ตอนที่ 15 : เล่มที่1 ตอนที่ 14 เข้าเรียนในโรงเรียนขุนนาง (1) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

        เวเนซซ่าตามเซเรียเพื่อมาดูอาการของเด็กชายกำพร้าจากสลัม

        เวเนซซ่าเห็นว่าตอนนี้ริโอะหวาดระแวงไปกับทุกอย่าง เธอจึงพาคนที่ริโอะเคยพบมารักษาแทน

        และผู้ที่เหมาะสมที่สุดคือเซเรีย เธอเคยพบกับริโอะ เป็นคนที่ริโอะไม่คิดระแวง และเธอสามารถใช้เวทมนตร์รักษาได้

        เซเรียตามเวเนซซ่ามายังห้องใต้ดินด้วยความเต็มใจ แต่ทว่าเมื่อทั้ง 2 มาถึงห้องใต้ดินแล้ว...

        ”เอ่อ....ดูเหมือนเขาจะสลบไปแล้วนะคะ

        ทั้งร่างกายและจิตใจของริโอะคงจะถึงขีดจำกัดแล้ว จึงได้สลบเหมือดไป

        ”เขาคงเจ็บ เหนื่อยและเครียดจนหมดแรงไปน่ะสิ

        เวเนซซ่ามีสีหน้าวิตกกังวล

        ”อั่ก...

        มีเสียงครวญครางเล็ดลอดออกจากปากริโอะ

        เซเรียเลิกเสื้อริโอะขึ้นอย่างเบามือ แล้วเริ่มตรวจอาการ

        ”บาดเจ็บหนักเลยนะคะเนี่ย คงจะโดนทุบตีไปทั้งตัวจนกระดูกร้าว ต้องรีบรักษาแล้ว

        ”ฝากด้วยนะเซเรีย รองแม่ทัพอัลโบทรมานร่างกายเพื่อสอบสวนเขา

        ”ทำกับเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ได้ ใจดำอำมหิตจริงๆ พูดดีๆ ก็ได้นี่นา

        ”เขาบอกว่าเป็นแค่การสืบสวน แต่ข้าคิดว่าเหตุผลไม่น่าจะมีเพียงเท่านั้นเพราะการลักพาตัวครั้งนี้ทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก เขาน่าจะกำลังพยายามกู้หน้าให้ตัวเองอยู่

        ”แย่ที่สุด ข้าเกลียดคนไม่ยอมรับความจริงแบบนี้ที่สุด

        เซเรียทำหน้ามุ่ยแล้วบ่นพึมพำ

        ”พูดอีกก็ถูกอีก โดยเฉพาะพวกผู้ชายตำแหน่งใหญ่โตนะ เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ

        เวเนซซ่ายิ้มเหยียด

        ตรวจร่างกายของริโอะเสร็จ เซเรียก็ใช้เวทมนตร์รักษาอาการบาดเจ็บให้

        ”ข้าจะเริ่มรักษาแล้วนะคะ ฮีล

        ร่ายมนต์เสร็จ สัญลักษณ์รูปดาวก็พลันปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของอาจารย์สาว

        แสงสว่างแสนอ่อนโยนโอบอุ้มรอบตัวเด็กชายเอาไว้

        รอยแผลจึงค่อยๆ จางหายไป

        ”สุดยอดจริงๆ เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าผลของเวทมนตร์จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับผู้ร่าย  แต่แม่มดในวังเนี่ยไม่มีใครใช้เวทฮีลได้ดีเลิศเทียบเท่าเจ้าเลยจริงๆ

        เวเนซซ่าพูดด้วยความชื่นชมจากใจ

        ”ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ

        เซเรียส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วตั้งสมาธิเพื่อทำการรักษาต่อ

        เมื่อรักษาเสร็จจึงหยุดใช้พลัง

        ”น่าจะพอขยับตัวได้แล้วนะคะ เราพาเขาไปพักที่เตียงดีกว่าค่ะ

        ”แผลทั่วตัวเลยเจ้าหนูนี่ มีแต่รอยแผลเก่าทั้งนั้น สงสัยจะโดนทำร้ายร่างกายตอนอยู่สลัมแน่เลย

        เวเนซซ่าพูดเมื่อเห็นร่างกายท่อนบนของริโอะที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

        ”คงเป็นเช่นนั้นค่ะ

        ”เจ้ารักษารอยแผลได้มั้ย?”

