จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 7 : ❀ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    4 พ.ค. 61






-ดอกไม้ดอกที่ 7-

 

 

โรงแรม  โซล

08.00 น.

 

แกร๊กก!!

 

          สวัสดีครับพี่หมิน  อ้าวว...ทุกคนหายไปไหนกันหมดครับ?

 

            “อยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงชั้น  10  นู้นนน...วันนี้มีงานแต่งงาน  ลืมแล้วเหรอไงเซฮุน?”

 

            “ไม่ลืมครับ  ไม่ลืม

 

            “ไม่ลืม...ก็ขึ้นไปข้างบนพร้อมพี่ตอนนี้เลย  ทุกคนเค้าเตรียมของไว้หมดแล้ว

 

            “ครับๆ ๆ !!

 

            พนักงานคนใหม่ในชุดนักศึกษาเดินทางมาทำงานแต่เช้าตามที่พี่ๆสั่งไว้เมื่อวาน  แต่พอมาถึง...กลับไม่พบใครอยู่ในห้องเลยสักคน  นอกจากซิ่วหมิน  นั่นจึงทำให้เขาอดที่จะถามออกไปไม่ได้  เพราะคิดว่าทุกคนในแผนกจะขึ้นไปทำงานที่ห้องจัดเลี้ยงพร้อมกัน  แต่...เมื่อได้คำตอบในสิ่งที่ตัวเองสงสัย  มือบางก็รีบหยิบอุปกรณ์คู่กาย  อย่างกรรไกร  และมีดคัตเตอร์  ที่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน  แล้วเดินขึ้นลิฟท์ตามซิ่วหมิน  ไปที่ชั้น 20  ทันที

 

            เซฮุนเดินตามพี่ในแผนกไปเรื่อยๆจนถึงหน้างาน  และดอกไม้  ใบไม้  รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆเยอะแยะแปลกตาที่กองอยู่บนพื้น  ก็ทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นกลับมาอีกครั้ง  และตอนนี้ก็ไม่ได้มีแค่แผนกของเขาเพียงแผนกเดียวเท่านั้นที่ทำงานอยู่ตรงนี้  แต่ยังมีอีกหนึ่งแผนกที่ต้องทำงานร่วมกัน  นั่นก็คือ “แผนกจัดเลี้ยง”  เซฮุนไม่รู้จักใครเลยสักคน  และทุกๆคนก็กำลังเดินขวักไขว่กันเต็มห้องที่กำลังจะมีงานแต่งงานเกิดขึ้นในช่วงเย็น  บางคนทั้งยกโต๊ะ ลากเก้าอี้  ปีนบันไดขึ้นไปจัดผ้า  เพื่อตกแต่งสถานที่  และทุกๆอย่างที่เซฮุนเห็นอยู่ตรงหน้า...ก็ทำให้ตื่นตาตื่นใจไปหมด

 

            มือบางพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองขึ้นทั้งสองข้าง  แล้วหยิบโอเอซิส***  แช่น้ำตรียมไว้เพื่อให้พี่ๆในแผนกใช้ในการจัดดอกไม้  และสักพัก...พนักงานจัดเลี้ยง 2 คนก็แบกโครงเหล็ก  กับอุปกรณ์ในการทำซุ้มประดับดอกไม้  มาประกอบให้ทางแผนกของเซฮุนได้ลงมือทำในสิ่งที่พวกเขาถนัด  ทุกๆอย่างถูกประกอบขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ  โดยใช้เวลาไปแค่ไม่กี่นาที  โครงสร้างที่ใช้ในการจัดซุ้มดอกไม้ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย  และพร้อมที่จะให้พนักงานใหม่อย่างเซฮุนได้ลงมือทำงานเสียที 

 

            ฮีชอลและซูโฮเป็นคนเริ่มลงมือจัดดอกไม้  ส่วนเซฮุนกับฮานิ  ต่างช่วยกันหยิบดอกไม้  ใบไม้  รวมถึงของตกแต่งต่างๆ  อย่างเช่น  เม็ดคริสตัส  หรือริบบิ้น  ส่งให้พวกพี่ๆ  เนื่องจากขนาดโครงสร้างของซุ้มดอกไม้  มันทั้งสูงและกว้างเกินกว่าที่จะทำคนเดียวให้เสร็จได้ตามเวลาที่กำหนด  แถมยังต้องใช้บันไดในการปีนขึ้นไปจัดดอกไม้  เซฮุนกับฮานิจึงต้องเป็นลูกมือในการช่วยพี่ๆหยิบของทุกอย่างที่จำเป็นต้องใช้ในการจัดดอกไม้  ส่วนทางด้านซิ่วหมินและคยองซู...ก็แยกตัวไปจัดดอกไม้ในห้องพิธี  ซึ่งยังมีดอกไม้ที่ต้องจัดอีกมาก  นั่นก็คือ โต๊ะตัดเค้ก , โต๊ะลงทะเบียนหน้างาน , ดอกไม้บนเวที , ดอกไม้ทางเดินเข้างานและอีกสารพัดที่ต้องจัดตามแบบที่ลูกค้าได้สั่งเอาไว้

 

            “เซฮุน!!...พี่ขอดอกลิลลี่สีขาวกับฟาแลนสีขาวหน่อยซิ  แล้วก็ช่วยไปเติมดอกกล้วยไม้สีชมพูตรงขอบซุ้มด้านซ้ายให้พี่ด้วย!!”

 

            คนเป็นลูกมือได้ยินคำสั่งยาวเหยียด  ก็รีบทำตามทันที  แต่...ยังไม่ทันได้หยิบอะไรเลยสักอย่าง   เซฮุนก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งของแผนกจัดเลี้ยง  ทำมือเป็นสัญญาณเหมือนต้องการให้เขาออกไปจากตรงนี้  และหยิบสิ่งที่หัวหน้าแผนกสั่งเมื่อครู่  เดินไปที่ซุ้มดอกไม้แทน

 

            “เซฮุน!!...นี่มันไม่ใช่ฟาแลนกับลิลลี่!!!!!  ทำงานมาจนจะผ่านการประเมินแล้วนะ  ยังไม่รู้จักชื่อดอกไม้อีกหรือไง  หึ!!?

