เพราะมีเธอ ชีวิตนี้จึงเดินมาไกลยิ่งกว่าความฝัน

เวลาผ่านไปเร็ว เร็วมากจนลืมไปว่า เป็นเวลา 3 เดือนแล้ว  3 เดือน ที่เห็นป๊าเป็นครั้งสุดท้าย...

วันที่ทุกคนหามป๊าไปโรงพยาบาลเป็นวันอาทิตย์หลังจากเปิดคอร์สภาษาญี่ปุ่นคอร์สใหม่ จำได้ว่าเมื่อวานยังสนุกวนานกับสิ่งที่ทำ ตอนบ่ายๆ ที่ยังอยู่กันพร้มหน้าก็ยังคุยกันก่อนที่ป๊าจะบ่นว่า แขนไม่มีแรง ก่อนจะขอยาคลายเส้นจากพี่ชายทานแล้วก็ไปนอน ไม่มีใครรู้น่ะแหละว่าป๊าจะลืมตาไม่ขึ้นอีก ประมาณ 3 ชั่วโมงต่อมา เราที่อยู่ห้องข้างๆ ก็รู้สึกว่าป๊านอนนานกว่าปกติ และเริ่มได้ยินเสียงไอเหมือนเสลดติดคอ แต่ป๊าก็ยังไม่ตื่น ทั้งที่ไอแรงๆ หลายครั้งแต่ทำไมไม่ตื่น เรารีบไปตามแม่ โทรตามพี่ชายให้ขับรถไปโรงพยาบาล เราได้แต่นั่งภาวนาอยู่ที่บ้าน เพราะเคยภาพนี้มาก่อน ภาพที่ต้องหามป๊าไปโรงพยาบาลทั้งที่หมดสติแบบนี้  หลังจากรออยู่นานในความรู้สึกของเรา เสียงโทรศัพท์ก็ดัง ได้ยินเสียงแว่วๆ มาว่าเส้นเลือดในสมองตีบเท่านั้นใจเราวูบเลย คืนนั้นพยายามข่มตานอนเพราะตั้งใจว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน ต้องไปเก็บงานค้างเผื่อจำเป็นต้องลายาว โทรศัพท์ที่ติดตัวอยู่ทั้งวันไม่ดังเลย พอกลับบ้านไปถามอาการจากแม่ หมอบอกว่าป๊าลืมตาไม่ขึ้น ทั้งๆ ที่เส้นเลือดที่ตีบไม่น่าจะทำให้ลืมตาไม่ขึ้น หมอก็สัณนิษฐานว่าอาจจะติดเชื้อในกระแสเลือด วันต่อมาผลก็ไม่ใช่อีก เป็นเวลา 5 วันกว่าจะรู้ว่าอาการที่แท้จริงเป็นอะไรก็ต้องไปผ่านเครื่อง MRI เพื่อให้ผลชัดกว่าแทน CT scan สรุปแล้วก็คือ เส้นเลือดตรงก้านสมองตีบแล้วไปกดทับเส้นประสาทตาทำให้ลืมตาไม่ขึ้น

หลังจากรู้อาการที่แท้จริงเราก็ได้แต่รอความหวังเท่านั้น แต่เวลาได้แต่เดินไปเรื่อยๆ โดยไม่เห็นว่า อาการจะดีขึ้นไปกว่านี้ หมอที่เข้ามาตรวจเข้ามาแล้วก็ออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม จะมีคำพูดยาวๆ ก็ตอนที่เสนอว่า จะ “ลอง” ทำบอลลูนดูไหม พอถามว่าแล้วผลจะเป็นยังไง คำตอบคือ “ไม่เลวลง” นั่นคืออาจจะทรงแบบนี้ต่อไป ไม่ก็ดีขึ้น ระหว่างที่ทุกคนช่วยกันคิดกันข้ามคืน เวลาตี 4 พยาบาลโทรมาบอกว่าต้องพาป๊าเข้า ICU เพราะความดันลดลงมาก และได้รู้ผลในตอนเช้าว่า เส้นเลือดที่ตีบมันแตกแล้ว หมอที่เชี่ยวชาญด้านสมองบอกว่า เขาจะช่วยให้ไปสบายที่สุด ก็ได้แต่รอเวลา 4 วันต่อมา โทรศัพท์ที่รอก็มาถึง ให้รีบบึ่งจากที่ทำงานมาโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด แล้ว 3 เดือนก็ผ่านไปเร็วจริงๆ ที่ส่งป๊าขึ้นสวรรค์

เพราะมีเธอ ชีวิตนี้จึงเดินมาไกลยิ่งกว่าความฝัน
เพราะมีเธอ ชีวิตฉันจึงเจอเส้นทางที่มีแสงไฟ
เป็นของขวัญที่สวยที่สุด
และมีค่าที่สุดสำหรับหนึ่งลมหายใจ