จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 16 : ❀ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    6 เม.ย. 61








-ดอกไม้ดอกที่ 16-

 

เชจู

18.31 น.

 

 

            เป็นวันที่ผู้เป็นพ่อรู้สึกดีใจมากกว่าวันไหนๆ...เพราะเย็นนี้ลูกชายตัวแสบจะกลับมาที่บ้าน  และพาลูกบุญธรรมกลับมาด้วย  ถึงแม้ก่อนหน้านั้น  จะได้รับข่าวที่ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้  นั่นก็คือเรื่องอาการป่วยของลูกบุญธรรม  แต่พอถึงตอนนี้...เมื่อทราบว่าคนป่วย  ไข้เริ่มลดลงจนเกือบหายเป็นปกติ  และไม่ได้อาการหนักถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล  คนเป็นพ่ออย่างเขาก็หายห่วงไปเยอะ  และกำลังทำมื้อเย็นไว้เตรียมต้อนรับลูกชายทั้งสองคนกลับบ้าน

 

แต่...ความเป็นห่วง  มันไม่ได้มีแค่เรื่องการเจ็บไข้ได้ป่วยเพียงอย่างเดียวเท่านั้น  ให้ต้องกังวล  เพราะมันยังมีอีกหนึ่งเรื่อง  ที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กัน  นั่นก็คือ...ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างลูกๆของเขา  กับผู้ชายที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรม  และวิศวกรหนุ่มที่ตัวเองก็รู้จักเป็นอย่างดี

 

            ข่าว...ที่ผู้เป็นเจ้าของ  คบกับพนักงานจัดดอกไม้ในโรงแรม...มันไม่ได้ถูกพูดถึงแค่ในสาขาโซลเท่านั้น  เพราะไม่ว่าจะเป็นสาขาเชจู  หรือปูซาน  ก็ถูกบรรดาพนักงานแผนกต่างๆ  พูดกันปากต่อปากจนเป็นเรื่องสนุกสนานสำหรับคนที่ชอบนินทาเรื่องของเจ้านาย  และสิ่งที่ได้ยินมาทั้งหมด  มันก็ทำให้คนเป็นพ่ออย่างจีซบ  รู้สึกเป็นห่วงลูกบุญธรรมของตัวเองมากเป็นพิเศษ  เพราะคำพูดแต่ละคำ  ที่ได้ยินออกมาจากปากของพนักงานที่นี่  มันก็ไม่มีใครพูดถึงพนักงานจัดดอกไม้ในโรงแรมสาขาโซลในทางดีเลยสักคน

 

            ส่วนเรื่องความรักของลูกชายแท้ๆอย่าง  บยอน  แบคฮยอน  ก็น่าเป็นห่วงไม่แพ้ลูกบุญธรรมเลยแม้แต่น้อย  เพราะถึงจะคบหากับวิศวกรประจำโรงแรม  ที่ไม่ได้ชื่อเสียงเท่ากับผู้เป็นเจ้านาย  แต่...การคบคนเจ้าชู้  และไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคน  มันก็ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ  จีซบรู้จักนิสัยใจคอของเด็กหนุ่มที่ชื่อชานยอลเป็นอย่างดี  เนื่องจากเห็นมาตั้งแต่เขายังทำงานอยู่ในโรงแรมสาขาโซล  จนย้ายมาทำงานที่สาขาเชจู  และทุกครั้งที่เด็กหนุ่มตัวสูงคนนี้มีปัญหา  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน  หรือเรื่องส่วนตัว  เขาก็คอยเป็นที่ปรึกษาให้ตลอด  นั่นจึงทำให้คนเป็นพ่ออย่างจีซบ  รู้สึกเป็นห่วงลูกชายทั้งสองคนมากกว่าเรื่องไหนๆ

 

            มือหยาบของชายสูงอายุ  จัดเตรียมอาหารเย็นไปด้วยก็คิดไปด้วยว่า  เมื่อไหร่ลูกๆของตัวเอง  จะบอกเรื่องสำคัญแบบนี้ให้เขาทราบ  ถามว่าโกรธไหม??...ที่ลูกชายแท้ๆกับลูกบุญธรรมปิดบังเรื่องความรัก  และต้องมารับรู้หรือได้ยินมาจากปากของคนอื่น  จีซบก็ขอตอบเลยว่าไม่!!  เพราะคนเป็นพ่อ...ก็รู้จักนิสัยลูกๆทุกคนดี  ว่าเป็นอย่างไร  และคนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุด  ก็เห็นจะเป็นแบคฮยอน  เนื่องจากยังทำตัวเป็นเด็กๆ  รวมถึงมีนิสัยเอาแต่ใจตัวเองมาก  จนบางทีจีซบเองก็ยังปรามไม่อยู่

 

            ส่วนลูกบุญธรรม...ก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน  แต่ไม่มากเท่าลูกแท้ๆ  เพราะคนที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย  มาตั้งแต่อายุยังน้อยแบบเซฮุน  ก็มักจะเอาตัวรอดได้เสมอ  แถมยังมีนิสัยที่ดูเป็นผู้ใหญ่  และมีเหตุผลมากกว่าแบคฮยอนเป็นไหนๆ  แต่ที่ห่วง...ก็คงจะเป็นเรื่องของสุขภาพ  เนื่องจากอยู่ตัวคนเดียว  ไม่มีพ่อแม่คอยดูแลเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ  และชอบทำงานเยอะ  จนลืมนึกถึงสภาพร่างกายของตัวเองเป็นประจำ

 

จีซบ...ห่วงลูกๆทั้งสอง  ไปคนละแบบ  แต่สำหรับเรื่องของ  “ความรัก”  มันคงเป็นเรื่องแรก  ที่เขาห่วงลูกเท่าๆกัน  และห่วงมากเป็นพิเศษ

 

Rrrrr!!

 

Rrrrr!!

 

Rrrrr!!!

 

          กำลังยกทัพพีขึ้นชิมน้ำซุปที่ตั้งใจปรุงอยู่นาน  เนื่องจากไม่มั่นใจในรสชาติที่ตัวเองทำ  ว่ามันจะอร่อยหรือไม่  เพราะตั้งแต่ลูกชายไปเรียนต่อที่โซล  จีซบก็ไม่ได้เข้าครัวทำอาหารให้ลูกๆทานอีกเลย  แต่...ยังไม่ทันได้ชิมอะไรสักคำ  เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ห้องครัวก็ดังขึ้นเสียก่อน  และจำใจต้องละมือจากสิ่งที่ทำอยู่  แล้วรีบหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดรับสายทันที

 

            คุณพ่อฮะ...แบคถึงสนามบินแล้วนะ  ตอนนี้คุณพ่ออยู่ที่ไหน??

 

            (พ่ออยู่ที่บ้าน...กำลังทำอาหารเย็น  แบครีบกลับมาเลยนะลูก  ห้ามแวะซื้อขนมเด็ดขาด พ่ออยากเจอเซฮุนจะแย่แล้ว)

 

            “เชอะ!!...ห่วงแต่เซฮุน

 

            (ไม่ต้องมาเชอะ...รีบๆกลับมาเลย  อย่ามัวแต่เดินเล่นซื้อขนม  พ่อเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้ว  มีของโปรดของแบคด้วยนะลูก)

 

            “เอ่อออ....คุณพ่อฮะ  พอดีพี่ชานยอลพาเพื่อนมาด้วย  แล้วบอกว่าจะไปหาคุณพ่อที่บ้าน  พ่อจะอนุญาตไหมฮะ??

 

            (ดีเลย...มากันให้หมดนั่นแหละ  มาทานข้าวด้วยกัน)

 

            “ฮะ...แบคจะรีบกลับนะฮะคุณพ่อ”

 

ติ๊ดด!!

 

            วางสายจากลูกชายตัวแสบ  โดยใช่ว่าจะไมรู้...ว่าสิ่งที่แบคฮยอนพูดหมายความว่าอะไร  และผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างจีซบ  ก็ทราบดี...ว่าการที่ชายหนุ่มในคราบวิศวกร  กับเพื่อนที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรม  จะมาหาเขาถึงที่บ้าน  มันเกิดมากจากสาเหตุใด  และถ้าเขาคิดไม่ผิด  ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีๆ  ที่เด็กหนุ่มทั้งสองคน  จะมาพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นกับลูกๆของตัวเอง

 

และตอนนี้...จากที่เตรียมอาหารไว้ให้สำหรับคนในครอบครัว  ก็ต้องเปลี่ยนมาจัดเพิ่มอีกสองที่  เพื่อให้แขกคนสำคัญได้ทานมื้อเย็นร่วมกัน

 

...

 

...

 

...

 

...

 

...

 

19.24 น.

 

            คนตัวเล็กรีบโทรหาผู้ปกครองทันที  เมื่อเดินทางมาถึงสนามบิน  และ...ระหว่างการสนทนา  เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงที่คนเป็นพ่อใช้ในสื่อสาร  เพราะมันฟังดูน่ากลัว  เหมือนมีอะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึงรออยู่ที่บ้าน  น้ำเสียงนิ่งๆ  และสีหน้าเรียบเฉยที่ไม่ต้องเห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน  แถมยังไม่มีทีท่าตกใจ  หรือสงสัยในเรื่องที่เขาบอกเลยสักนิด  และเมื่อคุยสายกับคนเป็นพ่อเรียบร้อย  เจ้าตัวก็รีบเดินตามแฟนกับเพื่อนรักขึ้นรถกลับบ้านทันที  โดยไม่แวะซื้อขนม  หรือของหวานอะไรกลับไปทานทั้งนั้น 

 

            วิศวกรแฟนหนุ่มขับรถมาจอดทิ้งไว้ที่สนามบินตั้งแต่วันที่เดินทางไปโซล  และตอนนี้...ในห้องโดยสาร  ก็มีตัวเขานั่งหน้าคู่กับคนขับที่เป็นเจ้าของรถ  ส่วนเพื่อนรักที่เพิ่งหายป่วยก็ถูกชายผิวเข้มนั่งกอดอยู่ที่เบาะหลัง  แบคฮยอนนั่งคิดนั่นคิดนี่ไปตลอดทาง  เนื่องจากมันมีเรื่องให้น่ากังวลอยู่หลายอย่าง  เรื่องแรกคือเรื่องที่คุณพ่อทำน้ำเสียงแปลกๆ  แถมยังอนุญาตให้แฟนของเขากับเจ้าของโรงแรมอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน  และเรื่องที่สอง...ก็เป็นเรื่องที่ทำให้เขาคิดไม่ตก  มากกว่าเรื่องแรกเสียอีก  เพราะไม่รู้ว่าแฟนร่างใหญ่กับเพื่อนซี้ผิวเข้ม  ต้องการพบคุณพ่อของเขา  ด้วยสาเหตุอะไร???!!

