[ Hunter x Hunter ] หญิงสาวและบทบาทคู่หมั้นของนักฆ่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,507 Views

  • 361 Comments

  • 1,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,924

    Overall
    22,507

ตอนที่ 15 : พวกกอน x และ x มิเคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

พวกกอน x และ x มิเคะ


"เมย์เดนมาจากตระกูลนักฆ่าฃื่อดังแถมยังเป็นคู่หมั้นของคิรัวร์อีกงั้นหรอเนี่ย!?"กอนพูดด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อหลังจากที่ฉันกับคุณซีโบรอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ฟัง


"ถึงว่าล่ะ...เธอถึงตัวติดกับคิรัวร์แถมยังรู้เรื่องของเขามากขนาดนั้น"คุราปิก้าคิดตามด้วยสีหน้าจริงจัง"การ์เซียหรอ? ฉันนึกว่าเป็นแค่พวกตำนานที่เล่ามากันเล่นๆซะอีก เพราะว่าไม่เคยมีใครรู้จักหรือเห็นคนในตระกูลนี้สักคน ที่รู้ก็มีแค่ข้อมูลที่ว่าเป็นตระกูลนักฆ่าที่มีฝีมือพอๆหรือมากกว่าโซลดิ๊กน่ะ"


"ค-คือว่า...ขอโทษนะครับที่ ผ-ผมพูดจาไม่ดีกับคุณไว้เยอะน่ะ"เลโอลีโอหัวเราะแห้งๆเมื่อรู้ว่าฉันเป็นใคร


"ช้าไปแล้วค่ะ ทำตัวตามปกติเถอะ"ฉันมองชายร่างสูงอย่างเอือมๆ


"จะว่าไปพวกเธอเป็นเพื่อนของคุณหนูคิรัวร์งั้นสินะ?"คุณซีโบรเทชาเสริฟให้เราพลางพูดกับพวกกอน"น่าดีใจจัง...ฉันทำงานนี้มาก็20ปีแล้วก็มีพวกเธอเป็นกลุ่มแรกเนี่ยแหละที่มาในฐานะมิตรสหายน่ะ ในฐานะลูกจ้างขืนฉันพูดแบบนี้มีหวังไม่พ้นโดนลงโทษแหงๆ แต่ที่นี่มันเหงาจริงๆนั่นแหละ...ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามาหรอก"


"ปกติแล้วก็จะมีแต่คุณหนูเมย์เดนที่มาที่นี่ทุกอาทิตย์เพื่อมาหาคุณหนูคิรัวร์ไม่ก็มักจะมีคนแบบนี้แหละที่มากัน"คุณซีโบรพูดก่อนจะชี้นิ้วไปทางโครงกระดูกของพวกชายหน้าดุที่อยู่ในถังขยะ"ก็เราเป็นตระกูลนักฆ่าชื่อดังนี่นะ มันก็ช่วยไม่ได้หรอกก็เหมือนเครื่องมายการค้าแหละ โอ้...ไม่สิ ฉันดีใจมากที่คุณหนูเมย์เดนและพวกเธออุตส่าห์มากัน ขอบใจมากนะ"


"ไม่หรอกครับ"เลโอลีโอพูดอย่างถ่อมตัว


"แต่ว่า ฉันปล่อยให้พวกเธอนอกจากคุณหนูเมย์เดนเข้าไปข้างในไม่ได้หรอกนะ"คุณซีโบรยิ้มอย่างเป็นมิตร"เมื่อกี้ก็เห็นกันแล้วใช่ไหมล่ะ? แขนของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์น่ะ...นั่นเป็นแขนของมิเคะ สุนัขเฝ้าามตระกูลโซลดิ๊กนอกจากคนในครอบครัวมันไม่ฟังใครหรอก แต่ว่ากับคุณหนูไมเดนและคุณหนูเมเดนมันจะเชื่องเป็นพิเศษ"


"ถึงจะบอกว่าเชื่องแต่มันก็ไม่ได้ฟังคำสั่งของดิฉันและพี่ไมเดนขนาดนั้นหรอกนะคะ"ฉันเสริม


"เกือบ10ปีแล้วที่มันฟังคำสั่งคุณท่านอย่างซื่อสัตย์ คำสั่งที่ว่าจงขย้ำผู้บุกรุกทุกคนให้ตายไปซะ แหม...ช่างซื่อสัตย์จริงๆเลยนะ เล่นเขมือบซะเกลี้ยงเลย"คุณซีโบรหัวเราะ"สรุปก็คือเข้าไปข้างในไม่ได้นั่นแหละ จะปล่อยให้เพื่อนคนสำคัญของคุณหนูเหลือแต่กระดูกได้ยังไงล่ะ?"


