ผมจึงปฏิเสธการนอนที่คฤหาสน์ไม่ได้

          ผมถอดเสื้อสูทนอกออกพร้อมพับแขนเสื้อสีขาวขึ้นมาถึงข้อศอกเพื่อที่จะทำอะไรได้สะดวก ก่อนจะจัดการนั่งเคลียร์เอกสารบางส่วนที่หยิบติดไม้ติดมือมาเมืองไทย

          ผมใช้เวลาตรงนั้นไม่นานนับถึงสิบชั่วโมงเหมือนตอนอยู่แคนาดา แต่ใช้เวลาไปประมาณสี่ชั่วโมงเศษในการเคลียร์เอกสาร

          ผมนั่งกุมขมับอยู่บนโต๊ะชั่วครู่ เพราะมองตัวอักษรมากไปจึงทำให้เกิดอาการลายตา ผมจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบแผงยาพาราที่ให้แม่บ้านเอามาให้ ก่อนจัดการอัดยาพาราเข้าปากไปสองเม็ดพร้อมดิ่งตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซส์

          “…” ผมถอนหายใจหนักออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะลืมตามองเพดานซึ่งไร้จุดหมาย เป็นแค่เพดานสีขาวครีมไม่มีอะไรโดดเด่น ถ้าจะเด่นก็คงเป็นเพราะความคิดของผมที่กำลังตีกันให้วุ่นโดยเฉพาะการเอาเรื่องส่วนตัวและเรื่องงานมารวมกัน

          เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงตัดเรื่องงานออกไปโดยไม่แม้แต่จะเอากลับเข้าหัว

          เวลาผมมานอนที่ห้องนี้ซึ่งเป็นห้องนอนเก่าของพ่อแล้วรู้สึกแปลกๆ ที่ว่าแปลกไม่ใช่เจอวิญญาณพ่อ แต่ผมรู้สึก...เหมือนผมเป็นพ่อทั้งตัว

          พ่อถูกปู่บงการทุกอย่าง ซึ่งผมไม่ชอบถ้าเป็นอย่างงั้น แล้วพอมาครั้งนี้...ก็ถูกปู่เค้นอยากให้มีลูก รู้สึกอึดอัดจนอธิบายไม่ได้

          ปู่ค่อนข้างถือยศ ถือศักดิ์ เข้มงวดและค่อนข้างเจ้ากี้เจ้าการ

          เอาจริงตระกูลนี้มีใครบ้างที่จะไม่เข้มงวด?

          ธุรกิจคาสิโนมันยากนักที่จะควบคุม...ไหนจะเอกสารสำคัญ ลูกค้าที่ต้องการซื้อหุ้นชั่วคราว ไหนจะคาสิโนบางประเทศที่ผิดกฎหมายนั่นอีก ถึงจะมีแผนกส่วนบุคคลก็ตามที ยังไงเอกสารทุกอย่างมันก็ต้องผ่านตาผมอย่างต่ำร้อยกว่าฉบับ

          เพราะแบบนี้การเข้มงวดและนิสัยละเอียดอ่อนจึงถูกปลูกฝังมาตั้งแต่รุ่นแรกทอดจนมาถึงรุ่นปัจจุบันอย่างผม

          ช่วงแรกที่เพิ่งรับช่วงต่อมาหมาดๆ ผมคอยมีปู่และคนในธุรกิจคอยช่วยเหลือ กระทั่งผ่านไปปีสองปีผมก็เริ่มทำเองได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

          ทุกคนต่างขานให้ผมเป็นเด็กที่พาธุรกิจคาสิโนไปได้ไกลกว่ารุ่นที่ผ่านมา เพราะก่อนหน้านี้คาสิโนของเรามีไม่กี่แห่ง ตั้งแต่ผมเข้ามารับช่วงต่อ คาสิโนเราก็แพร่ออกไปหลายสาขาเกือบทุกประเทศ

          ยิ่งคาสิโนมีกี่แห่งมากเท่าไหร่ ศัตรูก็เพิ่มขึ้นเยอะมากเท่านั้น

          เพราะแบบนี้ปู่เลยตั้งความหวังกับผมมาก

          ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน

          เรื่องส่วนตัว

          หรือเรื่องมีลูกเพราะเวลามันผ่านมาหนึ่งปีแล้วไง

          ผมถอนหายใจอีกรอบเมื่อนึกถึงเรื่องอันซับซ้อนและพาเครียดไปตามๆ กัน ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อกดสายหาใครสักคนที่อยู่ค่อนข้างไกล...

          ผมกดคอลผ่านทางไลน์ แต่ดูแล้วปลายสายเหมือนว่างเปล่า ไม่มีคนกดรับ ผมปล่อยให้สัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจวางสายจากไลน์แล้วกดไปยังแอพฯ กล้องวงจรปิด

          ผมเริ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อภาพวงจรปิดตรงหน้าไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต มันทำให้ผมเด้งตัวขึ้นนั่งก่อนจะใช้ปลายนิ้วแพลนกล้องไปมาทั่วห้อง หากแต่ก็ยังไม่เห็นร่องรอยหรือเงาของใครสักคน

          หรืออยู่ในห้องนอน?

          เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงกดโทรเข้าตัวโทรศัพท์อีกฝ่ายพร้อมเอนตัวลงนอนในท่าทางเดิม ไม่นานนักสัญญาณก็ถูกตัดและกลายมาเป็นเสียงงัวเงียที่ลอดออกมาจากปลายสาย

          [...โทรมามีอะไร]

          ผมถอนหายใจโล่งอกแล้วเอ่ยถาม นอนอยู่?”

          เสียงงัวเงียผนวกกับเสียงขยับตัว ฟังแล้วเหมือนอยู่บนเตียงยังไงยังงั้น

          [โทรมามีไรล่ะ] น้ำเสียงติดไม่พอใจพ่นออกมาจนผมต้องกระตุกขำ

          เปิดเน็ตแล้วรับคอลทางไลน์หน่อย ผมเอ่ยบอกแค่นั้น และไม่รอช้าให้ยืดยาว ผมรีบวางสายและเปิดเข้าไลน์ทันที

          ผมค้างรออยู่ประมาณสิบวินาทีได้ถึงกดปุ่มคอล... แบบวิดีโอ

          ติ๊ด!