 

            หัวหน้าแผนกพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังและแข็งกร้าว  โดยที่ไม่ได้หันมามองเลยด้วยซ้ำ  ว่าคนที่ยื่นดอกไม้มาให้  มันไม่ใช่ลูกน้องของตัวเองเลยสักนิด  และพอ...เจ้าของเสียงโวยวายเมื่อครู่  หันมาเพื่อจะตักเตือนเด็กในแผนกอีกครั้ง  ก็กลับต้องโมโหมากไปกว่าเดิม  เมื่อพบว่าคนที่หยิบดอกไม้มาให้เป็นใคร???  ส่วนพนักงานใหม่อย่างเซฮุนก็สะดุ้งจนสุดตัวกับเสียงดุๆของฮีชอล  เพราะกลัวพี่หัวหน้าจะไม่พอใจที่ตัวเขา  ไม่ยอมทำตามคำสั่ง

 

            “ว่างมากนักเหรอ ฮันเกิง งานตัวเองไม่มีทำหรือไง  ถึงมาป่วนงานคนอื่น  ถ้างานฉันเสร็จไม่ทันนายโดนดีแน่!!”  หัวหน้าแผนกของเซฮุน...ยืนเท้าเอวอยู่บนบันได  และปาดอกไม้ที่ตัวเองไม่ต้องการ   ใส่หน้าผู้ชายที่อยู่แผนกจัดเลี้ยงทันที

 

            “โห...ที่รัก เล่นแรงจัง  ดอกไม้ช้ำหมดแล้วเนี่ย”  คำพูดของผู้ชายที่แย่งหน้าที่ของเซฮุนไปเมื่อครู่  กำลังทำให้คนที่กำลังใช้ดอกกล้วยไม้สีชมพูตกแต่งซุ้มดอกไม้งานแต่งงาน  ตามคำสั่งของหัวหน้าแผนก  รู้สึกงง  จนต้องหยุดชะงักมือ  พร้อมกับมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความสงสัย

 

(ที่รัก อย่างนั้นเหรอ?)

 

             ถือดอกกล้วยไม้สีชมพูค้างไว้ในอากาศและคิดอยู่ในใจ  พร้อมกับยืนมองผู้ชายคนนั้นกับหัวหน้าแผนกของตัวเองสลับกันไปมาจนฮานิที่เห็นท่าทาง  งงๆของเพื่อนร่วมงาน  ก็อดที่จะขำอยู่ในลำคอไม่ได้  และเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของเซฮุนเบาๆ  เพื่อบอกความจริงบางอย่างให้ฟัง

 

            นั่น...พี่ฮันเกิง เป็นหัวหน้าแผนกห้องจัดเลี้ยง แล้วก็เป็นสามีของพี่ฮีชอล

 

            “สามี !!!!

 

          “ชู่ววว..วว  เบาๆสิเซฮุน”  

 

            ฮานิรีบใช้มือตะครุบลงไปบนปากของเพื่อนร่วมงานทันที  เพราะไม่อยากถูกหัวหน้าแผนกด่า  โทษฐานเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดให้เด็กใหม่ฟัง  ส่วนคนที่ยังรู้สึกงงไม่หายก็คือเซฮุนคนเดิม  ที่เพิ่มเติมด้วยความสงสัย  จนต้องแอบถามรายละเอียดเรื่องของคู่รักต่างแผนกอย่างพี่ฮีชอลกับพี่ฮันเกิง  จากสาวน้อยหนึ่งเดียวในแผนกจัดดอกไม้ให้เข้าใจมากกว่านี้ 

 

แต่...ยังไม่ทันได้ฟังอะไรจากปากฮานิเลยสักคำ  เซฮุนก็ถูกสามีของหัวหน้าแผนกเดินเข้ามากอด  เพื่อดึงให้เข้ามามีส่วนร่วมในบทสนทนา  ที่ดูเหมือนจะเป็นการยั่วประสาทฮีชอล  แบบไม่ทันได้ตั้งตัว

 

            “ที่รัก คนนี้ใคร??  พนักงานใหม่เหรอ??? น่ารักดีเนอะ

 

            “ใช่...พนักงานใหม่  ชื่อ เซฮุน  น่ารักมาก  โสด  แต่ฉันไม่ให้จีบ!!  จบนะ!!  แล้วก็กลับไปทำงานได้แล้ว  เดี๋ยวงานไม่เสร็จ

 

            “จีบหลังเลิกงานก็ได้เนอะ  เซฮุน

 

            “เออดี!!...จีบไปเลย  ฉันจะได้ไปหาผัวใหม่!

 

            “โอ๋เอ๋นะคะที่รัก...ล้อเล่นนิดเดียว  ทำเป็นจริงจังไปได้”

 

            จะไปทำงานได้หรือยัง ฮันเกิง!!!??

 

            “ไปก็ได้จ้ะ  เดี๋ยวคืนนี้ค่อยง้อใหม่  เนอะเซฮุน”

 

                คนถูกกอดได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้กับหัวหน้าแผนกเพราะ  ไม่รู้จะทำตัวยังไงกับสถานการณ์ที่เหมือนเป็นตัวประกันอยู่ในตอนนี้  ส่วนฮีชอลก็ได้แต่ยืนเท้าเอวมองการกระทำของสามีแบบเซ็งๆ แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังถึงขนาดนั้น  และหันไปจัดดอกไม้ต่อทันที  เพราะกลัวงานเสร็จไม่ทันเวลา

 

              เซฮุน...มาส่งดอกไม้ให้พี่ต่อเร็วๆเข้า อย่าไปสนใจคนบ้าเลย

 

            “พี่ฮันเกิงน่ารักดีนะครับ  เท่ด้วย

 

              เอาไหมล่ะ...พี่ยกให้เลย  แถมทริปฮันนี่มูนให้ด้วยนะ  พี่จะได้ไปหาผัวใหม่สักที

  

            “เดี๋ยวพี่ฮันเกิงมาได้ยิน ก็เสียใจแย่หรอกครับ”

 

            “ช่างมันสิ  อยากกวนประสาทดีนัก  พี่เบื่อแล่ว  พี่อยากกินเด็ก  ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

            “เดี๋ยวเซฮุนเอาจริงๆ  แล้วพี่ฮีชอลจะเสียใจ”

 

            “อยากผ่านการประเมินไหม  เซฮุน!!