 

VROOMMM!!!

 

          ใช้เวลาอยู่พักใหญ่...Mercedes-Benz  G-Ciass  สีบอนด์เงิน  ก็จอดลงที่หน้าบ้านของผู้ใหญ่ที่นับถือกันมานาน  มือหนาของผู้ที่เป็นเจ้าของรถ  รีบเปิดประตูให้เพื่อนซี้  ที่เอาแต่ประคองร่างสวยไว้ในอ้อมกอด  ทำเหมือนคนรักกำลังท้องอ่อนๆและเกรงว่าจะแท้ง  ส่วนคนตัวเล็ก...ก็รีบเดินเข้าบ้านโดยไม่รอใครทั้งนั้น  เพราะความกังวลต่างๆ  ที่คิดมากมาตลอดทาง  มันทำให้เขาอยากเห็นหน้าของคุณพ่อมากกว่า  การเชิญแขกหรือขนสัมภาระออกมจากรถ

 

            “สวัสดีครับคุณอา // สวัสดีครับคุณอา ”  สองเสียงของชายหนุ่ม...ที่รบกวนขอทานมื้อเย็นด้วยในวันนี้  เอ่ยทักทายผู้ใหญ่ที่เป็นเจ้าของบ้าน  พร้อมกับโค้งตัวให้อย่างสุภาพ  เมื่อเดินเข้ามาด้านใน

 

ฟอดดดด

 

            “สวัสดี...เชิญตามสบายเลยนะ  //  เซฮุนเป็นไงบ้างลูก  ผอมลงไปเยอะเลย  กินข้าวบ้างหรือเปล่า  หื้มม??”  ไม่ใช่เวลาที่จะต้องทำตามมารยาทแบบคนที่เป็นลูกจ้าง  เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าของโรงแรม  ที่ตัวเองทำงานอยู่  เพราะตอนนี้มันนอกเวลางาน  และที่นี่ก็คือบ้านของเขา  แต่จีซบ...ก็กล่าวทักทายหนุ่มๆกลับไป  ด้วยท่าทางอ่อนโยน  พร้อมกับยิ้มให้และผายมือเป็นเชิง   บอกให้ทุกคนนั่งที่โต๊ะอาหารได้เลย  เพราะมื้อเย็นถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

 

แต่...เสร็จจากการทักทายหนุ่มๆ  และหันไปหอมแก้มนุ่ม  พร้อมกับกอดลูกบุญธรรมไว้แน่น  มันเริ่มทำให้คนที่คอยประคองคนรักมาตั้งแต่ออกจากคอนโดฯ  ถึงกับคิ้วกระตุก!!

 

            กูรู้นะจงอิน...ว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่??

 

            “ถ้าคนที่กอดเซฮุนไม่ใช่คุณอา...ป่านี้กูลุกไปกระทืบนานแล้ว”

 

             สติมึง  สติ!!!...เขาพ่อลูกกัน  ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ  แต่คุณอาก็ดูแลเซฮุนมานาน  มึงอย่าหวงพร่ำเพรื่อ  มึงจะมาขอลูกเขานะเว้ยยย....ไม่ใช่มากระทืบกับเจ้าของบ้าน!!!”

 

            เป็นวิศวกรหนุ่มมากกว่า...ที่อยากกระทืบเพื่อนซี้ให้ตายคาโต๊ะกินข้าว  เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องแย่ๆขึ้นกับเซฮุน  เพื่อนผิวเข้มก็ยิ่งหวงคนรักมากขึ้นกว่าเดิม  แต่...จะหวง  จนไม่นึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคืออาจารย์  ที่เคยสอนภาษาให้ตัวเองมาตั้งหลายปี  งานนี้...ก็คงต้องเอ่ยปากเตือนกันบ้าง  เพราะจากที่คุณอา  อาจจะพิจารณายกลูกชายให้  ก็จะกลายเป็นอด!!

 

อด  อด  อด...อดมีเมียยยยยยย!!!!!

 

            “กอดแต่เซฮุน  หอมแต่เซฮุน...คุณพ่อไม่คิดถึงแบคเลยเหรอฮะ”

 

            “กินจุแบบนี้ใครจะเลี้ยงไหว...ไป ๆ ๆ นั่งลง  กินข้าวกันได้แล้ว”

 

            “ฮึ่ยยย!!

 

            เป็นอีกคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร  พอๆกับผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรม  แต่...มันเป็นการงอนไปตามประสา  และทำเสียงฮึดฮัดไปตามอารมณ์  เมื่อถูกพูดถึงนิสัยการกินเยอะที่พ่อชอบบ่นอยู่บ่อยๆ  แบคฮยอนรู้ตัวดี...ว่าคุณพ่อรักเขามากแค่ไหน  และรักเพื่อนของเขาในแบบใด  แต่ที่แสดงออกไปเมื่อครู่  ก็เพียงเพราะอยากยั่ว  หนุ่มผิวเข้ม  ที่หวงแฟนจนเกินพอดี

 

            ทักทายกันจนหายคิดถึง...การทานอาหารเย็นก็เริ่มต้นขึ้นเสียที   โดยที่ต่างคนต่างนั่งคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ  จีซบไม่ได้พบกับคนเป็นเจ้าของโรงแรมมานาน  เพราะตั้งแต่ย้ายมาทำงานที่สาขาเชจู  เขาก็ไม่ค่อยได้กลับไปที่โซลอีกเลย  และถึงแม้จะต้องเดินทางไปหาลูกชายตัวแสบที่มหาวิทยาลัยบ้างในบางครั้ง  แต่ก็ไม่เคยแวะเข้าไปทักทายเจ้านายคนใหม่  ที่ขึ้นรับตำแหน่งแทนคนเป็นพ่อ  เนื่องจากไม่อยากรบกวน  รวมถึงงานที่นี่ก็ยุ่งเกินกว่าจะปลีกตัวไปไหนได้ 

 

ส่วนคนที่เหมือนจะไม่เข้าใจในบทสนทนาของผู้ปกครองกับแฟนหนุ่ม  ก็เห็นจะเป็นคนตัวเล็กกับเพื่อนรัก  และตั้งหน้าตั้งตากินอาหารที่ไม่ได้ลิ้มรสมานาน  อย่างนึกสงสัย  แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยแทรก  หรือถามอะไรออกไปทั้งนั้น

 

...

 

 

...

 

 

...

 

            หลังจากทานมื้อเย็นเรียบร้อย...แบคฮยอนกับเซฮุนอาสาช่วยกันเก็บล้าง  และทำความสะอาดห้องครัว  ส่วนจีซบ...ถูกหนุ่มๆ  ดึงตัวไปคุยต่อที่ห้องนั่งเล่น  แต่...การที่ลูกชายทั้งสอง  ถูกคนเป็นพ่อกำชับ  ว่าห้ามเข้าไปในห้องนั้น  จนกว่าจะถูกเรียก  มันได้สร้างความวิตกกังวลให้กับแบคฮยอนอีกครั้ง  เพราะทั้งน้ำเสียง  และสีหน้าที่จีซบแสดงออกมา  มันช่างนิ่งเรียบ  ดูจริงจัง  เหมือนกับตอนอยู่ที่สนามบินไม่มีผิด

 

            “ขอบคุณทุกคนมากนะ...ที่มาส่งลูกๆของอา  แล้วมีเรื่องอะไรจะคุยกับอาล่ะ?”  เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นได้ไม่กี่วินาที  และหน่อยกายลงบนโซฟาตัวใหญ่  จีซบก็รีบพูดในเรื่องที่พอจะเดาออก  ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งสองคนต้องการจะคุยกับเขาเรื่องอะไร

 

            เอ่ออ...คุณอาครับ  ก่อนอื่นผมกับชานยอลต้องกราบขอโทษคุณอาด้วยนะครับ  ที่ทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาคุณอาไปมาก  ที่ผมกับชานยอลมาหาคุณอาวันนี้  ก็เพื่อจะบอกว่า...เราสองคนกำลังคบกับลูกๆของคุณอาอยู่ครับ  แล้วผม...ก็อยากให้คุณอา  ยกเซฮุนกับแบคฮยอนให้พวกผมด้วยครับ”  นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้ใหญ่  ที่ตัวเองกำลังเอ่ยปากขอลูกชายของท่านมาเป็นคนรัก  แต่คำขอที่พูดขึ้นเมื่อครู่  มันกำลังทำให้วิศวกรเพื่อนซี้  อยากหายตัวไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด   เพราะคำขอ...ที่ดูเอาแต่ใจแบบนั้น  มันไม่น่ายกอะไรให้เลยนอกจาก.....

 

ส้นตี____________!!!

 

            “อาดีใจนะ...ที่เราทั้งคู่กล้าพูดกับอาตรงๆ  ถึงลูกของอาจะเป็นผู้ชาย  แต่จะให้คนอื่นมาดูแลพวกเขาต่อจากคนเป็นพ่อเป็นแม่  อาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี”

 

            “แล้วคุณอาจะยกเซฮุนให้ผมไหมครับ  ผมสัญญานะครับ...ว่าจะดูแลเซฮุนให้ดีที่สุด”

 

            ชานยอลได้แต่นั่งเงียบ...เพราะไม่อยากพูดเสริมอะไรให้มันมากความเกินกว่าที่เป็นอยู่  เนื่องจากคนเป็นเจ้าของโรงแรมพูดเอาแต่ใจมากจน  ไม่กล้าเอ่ยขอแฟนตัวเล็กบ้าง  แถมตอนนี้...ผู้ใหญ่ที่ตัวเองนับถือมานาน  ก็ทำหน้านิ่งและไม่ตอบรับคำขอของเพื่อนผิวเข้ม  รวมถึงไม่มีทีท่าให้เดาได้เลยว่า  รู้สึกอย่างไร

 

            “ถ้าอาไม่ยกให้  คุณจงอินก็คงหาวิธี...เอาตัวเซฮุนไปจากอาอยู่ดี”

 

            “งั้นคุณอาก็ยกเซฮุนให้ผมสิครับ  ผมรักเซฮุนจริงๆ  ถ้าคุณอารู้จักนิสัยของผม  คุณอาก็น่าจะทราบว่าผมรักใครรักจริง”

 

            “ขอให้ดูแลกันได้...อย่างที่มั่นใจก็แล้วกัน  ดุ  ด่า  ว่า  กล่าว  ตักเตือนกันได้อาไม่ว่า  แต่ขออย่างเดียว...ถ้าหมดรักกันแล้ว  ก็ขอให้พูดกับอาตรงๆเหมือนกับวันนี้!!  แล้วห้ามลงไม้ลงมือ  ตบตีกันเด็ดขาด!!!

