[นิยายแปล] ตำนานวิญญาณแฟนซี (สนพ.กวีบุ๊ค)

ตอนที่ 21 : เล่มที่1 ตอนที่ 20 เข้าเรียนในโรงเรียนขุนนาง (7) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

         ถึงเวลาหลังเลิกเรียนของการมาเรียนในวันแรก ริโอะกำลังเดินไปยังห้องวิจัยซึ่งอยู่ในอาคารเดียวกับหอสมุด

         ตึกที่ว่านั้นเป็นหอสมุดตั้งแต่ชั้น 1 ถึงชั้น 3 นอกนั้นถูกแบ่งออกเป็นห้องของอาจารย์แต่ละวิชา ห้องวิจัยของเซเรียเองก็อยู่ชั้นใต้ดินของอาคาร

         เมื่อเดินเข้ามาในตัวอาคารผ่านทางเข้าหอสมุดชั้น 1 แล้ว จะพบหนังสือมากมายมหาศาลที่อัดแน่นอยู่บนแต่ละชั้น พร้อมกับแบ่งแยกหนังสือแต่ละประเภท

         ริโอะก็สนใจอยากลองสำรวจหนังสือเหล่านี้ดูเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่วันนี้เด็กชายมีธุระที่ต้องรีบไป

         เมื่อริโอะแลกบัตรตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เสร็จแล้ว เด็กชายก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องวิจัยชั้นใต้ดินทันที 

         ทางเดินของชั้นใต้ดินทอดยาวไกลสุดสายตา รอบตัวของเด็กชายมืดสลัว สิ่งที่ส่องสว่างมีเพียงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์เท่านั้น

        “ที่นี่เองหรอ”

         ก่อนจะมาที่นี่พนักงานประชาสัมพันธ์ได้บอกตำแหน่งห้องของเซเรียไว้แล้ว ริโอะจึงมาถึงได้โดยไม่หลงทาง

         แม้เด็กชายจะอ่านตัวอักษรที่ติดอยู่บนป้ายหน้าห้องไม่ออกแต่เขาก็มั่นใจว่ามาถูกห้องแล้วแน่ๆ

         ก๊อก ก๊อก 

         เด็กชายเคาะประตูเบาๆ

        “...”

         ทว่าอีกฟากฝั่งของบานประตูกลับไรซึ่งเสียงตอบรับใดๆ

         เด็กชายยังไม่หายคาใจ จึงลองเคาะประตูดูอีกครั้ง

         ครั้งนี้เขาเพิ่มแรงเคาะมากขึ้น

         ปัง ปัง!

         ยังคงไม่มีเสียงตอบรับอันใด

        “อาจารย์เซเรียอยู่มั้ยครับ?”

         ก๊อก ก๊อก!

         พูดไปมือก็ขยับเคาะไปด้วย

         ไม่อยู่แบบนี้ เรากลับเลยดีกว่ามั้ง

         จู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากให้เปิดออกอย่างรุนแรง

         ริโอะสะดุ้งโหยง

         โชคยังดีที่ประตูถูกกระชากออกจาด้านใน ไม่เช่นนั้นบานประตูคงจะกระแทกโดนหน้าริโอะเข้าอย่างจังแน่ๆ

        “โอ้ยยย! หนวกหูโว้ยยย! อ่านป้ายหน้าห้องไม่ออกรึไง??!  ยุ่งจะตายอยู่แล้วเนี่ย!”

         เซเรียตะโกนออกมาจากในห้อง

         แต่เมื่อเห็นหน้าไร้เดียงสาของริโอะแล้วความใจร้อนเมื่อสักครู่ก็อันตรธานหายไป

         ริโอะมองหน้าอาจารย์สาวที่เคยอ่อนโยนอย่างตกตะลึง

         ภาพลักษณ์ของเซเรียในสายตาเด็กชายนั้นถูกภาพเมื่อสักครู่ลบล้างไปเสียสิ้น

        “เอ่อ..คือ...ผมมาเรื่องเรียนเสริมส่วนตัวครับ”

         ริโอะยิ้มแบบเจื่อนๆ แล้วเปิดประเด็นเข้าเรื่องแบบพินอบพิเทา

        “เอ๊ะอ่อ เอ่อ จ..จริงด้วยสินะ มาห้องถูกด้วย กำลังรออยู่เลย”

         เซเรียทำหน้าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกออก จึงยิ้มแก้เขิน

         (สงสัยอาจารย์ลืมเราแน่เลย...)

         ริโอะจึงยิ้มแห้งๆ ตอบ

         เด็กชายทำตัวตามน้ำไปโดยไม่ได้ทักท้วงอะไร

        “ขอโทษนะครับที่รบกวน อาจารย์อุตส่าห์ช่วยผม”

        “ไม่เป็นไรเลยจ้ะ ในฐานะที่เป็นครูแล้ว จะปล่อยให้เธอรั้งท้ายเพื่อนอยู่คนเดียวไม่ได้จริงๆ”

         พูดแล้วเซเรียก็ยิ้มแบบหน้าแตก

        “ขอบคุณครับ”

        “อืม อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย เข้ามาข้างในสิจ๊ะ”

         เซเรียเพิ่งจะสังเกตเห็นสภาพห้องตัวเองขณะที่เชิญริโอะเข้ามาในห้องทำงาน

         (แย่ล่ะสิ! ลืมไปเลยว่าเด็กคนนี้จะมา ไม่ได้ทำความสะอาดห้องรอเลยเนี่ย!)

        “เป็นอะไรรึป่าวครับ?”