 

            พนักงานใหม่รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ  เพราะสามีของหัวหน้าแผนกดูเท่มากๆในสายตาของเขา  แต่ก็ไม่ได้อยากแย่งมาเป็นของของตัวเองเหมือนอย่างที่พูดเล่นออกไป  เซฮุนเห็นฮันเกิงมาตั้งแต่เดินเข้ามาทำงานในห้องจัดเลี้ยง  แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ว่เป็นใคร  จนกระทั่งฮานิมาเล่าให้ฟัง  และที่รู้สึกชอบก็เป็นเพราะเห็นว่าผู้ชายคนนี้ทำงานเก่ง  แถมเสียงที่สั่งงานลูกน้องก็ดังฉะฉาน  แต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก  น้ำเสียงดูเหมือนเป็นการบอกให้ช่วยกันทำงานมากกว่าการออกคำสั่งเพื่อให้ทำตาม  และสิ่งที่ได้ยินได้เห็นก็ทำให้เซฮุน  รู้ได้ทันทีว่า  ฮันเกิงต้องเป็นหัวหน้าที่ดีสำหรับลูกน้องในแผนกแน่นอน

 

            เซฮุนยังรู้สึกขำกับคู่รักต่างแผนกที่เพิ่งหยอกล้อกันไปเมื่อครู่  พร้อมกับช่วยฮีชอลทำงานไปเรื่อยๆจนรู้สึกว่าดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้ามันเริ่มน้อยลงไปทุกที  มือบางรีบนับจำนวนดอกไม้และถามหัวหน้าแผนกทันทีว่าต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือไม่  เพราะเมื่อนับๆดูแล้ว  ดอกไม้มันคงไม่พอที่จะใช้เพื่อจัดซุ้มดอกไม้ในงานแต่งงาน  และเมื่อแจ้งฮีชอลเรียบร้อย...เซฮุนก็รีบเดินกลับไปที่ห้องทำงานทันที

 










 










             ขาเรียวยาวรีบเดินกลับมาที่ห้องทำงานเพื่อหยิบดอกไม้ตามที่ฮีชอลสั่งไว้  แต่...พอเดินใกล้จะถึงห้องก็ต้องรู้สึกแปลกใจ  เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่คนในแผนกของตัวเอง  ยืนอยู่ในห้องจัดดอกไม้??  ปกติ...แผนกของเขาจะล็อคประตูเอาไว้ทุกครั้ง  ถ้าไม่มีใครอยู่ในห้อง  และคนที่มีกุญแจ  ก็คือหัวหน้าแผนกกับรองหัวหน้าเท่านั้น  แล้ว...คนที่อยู่ในห้องทำงานของพวกเขาตอนนี้เป็นใคร???  เข้ามาได้ยังไง??  และเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างไม่เจอเสียด้วย!!?  เพราะผู้ชายคนนั้น...เริ่มรื้อของในห้องจนมันรกไปหมด

 

หรือว่าจะเป็น....ขโมย!!!!

 

            “นี่นาย!! เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง?!!  นายเป็นใคร??”  ถามชายแปลกหน้าที่อยู่ในห้องตอนนี้  แบบเอาเรื่อง  เพราะทั้งการแต่งตัวที่ใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ  และทั้งการกระทำที่น่าสงสัย  มันทำให้เซฮุนเริ่มไม่ไว้ใจ

 

            “สวัสดีเราชื่อ จื่อเทา  พอดี...พี่ซูโฮใช้ให้เรามาเอาของ  แต่เราหาไม่เจอ”  ชายแปลกหน้าเริ่มแนะนำตัวเองพร้อมบอกเหตุผลที่ต้องเข้ามาในห้องนี้ 

 

            “หาอะไรอยู่ล่ะ?  บอกเราก็ได้  เราชื่อ เซฮุน  เป็นพนักงานจัดดอกไม้คนใหม่  แล้ว...นายก็กำลังทำให้ห้องทำงานของเราพัง   ว่าแต่...จื่อเทาเป็นคนที่ไหนเหรอ??”  พอได้ยินชื่อของรองหัวหน้าออกมาจากปากผู้ชายที่มีสำเนียงแปลกๆ  เซฮุนจึงหมดความกังวลเรื่องของการขโมยของ  พร้อมทั้งแนะนำตัว  และถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย

 

            “เป็นคนจีน  เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน  แล้วพี่ซูโฮ...ก็ใช้ให้เรามาเอาโอเอซิส***”  ละมือจากการหาของที่ถูกวานให้เข้ามาหยิบ  เมื่อได้ยินสิ่งที่พนักงานใหม่ตำหนิ  ว่าตัวเองกำลังทำห้องจัดดอกไม้พัง  และตอบคำถามของผู้ชายหน้าสวย  ด้วยความรู้สึกเซ็งๆ

 

            “แล้วทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?  ทำงานอยู่แผนกอะไร?”  ยืนเว้นระยะห่างในการคุยค่อนข้างไกล  เพราะการแต่งตัวที่ดูไม่สุภาพของชายสำเนียงแปลกตรงหน้า  ทำให้เซฮุนยังวางใจอะไรไม่ได้มากนัก

 

            “อยู่แผนกจัดเลี้ยง  แต่อากาศมันร้อน  ก็เลยถอดเสื้อออก  ตกลง...จะช่วยหาของไหม??!  เดี๋ยวพี่ซูโฮก็มาด่าตามหรอก!!”  หาของไม่เจอก็หงุดหงิดมากพออยู่แล้ว  และยังต้องมายืนเล่นยี่สิบคำถามกับเด็กใหม่ในแผนกจัดดอกไม้อีก  คนถูกไหว้วานจึงเริ่มหงุดหงิด  เพราะอยากกลับไปทำงานเต็มที