   

            “ครับคุณอา...ผมสองคนจะดูแลลูกของคุณอาเป็นอย่างดี  ผมไม่ทางทำร้ายลูกของคุณอาแน่นอน  ขอบคุณ...คุณอามากๆนะครับ  ที่ให้โอกาสพวกผม

 

            “งั้นคืนนี้...อาให้ลูกๆ  นอนที่นี่กับอาก็แล้วกันนะ  ส่วนเราสองคน  ก็กลับไปพักผ่อนกันได้แล้ว”

 

            “โธ่...คุณอาครับ!!  ให้เซฮุนกลับไปกับผมไม่ได้เหรอ  แล้วคืนนี้ผมจะนอนกอดใครล่ะครับ

 

            “แค่คืนเดียวคงไม่ถึงตายหรอกใช่ไหม...คุณชานยอล?”

 

            คนถูกเรียกชื่อโดยไม่ทันได้ตั้งสติ...ถึงกับสะดุ้ง  เพราะกำลังหงุดหงิดอยู่กับการฟังเพื่อนผิวเข้ม  ต่อรองขอคนรักจากผู้ใหญ่  พร้อมกับรีบพยักหน้าเป็นการตอบ  เพราะขืนพูดมากกว่านี้  มีหวังคนเป็นพ่อของแฟนตัวเล็ก  อาจเปลี่ยนใจไม่ยกลูกชายให้ก็ได้  ส่วนคนเป็นเจ้าของโรงแรม ก็ได้แต่เก็บอารมณ์  จากการถูกขัดใจ  เพราะไม่เคยมีคืนไหน  ที่ต้องนอนคนเดียวเหมือนอย่างคืนนี้

 

            จงอินพยายามข่มความรู้สึกหงุดหงิด  และเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น  พร้อมกับวิศวกรเพื่อนซี้  เมื่อสิ้นสุดการสนทนาเรื่องสำคัญกับคนเป็นเจ้าของบ้าน  แล้วช่วยขนกระเป๋าเดินทาง  ขึ้นไปส่งคนรักถึงห้องนอน  และร่ำลากันอยู่นาน  จนจีซบต้องขึ้นมาตาม

 

VROOMMMM!!!

 

            เสียงรถยี่ห้อหรูเคลื่อนตัวออกไปจากบ้าน...โดยมีคนตัวเล็กและเพื่อนรัก  คอยมองจนรถขับพ้นออกไปจากสายตา  และเมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้าน  เพื่อขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอน  แต่...ก็ไม่ได้พักเหมือนอย่างที่ใจคิด  เพราะลูกชายแท้ๆ  ถูกผู้ปกครองเรียกให้เข้าไปคุยกันในห้องนั่งเล่นเสียก่อน  และคนเป็นลูกบุญธรรมก็โดนเรียกด้วยเช่นกัน  แล้วทั้งสีหน้า  ทั้งเสียงเรียก  ที่ได้ยินมากับหู  เห็นมากับตา  ตอนที่ถูกคุณพ่อเรียกพบ  มันก็เริ่มทำให้คนตัวเล็กรู้สึกกลัว

 

            ไม่บ่อยนัก...ที่แบคฮยอนจะได้ยินได้เห็น  คุณพ่อของตัวเองดูเคร่งเครียดเหมือนอย่างวันนี้  และระหว่างการทานมื้อเย็น  บรรยากาศก็ดูแปลกๆไปกว่าที่เคย  มือเรียวสวยของคนเป็นลูกแท้ๆ...จับเอวเพื่อนรัก  แล้วเดินตามหลัง  ทำหน้านิ่วคิ้วผูกโบว์  เข้ามานั่งลงบนโซฟา  พร้อมกับก้มหน้างุด  เพราะคิดว่าต้องโดนคุณพ่อดุแน่ๆ

 

            “ว่าไงเจ้าลูกชายตัวแสบ...มีแฟนแล้ว  ไม่คิดจะบอกพ่อเลยใช่ไหม??  เซฮุนด้วยนะลูก!”

 

            “ป่าวนะฮะ // ป่าวนะครับคุณลุง

 

            “แล้วคิดจะบอกเมื่อไหร่??...ถ้าวันนี้คุณจงอินกับคุณชานยอล  ไม่มาคุยกับพ่อด้วยตัวเอง  พ่อคงไม่รู้ว่าลูกๆมีแฟนกันหมดแล้ว!?

 

            “คุณพ่ออย่าโกรธพวกเราเลยนะฮะ  แบคกับเซฮุนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง  แบครักคุณพ่อที่สุด...รักมากกว่าพี่ชานยอลอีก  พ่ออย่าโกรธพวกเราเลยนะฮะ  นะนะนะ

 

            “ไม่ต้องมาปากหวานเลย...พ่อรู้ทัน!  ที่เรียกมาคุย...ก็เพราะว่าเป็นห่วง  แล้วพ่อก็ไม่ได้โกรธ  เข้าใจไหม??”

 

            “เข้าใจฮะ //  เข้าใจครับคุณลุง U-U

 

            “แบคกับเซฮุนฟังพ่อให้ดีๆนะ  ถ้าวันไหนที่ลูกๆรู้สึกผิดหวัง  เสียใจ  มีความทุกข์  และไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องความรักหรือเรื่องอื่นๆ  พ่อขอให้ลูกกลับมาหาพ่อ  กลับมาคุยกันเหมือนวันนี้

 

            “ฮะ  //  ครับ...เซฮุนสัญญา  ว่าจะไม่ทำให้คุณลุงเสียใจ  เซฮุนขอบคุณคุณลุงมากนะครับ  ที่ดูแลพวกเรามาเป็นอย่างดี”

 

            “งั้นก็พากันไปนอนได้แล้ว...เดี๋ยวพรุ่งนี้  พ่อจะทำอาหารเช้าไว้ให้”

 

ฟอดด

 

ฟอดด

 

            “ฝันดีนะครับคุณลุง //  ฝันดีนะฮะคุณพ่อ  แล้วพรุ่งนี้เช้า...แบคขอเป็นข้าวต้มทะเลนะฮะ”

 

            แค่โดนลูกๆทั้งสองคน...หอมแก้มก่อนเข้านอน  คนเป็นพ่อก็แทบจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว  และหวังแค่ว่าคนที่เขารักมากดั่งดวงใจ  จะไม่เจ็บปวด  ไม่ทุกข์  และมีความสุขกับคนที่เลือกให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  เพราะถ้าแบคฮยอนกับเซฮุน  ไม่สมหวัง  หรือต้องมาเห็นน้ำตาแห่งความโศกเศร้าของลูกๆ  จีซบก็คงเจ็บ  และเสียใจมากกว่าเด็กทั้งคู่แน่นอน

 

            ส่วนคนตัวเล็กและเพื่อนรัก...ก็ไม่คิดว่าผู้ปกครองจะอนุญาตให้พวกเขามีแฟน  รวมถึงไม่โกรธที่โดนปิดบังเรื่องสำคัญแบบนี้  แต่...ก็ใช่ว่าไม่รู้สึกผิด  เพราะคนเป็นลูกแท้ๆ  ก็ไม่เคยมีความลับกับคุณพ่อเลยสักครั้ง  และถึงแม้แบคฮยอนจะทราบดี  ว่าจีซบเป็นคนที่มีเหตุผลเสมอ  และมักจะเห็นพวกเขาเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา  แต่ที่ท่านทำไปทั้งหมด  ก็เพราะว่ารัก  เป็นห่วง  และอยากให้ลูกๆมีความสุข

 

...

 

 

...

 

 

...

 

แกร็กกก!!

 

            หลังจากคุยเรื่องสำคัญและฟังโอวาทจากผู้เป็นพ่อเสร็จสิ้น  ลูกๆทั้งสองคนก็เดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้าน  และตรงเข้ามาที่ห้องนอนทันที  เซฮุนปิดประตูห้องลงอย่างเบามือ  และเริ่มรื้อกระเป๋าเพื่อหาชุดนอนกับผ้าเช็ดตัว  แต่...แบคฮยอนกลับกำลังรู้สึกเบื่อ  และคิดว่าจะออกไปเที่ยวที่ผับแถวนี้เสียหน่อย  เพราะตั้งแต่เรียนจบ  ก็ยังไม่ได้ไปฉลองที่ไหนกันเลย  และตอนนี้...ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด  เนื่องจากไม่มีชายผิวเข้มกับวิศวกรในร่างยีราฟมาคอยห้าม  แบคฮยอนจึงอยากออกไปเที่ยวกับเพื่อนสองคน  เหมือนอย่างที่เคยทำบ่อยๆ  ในช่วงที่ยังคงเรียนอยู่ที่มหาวิยาลัย

 

            “เซฮุนนนน...แบคเบื่ออะ  เราออกไปเที่ยวผับกันไหม  ตั้งแต่เรียนจบเรายังไม่ได้ฉลองกันเลยน้าาา

 

            “จะดีเหรอแบค???...เพิ่งกลับมาถึงบ้านเองนะ  ไม่เหนื่อยเหรอไง??

 

            “ดีสิ...เดี๋ยวแบคไปขออนุญาตคุณพ่อก่อนก็ได้  เซฮุนจะได้ไม่ต้องคิดมาก”

 

            แล้วถ้าคุณลุงไม่อนุญาตล่ะ??”