        ”ขออภัยค่ะ  ถ้าเป็นแผลสดล่ะก็พอจะรักษาได้นะคะ แต่แผลเป็นแบบนี้เกินความสามารถข้าจริงๆ

        ”งั้นหรอ...

        แววตาของทั้งสองเจือความสงสารเด็กกำพร้าจากสลัมผู้นี้

        ”พาไปห้องรับรองแขกดีมั้ย?”

        ”ค่ะ

        และแล้วริโอะที่กำลังหมดสติก็ถูกพาตัวไปยังห้องรับรองแขก

            

        ยามที่ริโอะตื่นมานั้น เขานอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องรับรองแขกของพระราชวัง

        ”อืมมมมม...

        ริโอะค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้น ปรากฏให้เห็นภาพเพดานที่เขาไม่คุ้นเคยมาก่อน

        ( ที่นี่มัน... )

        ริโอะนอนแผ่และมองสำรวจไปรอบๆ ตัว

(ต่อครึ่งหลังนะคะ)

        

            ทั้งกว้างและสะอาด

        ส่วนเพดานก็สูง ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างดีที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        ภายในห้องตกแต่งสไตล์คลาสสิกแบบหรูหรา

        ต่างจากคุกชั้นใต้ดินอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะ

        ริโอะลุกขึ้นนั่ง แล้วพยายามจะเก็บข้อมูล

        แต่ร่างกายเขาขยับลำบาก จึงนอนแผ่ลงไปอีกรอบ

        ”เอ่อ....ตื่นแล้วใช่มั้ยคะอรุณสวัสดิ์ค่ะ ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ?”

        เสียงหวาดหวั่นของหญิงสาวดังขึ้นไม่ไกลจากริโอะ

        ริโอะหันหน้าไปทางต้นตอทางของเสียง ก็พบเด็กสาว 2 คนนั่งอยู่บนโซฟาหนัง

        อายุของทั้ง 2 น่าจะราวช่วงวัยรุ่นตอนต้น (ประมาณ 14 15 ปี) 

        คนแรกมีรูปร่างเล็กสวมใส่อาภรณ์งดงามเหมือนพวกขุนนาง เรือนผมสีขาวยาวตรงลงมาจนถึงกลางหลัง หน้าตาน่ารักราวกับภูติหิมะ

        ส่วนอีกคนหนึ่งมีผมสั้นสีทอง  รูปร่างยังดูไม่โตนัก หน้าตางดงามประหนึ่งรูปปั้น แต่งชุดคล้ายพนักงานร้านอาหารที่มีลายขาวสลับน้ำเงินเข้ม  ให้บรรยากาศดูเป็นคุณหนูตระกูลดี

        ดูเหมือนว่าสาวสวยทั้งสองจะดื่มชาและพูดคุยกันสนุกสนานก่อนที่ริโอะจะตื่นขึ้น

        ”อย่าเพิ่งขยับตัวจะดีกว่าค่ะ ตอนนี้ข้ารักษาแผลให้ด้วยเวทมนตร์แล้ว แต่ท่านยังอ่อนแออยู่ ถึงเวทรักษาจะช่วยรักษาได้ก็จริงแต่ส่วนของแผลอาจจะปวดขึ้นมาอีกได้

        พูดแล้วเด็กสาวภูติหิมะขาวก็ยืนขึ้น ก่อนจะเดินตรงมายังตัวเด็กชาย

        ”เอ่อ..คุณเป็นใครครับ?”

        ริโอะถามขณะที่ร่างของเด็กชายยังคงแผ่อยู่บนเตียง

        ”เซเรียไงคะ เซเรีย แคลร์ เราเคยเจอกันที่ทางเข้าสลัมไง แต่ตอนนั้นข้าใส่ฮู้ดปิดหน้าไว้

        ”อ่อ..... คุณนั่นเอง

        จะว่าไปเสียงนี้ก็คุ้นๆ แฮะ

        เสียงที่ฟังแล้วอบอุ่น เสียงที่อ่อนโยนและไพเราะหู

        ริโอะรู้ทันทีว่าเซเรียคือคนตัวเล็กที่เคยเจอในตอนนั้น

        ”ฮิฮิ ฝากตัวด้วยนะ แล้วเด็กคนนี้ก็คือ.....