"คุณรปภ.ฮะ แล้วทำไมคุณกับเมย์เดนถึงไม่เป็นอะไรงั้นหรอ?"คุราปิก้าถาม ทำเอาคุณซีโบรที่ดื่มชาอยู่ชะงัก"คุณต้องเข้าไปข้างในด้วยใช่มั้ยล่ะ? ถ้าคุณไม่มีธุระที่ต้องเข้าไปก็ไม่จำเป็นต้องมีกุญแจจริงมั้ยล่ะครับ? แถมเมย์เดนที่บอกว่ามาที่นี่ทุกอาทิตย์แถมยังสนิทกับมิเคะอีกด้วย..."


"หึๆ ช่างสังเกตจริงๆ แต่ก็เดาถูกแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นเองแหละนะ...การจะเข้าไปข้างในน่ะไม่จำป็นต้องใช้กุญแจหรอก นี่น่ะเป็นกุญแจสำหรับผู้บุกรุกยังไงเล่า"คุณซีโบรอธิบาย"ผู้คนแบบเมื่อกี้มันชวนให้ประหลาดใจนะ ใน10จะมี8-9ที่บุกเข้ามาข้างหน้าโต้งๆ พอฉันไม่ยอมเปิดประตูให้ก็จะโวยวายทำลาย แล้วก็เข้าไปทางประตูหน้า...ฉันล่ะลำบากจริงๆ"


"เพราะงั้นก็เลยสร้างประตูแล้วใส่กุญแจเอาไว้ข้างๆยังไงล่ะ เป็นแผนให้ผู้บุกรุกเอากุญแจไปจากฉันโดยไม่ต่อต้านและให้มิเคะจัดการเขมือบพวกนั้นซะ"


"หรือว่า...!"คุราปิก้าทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก


"อย่างที่เธอคิดแหละ ฉันไม่ใช่รปภ.แต่เป็นคนคอยเก็บกวาดผลงานของมิเคะต่างหาก"คุณซีโบรตอบ


"แล้วประตูของจริงก็ไม่จำเป็นต้องใช้กุญแจด้วย"คุราปิก้าเสริม


"ถูกต้อง!"


"อะไรนะ!"เลโอลีโอร้องพลางหันไปมองประตูหน้าบ้านที่แท้จริง หรือก็คือประตูแห่งการทดสอบ


...


พวกเราออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัยมาอยู่ที่หน้าประตูบ้านของคิลล์คุง


เลโอลีโอพยายามผลักและดึงสุดแรงเกิดแต่ก็ไม่เป็นผล


นี่แค่ประตูชั้นแรกเองนะเนี่ย? จะไหวมั้ยคะนั่น?


"ทั้งผลักทั้งดึงแล้วไม่ขยับเลยสักนิด มันไม่ต้องใช้กุญแจแน่หรอเนี่ย?"เลโอลีโอบ่น


"ก็แน่สิคะ!"


"แค่ออกแรงเบาๆเปิดประตูไม่ได้หรอก"คณซีโบรบอก


"เบาที่ไหนกันเล่า! เมื่อกี้ใส่สุดแรงเกิดแล้ว!?"เลโอลีโอเถียง


"ดูให้ดีๆล่ะ"คุณซีโบรถอดเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้ามพลางเดินไปเปิดประตูให้พวกกอนดู"ประตูนี่มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าประตูแห่งการทดสอบ เพื่อนพ้องที่ประตูแค่นี้ยังเปิดไม่ออกนะ...! ก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าบ้านตระกูลโซลดิ๊กหรอกนะ!?"