 

            “อนุญาตแน่นอน...เซฮุนเชื่อแบคสิ”

 

            “งั้นเราขอโทรบอกพี่จงอินก่อนนะ...เรากลัวพี่จงอินโกรธ”

 

            “หยุดเลยยยย...เซฮุน!!!  ถ้าบอกมีหวังเที่ยวไม่สนุกแน่ๆ”

 

            “แล้วถ้าโดนจับได้ล่ะ  เรากลัวจริงๆนะแบค...เวลาพี่จงอินโกรธ  มันน่ากลัวมากเลย”

 

            “ถ้าแบคไม่พูด  เซฮุนไม่พูด แล้วพวกเขาจะรู้ได้ไง  คิดสิ...คิดดดดดด!!!

 

            “ไปก็ได้  ไปก็ได้...แค่นี้ก็ต้องโวยวาย  เฮ้อออ...งั้นเราขออาบน้ำแป้บนึง” 

 

            “มันต้องแบบนี้สิจ๊ะ...เซฮุนเพื่อนรัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rose  of  Sharon Pub

22.05 น.

 

 

            เสียงเพลง...ที่เปิดเพื่อสร้างความสนุก  ให้กับผู้ที่เข้ามาหาความสุขในสถานบันเทิงชื่อดัง  กำลังทำให้หนุ่มๆสาวๆ  ทั้งวัยรุ่นและวัยทำงาน  ได้โยกย้าย  เคลื่อนกายไปตามจังหวะเพลง  จนอาจทำให้ลืมเรื่องเครียดๆได้ชั่วขณะ  แต่...ในเวลาที่ทุกคนกำลังมีความสุขอยู่ในผับแห่งนี้  และเต้นรำกันโดยไม่จำเป็นต้องรู้จักมาก่อน  กลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรูปร่างสูง  ที่เป็นถึงวิศวกรประจำโรงแรมของตระกูลคิม  รู้สึกสนุกไปกับเสียงเพลง  รวมถึงผู้คนมากมายที่มาเที่ยวกันในคืนนี้

 

เพราะ...กำลังโมโห  จนแทบอยากจะระเบิดผับทิ้ง!!!

 

            “อยู่ไหนวะชานยอล??...ตอนนี้พวกกูอยู่ที่ผับ  ว่างก็ตามมานะมึง  แต่ถ้าไม่ว่างก็ต้องมา  ฮ่าฮ่าฮ่า”

 

          “กูไม่ขำ!!  กูเพิ่งกลับมาจากโซล  เหนื่อย  อยากนอน...วันนี้พวกมึงตามสบายเลย  กูขอผ่าน”

 

          “ได้ไงวะ...แค่นี้ทำเป็นเหนื่อย  ช่วงนี้มึงไม่ค่อยมาแดกเหล้ากับพวกกูเลยนะ  เด็กๆถามถึงแล้วเนี่ย!!?  มาเลย  มาเลย  กูจองห้องไว้แล้ว”

 

          “กูไปไม่ไหวจริงๆ...ไว้คราวหน้ากูเลี้ยงเหล้าแก้ตัวละกัน”

 

          “มึงมาเหอะ...ไอ้ชางมินมันกำลังจะหิ้วเด็กไปแดกแล้วเนี่ย  มึงมาห้ามหน่อยดิ  กูกลัวมันโดนผัวของน้องเค้าจะมาต่อยหน้าแหก!!  ไม่รู้วันนี้...น้องมากับแฟนหรือเปล่า??  เห็นคราวที่แล้วพาแฟนมาด้วย”

 

          “เดี๋ยว...มึงพูดใหม่ดิ!!!  เด็กที่ไหน????”

 

          “ก็เด็กผู้ชาย...ตัวเล็กๆขาวๆ  ที่คราวที่แล้ว  ไอ้ชางมินมันแอบถ่ายรูปมาให้ดูไง  ที่มันแห้วแดกอะ  แต่รอบนี้น้องเค้าพาเพื่อนมาด้วยเว้ย!!!  หุ่นโคตรเด็ดเลยมึง  กูจองงงงงงง”

 

          “มึงไปบอกไอ้ชางมินเลยนะ!!!  ว่าฝากเฝ้าเมียกูไว้ให้ดี  เดี๋ยวกูจะรีบไปรับเมียกูกลับบ้าน  แล้วเพื่อนเค้า...มึงก็ห้ามแตะ!!!  ถ้าไม่อยากถูกจงอินมันฆ่าตาย!!!

 

          “เหี้ยยยยย!!!!!

 

            เป็นการโทรมาชวนไปสังสรรค์...ที่ทำให้รู้สึกโมโหมากที่สุดในชีวิต  เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา  เขาเพิ่งไปส่งคนรักที่บ้าน  พร้อมทั้งโทรบอกกู๊ดไนท์เมื่อขับรถมาถึงคอนโดฯ  แต่...ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์  ก็ต้องรีบขับรถมาที่ผับด้วยความร้อนใจ  เพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆ...ที่เพื่อนโทรมาเล่าให้ฟังเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว  ก็คือแฟนของเขาเอง  แถมวันนี้ยังพาคนที่เจ้าของโรงแรมหวงมาก  ออกมามาเที่ยวโดยไม่บอกให้เขารู้

 

            และตอนนี้...วิศวกรหนุ่มก็รีบก้าวขาเดินเข้ามาในผับด้วยความเร่งรีบ  และขึ้นไปที่ห้องวีไอพีห้องเดิม  ที่เพื่อนๆจองไว้ทุกครั้งเมื่อมีการดื่มสังสรรค์  ชานยอลแอบภาวนาอยู่ในใจ  ว่าระหว่างที่เพื่อนของเขา  กำลังช่วยดูแลแฟนตัวเล็กอยู่ห่างๆ  ก็ขออย่าให้ก่อนหน้านั้น  มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับแฟน   หรือกับคนรักของจงอิน  เพราะการมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้คนเดียว  ของแบคฮยอนเมื่อครั้งที่แล้ว  เจ้าตัวก็ถูกวางยาในเครื่องดื่ม  แล้วโดนลากเข้าไปข่มขืนในห้องน้ำ  และดีที่วันนั้นเขาไปช่วยไว้ได้ทัน

 

ปังงงง!!!

 

            “เป็นไงบ้างวะ!!!!...แล้วเมียกูนั่งอยู่ตรงไหน??”  เปิดประตูห้องด้วยความแรง  และมันก็แรงจนทำให้เพื่อนๆที่นั่งอยู่ในห้องถึงกับสะดุ้ง   เพราะบานประตูที่ทำจากโลหะมันกระแทกเข้ากับกำแพงจนเกือบจะทะลุออกไปอีกฝั่ง

 

            “นั่งเหี้ยอะไรล่ะ!!  นู้นนน...เด็กมึง  เต้นไม่พักเลย!!!  พวกกูเดินตามจนปวดหัวไปหมดแล้วเนี่ย”  เป็นค่ำคืนของการสังสรรค์  ที่แทบไม่ได้แตะของมึนเมาเหมือนอย่างที่เคยดื่ม  เพราะมัวแต่สลับตัวกับเพื่อนๆในแก๊งค์  เพื่อเดินลงไปดูแลเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ  ที่เพื่อนตัวโย่งฝากให้เฝ้าไว้ให้ดี

 

            “อย่าพูดมากได้ไหมวะ...เดี๋ยวค่าเหล้าวันนี้ทั้งหมด  ลงบัญชีกูไว้ก็ได้”  ปากทำหน้าที่บ่นเพื่อนไปตามประสา   แต่สายตากลับมองไปยังฟลอร์เต้นรำ  ที่ตอนนี้...แฟนตัวเล็กกำลังโยกย้ายส่ายสะโพก  อยู่อย่างสนุกสนาน  โดยมีชางมินคอยเดินประกบแบบไม่ให้รู้ตัว

 

และ...เมื่อกวาดสายตา  มองหาคนที่แฟนพามาเที่ยวด้วย  ว่าเต้นอยู่ตรงไหน  แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที????!!

 

            “แล้วมึงไปคบกับเด็กคนนั้นตอนไหนวะ...พวกกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”

 

            “เดี๋ยวกูมาเล่าให้พวกมึงฟังทีหลัง  แล้ว...คนที่เมียกูพามาด้วย  หายไปไหนวะ?  กูมองหาตั้งนานไม่มี?”

 

            “มึงก็ลงไปถามเมียมึงดิ  พวกกูจะไปรู้ได้ไง”

 

            “กูไปแน่...ไม่ต้องมาไล่  ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย”

 

            “เออออ...แล้วอย่าลืมให้ทิปไอ้ชางมินด้วยล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

            “สัดดดด!!!

 

            วิศวกรหนุ่ม...เดินเบียดผู้คนที่กำลังเต้นกันอยู่อย่างสนุกสนาน  เพื่อไปตามคนรักกลับบ้าน  เมื่อออกมาจากห้องวีไอพี  และตอนนี้...เขาก็เริ่มเป็นห่วงแฟนเจ้าของโรมแรม  มากกว่าแฟนของตัวเองเสียอีก  เพราะเพื่อนที่มายืนเฝ้าคนตัวเล็กให้อยู่นานสองนาน  บอกว่าเซฮุนอาจจะไปเข้าห้องน้ำ  เนื่องจากดื่มไปค่อนข้างมาก

 

            ขอบอกขอบใจเพื่อนสนิท...ที่มาคอยดูแลแฟนตัวเล็กให้ตามคำสั่ง  วิศวกรหนุ่มก็รีบเดินเข้าไปหาคนรัก  และพยายามควบคุมความโกรธเอาไว้  เพราะไม่อยากดุด่า  หรือใส่อารมณ์  กับคนหนีเที่ยว  ทั้งๆที่ในใจก็อยากจะสั่งสอน  และตีก้นให้หลาบจำเสียบ้าง  เนื่องจากเคยเตือนไปแล้วเมื่อไม่นานมานี้  ว่าถ้าอยากไปไหน  ก็ให้บอกกันก่อน  ไม่ใช่แอบพากันออกมาเที่ยวโดยไม่บอกใครสักคน

 

และถ้าเดาไม่ผิด...คนที่ไปเข้าห้องน้ำ  ก็คงไม่ได้โทรบอกคนรักเช่นกัน  เพราะไม่อย่างนั้น...คนเป็นเจ้าของโรงแรม  คงไม่ปล่อยให้ออกมาเที่ยวแบบนี้แน่ๆ

 

            น้องแบคครับ....หนีเที่ยวสนุกมากไหมครับ”  ใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเอง...โอบกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง  แล้วก้มกระซิบคำ  ที่ทำให้คนถูกกอดสะดุ้งได้ทันที

 