          เดียร์รับสายภายในไม่กี่วินาที...ภาพที่ปรากฏคือเธอกำลังนอนห่มผ้าอยู่ที่เตียง ผมเผ้าสีดำสลวยค่อยข้างกระเซอะกระเซิง หากแต่อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงยังดูดีทั้งที่ไม่แต่งหน้า ไหนจะเสื้อส่ายเดี่ยวสีดำลูกไม้นั่นอีก เผยให้เห็นไหล่นวลสีจันทร์...เป็นสีผิวที่มองแล้วยังไงก็ไม่น่าเบื่อสำหรับผม

        แต่น่าเสียดายที่เดียร์เอาผ้าห่มคลุมช่วงหน้าอก...

          “…” ผมคลายยิ้มเมื่อมองสารรูปของอีกฝ่าย กระทั่งไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ปลายสายถึงเอ่ยกลับมา

          [ทำไมนายไม่เปลี่ยนชุด] เดียร์เคลื่อนสายตาไปมองจุดหนึ่งราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง สักพักเสียงในสายจึงตอบกลับมา [เที่ยงคืนแล้วนะ]

          “แล้วนี่นอนทำไม ผมสับเปลี่ยนท่านอนโดยการเอาแขนมาหนุนหัว ก่อนจะเคลื่อนไปมองนาฬิกาเพื่อนับเวลาเหมือนกับเดียร์ เพิ่งบ่ายเอง

          ที่แคนาดาเป็นช่วงบ่ายต้นๆ ส่วนไทยก็เพิ่งเฉียดเที่ยงคืนไปหน่อย

          [แล้วฉันนอนไม่ได้หรือไง] เดียร์เลิกคิ้วถาม ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองอย่างคนขี้เซา เดียร์ตื่นมาส่งผมตั้งแต่ตีห้า คงเหนื่อยที่ตื่นเช้าล่ะมั้ง

          ผมถอนหายใจเหนื่อยเล็กน้อย แต่ยังคงคลายยิ้มอยู่ไม่หาย “…”

          จังหวะนี้ไม่มีใครพูดอะไรกัน ต่างคนต่างจ้องหน้ากันผ่านกล้องอันเล็กซึ่งอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ บนจอฉายภาพผู้หญิงกำลังขมวดคิ้วมุ่นราวกับหงุดหงิดอะไรบางอย่าง

          ก็มันไม่มีอะไรจะคุย ก็แค่อยากโทรเพราะอยู่ห่างกัน...มันไม่ชิน

          สักพักผมถึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้หงุดหงิดที่เราต่างคนไม่พูดอะไรกัน แต่เธอหงุดหงิดเพราะ... [นายช่วยไปเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหม ฉันเห็นแล้วมันรำคาญ]

          “หึ…” ผมเผลอหลุดเสียงขำออกมาจนได้เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงที่แก่กว่าสองปีกำลังทำหน้าที่บ่นราวกับเป็นแม่คนที่สอง

          เดียร์เป็นผู้หญิงเจ้าระเบียบ เธอมักจะชอบทำตากลอกขึ้นบนเมื่อเห็นผมไม่เปลี่ยนชุดหลังกลับมาจากงาน ชอบเอาผมเปียกนอนทับหมอน ไม่อาบน้ำ...จะเว้นแต่เมื่อคืนที่เธอไม่ได้บ่นในเรื่องนี้ และอะไรอื่นๆ ที่เธอชอบบ่น

          นี่เลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ผมชอบให้เธอรีดเสื้อผ้าและสวมเสื้อผ้าให้ เธอคอยดูแลชุดผมทุกตัว ก่อนลงมาไทยผมก็เห็นลางๆ ว่าเธอตื่นมาเย็บเสื้อรอยที่ขาดให้ผมด้วย

          เสื้อสูทนั้นมันเพิ่งขาดไปเพราะไปเกี่ยวกับขอบโต๊ะทำงานซึ่งเป็นกระจกยื่นออกมาเล็กน้อย ผมไม่ได้บอกเดียร์เพราะเธอสามารถรู้ได้เอง มันดีแค่ไหนกันที่ผมให้เธอมาจัดการในเรื่องส่วนตัว

          เดียร์ ผมขานเรียก เธอเลิกคิ้วขึ้นแทนการขานกลับ อยากท้องป่ะ?”

          เดียร์ขมวดคิ้วเหมือนกำลังจะด่า แต่สุดท้ายเธอก็พึมพำพร้อมกลอกตาขึ้นบนเหมือนเคย [ประสาท...]

          คงสงสัยว่าเดียร์เป็นเด็กผม แต่ทำไมกล้าที่จะด่าผมอย่างไม่เกรงกลัวโดยที่ผมไม่ได้โกรธสักนิด ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง แต่ผมคิดว่าเธอเลือกที่จะด่าเพราะเป็นทางเลือกการป้องกันตัวเอง ทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงแข็งแกร่งและไม่มีใครกล้าที่จะมายุ่งกับเธอ

          หรือไม่...เธอเป็นคนขี้บ่น เลยด่าไปเรื่อย

          แต่ช่วงหลังมานี้เริ่มมือไม้อ่อนเพราะอาจจะเอือมระอากับผมที่เอาแต่ใจมากเกินไป หรือไม่ก็เพราะเธอเห็นแก่แม่จึงยอมทำทุกอย่าง

          หึ ถ้าผมไม่ขู่ว่าจะไม่โอนเงินให้แม่เธอ หรือขู่ว่าจะส่งคนไปยึดของที่ครอบครัวเดียร์มาให้หมด เธอคงไม่ทำหน้าที่ดีขนาดนี้หรอก

          แต่ก็ดี...ถึงแม้จะเป็นการขู่ที่เธอค่อนข้างกลัว และผมออกจะหน้าตัวเมียไปหน่อย แต่เธอก็เป็นผู้หญิงรักครอบครัว อบอุ่นดีเหมือนกัน

          ผมคลายยิ้มแต่แววตายังคงแกล้งจริงจัง... จริงจังนะ อยากท้องเปล่า?”

       GUNCHA’s TALK END.

