[Fic Undertale Sans x Reader]All you need is love

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,198 Views

  • 56 Comments

  • 136 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    21

    Overall
    2,198

ตอนที่ 2 : All you need is love2:แถวนี้มันเถื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

ร่างกายของคุณเหมือนร่วงลงมาจากที่สูง เสียงวีดหวิวคล้ายลมที่ดังข้างใบหู สองมือและเท้าไม่สามารถรับรู้สึกถึงสิ่งใดๆ ดวงตามืดบอด ฉับพลันจากความรู้สึกโล่งๆก็เปลี่ยนเป็น เหมือนตกลงสู่น้ำ ร่างทั้งร่างเหมือนถูกพัดพาไป คล้ายถูกโอบกอดแต่ก็ไม่คล้าย คุณวิตกอย่างมากเพราะสัมพัสทั้งห้าไม่สามารถใช้ได้เลยในตอนนี้ คุณพยายามเคลื่อนไหวร่างกายแต่ก็ไม่รับรู้ถึงแรงสั่นจากรอบข้าง มือและเท้าก็เหมือนไม่มีด้วยซ้ำไป หายใจอยู่ไหมคุณก็ไม่รู้

คุณที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้น มีคำถามมากมายในใจ ความคิดน่ากลัวพุดขึ้นมาทีละอย่างสองอย่าง ถ้าต้องอยู่แบบนี้ต่อไปละ ไม่เอานะ ไม่อยากอยู่แบบนี้! แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา ดวงตาที่มืดบอดมานานปรับตัวไม่ทัน ร่างกายที่เหมือนดำดิ่งสู่ใต้ทะเลก็เหมือนร่วงลงอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ต่างจากครั้งแรกๆที่รู้สึกได้ เพราะในคราวนี้ไม่ได้เพียงมีแค่เสียงลมที่พัดผ่าน แต่เป็นลมเย็นที่ปะทะกับใบหน้าของคุณตรงๆ มือและเท้าที่ไม่รับรู้ถึงมาตลอด ก็เคลื่อนไหวไปมาได้ตามปกติ เส้นผมยาวที่กระจัดกระจายก็ลู่ไหลไปตามลมเหมือนตอนที่คุณเคยโดดปันจี้จัมพ์กับยัยเอมี่ตอนหน้าร้อนปีก่อน ความคิดหนึ่งที่พุ่งเข้ามาในตอนนี้คือ......มันไม่มีเชือกรัดข้อมือข้อเท้าเหมือนตอนนั้นนี่หว่า!!!!!

มือทั้งสองข้างกางออกพยายามไขว้คว้าหาบางสิ่งยึดจับ แต่สิ่งที่มือสัมพัสได้มีเพียงความว่างเปล่าและแรงกระแทกจากการโต้ลม ไม่เอาแบบนี้สิเห้ย! ฉันยังไม่ทันได้มีแฟนกับใครเขาเป็นตัวเป็นตนเลยนะ!! จะมีก็แต่ในเกมส์กับการ์ตูน2D ทำไมพระเจ้าถึงได้รังแกกันแบบนี้ คุณอยู่ๆก็นึกถึงเหตุผลที่ไม่ค่อยมีผู้ชายมากล้าจีบคุณอย่างปวดจิต ไม่ใช่ว่าคุณไม่สวยหรืออะไรนะแต่ประเด็นคือคุณเป็นฟุโจชิ*หรือถ้าอธิบายภาษาบ้านๆแบบไทยๆคือสาววาย! ก็แหมมันก็ต้องมีบ้างแหละที่อดใจไม่ไหวจนเผลอจิ้นน่ะ ก็ใครสั่งใครสอนให้เล่นโอบไหล่กอดคอกันแบบนั้นละดูยังไงก็เกินเพื่อนชายชัดๆ! ไม่ใช่ความผิดของฝ่ายนี้สักหน่อยนะ คุณไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางอากาศนานแค่ไหน อยู่ๆก็วูบหลับไปทั้งอย่างนั้นเหมือนมีมนต์สะกด