            “พี่ชานยอล !!!!!!!”  แค่โดนกอดก็ตกใจมากพออยู่แล้ว  และเมื่อรู้ว่าเจ้าของเสียงทุ้ม  ที่พูดอยู่ข้างหูเป็นใคร  ก็ยิ่งทำให้ตกใจมากขึ้นกว่าเดิม  เพราะไม่คิดว่าจะถูกจับได้

 

            “อยากเห็นพี่โกรธใช่ไหมครับ...น้องแบคถึงทำแบบนี้”  จูงมือคนหนีเที่ยว  ออกมาจากผู้คนที่ยังคงเต้นกันอยู่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  เพราะต้องการหาที่ที่เงียบกว่านี้  เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง  ก่อนที่จะเก็บอารมณ์ต่างๆเอาไว้ไม่อยู่

 

            “...........”  รู้ว่าทำผิด  เนื่องจากเคยถูกเตือนไปแล้ว  แต่ก็ยังทำซ้ำ  และเสียงของคำถามที่ฟังดูเยือกเย็น  พร้อมกับแสดงสีหน้าเรียบเฉย  ก็ทำให้คนตัวเล็กพูดอะไรไม่ออก

 

            “ถ้าน้องแบคไม่อยากให้พี่ดูแล  ถ้าน้องแบคไม่รักพี่  ก็พูดมาตรงๆเลยครับ...พี่จะได้ไปบอกคุณอาถูก  ว่าเราเลิกกันเพราะอะไร”  ใช่ว่าอยากพูดคำว่าเลิกกันออกมาจากปาก  แต่...ถ้าไม่รัก  ไม่หวง  และไม่เคยมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับคนรักที่ผับแห่งนี้  เขาก็คงไม่พูด  หรือมาตามให้เสียเวลา  และถ้าเรื่องเดิมๆมันเกิดขึ้นซ้ำ  คนที่เสียใจมากที่สุดก็คงเป็นคุณพ่อของตัวเล็ก  รวมถึงเขาด้วย...ที่ไม่สามารถปกป้องคนรักเอาไว้ได้

 

            “ฮึกก!!  ไม่เอา...น้องแบคไม่เลิก  พี่ชานยอลตีน้องแบคน้องก็ได้  โกรธน้องแบคก็ได้  ฮึก!  แต่อย่าเลิกกันเลยนะฮะ  น้องแบคขอโทษ  ฮึกก!!!”  น้ำตาร่วงเผาะๆ...เมื่อได้ยินคำที่ตัวเองเคยพูดมาแล้วครั้งหนึ่ง  เนื่องจากตอนนั้น  มันยังไม่แน่ใจในตัวของวิศวกรประจำโรงแรมสักเทาไหร่  แต่สำหรับตอนนี้...คำคำเดิม  มันกลับย้อนมาทำร้ายหัวใจของเขาเสียอย่างนั้น

 

            ยอมรับผิด  ยอมให้ลงโทษ  ยอมให้ทำอะไรก็ได้  แต่ไม่ใช่การเลิกกัน  เพราะเขารับไม่ไหวจริงๆ  และคิดว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาด  แบคฮยอนซบหน้าไปกับแผ่นอกกว้าง  พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น  โดยไม่อายสายตาของคนที่อยู่ในสถานบันเทิงแห่งนี้อีกแล้ว  มือบางกอดคนที่ทำท่าทีเย็นชาห่างเหินเอาไว้แน่น  จนเสื้อเชิ้ตของวิศวกรหนุ่มยับยู่ยี่ไปหมด

 

            “พี่ก็ไม่ได้อยากเลิกครับ...แต่น้องแบคทำผิดอีกแล้ว  น้องแบคดื้อ  พี่เตือนก็ไม่เชื่อ!!!  คุณอายกน้องแบคให้พี่ดูแล...แต่น้องแบคทำเหมือนไม่ต้องการมัน  แล้วจะให้พี่บอกคุณอาว่ายังไง”

 

            “ฮึกก!!.......”

 

            “หยุดร้องไห้ก่อนครับน้องแบค...แล้วบอกพี่มาซิ  ว่าคราวหลังจะทำแบบนี้อีกไหม”

 

            “ไม่ทำแล้ว  ฮึก!!  น้องแบคไม่ทำแล้วฮะ  พี่ชานยอลอย่าโกรธน้องแบคนะฮะ  ฮึกก!!

 

            “แล้วถ้าทำอีก...น้องแบคจะให้พี่ลงโทษยังไง หื้มม??”

 

            “ไม่ทำแล้วฮะ  น้องแบคจะไม่ทำอีก  น้องแบคสัญญา”

 

            แค่รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หน้าอก...เจ้าของเสื้อเชิ้ตสีเข้ม  ก็ใจอ่อนยวบเหมือนเช่นทุกครั้ง  เพราะรู้สึกสงสารคนตัวเล็กมากเสียจนโกรธไม่ลง  มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนแก้มนิ่มออกให้ด้วยความทะนุถนอม  และพาขึ้นไปพักที่ห้องวีไอพีของแก๊งค์เพื่อนสนิท  เนื่องจากต้องไปตามหาแฟนเจ้าของโรงแรม  ที่ไม่รู้หายตัวไหน  และคนที่น่าจะรู้ดีที่สุดก็คงเป็นเด็กขี้แย  ที่ร้องไห้จนตาแดงไปหมด

 

            “แล้วเซฮุนหายไปไหนครับน้องแบค?”

 

            “ไปห้องน้ำฮะ...แต่ไปตั้งนานแล้ว  ไม่กลับมาสักที”

 

            “งั้นน้องแบคโทรถามเซฮุนให้พี่หน่อย...ว่าอยู่ตรงไหน  เดี๋ยวพี่จะเดินไปรับ”

 

            “ฮะ...รอแป้บนึงนะฮะ”

 

            เจ้าของมือสวย...รีบล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง  และกดโทรหาเพื่อนรัก  ที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อหลายนาทีก่อน  แต่ก็ไม่มีวีแววว่าจะกลับสักที  แต่...เสียงจากปลายสาย  ที่เป็นการฝากหมายเลขโทรกลับ  มันเริ่มทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้น  พร้อมกับบอกให้วิศวกรประจำโรงแรม  รีบลงไปตามหาเซฮุนเป็นการด่วน

 

...

 

 

...

 

 

...

 

ปึ่กกก!!

 

          “โอ๊ยย...ปล่อยนะ!!  อย่าเอาไป!!

 

            เสียงเอ่ยห้าม...ของคนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำร้องขึ้น  เมื่อถูกชายที่ตัวเองไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่  ผลักร่างไปกระแทกกับผนังห้องน้ำ  พร้อมกับกอดรัดไว้ด้วยแรงที่มากจนไม่สามารถขยับตัวได้  พร้อมกับแย่งเครื่องมือสื่อสาร  ที่เจ้าตัวหยิบออกมาเพื่อโทรขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก  ไปกดปิดเครื่องอย่างถือวิสาสะ

 

            ร่างสวย...ออกมาเที่ยวกับเพื่อนรักตัวแสบ  โดยได้รับอนุญาตจากจีซบเรียบร้อย  และเมื่อเดินทางมาถึง  ก็เริ่มสั่งเครื่องดื่มมาทานเป็นอย่างแรก  แล้วต่อด้วยการขยับกาย  โยกย้ายไปตามเพลงที่ผับแห่งนี้เปิดขึ้นด้วยความสนุกสนาน  เนื่องจากไม่ได้มาเที่ยวที่นี่มานานหลายปี  เพราะจะมาเชจูได้ก็ต่อเมื่อปิดเทอม  หรือไม่ก็เป็นวันที่ทำงานพิเศษน้อยกว่าปกติ  แต่พอทานเครื่องดื่มรสเฝื่อนสีฟ้าไปได้สามขวด  ก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ  และอยากนั่งพัก  เนื่องจากเต้นมาเป็นเวลานานจนรู้สึกเมื่อยขา

 

            ไม่รู้ว่าตัวเองมึนศีรษะ...จากที่เพิ่งฟื้ นไข้  หรือไข้จะขึ้นอีกรอบ  หรือมึนเพราะเครื่องดื่ม  แต่ก็ยังครองสติเดินมาจนถึงห้องน้ำได้โดยไม่หกล้ม  แล้วรีบนั่งลงบนชักโครก  แทนการยืนปลดทุกข์  เพราะเกรงว่าจะยืนไม่ไหว  ตอนแรกก็ไม่ได้อยากมาเที่ยวที่นี่  แต่พอเข้ามาเจอบรรยากาศเก่าๆ  ที่ไม่ได้เห็นมานาน  ก็ทำให้เรื่องที่คิดมากมาก่อนหน้านี้หายวับไปทันที  แถมเมื่อเห็นข้อความจากแฟนผิวเข้ม  ที่ส่งมาบอกว่ารัก  รวมถึงบ่นว่านอนไม่หลับ  เนื่องจากไม่มีใครให้กอด  ก็ยิ่งทำให้คนอ่านข้อความรู้สึกมีความสุข  จนลืมไปเสียสนิท  ว่าตัวเองออกมาเที่ยวกับเพื่อนรักสองคนโดยไม่ได้บอกคนรักให้ทราบ

 

            พอได้ปลดทุกข์และได้นั่งพัก  เพื่อเรียกสติอยู่ในห้องน้ำ  จนอาการเวียนศีรษะเริ่มดีขึ้น  ก็เดินออกมาล้างมือ  ล้างหน้า  ก่อนที่จะเดินทางกลับบ้าน  เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว  และไม่อยากทำให้พ่อบุญธรรมเป็นห่วง  ถึงอายุจะเกินคำว่าบรรลุนิติภาวะมาหลายปี  แต่การจะให้ผู้ใหญ่...ที่ยังเห็นพวกเขาเป็นเด็กอยู่เสมอ  มานั่งรอลูกๆกลับบ้าน  มันก็ทำให้เขารู้สึกเกรงใจท่านอยู่ไม่ใช่น้อย  แถมตามเสื้อผ้าก็มีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์  กับบุหรี่  ติดตัวกลับมาด้วย  และคืนนี้...ก็คงได้ถูกผู้ปกครองอบรมก่อนเข้านอนแน่ๆ

 