 

          [เดียร์] ปลายสายขานเรียก ฉันจึงเลิกคิ้วแทนการตอบกลับ [อยากท้องป่ะ?] แต่พอได้ฟัง...หัวใจฉันกลับร้อนฉ่าราวกับจะระเบิด พร้อมคำสบถมากมายที่ถูกพ่นอยู่ในใจนับร้อย

          แต่เลือกที่จะไม่ด่าและกลอกตามองบนแทน ประสาท...

          กันต์ยิ้มอย่างชอบใจพร้อมเอ่ยต่อ [จริงจังนะ อยากท้องเปล่า?] ฉันขมวดคิ้วอีกหนเมื่อยังคงได้ยินเสียงกวนประสาทจากปลายสาย มองผ่านวิดีโอคอลแล้วยิ่งรู้เลยว่าเขาตั้งใจจะแกล้งกัน

          ทว่า...แววตาเขาดูจริงจังเกินไปหน่อย

          แต่เพราะเรื่องทั้งหมดที่เขาพูดมามันขบขันสำหรับเขา ฉันจึงไม่ได้เก็บมาคิด พร้อมจัดการขยับตัวนอนให้ดีกว่าเดิม

          ไปรับผิดชอบแบคของนายก่อนเถอะ ฉันพูดเสียงนิ่งแต่ไม่ได้แฝงความรู้สึกอะไรนอกจากการพูดไปงั้น...เด็กคนนั้นฉันยังไม่ลืม อาจจะเพราะเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน ฉันจึงจำได้อย่างแม่นยำ

          [เฮ้อ เดียร์เด็กนั่นไม่ใช่ลูกกันต์สักหน่อย] กันต์มองหน้าฉันเหมือนอยากจะตำหนิ

          “แล้วลูกใคร"

          [เด็กกำพร้า...กันต์รับมาเลี้ยง] ก็พอเดาออกว่าคงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของกันต์ แค่ทรงหน้าก็ไม่เหมือนแล้ว [แต่ก็รักเหมือนลูก]

          “…” คำว่า รัก จากปากกันต์ทำฉันชะงักเล็กน้อย ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินประโยคแบบนี้จากปากเขา...กันต์ดูพูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

          [ทำไมชอบเปลี่ยนเรื่อง] กันต์ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย เป็นจังหวะเดียวที่เขาเปลี่ยนท่านอนตะแคงจนแก้มทาบกับหมอนใบโต [ปู่กันต์จริงจังมากนะ]

          ฉันถอนหายใจกับเรื่องเซ้าซี้ของกันต์ที่ตอนนี้เขาไม่ยอมให้มันจบ แล้วยังไง? ถ้าฉันท้อง นายก็เขี่ยฉันทิ้งงี้หรือเปล่า?” ตามฉบับคนเลวคนชั่วอย่างที่เขาทำกันไง ยิ่งเป็นกันต์...ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเขากล้าที่จะทำมัน

          […] กันต์ไม่ตอบ

        ไม่ยิ้มเหมือนก่อนหน้านี้...เขาก็แค่มองนิ่งและไม่ได้พูดอะไร

          ทำไม ที่ฉันพูดมันคือความจริงหรือไงกัน?

          [ฮืม...] กันต์ถอนหายใจยาวก่อนจะพลิกตัวนอนราบกับเตียงอีกหน พร้อมยกกล้องโทรศัพท์ขึ้นสูง [พรุ่งนี้จะกลับแล้ว ทำกับข้าวเยอะๆ ล่ะ]

          “…” ฉันมองเขาผ่านตัวกล้อง อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนเรื่องเร็ว ทั้งที่เมื่อครู่ยังตำหนิฉันอยู่เลย เอาเข้าจริงไม่เห็นต้องคิดให้วุ่นวาย การเงียบและแววตาเขามันก็ชัดเจนขนาดนั้น ถ้าฉันท้องเขาคงเขี่ยทิ้ง ธุรกิจกันต์ต้องการเด็กขึ้นสืบทอดมากกว่าหญิงสาว...หรือไม่จริง?

          กันต์เลิกคิ้วเมื่อเห็นฉันเงียบไป ฉันจึงสะบัดความคิดตัวเองออกและขานตอบ อือ ฉันตอบเสียงเนือย ช่วงเย็นใช่ไหมที่นายจะถึง

          [มั้ง] เขาเอ่ย [ก็คงเย็น]

          “…”

          [หรือจะให้ไปหาตอนนี้ดี?]

          “ถ้ามาได้ก็มาสิฉันพูดอย่างไม่คิดอะไร ซึ่งมันค่อนข้างที่จะ...

          [ได้ครับ เจอกันตอนเช้า]

          “กันต์ อย่าไร้สา...!”

          ติ๊ด!

          ไม่ทันได้พูดจบ สายก็ถูกตัดไปพร้อมภาพเด็กที่ยิ้มมุมปากตามสไตล์ผู้ชายเจ้าเล่ห์ ฉันขมวดคิ้วให้กับหน้าจอไลน์ที่เพิ่งจบบทสนทนาผ่านวิดีโอไปหมาดๆ ฉันถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปข้างกาย

          “…” เหนื่อย...

          อยู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมากะทันหันเมื่อต้องรับภาระกับเด็กเอาแต่ใจอย่างกันต์ แต่เมื่อตระหนักได้ว่ามันคือหน้าที่...แลกกับเงินให้แม่รักษาตัว ฉันจึงไม่ได้คิดมากหรือขัดข้องกับทุกคำสั่งของกันต์เสียเท่าไหร่

          พลันคิดจะลุกออกจากเตียงก็คิดอะไรบางอย่างได้จึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบดูอีกหน ปรากฏว่าวันนี้ไม่มีสายโทรเข้านอกจากเบอร์ของกันต์

          สรุปได้ว่าคุณชินทร์ไม่ได้ตามตื้อให้ฉันทำงานกับเขา

          ฉันไม่รู้ว่าคุณชินทร์จะคิดยังไงในตอนที่ฉันเดินออกอย่างไร้มารยาท แต่ในตอนนั้นเขาก็ไม่ได้เข้ามาหักห้ามหรือรั้งให้อยู่ เขาอาจจะเตรียมรับมือมาตั้งแต่ต้นก็ได้ว่าถ้าฉันไม่ตอบรับเขาจะทำยังไง

          และใช่...เขาให้เกียรติคำตอบอันไร้มารยาทของฉันโดยการไม่ตามมารั้ง

          ตามจริงก็ไม่มีเหตุอะไรให้เขาต้องตื้อฉันอยู่แล้ว ดูท่าเขาก็มีพรรคพวกเยอะดี เขาอาจจะใช้คนอื่นแทนฉันก็ได้

          ฉันน่ะ...เกลียดกันต์ก็จริง เกลียดทุกอย่างที่เป็นกันต์ เกลียดธุรกิจคาสิโนของเขา เกลียดลูกน้องของเขา เกลียดทุกอย่าง...