        เซเรียหมุนตัวไปด้านหลังหาเด็กสาวที่ใส่ชุดเหมือนพนักงานร้านอาหาร แล้วแนะนำ

        ”ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ บ่าวชื่ออาเรีย กาวาเนส ทำงานเป็นคนรับใช้ในพระราชวัง บ่าวได้รับมอบหมายให้ดูแลคุณริโอะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ

        อาเรียก้มหัวแสดงความเคารพและแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ แต่น้ำเสียงเธอกลับไร้ชีวิตชีวา

        ”ครับ กระผมชื่อริโอะครับ

        ริโอะตอบรับคำแนะนำตัวของอาเรียอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็พยายามจะพูดดูให้สุภาพที่สุด

        ดีมาก็ดีตอบ... นั่นคืออุดมการณ์ของริโอะ ไม่ใช่สิ ของฮารุโตะต่างหาก

        ”เอ่อ....ที่นี่คือไหนหรอครับ?”

        ริโอะถามอย่างหวาดระแวง

        ”นี่เป็นห้องรับรองแขกของพระราชวังน่ะค่ะ ท่านสลบไปข้าเลยใช้เวทมนตร์รักษาให้ แล้วพามายังห้องนี้

        เซเรียยิ้มแล้วอธิบายอย่างอ่อนโยน

        ”งั้น.....เหรอครับ ขอบคุณนะครับ

        แววตาของริโอะสับสนก่อนที่ริมฝีปากจะเอ่ยขอบคุณ

        ทั้ง 2 คนที่อยู่ตรงหน้าต่างก็เป็นประชากรในประเทศเดียวกับเจ้าวายร้ายที่ทำร้ายเรา พอนึกถึงเรื่องแย่ๆ ในห้องใต้ดินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเราไม่เหลือใครให้ไว้ใจได้อีกแล้ว แต่ก็มีคนที่ช่วยเรานะ

        ”ไม่เป็นไรหรอก ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษที่ทำให้ท่านต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้นะ

        เซเรียก้มหน้า ขอโทษจากใจ

        เซเรียไม่มีเจตนาดูถูกริโอะที่เป็นเด็กกำพร้า

        พอลองคิดดีๆ แล้ว ตอนที่เจอกันครั้งแรกก็มีแต่เซเรียเท่านั้นที่ดีกับเรา

        บอกตามตรง ก่อนหน้านี้ริโอะนึกรังเกียจพวกขุนนางและราชวงศ์เหลือเกิน

        เพราะส่วนใหญ่ที่เขาเจอมาต่างเป็นคนถือตัว ชอบดูถูกผู้อื่นและตัดสินคนจากฐานะ

        ไม่เคยรู้เลยว่าชนชั้นสูงดีๆ อย่างเซเรียก็ยังมีเหมือนกัน

        คิดเช่นนั้นแล้ว ริโอะจึงเปลี่ยนความคิดที่มีต่อพวกขุนนางและราชวงศ์เสียใหม่

 


-----------------------------------------

ฝากติดตามเพจ "ตำนานวิญญาณแฟนซี" กันด้วยนะคะ ^_^



อ่านเล่มที่ 3 เร็วกว่าใครและอุดหนุนสนพ. ผู้แปล อย่างถูกลิขสิทธิ์ได้ที่ลิงก์นี้เลย :

https://www.kawebook.com/story/view/137

160-170 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 140-150 บาท/เล่มค่ะ) ^_^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

91 ความคิดเห็น

  1. #63 เดี่ยว คับ (@babyfacecub) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 23:23
    งงมากเลยเอาสักคนเถอะจิงๆ
    #63
    0
  2. #4 Natacha_i-sen (@sroyson47) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 09:50

    มันง่ายไปม่ะ? พออิพวกเซรียมาอิอัศินชั้น่ำก้หนีไป อ้าวเห้ย ง่ายๆเลย? ขอให้มีการลงโทษอิอัศวินชั้น่ำด้วยเถอะสาธุ~

    #4
    0