คุณซีโบรค่อยออกแรงๆผลักประตูจนมันเปิดออกนิดหน่อย เขาจึงถอยออกมาประตูเลยปิดกลับมาเหมือนเดิม


"ก็อย่างที่เห็น ประตูมันจะปิดเองโดยอัตโนมัติ...พอเปิดแล้วต้องรีบเข้าไปทันทีเลยล่ะ เรื่องมเคะก็ไม่ต้องห่วงเพราะคุณท่านสั่งไว้ว่าอย่าโจมตีผู้ที่เปิดประตูแห่งการทดสอบได้เด็ดขาด"คุณซีโบรหันหน้ากลับมาโดยที่เหงื่อท่วมตัว"ฟู่ว ไม่ได้เปิดซะหลายปี...เล่นเอาหอบเหมือนกันนะเนี่ย แต่ถ้าเปิดไม่ได้มีหวังโดนไล่ออก ตกงานแหงๆเลย ประตูชั้นที่1น่ะหนัก2ตันเชียวนะ"


"2ตัน!?"เลโอลีโอร้อง"หนักขนาดนั้นใครมันจะไปเปิดไหวล่ะเนี่ย...เมื่อกี้ลุงว่าอะไรนะ? ประตูชั้น1หรอ?"


"ใช่แล้ว ดูให้ดีๆสิ...ประตูมีทั้งหมด7ชั้น เห็นไหม?"คุณซีโบรพูดพลางมองขึ้นไป"น้ำหนักมันก็จะเพิ่มเท่านึงของชั้นก่อนหน้านี้"


"เท่านึง!?"


"เป็นกลไกในการเปิดประตูขนาดยักษ์โดยใช้แรงมากขึ้นเรื่อยๆยังไงล่ะ แล้วก็...ตอนคุณหนูคิรัวร์กลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อนเปิดไปได้ถึงชั้นที่3เลยเชียวนะ"


"3ชั้น...ก็หมายความว่า12ตัน"กอนเหงื่อตก


"16ตันต่างหากล่ะกอน"คุราปิก้าแก้ กอนหัวเราะแห้งๆ


"แล้วเธอล่ะ? เธอเองก็เปิดไม่ได้ใช่มั้ย!?"เลโอลีโอหันมาถามฉัน


"ก็ต้องเปิดได้สิคะ"ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


"แล้วเมย์เดนเปิดได้ถึงกี่ชั้นงั้นหรอ?"กอนถามด้วยความตื่นเต้น


"เปิดล่าสุดเมื่อปีก่อนก็น่าจะ4ชั้นมั้งคะ บางทีถ้าตอนนี้อาจจะ5?"


"5ชั้นงั้นเรอะ!?"เลโอลีโอทำหน้าอึ้ง"โม้แล้ว!"


"ไอ้คนที่มันพูดเพราะๆเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้วคะนั่น? ช่างเถอะ...ดิฉันไม่ได้โม้นะคะ เพราะว่า ที่บ้านดิฉันก็มี แต่ว่าประตูบานแรกจะหนัก4ตันน่ะค่ะ แถมคุณพ่อดิฉันยังบอกอีกว่าถ้าเปิดประตูบ้านไม่ได้ก็ห้ามออกจากบ้าน ใช้เวลาฝึกอยู่นานเลยล่ะค่ะ"ฉันตอบ เลโอลีโอมองหน้าฉันอย่างเหยเก


"ทีนี้ก็เข้าใจกันแล้วสินะ? การจะเข้าไปในป่ามันก็ต้องทำได้ประมาณนั้นแหละ...เขาอยู่กันคนละโลกกับพวกเธอ..."คุณซีโบรพูด


"เอ่อ...ไม่ชอบใจเลยแฮะ คุณลุง ขอกุญแจหน่อยสิฮะ..."กอนหันไปหาคุณซีโบรด้วยสีหน้าจริงจัง"แค่จะมาเจอเพื่อนก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะต้องทดสอบอะไรให้ยุ่งยากเลย...จะให้ผมบุกเข้ไปก็ได้ เพราะงั้น...ขอกุญแจให้ผมเถอะน่า! ผมจะเข้าไปทางประตูของผู้บุกรุกนี่แหละ"


"กอน!?"


"นี่นายเอาจริงหรอเนี่ย?"