กลิ่นดอกไม้ที่ไม่ทราบที่มาหอมหวานตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คุณพลิกตัวฝังหน้าลงกับอะไรบางสิ่งที่คิดว่าเป็นหมอนแต่สัมพัสเย็นๆกลับทำให้คุณต้องลืมตาตื่น ถ้าจำไม่ผิดบ้านเราไม่ได้มีปลอกหมอนกับผ้าปูที่นอนเป็นสีเหลืองลายดอกไม้นี่ คุณที่ยังตื่นไม่เต็มที่ลุกพรวดขึ้นมามองสิ่งรอบข้างดีๆ ที่นี่มันไม่ใช่ห้องนอนฉันนี่ สถานที่ที่คุณอยู่คล้ายหลุมหรืออะไรสักอย่างที่กว้างขว้างมากๆ  คุณเงยหน้าขึ้นไปตามแสงที่ทอตัวลงมาแล้วตกตะลึง พระสงค์!ดูเหมือนว่าคุณจะตกลงมาในหลุมหรือหุบเขาที่ลึกมากจนเหมือนแสงสว่างจากด้านบนเป็นแค่แสงจากไฟฉายกระบอกเล็กๆ คุณที่ยังตั้งสติไม่ได้เหม่อมอง'หนทางออก'ที่แสงสาดส่องลงมาอย่างใจลอย คุณตกลงมาที่นี่ได้ยังไง? ทำไมคุณถึงไม่ตาย? มือบางที่วางไว้บนตักตลอดเลื่อนลงไปสัมพัสมวลดอกไม้ที่ตัวเองนั่งทับอยู่ ดอกไม้พวกนี้ช่วยเราไว้งั้นเหรอ?มันไม่น่าจะเป็นไปได้ด้วยความสูงขนาดนั้น...


(ปล.รูปนี้เป็นรูปที่ไรท์วาดเอง หากจะนำไปใช้อะไรให้เครดิตไรท์ด้วยเนอะ)

เสียงบางอย่างคล้ายคนพูดคุยดึงสายตาคุณให้หันไปมองทันที นอกจากรอบๆตัวที่คล้ายโบราณสถานคุณพบทางเดินไปต่อ คุณเดินตามเสียงคล้ายคนพูดคุยไปโดยหวังขอความช่วยเหลือ แต่เพราะคุณไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นโจรรึเปล่าคุณจึงหลบในมุมมืดเพื่อปกป้องชีวิตน้อยๆของตัวเองไว้ดีกว่า

"สวัสดีมนุษย์ ฉันชื่อฟราววี่ เดอะ ฟราวเวอร์"ดอกไม้กลีบสีเหลืองอ่อน ใบหน้าเปลื้อนรอยยิ้มสดใส พูดกล่าวกับเด็กผู้หญิง?ผมบ็อบผิวสีแทน

คุณที่กำลังคิดว่าที่ตัวเองตกมาจากความสูงแบบนั้นแล้วรอดมาได้ว่าแปลกมากแล้ว แต่พอมาเจอดอกไม้พูดได้แบบนี้เหมือนเรื่องตกจากที่สูงแล้วไม่ตายดูเป็นเรื่องเล็กๆไปเลย โอโห้!!ดอกไม้ของเล่นเดี๋ยวนี้พูดได้เองแล้วเหรอ พี่บัวลอยฉันตามไม่ทันแล้วว คุณที่สติแตกจนไม่เป็นอันฟังบทสนทนาของทั้งคู่ จู่ๆบรรยากาศรอบๆตัวก็เปลี่ยนไป คุณตกตะลึงกับหัวใจสีแดงที่โผล่ออกมาจากเด็กน้อยคนนั้น