 

            “แน่ใจนะ...ว่าพี่ซูโฮให้มาเอาของ  นายรู้จักกับพี่ซูโฮแน่นะ???!!”   ยืนจ้องหน้าคนที่เอาแต่อ้างชื่อของรองหัวหน้ามาพูดอย่างจับผิด  เพราะถ้ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น  เขาจะได้รีบไปแจ้งให้ฮีชอลและฮันเกิงที่เป็นหัวหน้าแผนกของผู้ชายคนนี้ทราบ 

 

            “ทำไมถามมากจัง!!  ฟังนะ...เราเป็น ผัว ของพี่ซูโฮ  แล้วก็รีบหาของให้เราได้แล้ว  ก่อนที่พี่ซูโฮจะตามมาด่า  แล้ววว...เราต้องเอาทะเบียนสมรสมาให้ดูด้วยไหม  เซฮุนถึงจะเชื่อ  หึ?!!”  พูดประชดประชันและเน้นย้ำคำว่า “ผัว”  ใส่หน้าคนที่ยืนห่างกันเป็นเมตรด้วยความหงุดหงิด  เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเวลาไปกับการตอบคำมานานมากแล้ว

 

            “ห๊ะ !!! ผัววว!!!!  เซฮุนคิดว่า...วันนี้เป็นวันที่เขาต้องตกใจอีกสักกี่ครั้งกับเรื่องความสัมพันธ์ของคนในแผนก  เพราะเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้ชายสำเนียงแปลกๆพูดเมื่อครู่  มันก็ทำให้เขาต้องรีบเดินไปคว้าบันไดมาปีน  เพื่อหยิบของที่รองหัวหน้าสั่งให้ชายคนนี้มาเอาทันทีแบบไม่ลังเล  และไม่ถามคำถามอะไรให้มากความอีกต่อไป

 

            โอเอซีส***  ถูกเก็บไว้บนชั้นวางของชั้นบนสุด  ซึ่งเซฮุนต้องใช้บันไดปีนขึ้นไปหยิบ  และด้วยความที่มันถูกเก็บไว้ในที่ที่สูงมาก  ขาเรียวของคนที่ยืนอยู่บนบันไดก็เริ่มสั่นตามความสูงที่ตัวเองกำลังปีน  จื่อเทาเห็นท่าไม่ค่อยดี...จึงรีบปีนเก้าอี้อีกตัว  พร้อมกับช่วยประคองทั้งบันได  ทั้งเอวบางของพนักงานคนใหม่เอาไว้ในคราวเดียวกัน  และการกระทำแบบนั้น...ก็ส่งผลให้ลังกระดาษที่มีโอเอซิสบรรจุอยู่เต็มกล่อง  ร่วงลงมาทันที  ส่วนคนปีนอย่างเซฮุนก็ร่วงลงมาเช่นกัน  เพราะรู้สึกตกใจตอนที่ถูกมือหนาสัมผัสเข้าที่เอว  แต่ดี...ที่สามีของรองหัวหน้าแผนกรับไว้ได้ทัน  ก่อนที่เขาจะได้รับบาดเจ็บ

 

            “ขะ...ขอบใจนะจื่อเทา”

 

            “ไม่เป็นไร  แล้ว...เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

 

            ส่ายหัวเป็นคำตอบแล้วนำบันไดไปเก็บไว้ที่เดิม  และเริ่มหยิบดอกไม้ที่หัวหน้าแผนกสั่ง ตามจำนวน  ตามชนิด  ที่อยู่ในตู้เย็นขนาดใหญ่อย่างร้อนรน  เพราะป่านนี้  ทั้งพี่ฮีชอล  รวมถึงพี่ซูโฮ  ก็คงรอของต่างๆ  อยู่นานแล้ว  มือบางจัดการล็อคห้องทำงานเมื่อได้ทุกอย่างของครบถ้วนและเดินกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยง  ที่กำลังจะมีพิธีแต่งงานเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า  พร้อมกับจื่อเทาทันที

 

            พนักงานใหม่ช่วยฮีชอลกับซูโฮจัดซุ้มดอกไม้จนเสร็จ  และพวกเขาทั้งหมดรวมถึงฮานิ  ก็เข้ามาช่วยซิ่วหมินและคยองซูจัดดอกไม้ต่อในห้องพิธีการ   ดอกไม้ทุกแจกัน  ไม่ว่าจะเป็นทรงสูง  ทรงกลม  หรือทรงเตี้ย  เริ่มถูกทยอยวางลง  ตามจุดต่างๆของห้องจัดเลี้ยงอย่างเบามือ  ส่วนบนเวที  , โต๊ะเค้ก  รวมถึงที่นั่งของแขก VIP ทุกท่าน  ก็ถูกพนักงานของแผนกจัดดอกไม้  เนรมิตความสวยงามให้พร้อมแล้ว  สำหรับงานแต่งงานในค่ำคืนนี้  และห้องที่เต็มไปด้วยสีชมพูกับสีขาว  กับแสงไฟสีนวล  ก็ทำให้เจ้าของริมฝีปากบาง  ที่ทำหน้าที่เป็นลูกมือมาตั้งแต่เมื่อเช้า  ยิ้มออกมาได้อย่างมีความสุข 

 

            เซฮุนจัดการเก็บกวาดของที่ไม่ใช้  ใส่รถเข็นเพื่อนำกลับไปทิ้งที่ห้องทำงาน  แล้วเตรียมตัวกลับห้องพักทันที  เพราะได้รับอนุญาตจากพี่ๆในแผนกให้กลับก่อนได้  เนื่องจากงานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว  และอีกหนึ่งสิ่ง...ที่ทำให้เซฮุนยิ้มไม่หยุด  นอกจากงานในวันนี้ก็คือ  ข้อความทางโทรศัพท์...ที่แจ้งข่าวกลับมาว่าได้รับเขา  เข้าทำงานที่ Gazania Condominium แล้ว  และนัดสัมภาษณ์  ในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น  เซฮุนนึกไม่ถึง...ว่าการส่งเมลสมัครงานไปเมื่อคืน  ผลมันจะออกมาเร็วแบบนี้  และถ้าจะให้รอยยิ้มมันกว้างขึ้นอีก  ก็คงเป็นตอนที่เจ้าของคอนโดฯ  แจ้งกลับมาอีกครั้ง  ว่าการสัมภาษณ์ผ่านแล้ว  พร้อมกับนัดวันในการเริ่มทำงาน