"ถึงลุงจะไม่ให้ยืม แต่ผมก็จะเข้าไปอยู่ดี...จะปีนกำแพงหรือกระโดดเข้าไปเองเลย"กอนพูดต่อโดยไม่สนใจเสียงเรียกจากเลโอลีโอและคุราปิก้า


"อย่าพูดเหลวไหลน่ากอน! นายเห็นสัตว์ประหลาดตัวเมื่อกี้แล้วนี่! แค่แขนมันก็ใหญ่กว่านายตั้งไม่รู้กี่เท่าแล้ว!?"เลโอลีโอเตือนด้วยความเป็นห่วง


"ก็ฉันยอมรับไม่ได้นี่! มาทดสอบเพื่อนแบบนี้มันจะพิลึกเกินไปแล้ว...ยังไงฉันก็ไม่มีทางเข้าประตูแบบนั้นเด็ดขาด"กอนตอกกลับ


"ฉันเองก็คิดแบบเธอนั่นแหละนะ แต่ว่า...ฝืนบุกเข้าไปน่ะไม่ไหวหรอก มีหวังโดนมิเคะงาบไปแน่ๆ"คุณซีโบรห้าม


"ฉันก็รู้สึกแบบนั้นแหละนะ เรายังมีเวลา...เริ่มเข้าจากประตูชั้นที่1ดีกว่านะ"คุราปิก้าเสริม 


"..."กอนไม่ฟังพลางยืนมือไปขอกุญแจจากคุณซีโบร


"(ไม่ไหวหรอก อีแบบนี้ไม่ฟังใครแล้วล่ะ)"เลโอลีโอกระซิบกับพวกฉัน2คน


"(ก็คงงั้นล่ะนะ)"คุราปิก้าเห็นด้วย


"เฮ้อ เสียใด้วยนะ...ฉันให้กุญแจไม่ได้หรอก"คุณซีโบรปฏิเสธ"จะปล่อยให้เพื่อนของคุณหนูคิรัวร์โดนมิเคะเขมือบมันก็ไม่ได้จริงๆใช่มั้ยล่ะ งั้น...รอแปปนึงก็แล้วกันนะ"


พูดจบคุณซีโบรก็ใส่เสื้อก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรักษาความปลอดภัยเพื่อโทรหาหัวหน้าพ่อบ้านหรือคุณโกโต้ทันที


"สวัสดีครับ ผมซีโบรเอง...คือว่าที่จริงมีคนที่บอกว่าเป็นเพื่อนของคุณหนูคิรัวร์3คนแล้วก็คุณหนูเมย์เดนก็มารออยู่นี่น่ะครับ...ครับ...ครับ...ครับ...ขอประทานโทษด้วยนะครับ เอ๊?...อ๋อ เข้าใจแล้วครับ ขอประทานโทษจริงๆนะครับ ขอตัวนะครับ"


กึง...


"แหม่ โดนเอ็ดมาจริงๆซะด้วยสิ"


"โทรไปที่คฤหาสต์หรอฮะ?"กอนถาม


"เปล่าหรอก หัวหน้าคนใช้บ้านโซลดิ๊กน่ะ...การติดต่อทุกอย่างจะผ่านทางนี้หมดแหละ แทบจะไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวโดยตรงเลยล่ะ"คุณซีโบรตอบ


"ช่วยโทรอีกครั้งได้ไหมครับ คราวนี้ผมจะเป็นคนคุยเอง"กอนเสนอตัว


"เอ่อ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ดันไปทำเขาอารมณ์เสียซะแล้วซิเนี่ย"คุณซีโบรจัดการโทรไปอีกรอบตามที่กอนบอก


"...ผมเป็นเพื่อนของคิรัวร์คุงชื่อกอน เอ่อ...คิรัวร์คุงอยู่ไหมครับ?..."


กึง...


เมื่อสายโดนตัดไปกอนจึงโทรไปใหม่อีกรอบ


"...อย่างนายจะมารู้อะไรเรื่องนั้นเล่า!! ไปเรียกคิรัวร์มารับสายเดี๋ยวนี้!!?"กอนตะคอกด้วยความโมโหทำเอาพวกเลโอลีโอสะดุ้ง"...ใช่...ให้คิรัวร์มารับสายก็รู้เองนั่นแหละน่า...หืม?...ให้เมย์เดนสามารถเข้าไปได้คนเดียวงั้นหรอ? มันจะลำเอียงเกินไปแล้ว!!?..."


กึง...