"นี้คือดวงวิญญาณของเธอมนุษย์"คุณไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดไปเองรึเปล่า แต่ดอกไม้นั้นในดวงตาแฝงไปด้วยความปะทุร้าย คุณที่ผ่านโลกมานานจนเข้ามหาลัยรู้จักแววตาแบบนั้นมากพอตัว เพราะอย่างไรเสียมนุษย์ทุกคนล้วนไม่เท่าเทียมกันตั้งแต่เกิด หากจะเกิดแววตาแบบนั้นให้คนอื่นเห็นบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ทำไมดอกไม้ดอกนั้นถึงมีแววตาแบบนั้นละ?เจ้านั้นคิดจะทำอะไรกับเด็กคนนั้นกัน? คุณหลบซ่อนตัวต่อไปโดยฟังเสียงบรรยายของฟราววี่ไปด้วย

"เอาละมนุษย์ผู้อ่อนแอมารับเมล็ดแห่งมิตรภาพนี้ไปสิ"รอบๆตัวดอกไม้ปรากฏเมล็ดสีขาวหลายเม็ด เมล็ดแห่งมิตรภาพ?ทำไมไม่รู้แต่คุณไม่รู้สึกสบายใจกับคำนี้แปลกๆ

"แย่จัง ดูเหมือนเธอจะพลาดมันทั้งหมดเลยนะ ไม่เป็นไรรอบนี้รับมันให้ดีละ"ดูเหมือนเด็กน้อยคนนั้นจะพลาดและเมล็ดพวกนั้นเธอไม่ได้รับมันเข้าไป เมล็ดสีขาวปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ในคราวนี้เด็กน้อยรับไว้ได้เมล็ดหนึ่ง แต่เธอกลับทำสีหน้าเจ็บปวดที่ไหล่ข้างขวาคล้ายมีอะไรบาด เลือดสีแดงฉานซึมออกมาจากแขนเสื้อสีฟ้าอ่อน ไอ้ดอกไม้เถื่อน!นี่ถึงกับต้องทำร้ายกันขั้นเลือดออกเลยเหรอ คุณที่หลบรซ่อนอยู่อยากวิ่งเข้าไปปล่อยหมัดใส่ดอกไม้งี่เง่านั้นเต็มทน แต่ก็ไม่กล้าออกไปอยู่ดีเพราะใบหน้าของดอกไม้ที่เปลี่ยนไปทำเอาคุณสยอง ใบหน้าของดอกไม้ฟราววี่บิดเบี้ยวอย่างหน้ากลัว

 "ไอ้โง่อย่างแกน่ะตายซะ!"ฟราววี่หัวเราะเสียงแหลม เมล็ดสีขาวล้อมดวงวิญญาณของเด็กน้อยคนนั้นไว้ บ้าจริง เด็กคนนั้นไม่รอดแน่ คุณที่กำลังจะวิ่งออกจากที่ซ่อนเข้าไปช่วยเด็กน้อยที่สั่นกลัวกลับต้องผงะ ไม่จริงน่า นี่มันต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ เหงื่อเม็ดเล็กซึมจากไรผม ปากอิ่มของคุณสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาสีสวยจ้องมองไปที่ร่างสูงใหญ่ ที่ทำการปล่อยลูกไฟไล่ฟราววี่และช่วยเด็กน้อยไว้ นั้นมันทอเรียล!!ถ้าคุณจำไม่ผิดทอเรียลคือผู้ดูแลรูน ตัวละครหลักในเกมส์อันเดอร์เทล พอมาลองนึกดีๆแล้วเจ้าฟราววี่ดอกทอ-- เอ๊ย ทองไม้นั้นก็เป็นหนึ่งในเนื้อเกมส์ที่สำคัญมากๆเหมือนกันนี่นา คุณเริ่มสติแตกรอบที่สามของวันแบบเงียบๆคนเดียวในมุมมืด