 

            แต่สำหรับตอนนี้...เซฮุนขอแวะไปดูพิธีมงคลสมรสสักหน่อย  เพราะไม่เคยเห็นเลยสักครั้งว่าพิธีการแต่งงานจริงๆมันเป็นยังไง   ตาเรียวคู่สวยที่แอบดูอยู่หลังห้องจัดเลี้ยง  เห็นบ่าว-สาว  เดินเคียงคู่กันอยู่บนเวทีด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม  และผู้มาร่วมงานก็ดูมีความสุข  พร้อมอวยพรให้คู่บ่าว-สาวรักกันนานๆ  เซฮุนยิ้มให้กับพิธีต่างๆ  ที่เห็น  แล้วเดินออกจากห้องจัดงาน  เพื่อเตรียมตัวกลับห้องพัก  เพราะวันนี้มันรู้สึกเหนื่อยมากๆ  เนื่องจากทำงานมาตั้งแต่เช้าจนถึงเวลานี้ก็ใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว  เจ้าของขาเรียวสวยในชุดนักศึกษา  ค่อยๆเดินออกมาจากโรงแรมพร้อมกับยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า  และหวังอยู่ในใจลึกๆ...ว่าการได้รับหน้าที่ให้ลองทำงานใหม่ๆ  บวกกับผลการทำงานในวันนี้  จะทำให้ตัวเองผ่านการประเมินและได้บรรจุเข้าทำงานที่นี่เสียที 

 

แต่....รอยยิ้มที่แสนสดใสของพนักงานคนใหม่  กลับไม่ได้สร้างความสุข  ให้คนที่รีบเดินทางกลับมาจากต่างจังหวัดเลยสักนิด  เพราะไม่ว่าจะเป็นการถูกกอดจากหัวหน้าแผนกฝ่ายจัดเลี้ยง  การพูดหยอกล้อกับฮีชอลด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟัง  และการให้ผู้ชายอีกคนแตะเนื้อต้องตัวในห้องทำงาน...มันทำให้เจ้าของดวงตาคมกริบ  ที่ทั้งได้ยินและได้เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น  รู้สึกโมโหจนอยากจะไล่พนักงานในโรงแรมของตัวเองออกไปให้หมด!!!

 

...


 

...


 

...


 

...


 

...


 

            จงอินเดินทางมาถึงโซลในช่วงสายและรีบตรงมาที่โรงแรมทันที  เนื่องจากมีเอกสารสำคัญที่ทำค้างไว้  และอยากจัดการทุกอย่างให้เสร็จ  ก่อนที่วันพรุ่งนี้จะไม่ว่าง  เพราะต้องเตรียมตัวสัมภาษณ์พนักงานทำความสะอาดคนใหม่  ที่ตัวเองเป็นคนนัดไว้  และเมื่อเดินเข้ามาถึงหน้าล๊อบบี้  เจ้าของโรงแรมก็มาสะดุดตากับรถเข็นคันหนึ่ง  ที่มีชุดแต่งงาน  ทั้งของผู้ชายและของผู้หญิง  รวมถึงชุดราตรีสั้น  ราตรียาว  ชุดทักซิโด้แขวนอยู่ในรถเต็มไปหมด  และเสื้อผ้าพวกนี้ก็ทำให้จงอินเข้าใจได้ทันที...ว่าวันนี้ที่โรงแรมของตัวเองต้องมีงานแต่งงานแน่ๆ  และด้วยความที่เป็นเจ้าของสถานที่  ก็ทำให้เขาตัดสินใจ  เดินขึ้นไปดูที่หน้างานเสียหน่อย  เพราะเผื่อมีอะไรขาดตกบกพร่อง  ก็จะได้ช่วยกันแก้ไขได้ทันท่วงที  และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียลูกค้าในภายหลังหรือเสี่ยงต่อการโดยคอมเพลน 

 

 

            เจ้าของโรงแรมทักทายพนักงานจัดเลี้ยงที่เดินผ่านไปผ่านมา  ซึ่งทุกคนก็ดูยุ่งๆและทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง  แต่...เสียงหัวเราะของอีกฟากฝั่งหนึ่งในห้องจัดงาน  กลับทำให้จงอินอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดู   และภาพที่เห็นก็ทำเอาขายาวสมส่วนในกางเกงลำลองต้องหยุดชะงักทันที  เมื่อเห็นคนที่ตัวเองนัดสัมภาษณ์งานในวันพรุ่งนี้  ถูกผู้ชายที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกห้องจัดเลี้ยงกอดจนแทบจมหายเข้าในอ้อมอก  แถมคำพูดหลังจากที่ถูกกอดก็ยิ่งเหมือนเติมเชื้อไฟให้เจ้าของโรงแรมรู้สึกโมโหมากขึ้นไปอีก

 

 

            พี่ฮันเกิงน่ารักดีนะครับ เท่ด้วย

          “เอาไหมล่ะ  พี่ยกให้”

          “เดี๋ยวผมเอาขึ้นมาจริงๆ  แล้วพี่ฮีชอลจะเสียใจ”

                    

 

            หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น...เจ้าของโรงแรมก็กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน  พร้อมกับแอบเดินตาม เจ้าของคำพูดที่น่าโมโหไปจนเกือบถึงห้องทำงาน  และคิดว่าจะเข้าไปจัดการทันทีเพราะรู้สึกทนไม่ได้กับภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน  แต่แล้ว...มันก็เป็นได้แค่ในความคิด  เพราะเมื่อเดินตามพนักงานคนใหม่ไปเรื่อยๆจนถึงห้องทำงาน  มันกลับไม่ได้มีแค่เซฮุนเท่านั้นที่อยู่ในห้องจัดดอกไม้  แถมการกระทำของคนที่อยู่ในห้องนั้น  ก็ยิ่งทำให้ความโมโหที่มีมากอยู่แล้วแทบจะระเบิดออกมาทันที  เมื่อผู้ชายที่ใส่เสื้อกล้ามสีขาวใช้มือจับไปที่เอวบางของเซฮุน  และเหตุการณ์ต่อไปก็เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความโมโหแปลเปลี่ยนเป็นความโกรธ  


               เจ้าของโรงแรมใช้มือทุบผนังห้องที่อยู่แถวนั้นเพื่อเป็นที่ระบายอารมณ์  เมื่อเห็นร่างสวยที่ตัวเองเคยสัมผัสมาแล้วทุกสัดส่วนพลัดตกลงมาจากบันได  แล้วล้มลงไปนอนอยู่บนอกของผู้ชายคนนั้น  สายตาคมกริบมองภาพที่เห็นด้วยความรู้สึก  ทั้งห่วง  ทั้งหวง  และโกรธ  ตีกันให้ยุ่งอยู่ภายในจิตใจ  และรีบเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที  เพราะคิดว่าถ้าขืนยังยืนอยู่ที่เดิม  ก็พาลแต่จะทำให้หัวเสียไปเปล่าๆ  

         

 

            การเป็นพนักงานใหม่ที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดี  มันทำให้การทำงานราบรื่นได้ก็จริง  แต่การยิ้มให้คนนั้นที  ยิ้มให้คนนู้นที  แถมยังให้คนอื่นมากอด  มาจับ  ง่ายๆ  มันก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำเลยสักนิด  เจ้าของผิวกายสีน้ำผึ้ง...อุตส่าห์หวังดี  ช่วยเดินดูงานสำคัญที่กำลังจัดขึ้นภายในโรงแรมของตัวเอง  เพราะเกรงว่าแขกผู้ที่มาใช้บริการจะไม่ได้รับความสะดวก  จนอาจเกิดปัญหาและได้รับการคอมเพลน  แต่...เรื่องกลับกลายเป็นว่า  คนที่มีปัญหาก็คือตัวของเขา  เพราะภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยินมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว  มันยังทำให้ควบคุมอารมณ์ไม่ได้จนถึงตอนนี้ 

 

และความผิดต่างๆ...ที่พนักงานจัดดอกไม้  ทำให้คนเป็นเจ้าของโรงแรมเกือบเป็นบ้า  ก็จะถูกสะสางทั้งหมด  เมื่อคนทำความสะอาดคอนโดฯ  คนใหม่  เดินทางมาสัมภาษณ์งานในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น  และการสัมภาษณ์ก็คงต้องใช่เวลา ทั้งวันทั้งคืน !!!!

 

            “อยากลองดีกับพี่ใช่ไหม...โอ  เซฮุน!!!!!!!












 

 

 

 

 










โรงแรม  เชจู

17.00 น.

 

 

           แบคฮยอนเริ่มคุ้นชินกับงานแปลเอกสารมากขึ้น  หลังจากทำความเข้าใจกับระบบงานในโรงแรมมาได้หลายวัน  และความจริงแล้ววันนี้...เขาควรทำงานเสร็จไปตั้งแต่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนด้วยซ้ำ  ถ้าไม่มัวแต่เสียเวลาไปกับการต่อปากต่อคำอยู่กับชานยอลเป็นนานสองนาน  วิศวกรหนุ่มชอบเข้ามากวนประสาทแบคฮยอนเป็นประจำ  หลังจากที่รู้ว่าเขาเป็นลูกชายของจีซบ  มือบางเร่งเก็บเอกสารพร้อมกับปิดคอมพิวเตอร์ที่เปิดใช้มาตั้งแต่เช้า  และกดเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน  เพื่อโทรถามคุณพ่อ  ว่าจะเข้ามารับเขาไปทานข้าวเย็นเหมือนเช่นทุกวันหรือไม่  เนื่องจากไม่ได้นัดกันไว้

 

Rrrrrrrrrr!!  

 

 

           “คุณพ่อครับ ตอนนี้คุณพ่ออยู่ไหน...แบคทำงานเสร็จแล้วครับ”

 

            (พ่อเพิ่งแยกกับลูกค้า  แบคมาหาพ่อที่ห้างAAได้ไหม  เดี๋ยวพ่อรออยู่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น)

 

            “รู้ใจจริงๆเลยน้าาา  ว่าแบคอยากกินอาหารญี่ปุ่น

 

            (จ้า...เจ้าลูกตัวแสบ  รีบมานะ  เดี๋ยวพ่อสั่งอาหารรอ)

 

            “รับทราบครับ!!

 

            คนเป็นลูกวางสายจากผู้มีพระคุณ  และรีบกดลิฟท์ลงมาชั้นล่าง  แล้วเรียกแท็กซี่หน้าโรงแรมเพื่อตรงไปยังห้างสรรพสินค้าทันที  แต่พอมาถึง...แบคฮยอนก็ขอแวะเข้ามาที่ร้านกาแฟก่อนที่จะเดินไปหาคุณพ่อ เพื่อซื้อเครื่องดื่มแบบปั่น  แพนเค้ก  คุกกี้  และของหวานอื่นๆกลับไปทานที่บ้านตามประสาคนชอบทาขนม  คนตัวเล็กสั่งโกโก้ปั่นและยืนเลิกขนมที่ตัวเองอยากทานอยู่หน้าตู้กระจกอย่างมีความสุข  แต่แล้ว...เหมือนความสุขจากขนมต่างๆที่เห็นอยู่หน้าจะหายไป  เมื่อแบคฮยอนได้ยินเสียงหวานๆของผู้หญิงเรียกชื่อใครคนหนึ่งที่แสนคุ้นหู

 

            “ชานยอลลลล...เรามาแล้ววว  รอนานไหม?”