สายถูกตัดอีกรอบ


กอนตัดสนใจวางโทรศัพท์ลงและเดินออกไปข้างนอก


"กอน! กอน!"เลโอลีโอเรียกพลางมองว่ากอนจะทำอะไรต่อไป"หน้ามุ่ยออกไปเลยวุ้ย..."


"หมอนั่น...คิดจะปีนกำแพงสิท่า..."คุราปิก้าพูด


"ว่าไงนะ?"


"เป็นคนที่บ้าและโง่มากค่ะ..."ฉันมองกอนด้วยสีหน้าราบเรียบ


"นี่ พอเถอะน่ากอน!"เลโอลีโอห้ามในขณะที่กอนเริ่มนำตะขอเบ็ดเกี่ยวไว้บนยอดกำแพงเตรียมจะข้ามไป


"ไม่เป็นไร พวกนายรอที่นี่แหละ...ฉันจะไปเองคนเดียว!"


"ใครจะปล่อยนายไปเล่า"เลโอลีโอเถียง


"ไม่เป็นไรหรอกน่า!"


"ฟังกันหน่อยสิ!"


"ใจเย็นก่อนสิ!"คุราปิก้าห้ามด้วยอีกคน


"เมย์เดน! เธอเองก็มาช่วยห้ามกันหน่อยสิ"เลโอลีโอหันมาขอความช่วยเหลือจากฉันที่ยืนมองอยู่ห่างๆ


"ไม่ค่ะ ดิฉันขอยืนมองอยู่เฉยๆดีกว่า..."


"หนอย! เธอนี่ก็...กอน ลงมาเถอะน่า!?"


"กอนคุงฉันให้ยืมกุญแจก็แล้วกัน ทีนี้เธอก็เข้ามาได้แล้วล่ะ"คุณซีโบรเดินเข้ามาหากอน


"เดี๋ยวก่อนสิลุง เรากำลังกล่อมกอนอยู่นะ"เลโอลีโอหันไปพูดกับคุณซีโบร


"อ้าว งั้นหรอกหรอ? แต่กอนคุงเป็นคนหัวแข็งใช่มั้ยล่ะ...เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนฉันจะขอตามไปในประตูผู้บุกรุกด้วยก็แล้วกัน"เมื่อคุณซีโบรพูดจบกอนก็ชะงักลงทันที"ถ้าฉันไปด้วย บางทีมิเคะคงจำฉันได้ อาจจะไม่โจมตีเข้ามาก็ได้นะ...แต่อาจจะไม่รอดกลับมาเกือบๆ100%ล่ะนะฉันว่า..."


กอนกระโดดลงมา


"แบบนั้นผมไม่เอานะ"กอนบอก"ผมไม่อยากให้คุณลุงเดือดร้อนไปด้วย"


แค่คุณปีนกำแพงเข้าไปไม่ใช่ว่าคุณซีโบรก็เดือดร้อนหรอคะ?


"ไม่หรอก ไปกันเถอะ...ยังไงมันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ ถ้าให้ฉันยืนดูอยู่เฉยๆดูเพื่อนของคุณหนูคิรัวร์ถูกฆ่า ฉันคงไม่มีหน้าไปพบคุณหนูคิรัวร์อีกแล้วล่ะนะถ้าพวกเธอต้องตายไปฉันก็จะขอตายไปด้วยแหละ"คุณซีโบรพูดด้วยสีหน้าจริงจัง


กอนที่ได้ยินดังนั้นจึงนำเบ็ดที่เกี่ยวบนกำแพงออก


"เข้าใจแล้วฮะคุณลุง ผมลืมคิดเรื่องของคุณลุงไปซะสนิทเลย...ขอโทษนะฮะ"กอนพูด พวกเลโอลีโอเลยยิ้มบางๆ


"ไม่แน่ บางที...กอนคุงชอบสัตว์ล่ะสิท่า?"คุณซีโบรถามยิ้มๆ


"เอ๊ะ?...อืม"


"ว่าแล้วเชียว คงเพราะได้เล่นกับพวกสัตว์ป่ามาตลอดเลยใช่มั้ยล่ะ?"


"อื้ม! ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ?"