          แต่อีกเรื่องก็คือความจริงที่ว่าถ้าตัวเองถูกจับได้จะโดนอะไรบ้าง ฉันอาจจะถูกฆ่าเหมือนคนอื่นหรือน้อยสุดก็แค่โดนซ้อมจนร่างพัง และสุดท้ายแม่ฉันก็คงต้องอยู่กับน้าดาวโดยไม่มีเงินส่งเข้าหาทุกเดือน

          ...แบบนี้น่ะเหรอที่ฉันต้องการ?

          ฉันเฝ้าถามตัวเองตลอดตั้งแต่ได้ยินข้อเสนอของคุณชินทร์

          ถึงแม้ใจจริงจะเสียดายที่ไม่ได้แก้แค้นกันต์ แต่เอาเถอะ ฉันตัดสินใจไปแล้ว กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี

          ฉันสะบัดทิ้งความคิดทั้งหมดเมื่อตัวเองเริ่มกลับมาอยู่ในภวังค์กังวลจนเริ่มคิดมากและอึดอัด

          ตัดสินใจลุกออกจากเตียงพร้อมรวบผมเป็นหางม้า ก่อนจะพับผ้าห่มผืนหนาที่กลิ่นความหอมยังคงฟุ้ง เมื่อพับผ้าห่มเสร็จฉันจึงออกไปหาของในตู้เย็นเพื่อเตรียมทำกับข้าวให้กันต์

          ไม่รู้ว่าเขาจะมาเมื่อไหร่ แต่ถ้าเด็กนั่นพูดว่าจะมา...เขาก็จะมาจริงๆ

 

          Time - 02.23 น.

          เดียร์

          “…” ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยลอดผ่านเข้าหู

          “ทำไมมานอนตรงนี้ผนวกกับแรงสะกิด...ไม่สิ แรงมือที่กำลังลูบศีรษะฉันอย่างแผ่วเบานั่นอีก มันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป

          เขา...กลับมาจริงๆ

          “กันต์ ฉันเงยหน้าขึ้นจากการนอนค้างกับโต๊ะกับข้าว ก่อนจะขานเรียกเสียงแหบพร่าราวกับคนไม่ได้แตะน้ำสักหยดเดียว

          ทำไมไม่ไปนอนในห้อง หรือว่านอนตรงนี้มานานแล้ว?” กันต์ย่อตัวลงนั่งยอง ด้วยความที่ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ ระดับสายตาของฉันกับเขาจึงเท่ากัน

          นะ นอนแล้ว ฉันเพิ่งออกมา ฉันยกมือขึ้นเสยผมที่ปิดหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ เป็นจังหวะเดียวที่อาหารตรงหน้าทิ่มแทงระยะสายตาฉัน ผนวกกับอยู่ๆ ก็เกิดอาการประหม่าขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

          เดี๋ยวฉันอุ่นกับข้าวให้ใหม่ มันเย็นแล้ว ฉันลุกขึ้นจนเสียงเก้าอี้ขูดกับพื้น ก่อนจะเอื้อมไปหยิบถ้วยซุปเพื่อเอาไปอุ่น หากแต่...

          ไม่ต้อง กันต์ลุกขึ้นแล้วดันมือที่จับถ้วยซุปให้วางลงที่เดิม เสียเวลา

          “…” ฉันไม่รู้จะพูดอะไร...จึงเลือกที่จะเงียบ

          แล้วทำไมไม่ไปนอนในห้อง มานอนทำไมที่โต๊ะกับข้าว กันต์เอ่ยถาม หน้าเป็นรอยหมด นิ้วโป้งมนถูกยกขึ้นมาเกลี่ยรอยแดงบริเวณหน้าผากที่ฉันรู้สึกถึงความอุ่นร้อนจากการนอนทับแขนเมื่อครู่

          “ก็นายบอกจะกลับ ฉันเอ่ย...แต่ไม่ได้สบตากับเขา

          เขาบอกจะกลับ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาถึงตอนไหน ตั้งแต่ตื่นนอนในช่วงบ่ายฉันก็เข้าครัวทำอาหารให้เขาจนถึงเย็น มีบางเมนูอย่างเช่นซุปที่แอบมาทำในช่วงดึก หลังจากนั้นฉันก็รอเขาจนเผลอหลับคาโต๊ะไป

          เอาเข้าจริงฉันก็อายที่กันต์ต้องมาเห็นการกระทำแบบนี้ของฉัน

          มันดูจะเข้าข้างความรู้สึกของกันต์ไปไหมว่าฉันดูใส่ใจเขา รอเขาจนหลับคาโต๊ะ ทั้งที่ความจริง...มันก็แค่หน้าที่เฉยๆ

        น่ารักว่ะเดียร์ กันต์แสดงสีหน้าราวกับซาบซึ้ง ในแววตานั้นมันดูประทับใจมากที่ฉันมานอนรอเขาจนหลับคาโต๊ะ อยากท้องป่ะถามจริง?”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นฉันจึงใช้กำปั้นทุบเข้าหน้าท้องเขาอย่างจัง จนคนที่ถูกกระทำต้องเบ้หน้าอย่างเสแสร้งทั้งที่รู้ดีว่าเขาคงไม่เจ็บกับแรงอันน้อยนิดกับผู้หญิงอย่างฉัน ถึงอย่างนั้นเขาก็คว้าข้อมือฉันไปกอบกำทันที

        “ฉันแค่นั่งคิดอะไรเพลินๆ เลยเผลอหลับฉันแก้ตัวทั้งที่ไม่ได้กระชากข้อมือของตัวเองกลับมา รู้สึกได้ว่ากันต์จับข้อมือหลวมๆ และไม่ได้ออกแรงกำจนรู้สึกแน่นจะกินไหมข้าว? ไม่งั้นฉันจะเททิ้ง

        โห่ จะทิ้งทำไม ทำไว้ตั้งเยอะ กันต์มองพร้อมแววตาที่ยิ้มเยิ้ม ตั้งห้าอย่าง…” แววตากันต์ดูหยอกล้อมากจนเดาไม่ออกว่ามันหมายความว่ายังไง

        นี่เขาคงไม่ได้คิดว่าฉันใส่ใจเขาเกินไปใช่ไหม?

