[ Hunter x Hunter ] หญิงสาวและบทบาทคู่หมั้นของนักฆ่า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,394 Views

  • 360 Comments

  • 1,007 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,811

    Overall
    22,394

ตอนที่ 7 : เมย์เดน x และ x การทำอาหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

เมย์เดน x และ x การทำอาหาร


ตอนนี้ฉันและคิลล์คุงวิ่งมาถึงเส้นชัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บรรยากาศดูโล่งสดใสต่างจากเมื้อกี้ลิบลับเลย...แถมทางข้างหน้าก็ถูกบล็อกไว้ด้วยกำแพงที่มีประตูขนาดใหญ่อยู่ สนามสอบรอบที่สอง...เหมือนในอนิเมะเปี๊ยบเลยแฮะ


"เอ๋ เจ้ากอนไม่อยู่จริงๆด้วยหรอเนี่ย?"คิลล์คุงพูดพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหากอน


"ห่วงกอนจริงนะคะ ถ้าดิฉันหายไปบ้างคิลล์คุงจะเป็นห่วงหรือเปล่าก็ไม่รู้"ฉันที่ยืนอยู่ข้างๆพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจแต่ในความจริงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก


"..."เนื่องจากรู้ว่ามันเป็นแค่การแสดงคิลล์คุงจึงแกล้งเมินและมองหากอนอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง


"เย็นชาจังเลยนะคะ..."ฉันหัวเราะแห้งๆ


จะว่าไปที่กวาดสายตาดูคร่าวๆถ้านับพวกกอนที่ยังมาไม่ถึงคนที่สอบผ่านก็น่าจะมีราวๆ148คนงั้นสินะ เหอๆ ตกไปเยอะเหมือนกันแฮะ


"อ๊ะ นั่นพวกกอนนี่คะ"ฉันพูดเองเสร็จสรรพและจัดการลากคิลล์คุงให้ตามมา


"ด-เดี๋ยวเซ่! ก็บอกแล้วไงว่าอย่าทำแบบนี้น่ะ!?"คิลล์คุงโวยวายด้วยใบหน้าสีแดง


"สวัสดีค่ะกอน!"ฉันเดินเข้าไปทักทายกอนที่ยืนอยู่กับคุราปิก้า ส่วนเลโอลีโอก็นั่งพิงต้นไม้อยู่ด้วยใบหน้าที่บวมเป่งข้างนึงราวกับโดนใครซัดมา


"จ-จะปล่อยฉันได้ยังเนี่ย"คิลล์คุงพูดเสียงเบา


"โทษทีค่ะๆ"ฉันหัวเราะแห้งๆอย่างลืมตัวก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนเสื้อคิลล์คุง คิลล์คุงตอนเขินนี่น่ารักเหมือนเคยเลยแฮะ


"เมย์เดน! คิรัวร์!"กอนเรียกชื่อเราสองคนอย่างตกใจ


"นายนี่ก็ยังอุตส่าห์มาที่นี่ถูกอีกนะ...นึกว่าหลงอยู่ในป่าแล้วซะอีก"คิลล์คุงที่ตั้งสติได้ยิ้มแซวกอน


"ฉันตามกลิ่นน้ำหอมของเลโอลีโอมาน่ะสิ"กอนตอบไปตามความจริง


"กลิ่นหรอ? แค่กลิ่นเนี่ยนะ!? นายเนี่ยทำอะไรพิลึกไม่เปลี่ยนเล้ย"คิลล์คุงมองหน้ากอนอย่างไม่อยากจะเชื่อ


"ไม่ได้พิลึกหรอกนะคะ เพราะทีจมูกฉันยังรับรู้ได้แต่กลิ่นของคิ-"


"เธอน่ะเงียบไปเลย!"คิลล์คุงรีบหยุดฉันทันที


"ทุกท่านครับ ทำได้ดีกันทุกคนเลยนะครับสนามอุทยานวิสก้าแห่งนี้คือสนามสอบในรอบที่สอง เช่นนั้นก็หมดหน้าที่ของกระผมแล้วขอให้ทุกท่านพยายามเข้านะครับ...ขอให้โชคดี"คุณซาทอสว่าก่อนจะเดินจากไป


ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ก็เปิดออก ปรากฏร่างอันเซ็กซี่ของหญิงสาวผมสีเขียวและชายอ้วนตัวใหญ่อยู่ข้างหน้า


"เหล่าผู้ผ่านการสอบรอบที่1มาได้ เชิญด้านในค่ะ...ยินดีต้อนรับนะคะ ฉันคือผู้คุมสอบในรอบที่2ชื่อว่าเมนจิ"หญิงสาวผมสีเขียวที่นั่งอยู่บนโซฟาพูดแนะนำตัว


"ผู้คุมสอบเช่นกันชื่อบูฮาร่า"ชายอ้วนร่างใหญ่แนะนำตัวบ้าง


พวกเราเดินเข้าไปข้างในประตูและยืนรอฟังโจทย์ข้อต่อไป


ไม่นานเสียงท้องร้องของคนที่ชื่อว่าบูฮาร่าก็ดังขึ้นสร้างความแปลกใจให้ผู้เข้าสอบทุกคน


"สงสัยท้องจะหิวอีกแล้วล่ะสิท่า?"เมนจิหันไปถามบูฮาร่าที่อยู่ข้างหลัง


"ท้องร้องโครกครากไปหมดแล้ว..."บูฮาร่าตอบ ได้ยินดังนั้นเมนจิเลยลุกขึ้นจากโซฟาและบอกโจทย์การแข่งรอบ2แก่พวกเรา


"ก็อย่างที่ว่าล่ะนะ...ในรอบที่2นี้น่ะ...ก็คืออาหารไง!"


เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้เข้าสอบทุกคนก็ร้องออกมาอย่างแปลกใจบางคนก็ร้องประท้วง


"ไม่ผิดหรอกน่า! จงทำอาหารให้พวกฉันพึงพอใจให้ได้นั่นแหละโจทย์รอบที่2ล่ะนะ"เมนจิอธิบาย


"แล้วทำไมต้องเป็นอาหารด้วยล่ะ?"ชายหนึ่งในผู้เข้าสอบถาม


"นั่นก็เพราะว่า...พวกฉันก็คือ ฮันเตอร์เลิศรสยังไงล่ะ!"เมนจิพูด


ทำให้ผู้เข้าสอบทุกคนหัวเราะ แน่นอนว่าตอนนี้เมนจิดูท่าจะเริ่มไม่พอใจซะแล้ว


"นี่ คุณฮันเตอร์เลิศรส...จะให้พวกเราทำอะไรให้รับประทานดีล่ะ?"ชายคนนึงพูดล้อเลียน


"บูฮาร่า"เมนจิเรียกชื่อชายอ้วนที่อยู่ด้านหลัง เขาจึงก้าวออกมา


"วัตถุดิบที่กำหนดให้ใช้ก็คือหมู"บูฮาร่าเว้นวรรคก่อนจะพูดต่อ"ถ้าเป้นหมูที่อยู่ในป่าวิสก้าล่ะก็จะใช้พันธ์ไหนก็ได้ ให้ใช้หมูนั่นในการทำอาหารด้วยเรื่องคัวที่ทางเราเตรียมไว้ให้ที่นี่ ถ้าให้พวกเราพูดว่าอร่อยได้ก็เป็นอันว่าสอบผ่านแล้ว"


"ถึงจะบอกว่าอร่อยแต่มันก็ไม่ใช่และรสชาติหรอกนะอย่าดูถูกอาหารเชียวล่ะ เข้าใจนะ? แล้วถ้าเมื่อไหร่ที่พวกฉันอิ่มก็หมายความว่าการสอบก็จะสิ้นสุดลงด้วย"เมนจิเสริม


"เมื่อเข้าใจแล้วงั้นการสอบรอบที่สองก็..."บูฮาร่าพูดพร้อมกับตีไปที่พุงของตัวเองแทนเสียงฆ้องเริ่มการแข่งขัน"เริ่มได้!"