            เซฮุนล้างหน้าไปก็คิดไป...ว่าจะหาข้อแก้ตัวยังไงดี  เพราะถึงจะได้รับอนุญาตจากผู้ใหญ่ให้ออกมาเที่ยวกับแบคฮยอน  แต่การเที่ยวในที่แบบนี้  ก็คงต้องถูกบ่นกันบ้างไม่มากก็น้อย  มือบางหยิบผ้าเช็ดหน้าอกมาจากกระเป๋าเสื้อ  แล้วค่อยๆซับน้ำออกจากใบหน้า  แต่...พอมองไปที่กระจกบานใหญ่  กลับพบคนที่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่  ยืนอยู่ทางด้านหลัง  พร้อมกับส่งยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์มาให้  จนอดหวั่นใจได้  แถมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อวันก่อน  ก็ทำให้รู้สึกหวาดกลัวมากเกินกว่าจะทักทายหนุ่มลูกครึ่งไปตามมารยาท

 

สองขาเรียวสวย...ในกางเกงสกินนี่สีเข้ม  รีบก้าวออกมาจากห้อง  อย่างรู้ตัวเองว่ากำลังทำเรื่องที่ดูเป็นเสียมารยาท  แต่...ก็ยังไม่ทัน  ผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดัง  และมีชื่อเสียงไม่แพ้คนรักของตัวเองอยู่ดี

 

            ร่างสวย...ถูกอี้ฟาน  ที่วันนี้เดินทางมากินเลี้ยงสังสรรค์กับบรรดาเพื่อนๆนายแบบที่ผับแห่งนี้  ดันกายจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพง  และเมื่อหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้  เซฮุนจึงรีบล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมากดเบอร์ของเพื่อนรัก  เพื่อหวังจะโทรเรียกให้แบคฮยอนตามเข้ามาช่วย  แต่ก็ถูกอี้ฟานกอดรัด  พร้อมกับคว้าเครื่องมือสื่อสาร  ไปกดปิดเครื่อง

 

            “คุณคริส...เอาคืนมานะครับ  อย่าทำแบบนี้!!

 

            “ผมก็แค่อยากคุยด้วย...คุณเซฮุนหายป่วยหรือยังครับ?”

 

ฟอดดด!!

 

            “หยะ..อย่า!!

 

            ถูกมือหนา...ที่มีโทรศัพท์ของตัวเองถืออยู่  ล้วงเข้าไปในกางเกง  เพื่อคืนของให้  แต่การถูกถามถึงอาการป่วย  ด้วยการกระซิบที่ข้างหู  พร้อมกับฉวยโอกาสกดจมูกลงบนแก้มของเขา  มันก็ดูเป็นการกระทำที่มากเกินไป  จนต้องเอ่ยปากห้าม  ก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะทำมากกว่าแค่การหอม

 

            “กลัวจงอินมาเห็นหรือครับ??!

 

            “คุณคริสปล่อยผมเถอะครับ  ผมขอร้อง”

 

            “ปล่อยยย...แล้วผมจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะครับ  คุณเซฮุน??”

 

            “ผมไม่มีอะไรจะให้คุณคริสหรอกครับ  แล้วผมก็ไม่รู้ด้วย...ว่าคุณคริสทำแบบนี้ทำไม  ทำเพราะชอบผม?  หรือทำเพราะอยากเอาชนะพี่จงอิน!!!!

 

            “.......!!!!!!

 

            เป็นการถูกปฏิเสธและถูกพูดแทงใจดำไปพร้อมๆกัน  เพราะคนฟัง...ก็ยังไม่รู้ใจตัวเอง  ว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร  ถามว่าชอบคนตรงหน้ามากแค่ไหน...ก็ตอบได้เลยว่าแค่ถูกใจ  ส่วนอยากจะเอาชนะคู่แข่งทางธุรกิจหรือไม่...ก็ตอบได้เลยว่าใช่!!!  อี้ฟานรู้จุดอ่อนของจงอินอยู่พอสมควร  ว่ามีอะไรบ้าง  และอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า  ก็จะถึงงานประมูลที่ดินอีกครั้ง  ซึ่งครั้งนี้เขาจะไม่มีทางแพ้อีกเด็ดขาด  และใช่ว่าอยากใช้แผนเดิมๆเพื่อโจมตีคู่แข่ง...แต่อาการหึงหวง  ที่จงอินมีต่อคนรัก  มันทำให้เขาต้องลองใช้แผนนี้อีกครั้ง

 

            อี้ฟานเองก็นึกไม่ถึง...ว่าวันนี้เขาจะได้เจอกับพนักงานจัดดอกไม้ที่นี่  เพราะหลังจากจบงานเลี้ยงริมสระน้ำที่โรงแรมของคู่แข่ง  เขาก็ต้องเดินทางมาเชจู  เพื่อถ่ายแบบในวันถัดมา  และการเจอเซฮุนโดยบังเอิญอีกครั้ง...มันก็ทำให้รู้สึกแปลกใจปนดีใจมากอยู่พอสมควร  แต่...ร่างสวยที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้  จะมากับจงอินหรือไม่  มันไม่ใช่สิ่งที่อี้ฟานต้องกังวล  เพราะยิ่งมาเห็น  ก็ยิ่งทำให้ศัตรูเผยจุดอ่อนออกมาให้เล่นงานได้ง่ายขึ้น

 

            “ปล่อยผมเถอะครับคุณคริส...ต่อให้คุณคริสได้ทุกอย่างไปจากผม  โรงแรมคุณคริสก็ไม่ได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าเดิมหรอกครับ  ถึงผมจะไม่ทราบปัญหาที่เคยเกิดขึ้นระหว่างคุณกับพี่จงอิน  และไม่ได้เก่งเรื่องการทำธุรกิจ  แต่ผมก็ไม่เคยอยากเอาชนะใครด้วยวิธีแบบนี้”

 

            “ถ้าไม่รู้อะไร...ก็อย่าพูดดีกว่านะครับคุณเซฮุน  เพราะมันจะไม่เป็นผลดีกับตัวเอง!!!

 

            “ตอนนี้มันก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่หรอกครับ  แต่ถ้าคุณคริสทำแบบนี้  แล้วคิดว่าตัวเองจะชนะ  ก็เอาเลยครับ!!  อยากทำอะไรก็เชิญ  แต่...ระวังปัญหาที่จะตามมาด้วยนะครับ  ผมขอเตือน!!  แล้วอีกอย่าง...ผมมันก็แค่คนธรรมดาๆ  ไม่มีชื่อเสียง  ไม่มีหน้ามีตาในสังคมให้ต้องแคร์  เหมือนกับคุณ!!!

 

            ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้...ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง  และสิ่งที่คนตรงหน้าพูดมาทั้งหมดก็คือความจริง  เพราะต่อให้เขาทำลายคนรักของคู่แข่งให้บอบช้ำทั้งทางกายและจิตใจ  เหมือนอย่างที่คิดเอาไว้  โรงแรมของเขาก็ยังคงเป็นรองจงอินอยู่ดี  อี้ฟาน...บีบแขนเจ้าของคำพูดเถรตรงเหล่านั้นอย่างลืมตัว  เพราะมันโกรธจนยั้งอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่

 

            เซฮุนเบ้หน้าด้วยความเจ็บ  แต่ก็ไม่สามารถหนีออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้ได้  เพราะถูกกายสูงใหญ่ใช้ร่างบังปิดทางออกเอาไว้  ส่วนคนที่เดินเข้าออกเพื่อใช้ห้องน้ำ  ก็ไม่มีใครสนใจเขาเลยสักคน  หรืออาจคิดว่า  เรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง  และในจังหวะที่อี้ฟานเริ่มคลายแรงบีบ  เซฮุนก็รีบสะบัดแขน  พร้อมกับพลักกายหนาออกไปให้พ้นทาง  แต่ทุกอย่าง...ก็แทบไม่เป็นประโยชน์กับเขาเลยสักนิด  แถมยังถูกกระชากตัวกลับเข้ามาในอ้อมกอดของอี้ฟานตามเดิม 

 

            “ปล่อยนะครับคุณ  คะ...คริส  อื้มมม!!

 

            จากที่คิดจะปล่อยร่างสวยไปดีๆ...เพราะไม่อยากได้ยินคำพูดแทงใจอีกเป็นครั้งที่สอง  และโดนมองด้วยสายตาดูถูก  ในแบบที่เกิดมาก็ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน  แต่การที่ร่างสวยจะหนีไปดื้อๆ...โดยไม่มีการกล่าวลา  เหมือนอย่างที่แสดงออกมา  ทุกครั้งเมื่อตอนพบหน้ากัน  มันกลับทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจ  ปะทุขึ้นมาทันที  คนอย่าง   อู่  อี้ฟาน  ไม่เคยถูกปฏิเสธ  ไม่เคยถูกมองอย่างหมิ่นเกียรติ  และไม่เคยมีใครกล้าพูดด้วยถ้อยคำแทงใจ  เหมือนคนที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ทำเลยสักคน  ปากหยักบดเบียดมอบรสจูบ  ให้คนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกพ่ายแพ้  ด้วยอารมณ์ที่ยากเกิดจะอธิบาย

 

แต่.....

 

            “โอ๊ยย!!  ซี้ดด!

 

            ยังไม่ทันได้เก็บเกี่ยวความหวานจากเจ้าของริมฝีปากบางสีสดให้สาแก่อารมณ์  อี้ฟานก็ถูกเขี้ยวเล็กๆของเซฮุนขบเข้าที่ลิ้น  จนต้องยอมผละออกจากการจูบ  พร้อมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด  และรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดที่อยู่ในปาก  มือหนากระชากร่างที่คิดจะหนีเขาไปอีกครั้ง  ด้วยความโกรธที่มีมากขึ้นกว่าเดิม  แต่แรงกระชาก...ที่คว้าได้แค่เสื้อเชิ้ตสีอ่อน  ก็ทำให้กระดุมเสื้อของเซฮุนหลุดขาดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง  จนเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนอวดสายตาคนเจ้าอารมณ์

 

            “คุณคริสอย่าทำแบบนี้....ปล่อย!!!  ช่วย  ดะ...ด้วย  อื้มมม!!

 

            “พอได้แล้วอี้ฟาน!!!!!  กูบอกให้พอ  หยุด!!!