        กะ ก็ในเมื่อมันคือหน้าที่ และอีกอย่าง...

        นายบอกให้ฉันทำอาหารเยอะๆฉันจำได้ว่าเขาเป็นคนบอกเอง เด็กนี่จำคำพูดตัวเองไม่ได้หรือไงกัน

        “ครับ กันต์ยิ้มกว้าง และภายในไม่กี่วินาทีที่ฉันไม่ทันตั้งตัว...เขากลับกระชากร่างฉันเข้าอ้อมกอด รัดแน่นไปด้วยแขนแกร่งที่รวบตัวฉันไว้อย่างแน่นหนา จมูกต่างชนเฉียดกันเพราะแรงกระชากจากอีกฝ่าย ลมหายใจกรุ่นร้อนรินรดกันและกันจนฉันต้องขมวดคิ้วและย่นคอหนี

        รู้สึกได้ว่ากันต์ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เป็นฉันเองที่พูดขัดเขาเสียก่อน นายกินเหล้าฉันเอ่ยเมื่อได้กลิ่นอ่อนๆ จากลมหายใจเขา

        กันต์ส่ายหน้า ไวน์...ก็มันไม่มีอะไรกินบนเครื่อง

        “…” ฉันไม่ได้ตอบอะไรหลังจากได้ยินคำตอบที่แท้จริงจากปากอีกฝ่าย...ทำได้แค่กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อได้ใกล้ชิดกับเด็กที่ตัวใหญ่กว่าเป็นเท่าตัว แถมยังส่งแววตายิ้มเยิ้มมาให้จนฉันเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไปหลายต่อหลายอึกจะพูดอะไรก็พูดสิ แววตาเขามันฟ้องว่ามีอะไรจะพูดตั้งแต่แรก

        เดียร์หอมกันต์เปิดปากพูดต่อท้ายประโยคฉันแทบจะทันที

        แค่นี้น่ะเหรอ?” ฉันเคลื่อนสายตามามองหน้าหล่อร้าย ที่ถามไปแบบนั้นไม่ได้คาดหวังว่าคำตอบจากปากกันต์จะเป็นเช่นไร แต่แค่รู้สึกประหม่า จนตั้งคำถามแบบนั้นกับกันต์ไปแล้ว

        แล้วต้องการคำไหนครับ?” กันต์เอียงศีรษะเล็กน้อย หัวคิ้วเลิกขึ้น ดวงตาหลุบต่ำมองริมฝีปากฉันเป็นระยะ เดียร์สวย? น่ารัก? หรือ...คำขอบคุณ?" กันต์ยังคงเลิกคิ้วและปาคำตอบมาใส่ฉันจนต้องขมวดคิ้ว

        “…”

        “คำขอบคุณอ่ะไม่ต้องเอาหรอก กันต์หลุบตามองริมฝีปากฉันอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงความวาบหวิวจากสายตาของกันต์ การกระทำสำคัญกว่า...

        “อะไร... อื้อ!” ยังไม่ทันที่จะพูดให้เต็มพยางค์คำ กลับถูกอีกฝ่ายฉกริมฝีปากไปกอบกำ ดูดดึงจนสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบที่เริ่มลามไปทั่วริมฝีปากจนชาดิก ฉันใช้มือสองข้างซึ่งมีเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวดันแผงหน้าอกกว้างอย่างสุดแรง หากแต่มือหนาที่ทำหน้าที่รั้งท้ายทอยไว้กลับเพิ่มแรงกดปาก จนแรงที่ฉันแสดงออกไปนั้นศูนย์เปล่าและไร้ประโยชน์สิ้นดี

        ลมหายใจเริ่มตัดขัด ดวงตาปิดสนิท พร้อมแรงมือที่ทำหน้าที่ดันแผงอก ไม่นานนักร่างที่ใหญ่กว่าก็เริ่มก้าวขาเดิน จังหวะที่เขาพลิกองศาใบหน้า ขาฉันเริ่มถอยหลังอย่างสั่นระริก มือที่ดันแผงอกก็กลายเป็นกำเสื้อสูทสีดำตัวนอกเขาอย่างแน่นกึก

        กระทั่ง...ข้อเท้าหลังสัมผัสได้ถึงบานประตูที่เย็นเฉียบ ทุกอย่างหยุดเพียงชั่วครู่เพราะหลังจากนั้นกันต์ก็เอี้ยวตัวไปหมุนกลอนประตูห้องนอนและผละออกจากการจูบพร้อมดันตัวฉันให้เข้าไปข้างใน ส่วนเขานั้นล็อกประตูจนเสียง กริ๊ก เกิดขึ้นในเวลานี้

        กันต์ เดี๋ยวก่อน คือฉัน... ลมหายใจฉันสั่นระรัวจนเริ่มหายใจไม่คงที่ กำลังจะถูกร่างใหญ่ผลักลงเตียงนอนไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้

        กันต์ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างไม่เร่งรีบ หากแต่มีพลังบางอย่างที่เริ่มก่อตัว ในสายตาฉันเขาเหมือนเสือตัวใหญ่ที่เริ่มแผงฤทธิ์อย่างช้าๆ เมื่อเห็นเหยื่ออย่างฉันหลุดเข้ากับดัก และภายไม่กี่วินาที...เสือตัวนี้คงจะกระโจนเข้าหาและกัดกระชากเหยื่อแบบฉันจนเนื้อหนังหลุดอย่างไม่มีชิ้นดี