ว่าจบทุกคนก็รีบวิ่งออกจากประตูและเข้าไปในป่าเพื่อล่าหมูทันที


"จับหมูมาทำอาหาร น่าจะสนุกกว่ารอบที่1โขเลยนะเนี่ย"เลโอลีโอพูดในขณะที่เรากำลังเดินเข้ามาในป่า


"ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ"คุราปิก้าสมทบ


กอนมองไปรอบๆก่อนจะสไลด์ลงที่ทางลาด คิลล์คุงที่เห็นแบบนั้นจึงสไลด์ตามไป


แน่นอนว่าในเมื่อคิลล์คุงไปแล้วฉันก็ไปด้วย แต่ไม่ใช่ว่าจะสไลด์ตรงกับเขาล่ะนะเพราะเดี๋ยวจะไปชนกันเข้า


ปึก! 


คิลล์คุงที่สไลด์ตามกอนมาชนเข้ากับแผ่นหลังของกอน เลโอลีโอกับคุราปิก้าที่สไลด์ตามลงมาก็เช่นกัน นั่นไงบอกแล้ว...


"จะหยุดทำไมเล่า กอน!"คิลล์คุงโวยวายทันที


"เจอแล้วล่ะ"กอนพูดโดยไม่สนใจคำว่าของคิลล์คุงและหันหน้าไปมองอีกทาง ทุกคนจึงหันหน้าตามกอนไปด้วยจนพบเข้ากับฝูงหมูขนาดยักษ์


"หมูนี่นา!"เลโอลีโอพูด"นี่...มันเคี้ยวกระดูกอยู่แหน่ะ"


"หรือว่า...มันกินเนื้อ!"คุราปิก้าพูดจบหมูตัวนึงก็จ้องมาที่พวกเราและส่งเสียงร้องเรียกพวกของมันให้มาไล่กวดเราทันที พวกเราจึงรีบวิ่งหนีไปที่ผู้เข้าสอบคนอื่นๆทันที


ผู้เข้าสอบคนอื่นที่เห็นวกเราก็เลยรีบหนีไปด้วย แต่ก็ไม่ทันเราะหมูได้พุ่งชนคนเหล่านั้นด้วยจมูกขนาดยักษ์ของมัน


"หมูบ้าอะไรฟระเนี่ย!?"เลโอลีโอที่ได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้ารีบโวยวายทันที


"เกรทสแตมป์ค่ะ"ฉันพูดเสียงดังเนื่องจากเหตุการณ์รอบข้างนั้นวุ่นวายมาก


"ก-เกรทสแตมป์?"เลโอลีโอทวน


"ค่ะ มันเป็นหมูที่โหดที่สุดในโลกน่ะค่ะ"ฉันตอบ


"แล้วมันไม่จุดอ่อนหรืออะไรบ้างเลยหรือไง?"คุราปิก้าถาม


"หน้าผากค่ะ เพราะว่าจมูกที่ใหญ่โตนั่นน่ะมีไว้เพื่อปกป้องหน้าผากที่แสนบอบบางของมัน"ฉันอธิบายและดูเหมือนเสียงของฉันมันจะดังพอให้ผู้เข้าสอบแถวๆนั้นได้ยิน


"นี่แหน่ะ!"กอนเป้นคนเริ่มลองคนแรก เขาเอาเบ็ดตกปลาไปทุบที่หน้าผากของหมูเกรทสแตมป์อย่างแรงจนมันตาย


ทุกคนเมื่อเห็นดังนั้นเลยทำตาม และได้หมูกลับไปคนละตัว


"นี่เธอ ถ้ารู้ก็ช่วยบอกตั้งแต่แรกสิ!"คิลล์คุงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย


"ขอโทษค่ะ พอดีว่ามันสนุกก็เลย..."ฉันยิ้มเจื่อนๆ


"ให้ตายสิ..."


เมื่อกลับมาที่สนามสอบรอบที่2ต่างคนก็ต่างทำอาหารไปให้เมนจิและบูฮาร่าลองชิม


แต่ส่วนใหญ่ทุกคนจะทำเอาแต่หมูหัน


แน่นอนว่าบูฮาร่ากินจนหมดและให้ผ่านทุกคน แต่เมนจิไม่แม้แต่จะลองชิมและปรับให้ตกทุกคน


พอถึงคราวฉัน ฉันทำหมูสเต็กและมันบดไปให้


เป็นครั้งแรกที่เมนจิลองชิมแน่นอนว่าบูฮาร่ากินเข้าไปและให้ผ่าน


"โอ้ ไม่เลวนี่ยัยหนู เนื้อเนี่ยสุกกำลังพอดีเลยมันบดเองก็อร่อยมาก"เมนจิเอ่ยชม


"แน่นอนค่ะ เพราะโตขึ้นฉันต้องไปเป็นสะใภ้บ้านของใครบางคนนี่คะ"ฉันพูดเสียงเบายิ้มๆก่อนจะเหล่มองคิลล์คุงที่ตอนนี้หน้าแดงแปร๊ดอยู่ ได้ยินจริงๆด้วยสินะ?