 

            “ไม่นานๆ  แล้วจะกินอะไรก่อนไหม  เดี๋ยวชานสั่งให้”

 

            “ไม่เอาอะ  เดี๋ยวอ้วน”

 

            “ไม่เห็นอ้วนเลย  สวยเหมือนเดิมนั้นแหละ”

 

            นิ้วเรียวรีบชี้ขนมที่ตัวเองต้องการพร้อมกับจ่ายเงิน  และรอของต่างๆที่เพิ่งสั่งไปทั้งหมดอยู่ที่ปลายบาร์  ตาเรียวเล็กลอบมองเจ้าของชื่อที่ผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเมื่อครู่  แล้วก็ได้พบกับคนที่เข้ามากวนประสาทเขาแต่เช้า  จนเกือบทำงานส่งพี่เลขาไม่ทัน  และรอยยิ้มกว้างที่ดูเป็นมิตรแต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์  พร้อมกับประโยคชวนอ้วกที่ได้ยินอยู่ตอนนี้  ก็กำลังทำให้คนแอบมองรู้สึกหมั่นไส้    

 

            แบคฮยอนยื่นมือไปรับเครื่องดื่มและขนมต่างๆที่สั่งไปได้สักพัก  เมื่อพนักงานขานเรียก  แต่...แทนที่จะเดินออกไปหาคุณพ่อที่ร้านอาหารญี่ปุ่นตามที่ได้นัดกันไว้  แบคฮยอนกลับก้าวขาฉับๆเดินตรงไปยังโต๊ะ  ที่มีวิศวกรหนุ่มกับสาวสวยนั่งอยู่  เพราะรู้สึกหมั่นไส้และอยากแกล้งอะไรนิดหน่อยหลังจากที่เมื่อเช้า  เจ้าตัวโดนชานยอลป่วนจนทำงานเกือบไม่ทัน

 

            พี่ชานยอลลลล...คุยงานกันเสร็จหรือยังครับ  น้องแบคซื้อเค้กเสร็จแล้วนะ เรากลับบ้านกันเลยดีไหม”  คนตัวเล็กตรงเข้าไปนั่งข้างๆวิศวกรหนุ่ม  พร้อมกับวางเค้กและเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะ  แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาควงแขนและเอนหัวซบไปที่ไหล่ของชานยอลทันที 

 

            คนถูกซบรู้สึกงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะกำลังนั่งคุยงานอยู่กับเพื่อนดีๆ  ก็มีคนที่ตัวเองไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่  เดินเข้ามาทำกิริยาอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น  แต่...คนอย่างเขา  ก็ใช่ว่าจะรู้ไม่ทันว่าคนที่กำลังควงแขนเขาอยู่ตอนนี้คิดอะไร!!

 

            “อ้าว...ที่รักมาพอดี  ทำงานเหนื่อยไหมครับ  พี่ชานยอลบอกให้รออยู่ที่บ้านก็ไม่เชื่อ  เห็นไหม...เหงื่อออกเต็มเลย”   ไม่พูดเปล่า...เพราะมือใหญ่ๆข้างหนึ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต  ขึ้นมาซับที่แก้มเนียนของคนตัวเล็ก  ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาโอบเอวบาง  แล้วดึงให้เข้ามานั่งใกล้ๆจนแทบจะเกยขึ้นมาบนตัก 

 

            “ปล่อยนะ!!..”  กดเสียงต่ำกระซิบเบาๆเนื่องจากรู้สึกอายและโมโห  เพราะแทนที่ตัวเองจะได้แก้แค้น  กลับต้องมาโดนย้อนสอนแบบนี้  และยิ่งแบคฮยอนขืนตัวมากเท่าไหร่  แรงโอบจากลำแขนใหญ่ๆก็ยิ่งแน่นขึ้นมากเท่านั้น  และตอนนี้...คนเจ้าแผนการได้แต่ก้มหน้างุด  เพราะไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น

 

            “นี่แบคฮยอน..แฟนเราเองนะอึนจี  ส่วนนี่...อึนจีนะครับที่รัก  เพื่อนของพี่เอง”  ไม่ฟังเสียงบ่นงุ้งงิ้งที่ดังอยู่ข้างหูยังไม่พอ  ชานยอลยังแนะนำเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่ตัวเองโอบไว้ให้เพื่อนรู้จักทันที  เพราะถ้าแบคยอนอยากให้เขาเป็นที่รัก  เขาก็จะเล่นให้สมบทบาท  และจะเล่นให้คุ้มแบบไม่เอาค่าตัวแม้แต่วอนเดียว  แต่ขอแลกกับความสะใจก็พอ

 

            “อย่าเข้าใจพี่กับชานยอลผิดนะจ๊ะน้องแบคฮยอน  พอดีพี่มีปัญหาเรื่องบ้านนิดหน่อย  ก็เลยมาขอคำปรึกษาจากชานยอล  คะ...คือว่า  บ้านพี่กำลังจะต่อเติมน่ะจ่ะ”  หญิงสาวในชุดจั๊มสูทสีสดใส  กล่าวทักทายคนที่ตัวเองคิดว่าเป็นแฟนของเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและส่งยิ้มหวานให้  พร้อมกับรีบอธิบายเรื่องทั้งหมด  เพราะไม่อยากให้เกิดความเข้าใจผิด

 

            “ไม่ต้องคิดมากหรอกอึนจี  แฟนชานเขาใจดี  เขาไม่ว่าอะไรหรอก ใช่ไหม...ที่รัก”  พูดไปยิ้มไปพร้อมกับยื่นหน้ามาจูบที่ขมับของแบคฮยอนเบาๆ  เพื่อเล่นไปตามบทที่ตัวเองได้รับ  ปนอยากรู้สึกแกล้งคืนบ้าง(นิดหน่อย)

 