        อ๊ะ ฉันร้องตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาที่เอื้อมมาจับต้นแขนฉันพร้อมผลักลงไปนั่งกับเตียง ไม่ทันที่จะเปิดปากพูด...แรงกระชากริมฝีปากอีกฝ่ายประกบลงริมฝีปากบาง บดขยี้ราวกับโหยหา มือหนาสอดใต้กลุ่มผมและออกแรงดันท้ายทอย หน้าหล่อเอียงองศาใบหน้าไปมาพร้อมมอบบทจูบอันเร้าร้อนจนร่างบางรู้สึกปวดแสบที่ปลายปาก

        “ก็เดียร์แม่งน่ารัก... กันต์ผละริมฝีปากออกพร้อมพูดชิดริมฝีปากอย่างร้อนผ่าว ใครจะอดใจไหว เขาหลุบตามองริมฝีปากฉันก่อนจะดันร่างฉันลงนอนราบกับเตียงด้วยแรงที่ค่อนข้างอ่อนโยน

        ยังไม่ทันที่จะทักท้วงอะไรออกจากปาก จนสายตาไปจดจ่อกับร่างของชายฉกรรจ์...กันต์ถอดเสื้อสูทผนวกกับเสื้อสีขาวด้านในออกจนเผยอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักมังกรตรงกลางหน้าท้อง

        เอาเข้าจริง ฉันไม่ชินกับรอยสักเขาสักนิด

        ถึงแม้จะเห็นบ่อยและเป็นเรื่องที่ควรจะชิน แต่สำหรับฉันมันรู้สึกค้างคา

        ฟัดสักทีไม่ได้?” ประโยคที่เขาเอ่ยเหมือนเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบ หากแต่ว่าการกระทำของเขาคือสิ่งที่รวดเร็วราวกับไม่ต้องการคำตอบจากฉัน

        เขาโจมตีด้วยการบดขยี้ริมฝีปากจนปากฉันแสบร้อนอีกหน ซ้ำร้ายยังขัดขืนไม่ได้สักอย่าง มือหนาเริ่มซุกซน...ลูบไล้ไปทั่วร่างกายฉันโดยมีเสื้อผ้าขวางกั้น ไม่นานนักริมฝีปากเราก็ผลักออกจากกัน เขาซุกหน้าเข้าหาซอกคอแล้วจูบย้ำที่เนื้ออ่อนจนร้อนระอุ ฉันพยายามตั้งสติแล้วดันไหล่แกร่งเพื่อต่อต้าน

        แต่การกระทำนั้น...ศูนย์เปล่า เพราะแรงพลังอีกฝ่ายเยอะมากกว่าที่ผ่านมา ครั้งนี้ดูดุเดือดและโหยหาเหมือนสัตว์ขาดแคลนเหยื่อมานานนับปี

        ทีหลังก็อย่าน่ารัก กันต์พูดขณะสัมผัสที่ซอกคอฉันอย่างดุเดือด สัมผัสได้ว่าซอกคอตัวเองเกิดอาการแสบร้อนยามที่ฟันเขาขบเม้มอย่างเมามันส์ จะตบรางวัลให้หลายๆ ที เสียงกันต์ตะกุกตะกักเพราะแรงที่ทำอย่างดุเดือด

        เด็กนี่มันจะป่าเถื่อนเกินไปแล้ว

        ฉันกัดปากพร้อมหลับตาเมื่อรู้ดีว่าขัดขืนหรือต่อต้านไปสักกี่แรง ตัวฉันเองก็คงเอาไม่รอดจากน้ำมือของอีกฝ่ายได้สำเร็จ

        ไม่ใช่ว่าฉันจำใจยอม แต่เพราะมันเลี่ยงไม่ได้ต่างหาก...

        “…อึก เสียงสะอึกหลุดลอดเมื่อกันต์เริ่มใช้ใบลิ้นเลียจรดไหปลาร้าไล่ลงมาจนถึงเนินอก หากแต่มันติดขวางด้วยเนื้อผ้า อีกฝ่ายเหมือนจะหยุดชะงัก เพราะแบบนั้นฉันจึงลืมตาเพื่อแก้ความสงสัยของตัวเอง

        ถอดเสื้อสิ เร็วเปิดเปลือกตาได้ไม่นาน อีกฝ่ายก็ออกปากสั่งพร้อมใช้สายตาโลมเลียไปทั่วร่าง แต่พอฉันนิ่งไม่ได้ขยับเขยื้อนกับการกระทำ กันต์ก็เคลื่อนสายตามาสบกับฉัน ซึ่ง... ร้องไห้อีกแล้ว

        “…”

        ใช่ ร้องไห้อีกแล้ว

        ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันจะร้องไห้กับเรื่องแบบนี้

        เนื้อตัวฉันสั่นเทา น้ำตาเริ่มไหลรินเป็นสายจนรั้งไม่อยู่ฉันเบนสายตาไปทางอื่นเพราะสู้กับสายตากดดันของเขาไม่ได้ พยายามทำตัวเข้มแข็งหลายครั้ง พยายามคิดว่าตัวเองนั้นสามารถสั่งสอนกันต์ได้ แต่เอาเข้าจริงคือมันไม่ใช่...ฉันอ่อนแอเกินกว่าที่จะคิดหวังมัน

        ร้องไห้ทำไม ยังไม่ชินอีกเหรอ กันต์โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสลมหายใจของอีกฝ่ายที่รินรดอยู่ปลายจมูก ขอโทษ

        “... ตอแหล

        รู้ไหม ตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามาอยู่กับกันต์ นี่เป็นครั้งที่สองได้ที่เขาเอ่ยคำว่า ขอโทษ ทั้งที่สายตายังคงโลมเลียฉันอยู่ ครั้งแรกนั้นเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว...มันคือครั้งแรกที่เราสองคนมีอะไรกันบนเตียงนี้ เขาเอ่ยคำนี้ขึ้นก่อนที่เราจะสานบทรักจนจบ และมาตอนนี้...เขาก็เอ่ยมันอีกครั้ง

        ห่างกันหลายวัน มันคิดถึง กันต์พูดขณะต้อนสายตาฉัน แต่ฉันก็เบี่ยงเบนที่จะไม่มอง น้ำตาไหลรินบดบังความชัดของดวงตาจนเกิดความพร่ามัว ผนวกกับริมฝีปากเริ่มสั่นไหวจนควบคุมไม่อยู่ คิดถึงร่างเดียร์...