 

            เสียงร้องห้าม...ของคนที่อาสาเดินมาตามเพื่อนรักของแฟนตัวเล็กดังขึ้น  พร้อมกับรีบเข้าไปดึงร่างของคนที่กำลังถูกจูบเป็นรอบที่สอง  ให้มาแอบอยู่ทางด้านหลัง  แล้วใช้มืออีกข้างดันอกคู่แข่งของจงอินเอาไว้  ส่วนคนที่โดนกระชากเสื้อผ้าจนหลุดลุ้ย  และเกือบโดนทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้  ก็รีบจับเอวของคนที่เข้ามาช่วยเหลือตัวเองเอาแน่น  และมองซ้ายมองขวา  เพื่อหาใครอีกคน  เพราะคิดว่า...ถ้าวิศวกรประจำโรงแรมมาที่นี่  คนเป็นเจ้านายก็ต้องมาด้วยกันอย่างแน่นอน!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23.07 น.

 

    วิศวกรหนุ่ม...ไม่คิดว่าคนรักของเพื่อนผิวเข้ม  จะกล้าต่อปากต่อคำ  และใช้วาจาท้าทาย  ดูถูกความสามารถในการบริหารโรงแรมกับอี้ฟานแบบนั้น  พร้อมกับรีบเข้าไปช่วยร่างสวย  ที่ท่อนบนเกือบเปลือยเปล่า  เนื่องจากเสื้อที่ใส่อยู่  ถูกดึงจนกระดุมขาดไปทั้งแถบ  และดี...ที่ไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านี้  เพราะไม่อย่างนั้น  เขาคงไม่มีหน้าไปเจอเพื่อนซี้เจ้าของโรงแรมแน่ๆ

 

            หลังจากฝากคนตัวเล็กให้เพื่อนแก๊งค์คอยดูแลไว้ชั่วคราว...ชานยอลก็รีบ  เดินมาตามหาตัวเซฮุนที่ห้องน้ำ  แต่เมื่อมาถึง  และกำลังจะก้าวขาเข้ามาด้านใน  เขากลับถูกชายแปลกหน้า  ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ  ชนเข้าที่หัวไหล่อย่างแรก  จนร่างกายเซไปด้านหลังเล็กน้อย  แต่การถูกเดินชน...มันก็ทำให้ชานยอลได้ยินอะไรดีๆ  ที่ไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากของเซฮุน  และไม่คิดว่าจะมาเจออี้ฟานที่นี่ด้วยเหมือนกัน

 

            วิศวกรหนุ่ม...คอยแอบมองเหตุการณ์ต่างๆ  อยู่ทางด้านนอก  เพราะอยากพิสูจน์อะไรบ้างอย่าง  และใช่ว่าไม่เชื่อใจคนรักของเพื่อนผิวเข้ม  แต่ไม่ว่าใคร...ที่ได้รู้จัก  ได้อยู่ใกล้  หรือถูกอี้ฟานหมายตา  ก็ล้วนแล้วแต่ใจอ่อน  ยอมเป็นของเล่นให้เจ้าของโรงแรม  ที่พ่วงตำแหน่งนายแบบคนนี้กันหมดทุกคน  แต่พอได้ยินได้ฟังคำพูดที่เซฮุนกล่าวว่าคู่แข่งของจงอิน  ด้วยท่าทีจริงจัง  และพยามเบี่ยงกายหลบ  ก็ทำให้ชานยอลมั่นใจแล้วว่า...สิ่งที่ตัวเองอยากพิสูจน์  มันไม่เสียเปล่า  และเซฮุนก็เป็นคนดีที่ไม่คิดจะปันใจ  หรือหักหลังเพื่อนซี้ของเขาในภายหลัง

 

แต่...การแอบดูสถานการณ์ต่างๆ  เพื่อพิสูจน์ใจคนคราวนี้  ก็เกือบทำให้คนรักของเพื่อนซี้ผิวเข้ม  ถูกอี้ฟานล่วงเกิน  เขาจึงต้องรีบแสดงตัว  แล้วเดินเข้าไปขว้างการกระทำ  ที่มันอาจเลวร้ายไปมากกว่านี้

 

            “มึงคิดว่าจะห้ามกูได้เหรอวะ!!!  ถูกขัดจังหวะยังไม่พอ  แถมยังถูกเพื่อนของคู่แข่ง  ผลักจนเกือบล้มลงไปกับพื้นห้องน้ำที่แสนจะสกปรก   อี้ฟานจึงรู้สึกหงุดหงิดไปกับทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้

 

            “กูก็ห้ามอยู่นี่ไง!!...แล้วมึงก็ควรหยุด  ก่อนที่จงอินมันจะเข้ามาหยุดมึงอีกคน!!!!”  คิดถูก...ที่เดินทางมาตามแฟนตัวเล็กเพียงคนเดียว  เพราะถ้าโทรเรียกให้จงอินมาด้วยกันตั้งแต่ทีแรก  และได้มารู้มาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ  มีหวังผับแห่งนี้รวมถึงอี้ฟาน  ก็คงถูกเผาทิ้งไปพร้อมๆกัน

 

            แต่ที่ต้องพูดโกหก...ด้วยการเอ่ยชื่อเพื่อนผิวเข้มขึ้นมา  ก็เพื่อต้องการให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงโดยเร็ว  รวมถึงทราบดีว่าอี้ฟาน  คงไม่กล้าเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเสี่ยง  กับเรื่องที่ดูยังไงก็ไม่คุ้มกับสิ่งที่ต้องเสีย  แถมประวัติความเจ้าชู้  เจ้าสเน่ห์  ที่คนในวงการต่างๆก็รู้ดี  ว่าเป็นนิสัยส่วนตัวอันดับแรกๆ  ที่มักทำให้อี้ฟานตกเป็นข่าวได้เสมอ  ก็อาจทำให้เจ้าตัวหยุดกระทำที่มีผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของธุรกิจ

 

โครมมมม!!!

 

            โธ่เว้ยยยยย!!!”  หัวเสียให้กับความพ่ายแพ้ที่ได้รับ  และทำได้แค่ระบายอารมณ์  โดยการเตะถังขยะ  จนมันแตกกระจายไปทั่วทั้งห้องน้ำ  ด้วยความรู้สึกโมโห  แล้วเดินออกไปด้านนอกทันที

 

            ใช่ว่ากลัวคู่แข่งจะเข้ามาหยุดการกระทำของตัวเอง  เหมือนอย่างที่ชานยอลเอ่ยอ้าง  แต่อี้ฟานกลัวเรื่องจะบานปลายจนกลายเป็นข่าวใหญ่โต  และพาให้ชื่อเสียงของโรงแรม  ที่พ่อแม่สร้างมากับมือต้องถูกลดระดับความน่าเชื่อถือ  ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้  เขาจึงจำใจต้องเดินออกไปจากห้องน้ำ  ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว  และกลับไปนั่งร่วมวงกับเพื่อนนายแบบตามเดิม

 

            ส่วนคนที่เสื้อผ้าแทบไม่มีกระดุมเหลือให้ติดกลับคือสู่สภาพเดิม ก็ถูกวิศวกรหนุ่มประคองร่างพาเดินออกมาจากผับด้วยความรวดเร็ว  และเดินไปตรงที่ลานจอดรถทันที  มือหนาเปิดประตูรถ...แล้วคว้าเสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีดำแบบมีฮู้ด  ยื่นให้เซฮุนสวมทับเสื้อของเจ้าตัวที่ขาดจนไม่สามารถซ่อมได้  พร้อมกับสั่งให้รออยู่ในรถ  เพราะเขาต้องเข้าไปรับแฟนตัวเล็กในผับอีกครั้ง

 

            “คุณชานยอลครับ...อย่าบอกเรื่องนี้ให้พี่จงอินทราบนะครับ”  รีบคว้าแขนของคนที่กำลังจะเดินเข้าไปตามแฟนตัวเล็กในผับ  และเอ่ยคำขอร้องออกมา  ด้วยเสียงที่สั่นเครือ  เพราะไม่อยากทำให้คนรักลำบากใจ  หรือต้องอารมณ์เสียไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้

 

            เซฮุนรู้จักนิสัยของผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรมดี...ว่าถ้าทราบเรื่องที่เขาถูกอี้ฟานล่วงเกินอีกครั้งในวันนี้  มีหวังธุรกิจการงานต่างๆของหนุ่มลูกครึ่ง  คงถูกทำอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการแก้แค้น  และตัวเขาเอง..ก็ออกมาเที่ยวโดยไม่ได้บอกให้คนรักทราบ  เซฮุนจึงไม่อยากเป็นต้นเหตุให้จงอินอารมณ์เสีย  หรือไปทำร้ายคนอื่น  เพื่อปกป้องเขา

 

            “ถึงเซฮุนไม่พูด...ผมก็ไม่มีทางบอกแน่นอนครับ  บอกไปเดี๋ยวก็กลายเป็นเรื่องใหญ่  แต่เซฮุนรู้ใช่ไหมครับ...ว่าวันนี้เซฮุนกับน้องแบคทำผิด  ผิดที่ออกมาเที่ยวโดยไม่บอกพวกผม  ผิดที่ไปพูดท้าทายคนอย่างอี้ฟาน!!

 

            “ครับ...เรื่องหนีเที่ยวเซฮุนยอมรับผิด  คุณชานยอลอย่าโกรธแบคเลยนะครับ  ถ้าจะโกรธ...ก็ให้โกรธผมแทน  แต่สำหรับเรื่องของคุณคริส  เอ่ออ  คุณอี้ฟาน....เซฮุนไม่ยอมรับผิดแน่นอน  และต่อให้ต้องพูดท้าทายอีกสักกี่สิบครั้ง  เซฮุนก็จะทำ  คุณคริสไม่มีเหตุผล  อยากเอาชนะพี่จงอินด้วยวิธีสกปรกแบบนั้น  เซฮุนไม่มีทางยอมหรอกครับ”

 

            “ก็เพราะเซฮุนไม่ยอมไงครับ  อี้ฟานมันถึงได้.....  เฮ้อออ!!  ช่างมัน  ช่างมัน!!!!...แต่คราวหน้าถ้าเจอมันอีก  ผมขอแนะนำให้เลี่ยง  และไม่ต้องไปยุ่งกับคนอย่างมัน  เซฮุนเชื่อผมเถอะ  ผมขอร้อง  เพราะถ้าครั้งหน้าเป็นเหมือนวันนี้  ผมก็ไม่รู้ว่าจะปิดจงอินได้อีกไหม!!