"เธอมีคู่หมั้นแล้วงั้นสินะ ลูกสาวคนรวยอย่างเธอทำไมถึงมาสอบฮันเตอร์กัน? ช่างเถอะ..."เมนจิถามอย่างไม่ต้องการคำตอบก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง"หมายเลข101ฉันให้เธอผ่าน!"


ผู้เข้าสอบทุกคนร้องฮือฮาเนื่องจากฉันเป็นคนแรกที่ผ่านการทดสอบรอบที่2


ฉันเดินลงมาอย่างใจเย็นและเดินเข้าไปหาพวกคิลล์คุง


"ทำได้แล้วนะเมย์เดน!"กอนเอ่ยยินดี


"ดีจังเลยนะ"เลโอลีโอพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ


"จริงสินะ โจทย์ของการสอบรอบนี้คืออาหารแต่ว่าจุดมุ่งหมายของผู้ทดสอบคือความคิดสร้างสรรค์กับการสังเกตต่างหาก"คุราปิก้าทำท่าครุ่นคิด


"มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียวสักหน่อยนะคะ"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆเนื่องจากตอนนี้พวกกอนได้เริ่มลงมือทำเมนูหมูอีกรอบ ฉันจึงหันไปสนใจคิลล์คุงแทน


"แหมๆ ตายจริง เมื่อกี้ฉันเหมือนเห้นใครบางคนหน้าแดงด้วยนะคะ"ฉันเอ่ยแซวชายคู่หมั้นด้วยน้ำเสียงทะเล้น


"หุบปากน่า..."คิลล์คุงหันหน้าหนี


"เมื่อกี้ไปได้ยินอะไรมางั้นหรอคะ?"


"ฉันบอกให้หุบปากไงเล่า ยัยบ้าเอ๊ย!"คิลล์คุงรีบดันหลังฉันให้ออกห่างจากโต๊ะทำอาหารของเขาทันที


"คิลล์คุงที่เขินเนี่ยไม่ว่ายังไงก็น่ารักดีนะคะ"ฉันยังคงแกล้งเขาต่อไปเรื่อยๆจนตอนนี้หน้าคิลล์คุงแดงเป็นมะเขือเทศแล้ว


"ชิ!"เขาเบือนหน้าหนีแล้วใช้มือปิดหน้าทันที


"ฮ่าๆ ไม่กวนแล้วค่ะ...ไม่กวนแล้ว"เมื่อแกล้งจนพอใจแล้วฉันจึงถอยห่างออกมาและดูผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆต่อ


อ่า? นี่ยังจะมีคนกล้าเอาหมูหันไปเสิร์ฟอีกหรอเนี่ย?


ผู้ชายหนอผู้ชาย...


พวกกอนเองก็ไม่ผ่านสักคนเลย ต้องไปให้กำลังใจคิลล์คุงด้วย!


"ไม่เป็นไรหรอกนะคิลล์คุง! ถึงเธอจะทำอาหารไม่เป็นแต่ว่าฉันจะ-"


"เออๆ ฉันมีคนใช้อยู่ไม่ต้องห่วง"ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอีกรอบ...


"งื้ออ..."ฉันนั่งกอดเข่าในมุมมืด


"อิ่มแล้วๆ ท้องแน่นไปหมดเลยนะเนี่ย"บูฮาร่าตีพุงของตัวเองเบาๆอย่างเบิกบาน


"จ้า ฉันเองก็อิ่มเหมือนกันล่ะนะ"เมนจิพูดด้วยใบหน้าเซ็งจิตก่อนจะลุกขึ้นพูดกับผู้เข้าสอบคนอื่นๆ"ก็เป็นอันว่ามีหมายเลข101สอบผ่านการทดสอบรอบนี้คนเดียวล่ะนะ จบแล้ว!"


เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้เข้าสอบทุกคนก็ต่างโวยวายอย่างไม่พอใจทันที


และดูเหมือนว่าผู้ชายหมายเลข225ที่น่าจะเป็นนักมวยปล้ำอย่างที่ทอมป้าพูดจะฉุนมากจนทำลายโต๊ะทำอาหารของตัวเองซะเละ


และผู้ชายคนนั้นกับเมนจิก็ถกเถียงกันสักพักใหญ่ๆเลยทีเดียว


"สรุปก็คือพวกนายน่ะไม่มีความสามารถในการพลิกแลงและท้าทายกับสิ่งใหม่ๆเลยสักนิดเดียวน่ะสิ!"เมนจิสรุป


ทำเอาทุกคนยิ่งโวยวายกันเข้าไปใหญ่ อา...ชักรำคาญพวกขี้แพ้นี่ซะแล้วสิ


ผู้ชายหมายเลข255ที่โดนยั่วโมโหเลือดขึ้นหน้าซะจนเกือบจะไปชกเมนจิหากแต่บูฮาร่าชกเขากระเด็นออกไปซะก่อน


"จะบอกอะไรให้นะ พวกฉันเองก็ออกตามหาวัตถุดิบ...ไอ้เรื่องเข้าไปในรังอสูรกายก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิดเดียว ศิลปะการต่อสู้น่ะนะคนเป็นฮันเตอร์ก็ต้องมีติดตัวกันบ้างล่ะยะ ไร้สมาธิ แถมยังไม่กล้าท้าทายสิ่งใหม่ๆอีกด้วย เหตุผลแค่นั้นน่ะก็เพียงพอผู้ที่จะเป็นผู้ไร้คุณสมบัติการเป็นฮันเตอร์แล้วล่ะย่ะ!"เมนจิควงมีดยาวในมือของเธอ


"แต่ถึงอย่างนั้นการให้ผ่านแค่คนเดียวแบบนี้มันก็ออกจะเคี่ยวไปหน่อยนะ"มีเสียงชายแก่คนนึงดังมาจากด้านบน เมื่อหันไปก็พบว่ามีเรือเหาะสีฟ้าที่มีสัญลักษณ์สมาคมฮันเตอร์ลอยอยู่เหนือหัวพวกเรา


ก่อนจะมีร่างชายแก่คนนึงร่วงลงมาจากเรือเหาะนั้นจนฝุ่นตลบ


ชายแก่คนนั้นค่อยๆเดินไปหาเมนจิอย่างช้าๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังงงอยู่อย่างนั้นเองเมนจิก็พูดขึ้น


"ประธานคณะกรรมการตัดสิน ผู้รับผิดชอบสูงสุดในการสอบฮันเตอร์ ประธานเนเทโร่ยังไงล่ะ"


"แหม ถึงจะบอกว่าเป็นผู้รับผิดชอบ แต่มันก็แค่เบื้องหลังล่ะนะ"ลุงเนเทโร่พูดอย่างถ่อมตัว"มีไว้เพื่อจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นเหมือนกับเรื่องที่มีในคราวนี้แหละนะ แล้ว...เมนจิคุง"


"ค่ะ!"


"เธอน่ะคิดว่าผลสอบสุดท้ายถ้าไม่มีใครกล้าท้าทายกับสิ่งใหม่ๆได้แล้วทุกคนก็เป็นเหมือนๆกันหมดเลย เลยตัดสินว่าให้พวกเขาตกงั้นสินะ?"ลุงเนเทโร่พูดพลางแอบเหลือบมองหน้าอกของเมนจิ เหอะ ตาลุงลามกนี่...ถ้าไม่ติดว่ามีฝีมือฉันคงไม่ชอบขี้หน้าแล้วล่ะ


"ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่เพราะผู้เข้าสอบพูดจาดูหมิ่นฮันเตอร์เลิศรส...ฉันก็เลยเผลอตัวปฏิบัติหน้าที่ตัดสินรุนแรงจนเกินความจำเป็นไปหน่อย"


"สรุปคือ...เข้าใจถึงความอ่อนด้อยในฐานะผู้ตัดสินของตัวเองแล้วสินะ?"ลุงเนเทโร่ถาม


"ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องของอาหารเมื่อไหร่ฉันมักจะลืมตัวทุกทีเลยน่ะค่ะ ขาดคุณสมบัติของผู้คุมสอบสินะคะ? ฉันถูกปลดจากฐานะผู้คุมสอบแล้ว...กรุณาจัดให้มีการสอบซ่อมด้วยนะคะ"


"อื้ม แต่จู่ๆจะให้จัดหาผู้คุมสอบคนอื่นก็ดูจะวุ่นวายไปหน่อย..."