"กอนคุงน่ะ ถ้าอยากเปิดประตูแห่งการทดสอบอีกครั้งนึง คราวนี้มองมิเคะตรงๆจากด้านหน้าเลยนะ"เมื่อพูดจบคุณซีโบรก็จัดการเปิดประตูแห่งการทดสอบให้พวกเราเข้าไป


"นี่ พวกผมเข้าไปด้วยมันจะไม่เป็นไรหรอครับ?"เลโอลีโอถามขณะที่พวกเราเข้ามาข้างในแล้ว


"อืม ถ้าเข้าประตูแห่งการทดสอบก็ไม่มีอะไรต้องห่วง มิเคะ!? ออกมาเร็ว!!"คุณซีโบรตะโกนเรียกมิเคะจนเสียงดังลั่นป่า


ไม่นานก็มีเสียงร้องของมันดังออกมาจากด้านขวาของพวกเราเมื่อหันไปก็พบว่ามิเคะเดินออกมาแล้ว


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


"สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะมิเคะคุง"ฉันยิ้มทักทาย


มิเคะร้องราวกับขานรับเล็กน้อยก่อนจะนอนลงพลางมองพวกกอนอย่างไม่วางตา


"กอนคุง คงเข้าใจแล้วสินะ...นั่นแหละคือสุนัขเฝ้ายามที่ถูกฝึกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่แตกต่างจากสัตว์ป่าตามภูเขาอย่าสิ้นเชิงเลยล่ะ"คุณซีโบรอธิบายในขณะที่พวกกอนกำลังมองมิเคะด้วยใบหน้าเหงื่อซ่ก"เธอมั่นใจว่าจะสื่อสารกับมันรู้เรื่องใช่มั้ย? มองไปที่ตาของมิเคะสิ ตอนนี้มิเคะกำลังจำกลิ่นของมนุษย์ที่มันเพิ่งได้เห็นเป้นครั้งแรกอยู่ ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากนี้เลย เหมือนเครื่องจักรดีๆนี่เอง"


"ที่จริงมิเคะก็เป็นสุนัขที่น่ารักอยู่นะคะ...น่าเสียดายที่ถูกเลี้ยงมาให้มีนิสัยแบบนี้"ฉันหันไปยิ้มแหยๆให้กับพวกกอน ที่มันเชื่องหรือฟังฉันก็เพราะว่าฉันสอนมันเองที่บ้านฉันเลี้ยงอะไรที่คล้ายๆกันฉันถึงพอสอนมิเคะได้หน่อยอยู่หรอก


แต่*หมีกับสุนัขมันคงไม่เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ? 


"กอนคุง เธอสู้กับมันไหวมั้ย?"คุณซีโบรถาม กอนส่ายหน้า


"ไม่ไหว...น่ากลัวชะมัด! ไม่อยากสู้ด้วยเลยสักนิดเดียว"กอนตอบไปตามความจริง


"แล้วพวกเธอกะว่าจะอยู่นี่กันไปถึงเมื่อไหร่งั้นหรอ? จะให้คุณหนูเมย์เดนอยู่ที่นี่โดยไม่ไปที่บ้านโซลดิ๊กก็ไม่ได้ด้วยเดี๋ยวฉันจะโดนไล่ออกเอา"


"จนกว่าจะได้เจอคิรัวร์ ผมจะไม่ยอมกลับจนกว่าจะได้เจอกับเขา"กอนตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น


"ส่วนดิฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ บอกพวกเขาไปว่าฉันจะไปพร้อมกับพวกกอนเนี่ยแหละ"ฉันคลี่ยิ้มบาง


"แต่ว่า..."คุณซีโบรทำสีหน้าลำบากใจ


"ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงคะ!"ฉันทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคุณซีโบรเตรียมจะห้ามฉันไว้อีกรอบ


"ถ้าอย่างงั้นก็ตามผมมาทางนี้เลย..."คุณซีโบรหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินนำพวกเราไป


อยากเจอคิลล์คุงเร็วๆจังเลย...แต่ว่า ตอนนี้เขาคงจะโดนลงโทษอยู่อย่าเพิ่งไปกวนดีกว่า...