 

            “เซฮุนขอโทษนะครับ  ที่ทำให้คุณชานยอลเดือนร้อน”

 

            “ไม่เป็นไรครับ...เซฮุนอย่าคิดมากนะ  แต่ถ้าจะให้ดี...ก็อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก  เพราะผมไม่รู้ว่าจะมาช่วยเซฮุนได้เหมือนวันนี้หรือเปล่า  เซฮุนต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะครับ”

 

            “ครับ...เซฮุนจะทำตามที่คุณชานยอลบอก”

 

            “งั้นรออยู่ในรถแป้บนึงนะครับ  เดี๋ยวผมเข้าไปรับน้องแบคข้างในก่อน”

 

...

 

 

...

 

 

...

 

24.54 น.

 

            ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที...เจ้าของรถก็กลับมาพร้อมกับคนตัวเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมอก และคนที่ถูกสั่งให้นั่งรออยู่ในรถ  ก็ต้องรีบลงมาเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารทางด้านหน้าให้  เพื่อที่วิศวกรหนุ่มจะได้วางคนรักได้อย่างถนัด  ชานยอลวางร่างคนที่หมดฤทธิ์  เพราะการร้องไห้  รวมถึงถูกเพื่อนๆในแก๊งค์ชวนดื่ม  จนเมาลงบนเบาะรถอย่างเบามือ  แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้  อยากด่าเพื่อนที่แกล้งมอมเหล้าแบคฮยอนก็อยาก  อยากตีแฟนของตัวเองที่เผลอดื่มไปตามคำเชิญชวนก็อยาก  แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง  เนื่องจากเป็นห่วงคนที่รออยู่ในรถ  จะเจอกับอี้ฟานโดยอีกรอบ

 

            แต่การที่คนตัวเล็กหลับไป...มันก็เป็นผลดีกับชานยอลและเซฮุน  เพราะไม่อย่างนั้น  คนเป็นเพื่อนก็คงถูกถามถึงเรื่องที่หายตัวไปเข้าห้องน้ำเสียนาน  แถมโทรหาก็ปิดเครื่อง  ส่วนคนเป็นแฟน...ก็คงถูกถามถึงเสื้อกันหนาวสีดำตัวใหญ่  ที่คนให้หวงนักหวงหนา  เพราะมันเป็นของขวัญชิ้นแรก  ที่คนตัวเล็กซื้อให้  เมื่อตอนตกลงเป็นแฟนกันอีกครั้งหลังจากเคลียร์ใจกันเรียบร้อย  แต่ตอนนี้...เสื้อกันหนาวสุดหวง  กลับไปอยู่บนร่างของเพื่อนรักอย่างเซฮุน

 

เอี๊ยดดด!

 

          วิศวกรหนุ่ม...ค่อยๆขับรถมาส่งคนหนีเที่ยวกลับบ้าน  และเมื่อมาถึงที่หมาย...ชานยอลก็รีบดับเครื่องยนต์  แล้วอุ้มคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิท  เดินเข้าไปบ้าน  โดยมีเซฮุนคอยเปิดประตูให้  และจากที่ไม่ต้องมาคอยตอบคำถามต่างๆ  ของคนที่อยู่ในอ้อมอก  แต่กลับต้องมาตอบทุกข้อสงสัย ให้คนเป็นเจ้าของบ้านฟังแทน  เพราะเมื่อก้าวขาเข้าไปในบ้าน  จีซบก็รอลูกๆอยู่ที่หน้าทีวี  และเมื่อเห็นแบคฮยอน  หลับคาอก  คนที่เพิ่งมาขออนุญาตคบลูกชายของตัวเองไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา  คนเป็นพ่อจึงรู้สึกสงสัยและเป็นห่วงลูกๆทั้งสองคนขึ้นมาทันที

 

            “เกิดอะไรขึ้น!!  แบคเป็นอะไร??”

 

            “เมาครับคุณอา  เซฮุนเลยโทรตามให้ผมไปรับ”

 

            “ให้มันได้แบบนี้สิ...ไอ้ลูกตัวแสบ!!

 

            “ผมขออนุญาตขึ้นไปส่งน้องแบคที่ห้องนะครับคุณอา”

 

            “เชิญๆ  แล้วจะนอนค้างที่นี่ก็ได้นะ...อาอนุญาต  นี่มันก็ดึกมากแล้ว”

 

            “ไม่เป็นไรครับคุณอา  ผมเกรงใจ  เดี๋ยวผมขึ้นไปส่งน้องแบคเสร็จก็จะกลับเลยครับ”

 

            “ตามใจ...งั้นอาขอตัวไปนอนก่อนนะ”

 

            ก้มศีรษะลงเล็กน้อย...เหมือนเป็นเชิงทำความเคารพ  และตอบรับในสิ่งที่คนเป็นผู้ใหญ่พูด  แล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านทันที  ชานยอลวางคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขน  ลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม  และหอมแก้มนุ่ม  ที่คืนนี้มีแต่กลิ่นของแอลกอฮอล์  เพื่อเป็นการกล่าวลา  แล้วรีบขับรถกลับไปพักที่คอนโดฯทันที  เพราะรู้สึกเหนื่อยมาก  เนื่องจากปัญหาที่เกิดขึ้นไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน  มันสูบพลังของเขาไปมากกว่า  การทำงานอยู่ในเขตก่อสร้างทั้งวันเสียอีก

 

            ส่วนเซฮุน...เมื่อเดินลงไปส่งแฟนของเพื่อนรัก  และคืนเสื้อกันหนาวสีดำให้เจ้าของเรียบร้อย  เขาก็รีบกลับเข้ามาในห้องนอน  แล้วจัดการเช็ดตัวพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แบคฮยอนเสร็จสรรพ  แต่...พอถึงเวลาที่ตัวเองจะล้มกายลงนอนบ้าง  หลังจากอาบน้ำเรียบร้อย  เซฮุนกลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น  และสาเหตุก็คงมาจากรอยจูบที่น่าขยะแขยงจากผู้ชายคนเดิม  แถมยังคิดถึงผู้ชายอีกคน  ที่วันนี้ไม่ได้นอนกอดกัน  เหมือนอย่างเช่นทุกคืน T^T 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

แก้ไขเมื่อ  17/11/60

ฮืออออ...ขอกำลังใจหน่อยค่ะ  แต่ละตอนมันยากจริงๆ  T_T

ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆนะคะ  ขอบคุณทุกการติดตาม  รวมถึงขอบคุณคอมเม้นท์ใหม่ๆด้วยค่ะ (:

แล้วจะเข้ามาแก้คำผิดเรื่อยๆค่ะ

รัก

#ดอกไม้ของเจ้านาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

667 ความคิดเห็น

  1. #657 oohseoktuan (@oohseoktuan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 23:36
    ยัยแบค!!!
    #657
    0
  2. #563 /tl26&? (@rmhex) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:37
    เกิดเป็นเซฮุนนี่มันลำบากจริงๆ เล้ย สงสารอ่ะ มันต้องมีครั้งต่อๆ ไปอีกแน่เลย กลัวใจจงอินด้วยเหมือนกัน ฮื่อ
    #563
    0
  3. #479 ME3 KAEKY (@keetika333333) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 09:11
    จงอินรู้คงเป็นเรื่องราวใหญ่โต
    #479
    0
  4. #477 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:05
    ไคชานมาบอกคุณพ่อแล้ว // อี้ฟานอย่าทำให้เซฮุนเจ็บตัววว ถถถถถ
    #477
    0
  5. #196 มักเน่ไลน์94 (@kaihun8894) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:25
    จงอินนี่ก็หึงไปทั่ว55555555555 ทำไมขี้หึงขี้หวงขนาดนี้55555555 แบคฮยอนเซฮุนได้ถูกลงโทษแน่ๆออกมาไม่บอกตัวเองเลยยย
    #196
    0
  6. #164 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 10:23
    ใจเย็นนะจงอินนั้นพ่อตา จะหึงทำไมมมม งานเข้าแน่ๆถ้าจงอินรู้นะร้านพังแน่!
    #164
    0
  7. #149 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 00:26
    แน่เด็กๆ พี่ๆเค้าตั้งใจไปคุยกับคุณพ่อซะดิบดี ไหงเรา2คนมาหนีเที่ยวแบบนี้
    ะค่าาา ถ้ามีใครมาฉุดจะทำไงเนี้ยย
    #149
    0
  8. #148 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:41
    โดนแน่ๆ
    #148
    0
  9. #147 ME3 KAEKY (@keetika333333) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:12
    นั้นไงๆ ตีแบคหนักๆเลยชาน
    #147
    0
  10. #146 Fern\' Ht (@hottestfern) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 20:56
    อ่านแล้วงงอ่า พาร์ทไหนเป็นพาร์ทไหน มึน
    #146
    1
    • #146-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 16)
      23 มิถุนายน 2559 / 21:38
      ไรท์เตอร์มือใหม่จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นนะคะ....ขอบคุณที่ตักเตือนเข้ามาค่ะ ^____^
      #146-1
  11. #145 aeri0651 (@aeri0651) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 19:16
    สองคนนี้ หนีเที่ยว 55555? ตายแน่ๆ
    #145
    0
  12. #85 eve_popparazzi (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 00:50
    อะไรกันเนี้ยยย เออะจับน้องปล้ำตลอด บอกแล้วไงเขามีพ่อมีแม่ ถึงจะยังไงขอเขายังทำแบบนี้อ่ะ
    #85
    0
  13. #82 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:00
    โอ้ยคนพี่อะไรจะหวงปานนั้นค่ะ ทำทวงเพราะจะได้รังแกน้องก็บอกเถอะยิ่งน่ารักๆแบบนี้เราเข้าใจ5555555 อพคนี่ต้องเคยแย่งเเฟนพิจงอืนเเน่เลยนางเดือดเเรงอะฮือรอลุ้นค่ะ ติดงอมงะถึงกลับต้องกลับมาอ่านวนไป555555ไรต์สู้ๆนะคะเป็นกลจให้
    #82
    0
  14. #81 กลับมา ได้ไหม (@kaihunoo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 06:27
    จงอินหื่นมากเอ๊อะก็จับปล้ำยังเดียวอะ
    #81
    1
    • #81-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2559 / 07:26
      ไรท์หื่นเองค่ะไม่ใช่จงอิน55555555 ไรท์อยากปล้ำน้องฮุน (:
      #81-1