"ต้องขออภัยด้วยค่ะ"เมนจิโค้งขอโทษ


"ดีล่ะ งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน...ให้เธอทำหน้าที่ผู้คุมสอบต่อไป เพียงแต่การสอบต่อไปนี้ตัวเธอต้องเข้าร่วมสาธิตถึงวิธีการทำด้วยเช่นกัน"ลุงเนเทโร่เสนอ เมนจิจึงแสดงท่าทางตกใจออกมาเล็กน้อย


"ถ้าเอาตามนี้เธอจะว่ายังไงล่ะ? วิธีนี้ผู้เข้าสอบเองก็ยอมรับได้ง่ายด้วยใช่ไหมล่ะ?"


"นั่นสินะคะ งั้นโจทย์ใหม่ก็คือ...ไข่ต้มยังไงล่ะคะ!"เมนจิพูด"ท่านประธาน ให้เรือเหาะไปส่งพวกเราที่หุบเขาผ่าครึ่งจะได้หรือเปล่าล่ะคะ?"


"หุบเขาผ่าครึ่งหรอ? เข้าใจล่ะ...ได้อยู่แล้ว"


ดังนั้นพวกเราจึงถูกพาขึ้นเรือเหาะและไปยังหุบเขาผ่าครึ่งตามที่เมนจิได้พูดไว้


...


ณ หุบเขาผ่าครึ่ง


"เอาล่ะทุกคน มองลงไปที่ใต้หน้าผาสิ"เมนจิว่า


เราจึงลงมองดูก่อนจะพบว่ามีใยโยงเชื่อมหุบเขาอยู่ข้างล่างเป็นเส้นๆ


"รังของเหยี่ยวแมงมุมยังไงล่ะ"


"ทำรังอยู่ในที่แบบนี้เลยหรอ?"กอนพูดด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น


ทันใดนั้นก็มีลมแรงพัดขึ้นมาจากใต้หุบเขา


"ลองมองไปที่ใต้รังมันให้ดีสิ..."เมนจิแนะนำ


ก่อนจะพบว่าที่รังมีไข่ของเหยี่ยวแมงมุมห้อยติดอยู่


"นั่นมัน..."กอนพูด


"ไข่ของเหยี่ยวแมงมุมยังไงล่ะ"เมนจิตอบ


"เหยี่ยวแมงมุมจะสร้างรังไว้ในช่องเขาลึก เพื่อคอยปกป้องใครจากเหล่าศัตรูตามธรรมชาติและฟักไข่ในนั้น ด้วยเหตุนั้นมันจึงเป็น1ในวัตถุดิบที่ครอบครองได้ยากมากที่สุดในโลก"ลุงเนเทโร่เสริม"ไข่นั่นได้รับสมญานามว่าไข่มายาด้วย"


ทันใดนั้นเมนจิก็กระโดดลงไปในช่องหุบเขาและโหนจับเส้นรังใยของเหยี่ยวแมงมุม


สักพักเมื่อมีลมโชยขึ้นมาเบาๆเธอก็เลิกจับใยแล้วลงไปหยิบไข่มาฟองหนึ่ง ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเมนจิได้ตกลงไปแล้วก็พบว่ามีกระแสลมแรงพัดตัวเมนจิกลับขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยสร้างความประหลาดใจให้กับผู้เข้าสอบทุกคน


"กระแสลมที่พัดขึ้นมาจากก้นของหุบเขานี้น่ะมีเอาไว้เพื่อให้ลูกแมงมุมฟักไข่ออกจากไข่ได้หัดบินขึ้นมาที่รังยังไงล่ะ"ลุงเนเทโล่อธิบาย ก่อนที่เมนจิจะโชว์ไข่ที่เก็บมาได้ให้ทุกคนดู