        เขาก็มีผู้หญิงที่อยู่ในสถานะเดียวกับฉันตั้งเยอะแยะถมไป ทำไมไม่ไปหาคนอื่นแทนที่จะมาหาฉัน คนอื่นน่าจะจำยอมมากกว่าฉันตั้งหลายเท่า

        “เดียร์ควรชินและเลิกร้องไห้ได้แล้ว

        “…”

        “ตอนนี้เดียร์อยู่กับกันต์...ในปัจจุบันเขาเอ่ย เข้าใจไหม?”

        “ไม่... ฉันเอ่ยตอบพร้อมเสียงที่ค่อนข้างสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปจดจ่อกับใบหน้าหล่อที่กำลังก้มมองฉันอยู่ นายไปทำเรื่องแบบนี้กับเด็กคนอื่นซะ อย่ามายุ่งกับฉัน

        “พูดเหมือนมีเยอะมาก กันต์พูดตอบ เป็นจังหวะเดียวที่เสียง กึกกัก พร้อมเสียงเปิดประตูห้องอยู่ด้านนอก กันต์หันไปให้ความสนใจชั่วครู่ก่อนจะก้มลงมองฉันพร้อมโน้มหน้าเข้ามากดจูบที่แก้มด้วยแรงที่ทำให้ศีรษะฉันจมไปกับหมอนรีบเช็ดน้ำตา เดี๋ยวมา

        พูดจบ...กันต์ก็ลุกออกจากการนั่งคร่อมร่างฉันทันที พร้อมเสียงปิดประตูที่บ่งบอกว่ากันต์ออกไปแล้ว ฉันที่นอนค้างอยู่ท่าเดิมเป็นต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองพร้อมปล่อยให้น้ำตาไหลรินจนหนำใจ

        ฉันชินกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้... ชินกับเรื่องอะไรหลายๆ อย่างจากกันต์ไม่ได้เลยจริงๆ มันเจ็บเมื่อโดนกระทำแบบนี้ เขาจะรู้ไหมว่าฉันโดนอะไรมาบ้าง...

        “มึงมาได้ไง แล้วใครให้เปิดมาโดยพลการ

        “มีโซ่หรือกุญแจมือไหม? กูขอยืม

        บทสนทนาด้านนอกทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเป็นเพศใด และเสียงนั้นซึ่งเป็นเสียงคุ้นเคยที่ไม่อยากจะจำ...เสียงนั้นคือวี อีกเรื่องที่ค่อนข้างตกใจคือไม่ยักกะรู้ว่าเขานั้นจะรู้รหัสห้องนี้ด้วย

        “กูไม่มีของแบบนั้น ดูไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ เพราะทุกซอกทุกมุม ลิ้นชงลิ้นชักที่มีในห้องนี้ไม่มีของแบบนั้นจริงๆ มีแต่เชือกเส้นใหญ่ เอาไม่เอา?”

        ฉันไม่สนใจเสียงบทสนทนาของวีและกันต์ แต่เลือกที่จะปาดน้ำตาออกแล้วเด้งตัวขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยกว่าเก่า

        แล้วนี่อะไร...กำลังจะเอากันเหรอวะ?” ฉันกลืนน้ำลายแต่เลือกที่จะไม่เก็บมาคิด กันต์ออกไปโดยมีแค่กางเกงขายาวแค่ตัวเดียวบนร่าง ไอคิวของวีก็คงไม่ได้น้อยจนเกินไปที่จะเดาสถานการณ์ไม่ออก

        “นี่ใคร?” เหมือนกันต์จะไม่ได้สนใจประโยคของวีสักเท่าไหร่ เขาจึงเอ่ยถามอีกประโยคซึ่งฉันพอจะเดาออกได้ว่าวีน่าจะพาใครมาด้วยอีกคน

        ไม่ต้องถามเยอะ กูฝาก ไม่กี่ชั่วโมงเดี๋ยวมาเอากลับ

        วีทำเหมือน คนคนนั้น เป็นของ...แย่มาก แย่จริงๆ

        “มึงคงไม่ได้ทำอะไรน้องเขา?” ประโยคนี้เป็นของกันต์ ถึงแม้รูปประโยคจะดูเหมือนถามเพื่อความห่วงใย แต่เพราะเป็นกันต์...ฉันจึงมองว่ามันเป็นประโยคคำถามที่อยากรู้อยากเห็นทั่วไป

        “มึงเพื่อนกูนะ ดูไม่ออก?”

        และคำตอบของวีก็คงไม่พ้นกับคำว่า ทำ



#

บอกตามตรงว่าอยากโดนวีกระทำข่ะะ

นึกภาพกันออกป่ะว่ากันต์ถอดเสื้อออกหมดเเล้วเปลือยด้านบน

ออกไปหาวีข้างนอก โห่... อยากจะหยิบทิชชู่

รู้สึกหลงรักน้องกันต์บ้างมะทุกคน55555555555 

เป็นพระเอกคนเเรกเลยป่ะที่ไม่ค่อยโหดกับนางเอก ใจดี๊ใจดี -.,-

ดูเชื่อฟังเเละตามใจมั่ก เเต่งไปเเล้วเขินอ่ะเเงงงง

เเต่ประเด็นคือนิยายของมายชญาครึ่งเรื่องต้องดราม่าข่ะะ55555555 

เเล้วเรื่องนี้ดราม่าเเตะ 90% ด้ายยยยยยย ตายก่อน คนเเต่งตายก่องงงงง

มาตอบเรื่องการเปิดพรีฯ นะ

ปกเสร็จเเล้ว+พรีเมี่ยมยังไม่เสร็จ

เเละไม่ใช่ในเร็วๆ นี้ด้วย มิ้นตั้งไว้ว่าต้นปีหน้าเเหละ 

ไม่นานหรอกเนอะเจ้เพชรไม่รีบ มิ้นก็จิไม่รีบ555555



เดียร์ = อาจารย์ดุๆ

กันต์ = เด็กที่ชอบผิดระเบียบ55555555555

ประเด็นคือมิ้นเอานิสัยเข้มงวดของเดียร์มาจากพ่อ เวลากลับบ้านมาเเล้วมิ้นไม่ค่อยชอบเปลี่ยนชุดนร. จะต้องโดนพ่อบ่นตลอดว่าเห็นเเล้วมันน่ารำคาญ ไม่รู้คนนิสัยเเบบนี้เป็นเหมือนกับพ่อไหม ;___;