         เมื่อเห็นเซเรียมีท่าทีร้อนรน ริโอะจึงเอ่ยถาม

        “เอ๊ะเอ่อ... เปล่าจ้ะ คือพอดีห้องรกนิดหน่อยน่ะ อย่าถือสานะ”

         เซเรียพยายามปั้นหน้ายิ้ม แล้วพูดกลบเกลื่อน

        “ไม่เป็นไรเลยครับ”

         ริโอะพยักหน้าก่อนจะก้าวขาเข้ามาในห้อง

         (เอ่อ......นี่มัน......ไม่นิดแล้วมั้ง )

(ต่อครึ่งหลังนะคะ)

         ห้องของซีเรียรกกว่าที่เด็กชายคิด

         ริโอะยิ้มเฝื่อนกระด้างที่มุมปาก

         ห้องที่เห็นมีขนาดประมาณ 20 เสื่อ (ประมาณ 36 ตร.ม.) ซึ่งถือว่ากว้างมากทีเดียว

         แต่บนพื้นห้องกลับระเกะระกะไปด้วยกองเอกสาร หนังสือ  และบรรดาเครื่องมือที่ดูไม่ออกว่าเอาไว้ทำอะไร

         บนโต๊ะมีกองทัพหนังสือและเอกสารวางอยู่เกลื่อนกลาด มีกระทั่งจานที่มีอาหารเหลือและถ้วยชาที่ดื่มไม่หมดวางไว้ด้วย

         ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านี่จะเป็นห้องของเด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักแบบนี้

        “ป... ปกติแล้วไม่ได้รกแบบนี้นะจ๊ะ ตอนนี้ยุ่งเรื่องงานวิจัยมากเลย ก็เลยกะว่าจะเก็บกวาดทีหลัง”



         เซเรียเห็นสีหน้าริโอะ จึงแก้ตัวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

        “ห... หนังสือดูอ่านยากเพียบเลยนะครับ อาจารย์ยังดูอายุน้อยอยู่เลย”

         ริโอะไม่รู้จะตอบยังไงดี ก็เลยเปลี่ยนเป็นพูดเรื่องหนังสือแล้วชื่นชมเซเรียแทน

        “เอ๊ะเอ่อ... ก็ อาจารย์อายุ 12 ที่จริงก็ต้องยังอยู่ป.6 แต่อาจารย์สอบเทียบได้ตอนนี้เลยเรียนจบมัธยมปลายแล้วจ้ะ”

         เซเรียก็ยืดอกไข่ดาวสมวัยพูดอวดด้วยความภูมิใจ แก้มของเธอยังคงมีสีแดงระบายอยู่จางๆ

         อาจารย์วัยกระเตาะคงอยากจะเปลี่ยนเรื่องล่ะมั้ง จึงพยายามเออออห่อหมกพูดเรื่องเดียวกับริโอะ

        “สุดยอดเลยนะครับเนี่ย”

        “ก็ไม่เท่าไรหรอก ที่จริงอาจารย์อยากทำงานวิจัยเรื่องเวทมนตร์อย่างเดียว แต่สุดท้ายก็ต้องทำทั้งงานทำทั้งวิจัย”

         เซเรียอธิบายเป็นเรื่องเป็นราว

         ในสายตาของริโอะ เขามองว่าเซเรียน่ารักดีตรงที่เธอพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่

          ริโอะจึงอดลอบอมยิ้มไม่ไหว

        “เอ่อ... งั้นรอแปปนึงนะจ๊ะ เดี๋ยวหาที่ว่างให้”

         พูดแล้วเซเรียก็เริ่มเก็บข้าวของบนโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่กลางห้อง

         ทีแรกก็คิดว่าจะทำไม่เป็น แต่เซเรียกลับเก็บกวาดได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

         ริโอะคิดว่าไม่ช่วยทำดีกว่า เพราะถ้าช่วยเก็บแล้วเซเรียหาของไม่เจอจะยิ่งลำบาก

         ”...”

         อาจารย์วัยใสมัวแต่ก้มๆ เงยๆ เก็บกวาดข้าวของ กระโปรงของเธอจึงขยับพริ้วไหวไปมา บางครั้งก็ขยับสูงจนเกือบจะเห็นกางเกงใน ขาของอาจารย์สาวเรียวเล็ก ทำให้รู้ว่าเธอมีเสน่ห์ที่แอบซ่อนเกินกว่าที่เห็น

         ริโอะเห็นแล้วจึงพยายามเสมองไปทางอื่น เขาถอนหายใจกับความเปิ่นไม่รู้จักระวังตัวของอาจารย์สาว 

         ไม่นานนักการทำความสะอาดก็จบลง

         บัดนี้พวกเขาทั้งสองกำลังนั่งเก้าอี้แล้วหันหน้าเข้าหากัน

         บนโต๊ะมีพวกอุปกรณ์เครื่องเขียน

        “เริ่มกันเลยดีกว่าเนาะ”

        “ได้ครับ”

         ”จะว่าไปแล้ว เราเริ่มจากอะไรก่อนดีนะ... จริงด้วย เริ่มจากความหมายของตัวเลขกันดีกว่าเนาะ รู้มั้ยจ้ะ ว่าตัวเลขแปลว่าอะไร?”

         ”รู้ครับ”



-----------------------------------------

ฝากติดตามเพจ "ตำนานวิญญาณแฟนซี" กันด้วยนะคะ ^_^





อ่านเล่มที่ 3 เร็วกว่าใครและอุดหนุนสนพ. ผู้แปล อย่างถูกลิขสิทธิ์ได้ที่ลิงก์นี้เลย :


160-170 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 140-150 บาท/เล่มค่ะ) ^_^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

91 ความคิดเห็น

  1. #16 MataweeThaipea (@MataweeThaipea) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 07:05
    รอครับ #สู้ๆ
    #16
    0