Resultado de imagem para killua gif


*หมี ที่เมย์เดนหมายถึงคือหมีที่เลี้ยงไว้ที่บ้านของนางน่ะค่ะ//โฮกปิ๊บบ!
(จริงๆรู้สึกว่าการ์เซียมันเป็นชื่อคนที่สามารถแปลว่าหมีได้ด้วย ไรท์เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ)


TBC.
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #280 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:44
    สนุกค่ะ
    #280
    0
  2. #258 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 09:39
    รำคาญเลโอลีโอมากค่ะ กอร์นก็เช่นกันในระดับที่รองลงมา

    แต่ก็รำคาญมาตั้งแต่ในเรื่องแล้วแหละค่ะ ถ่ายทอดออกมาได้ดีนะคะ
    อย่าลืมนะคะว่าเมย์เดนรู้เนื้อเรื่องอยู่แล้ว อยากให้เน้นตรงนี้เพิ่มหน่อย เหมือนหลายๆครั้งเมย์เดนจะกลายเป็นตัวละครในเรื่องธรรมดาไปยังไงไม่รู้
    #258
    1
    • #258-1 Kumade_May (@Mo-MayThana) (จากตอนที่ 15)
      4 พฤษภาคม 2562 / 12:04
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ติชมค่ะ แต่ว่าไรท์ให้เมย์เดนจำเหตุการณ์ได้แค่บางส่วน เอาจริงๆแม้แต่ชื่อในชาติก่อนของตนนางยังไม่รู้เลยค่ะ รู้แค่พอคร่าวๆว่าตัวเองในชาติก่อนเป็นคนยังไงแค่นั้น ไรท์มีความคิดว่าอยากให้นางค่อยๆรู้เนื้อเรื่องและได้ความทรงจำกลับมาตามลำดับค่ะ
      #258-1
  3. #75 NaomiSama (@Pannapora) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:50

    มาต่อเร็วๆ นะคะ // น้องเมย์เดนน่ารักกกกกกก

    #75
    0
  4. #74 NeKo_Pu (@NeKo_Pu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:05
    รอออออ
    #74
    0
  5. #73 Vprince95 (@08110608) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:34
    วันนี้มาช้าแต่มานะคะ! หนูเมย์ตอนที่ไม่มีคิรัวร์ซังแล้วรู้สึกหนูจะนิ่งขึ้นมากเลย พอตอนที่มีคิรัวร์ซังหนูก็ดูร่าเริงกลายเป็นคนละคนเลย พี่เอฟซีหนูจ้ะ! พี่ชอบแบบนี้!!!!
    #73
    3
    • #73-1 Kumade_May (@Mo-MayThana) (จากตอนที่ 15)
      29 มีนาคม 2562 / 22:16
      คนแต่งก็เพิ่งมารู้ตัวเหมือนกันค่ะว่าน้องเป็นแบบนี้55 แต่งไปแต่งมาน้องกลายเป็นคนนิ่งๆแล้ววว
      #73-1
    • #73-3 Kumade_May (@Mo-MayThana) (จากตอนที่ 15)
      29 มีนาคม 2562 / 22:24
      ขอบคุณค่าา!
      #73-3
  6. #72 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:22
    กอนดูงี่เง่ายังไงไม่รู้ บอกไม่ถูกอะ
    #72
    1
    • #72-1 Kumade_May (@Mo-MayThana) (จากตอนที่ 15)
      29 มีนาคม 2562 / 22:20
      ในอนิเมะทุกคนน่าจะเฉยๆกับฉากนี้นะคะอาจจะคิดว่ากอนเป็นคนที่รักเพื่อนมากคนนึงเลยก็ได้ แต่ถ้ารีดสวมบทบาทเป็นมุมมองของหนูเมย์เดนที่ไม่ค่อยชอบคนแบบกอนเราเลยอาจจะแอบรำคาญกอนเบาๆเหมือนน้องเมย์เดนน่ะค่ะไรท์ว่า เดาล้วนๆ555
      #72-1
  7. #69 RabiRin (@devilcute) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:11

    ตะไมอ่านในนิยายตอนนี้แล้วรู้สึกหงุดหงิดกับกอน ให้คิรัวหึงบ้างก็ดีนะคะ หรือเป็นห่วงบ้างก็ได้ เยียวยาใจ >^<

    #69
    0
  8. #67 คุณก้อนเมฆ (@plamtea) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 19:43
    เบื่อกอนยังไงไม่รู้555
    #67
    0
  9. #66 Mania_Purity (@Mania_Purity) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:39
    หมั่นไส้คิรัวร์ตะหงิดๆน่าจะลองให้หึงนางเอกบ้างน่าาาคงสนุกไม่น้อย
    #66
    0