   





FACEBOOK :: MMYCHAYAA
TWITTER :: @mmychayaa1
ทวิตติดเเท็ก #กัญชาคาสิโน
อย่าปล่อยให้เเท็กนี้ว่างคร๊ รออยู่ตั้ลล้อดดดดดดด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 732 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #1074 -Dorothea- (@knompie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 06:34
    ใครว่ายังไงไม่รู้แต่ฉันชอบผู้หญิงคนนี้ ถ้าเป็นเรื่องอื่น ฉากนั้นคงจบด้วยการสมยอมไปแล้ว บอกว่าอย่าทำแต่ก็นั่นแหละค่ะสุดท้ายก็ยอมจ้า แต่เดียร์ทำให้เห็นเลยว่าที่กันต์จะทำอยู่นั่นคือการข่มขืนซึ่งมันเลวร้ายจริงๆ แต่ดีอย่าง อย่างน้อยรอบนี้นังกันต์มันก็ไม่ฝืนใจเดียร์ แต่ก็ไม่ให้อภัยอยู่ดีค่ะ
    #1074
    0
  2. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:55
    วีเอ่ยยยยยยยยน

    กันคือดีอะเดัยร์มองใหม่ดิ
    #978
    0
  3. #579 หวานน้ำตาล (@bestlovefluk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 18:24
    กันต์กับเดียร์ คือคนละฟิล คนละความรู้สึกเลยอะ กันต์คือแบบเดียร์น่ารักงู้นงี้ เดียร์คือเกลียดonly กันต์ทำอะไรคือตอแหล 5555
    #579
    0
  4. #479 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 00:42
    เกือบแล้วไหมล่ะะะ เดียร์
    #479
    0
  5. #447 ` TKook (@iplus701b) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:02
    โอยกันต์ละลายไปเลยยย
    #447
    0
  6. #446 youtube2550 (@youtube2550) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 17:13
    กันต์น่ารักกก
    #446
    0
  7. #445 eeye01 (@eeye01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 23:52
    มาต่ออีกน้าไรท์ คิดถึงมากๆเลยติดตามและเป็นกำลังใจให้อยู่น้าาาา
    #445
    0
  8. #444 jin_monbebe (@jin_monbebe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:44
    ฮืออสลสารเดียร์
    #444
    0
  9. #443 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:43
    แงงงง มาต่อเร็วๆน้าาา ทำไมมาแบบติดต่อเลย พักผ่อนด้วยนะค้าา รออยู่ ซู่ๆค่ะะะ
    #443
    3
    • #443-1 MMYCHAYAA (@MintChaya) (จากตอนที่ 7)
      17 ธันวาคม 2561 / 20:54
      ขยายความ 'ทำไมมาเเบบติดต่อ' ทีค่ะเเงง555555555555 อันนี้จริงจัง เค้ายักรู้ววว
      #443-1
    • #443-2 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 7)
      17 ธันวาคม 2561 / 21:13
      ก็ตัวเองเพิ่งจะมาอัพเมื่อไม่กี่วันมานี้ และก็มาอัพวันนี้

      สู้ๆฮับ รอเปย์เธออยู่นะเบบี๋
      #443-2
  10. #442 mymmz (@Mymmj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 19:56
    จะทำอีบุ้คมั้ยอ่า
    #442
    3
    • #442-1 MMYCHAYAA (@MintChaya) (จากตอนที่ 7)
      17 ธันวาคม 2561 / 19:59
      ทำจิ ทำเเน่นวล
      #442-1
  11. #441 KUITAR (@kuitar_witchaya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:30
    สุดๆเลยจ้ททท
    #441
    0
  12. #440 NerunStts (@NerunStts) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 01:26
    รอค่าาาาา
    #440
    0
  13. #439 followers (@followers) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 00:08
    นี่ฝีมือเด็กม.ห้าหรอเนี่ย เขียนดีจัง นึกว่าเด็กมหาลัย สมูทดีมากเลยนะคะเนื้อเรื่อง อ่านแล้วอิน

    มาไวๆนะคะกำลังอิน
    #439
    0
  14. #438 Noon_91 (@Noon_91) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:53
    หยึย วาบหวิวสยิวกิ้ว รอนะคะ
    #438
    0
  15. #437 eramoreugetda911 (@eramoreugetda911) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:16
    ฟัดหนักๆเลยน้องกันนนนนนนนน กรี้ดดดดเ55555
    #437
    0
  16. #436 jin_monbebe (@jin_monbebe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:51
    กรี๊ดดดดดกันต์ทำอารายเดียร์ อุแงงง
    #436
    0
  17. #435 MzJang (@MzJang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:49
    เหมือนพ่อเราเลยยย โดนดุทุกทีถ้าไม่เปลี่ยนชุดดด รอเล่มยุน้าาา สนุกมั่กๆ
    #435
    0
  18. #434 zingerjj (@BGBT) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:36
    ชอบบบ มาต่อเร็วๆนะค้า
    #434
    0
  19. #433 I_WaNabee (@I_WaNabee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:46
    เนี่ยๆ ปากแข็งนะเดียร์ ก็น่ารักแบบนี้ กันต์​จะทนไหวได้ไง อยาห้เค้ารักกันเร็วๆ หรืออาจจะรักแล้วแต่ไม่รู้​ตัว
    #433
    0
  20. #432 Nami_Nami_SH (@namzom-sh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:20

    พิกันนนขาาาา หื่นได้อีกกก
    #432
    0
  21. #431 mymymin (@firstsnowem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:51
    แงงงงง เจ้า กันต์กลับมาแล้วววว มาให้พี่เดียร์ดุเร้ววว5555
    #431
    0
  22. #430 BamBoo2545 (@BamBoo2545) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:51
    โอ้ยฟินนนอ่าา มาต่อเร็วๆน้าา สู้ๆค้าไรท์
    #430
    0
  23. #429 Nnapat29 (@Nnapat29) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:39
    รอค้าาา
    #429
    0
  24. #428 youtube2550 (@youtube2550) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 16:12

    แซ่บมากกก
    #428
    0
  25. #403 I'm C (@poppoppop2513) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 12:22

    สู้ๆเด้อค่าไรท์

    #403
    0