เห็นดังนั้นพวกคิลล์คุงก็ได้ลองทำแบบที่เมนจิทำบ้าง ทุกๆคนเมื่อเห็นก็มีกำลังใจและลองทำกันด้วย


"เดี๋ยวก่อน! ฉันยังอธิบายไม่ทันจบเลยนะ!"เมนจิร้องตะโกน


"..."ฉันได้แต่ยืนยิ้มและมองดูคิลล์คุงจากด้านบน ในเมื่อผ่านแล้วฉันเลยไม่ต้องทำ...อยากจะลองทำบ้าง แต่ฉันใส่กระโปรงเนี่ยสิ...ถึงจะมีกางเกงซับอยู่ด้านในก็เถอะนะ เอาเป็นว่าการเฝ้ามองคิลล์คุงมันน่าสนุกกว่าอีกล่ะนะ


บางคนก็พลาดเนื่องจากไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับลมที่พัดมาเป็นระยะๆ


ส่วนทุกคนที่ยังเกาะอยู่ก็รอฟังกอนที่จะให้สัญญาญ แต่บางคนที่รอไม่ไหวก็ตัดสินใจทำอะไรโง่ๆอย่างกระโดดลงไปเลย


"ตอนนี้ล่ะ!"เมื่อกอนพูดจบทุกคนจึงกระโดลงไปหยิบไข่มาและแน่นอนว่าสำเร็จ!


ส่วนบางคนที่ยังยืนมองอยู่ด้านบทนอกจากฉันก็ยอมแพ้และสอบตกไป


...


เมื่อไข่ต้มเสร็จทุกคนก็ต่างลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย...ยกเว้นฉัน


ว่าแล้วเชียวฉันน่าจะลงไปด้วยแฮะ


"...นี่"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับไข่ต้มของเหยี่ยวแมงมุมที่ถูกกินไปเล็กน้อยยื่นมาอยู่ข้างหน้าของฉัน


"คิลล์คุง?"


"จ-จะลองชิมดูไหมล่ะ?"คิลล์คุงถามด้วยใบหน้าสีแดงจางๆ


"แล้วคิลล์คุงล่ะคะ?"


"ฉันไม่ได้จะให้เธอกินจนหมดสักหน่อย! แค่ให้ชิมเฉยๆ"คิลล์คุงพูดด้วยใบหน้าที่แดงยิ่งกว่าเดิม


"งั้นก็หมายความว่านี่คือจู-"


"ไม่ล่ะ ไม่ให้กินแล้ว!"คิลล์คุงเดินหนีไปทันที


"อ๊า! เดี๋ยวก่อนสิคะ ดิฉันไม่ได้หมายถึงจูบทางอ้อมสักหน่อย! ถึงมันจะจริงแต่...คิลล์คุงดิฉันขอโทษค่าา!! กลับมาก๊อนนน!!?"





TBC.
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #272 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:06

    น่ารักจริงๆเลยยยย
    #272
    0
  2. #229 Sterben_Ch (@chompu12052547) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:47
    โอ้ยยยยย--ลูกแมวน้อยของแม่~ใจบอบบาง
    #229
    0
  3. #173 Ame-himesama (@ame-sama) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 03:28
    ก็รู้ว่าคิลเค้าซึนยังจะไปแกล้งให้ซึนน้องแตกอีกนะลูกสาว555
    #173
    0
  4. #71 Phiyarat (@Phiyarat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 21:18

    อ้ากกกก ตัวจะแตกแล้วววววววว

    #71
    0
  5. #23 Oshipun78 (@Oshipun78) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:48
    อร๊ายยยยยน่ารักอ่า
    #23
    0
  6. #22 Vprince95 (@08110608) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:48

    คาวาอิเดสมากมายจ้าคิรัวร์ซัง><
    #22
    0
  7. #20 Naoto_mino (@Naoto_mino) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 19:29

    อร้ายยย!!!!น่ารักมากค่ะ
    #20
    0
  8. #19 _ZIN (@_ZIN) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 18:35
    น่ารักอะ555
    #19
    0
  9. #18 terakoontawat (@terakoontawat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 18:27
    เขาเขินคะ
    #18
    0