 "เด็กน้อยผู้น่าสงสารมากับฉันสิจ้ะ ฉันจะนำทางเธอไปเอง"ทอเรียลที่พูดด้วยเสียงโทนอบอุ่นอ่อนโยน ทำให้คุณที่สติแตกเงียบๆสงบจิตใจลงได้อย่างหน้าแปลกประหลาด นี่สินะที่เขาเรียกว่าความอ่อนโยนของแม่ คุณที่ยังเล็กถูกนำมาฝากไว้กับคุณยายทำให้คุณไม่มีความทรงจำใดๆเกี่ยวกับแม่ของคุณเลย พอมาได้ยินเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใยแบบนั้นก็อดรู้สึกดีไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ว่าทอเรียลไม่ได้คุยกับตัวเองก็ตามที

 ทอเรียลจูงมือของเด็กน้อยที่คุณคาดว่าหน้าจะเป็นเด็กตามเนื้อเรื่องเกมส์ที่ชื่อ'ฟริสก์' คุณรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก ทั้งตัวละครและเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดไปทั้งหมดล้วนคล้ายกับคำแนะนำเกมส์ที่คุณอ่านไปเมื่อไม่นานมานี้ นี่มันหมายความว่าคุณหลุดเข้ามาในเกมส์อย่างงั้นเหรอ? คุณคิดตามข้อสงสัยของตัวเองแต่ก็มีหลายเรื่องเกินไปที่คุณไม่เข้าใจ คุณเก็บพับความสงสัยที่ก่อตัวในหัวแล้วตัดสินใจเดินตามทอเรียลและเด็กมนุษย์ชื่อฟริสก์ไป อย่างไรเสียจากที่ดูรวมๆแล้วถ้าคุณอยากรอดคุณก็ต้องตามไป!




------------------------------------------------------------------------------------
ไรท์อยากตบกับฟราววี่มากค่ะ55555 หมั่นไส้ดอกไม้นี่มาตั้งนานแล้ว แต่ด้วยความแม่พระ(?)ที่มีในตัวไรท์จะปล่อยไปก่อน ไว้มาตบหลังไมค์ก็ได้---แค่กๆ--
ปล.แต่ไรท์รักแอสเรียลนะ---

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #53 เจ้าแห่งฝัน (@nutthaya102) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 07:53

    นน่าสนใจมากเลยจะเป็นกำลังใจให้

    #53
    0
  2. #17 Hanaka Rinkona (@0926545537) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:25
    ฟลาววี่ดอกทอ--แค่กแค่ก อีกแล้วเหรอ..อยากเจอแซนส์แล้วอ่า
    #17
    0
  3. #9 NAKI-KH-RM (@NAKI-KH-RM) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 00:13
    แต่งดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ (เพิ่งอ่านเมื่อกี้)
    #9
    1
    • #9-1 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 2)
      10 กรกฎาคม 2560 / 21:58
      ขอบคุณนะคะ///
      #9-1
  4. #8 room2559 (@room2559) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    อยากให้กำลังคนเขียนรัวๆ //พอดีติดมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆ~~~~(พอเถอะ~~~~ยาวไป~~~~)
    #8
    1
    • #8-1 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 2)
      6 กรกฎาคม 2560 / 08:20
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ/// จะรีบๆมาต่อเพื่อรีดเลยย
      #8-1
  5. #7 ผู้หลงมาอ่าน เเล้วติดใจ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 15:05
    ดีดอกไม้นั้นหนูอยากตบตั้งเเต่ที่เล่นในเกมครั้งเเรกอยู่เเล้ว พอมาอ่านทีนี้หนูไม่ใช่เเค่อยากตบนะ เเต่อยากฆ่าเลยมากกว่า =~=*
    #7
    1
    • #7-1 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 2)
      6 กรกฎาคม 2560 / 08:19
      โอ้ เจอผู้รวมอุดมการณ์แล้ว55555
      #7-1
  6. #5 Reaperผู้เป็นตปก. (@moak1987) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 18:13
    รักแอสเรียลแต่อยากตบดอกทอ--แค่กๆ ฟลาววี่สินะคะ555
    #5
    1
    • #5-1 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 2)
      1 กรกฎาคม 2560 / 23:10
      เพราะแอสเรียลหล่อค่ะ555555 คนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิด---
      #5-1