            แต่...คนถูกจูบกลับคิดว่าการกระทำแบบนั้นมันมากเกินไปหรือเปล่า  และมันก็เริ่มทำให้หมดความอดทนเข้าไปทุกที  เพราะตอนนี้ตัวเขา  ทั้งโดนโอบเอว  ทั้งโดนจูบขมับและอีกสารพัดการกระทำ  ที่มันสมบทบาทจนดูเหมือนเป็นการหักหน้าเขา  และความโมโห  ความอาย  ความโกรธ  ก็ทำให้แบคฮยอนคิดว่าต้องทำอะไรบางอย่างก่อนที่  มันจะเกินเลยไปมากกว่านี้

 

            “คราวที่แล้วพี่ชานยอลก็พูดแบบเนี้ย!!  เพื่อน  เพื่อน  เพื่อน!!!  แล้วพี่ชานยอลก็นอกใจน้องแบค!!  ไอ้คนเห็นแก่ตัว  ไอ้คนหลายใจ  คราวนี้น้องแบคจะไม่ยอมเด็ดขาด  เราเลิกกันนน!!!!”  เสียงแหลมเล็กแผดดังจนคนทั้งร้านหันมามอง  พร้อมกับรีบสะบัดตัวเองออกจากการถูกโอบกอด  แล้ววิ่งออกไปจากร้านกาแฟทันที  โดยไม่สนว่าใครจะรู้สึกยังไงหรือมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง

 

            “(แสบจริงๆ !!)”  สบถอยู่ในใจ...เพราะชานยอลไม่คิดว่า  คนตัวเล็กจะกล้าทำแบบนี้  และวิ่งตามออกมาจากร้านกาแฟทันทีเมื่อขอโทษเพื่อนเรียบร้อย 

 

             

...


 

...


 

...


 

           

            วิศวกรหนุ่มไม่คิดว่าจะมาเจอกับลูกชายของคุณอาจีซบที่นี่  เพราะวันนี้...หลังจากที่เข้าไปป่วนแบคฮยอนถึงในห้องทำงาน  เขาก็รีบเดินทางออกมาที่ห้างทันที  เพราะมีนัดกับเพื่อนคนหนึ่ง  ซึ่งเธอมีปัญหาเรื่องบ้านที่กำลังจะขยายต่อเติมเพื่อเป็นเรือนหอ  และความจริงแล้ว...แฟนของเพื่อนก็จะมาด้วยแต่พอดีติดธุระสำคัญ  เนื่องจากอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า  ก็ใกล้จะถึงวันแต่งงานของคนทั้งคู่  และแหวนที่สั่งทำก็ยังไม่เสร็จ  บ้านก็ยังไม่พร้อม  เพื่อนของชานยอลจึงจำเป็นต้องมาคนเดียว

 

 

            ตอนแรกชานยอลรู้สึกงงไม่ใช่น้อย  ตอนที่เห็นแบคฮยอนเดินเข้ามานั่งข้างๆ  พร้อมกับยกมือขึ้นมาคล้องแขนและเอาใบหน้ามาซบที่ไหล่  แถมยังเรียกเขาว่าที่รัก  แต่...พอสมองเริ่มประมวลผลได้  และเล่นไปตามบทที่อีกฝ่ายเป็นคนปูทางเอาไว้  ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ได้ไปตามแผนสักเท่าไหร่  เพราะชายอลคิดว่าตัวเองพอจะจัดการกับแผนตื้นๆนี่ได้  เพราะรู้ทันคนในอ้อมกอดดี  แต่สุดท้าย...เขาก็เป็นฝ่ายที่ต้องได้รับความอับอาย  เมื่อคนตัวเล็กเล่นอาละวาดเสียงดังลั่นร้าน  แล้วเดินหนีไปเฉยๆ 

 

 

            ขายาวในกางเกงบลูยีนส์  วิ่งตามคนที่โวยวายอยู่ในร้านกาแฟออกมา  พร้อมกับถือเครื่องดื่ม  ที่เริ่มละลายไปเกือบครึ่งแก้ว  และขนมหวานต่างๆมากมาย  ที่แบคฮยอนลืมไว้บนโต๊ะติดมือมาด้วย  ชานยอลเห็นคนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่น  เขาจึงเดินตามเข้ามาในร้านแล้วพยายามกวาดสายตามองหาจนทั่ว  สักพัก...ก็เจอแบคฮยอนนั่งอยู่ที่มุมในสุดของร้าน  ชานยอลรีบเดินตรงเข้าไปหาทันที  เพื่อจัดการกับคนที่ทำให้ตัวเองหน้าแตกตอนที่อยู่ในร้านกาแฟ

 

แต่.....เสียงเรียกของใครคนหนึ่งจากทางด้านหลัง  ทำให้ชานยอลต้องหยุดการกระทำที่คิดเอาไว้ทั้งหมด

 

            “อ้าว คุณชายอลมาทานอาหารเหรอ?”  จีซบออกไปเข้าห้องน้ำและกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารพอดี  จึงทำให้พบกับเพื่อนเจ้าของโรงแรมโดยบังเอิญ

 

            “สวัสดีครับคุณอา”  โค้งตัวทักทายผู้ใหญ่ที่ตัวเองเคารพรัก  และส่งสายตา...มองมาที่ลูกชายของท่านอย่างคาดโทษ

 

            “มาก็ดีเลย  ทานอาหารด้วยกันก่อนสิ  อาไม่ได้ทานอะไรกับคุณชานยอลนานแล้วนะ  ส่วนที่นั่งอยู่ตรงนั้น...ก็ลูกชายของอาเอง  ชื่อแบคฮยอน  ไหนๆก็มาแล้ว  มาทำความรู้จักกันไว้ก็ดี  ลูกชายอา...เป็นเด็กฝึกงานอยู่ที่โรงแรม  เผื่อคุณชานยอลอาจมีอะไรแนะนำลูกของอาได้บ้าง  เชิญนั่งเลยคุณชานยอล” จีซบผายมือเชิญวิศวกรประจำโรงแรมให้นั่งลงที่โต๊ะอาหารและยื่นเมนูให้  โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนทั้งคู่รู้จักกันมาสักพักแล้ว  เพราะตัวเองมัวแต่ออกไปรับรองลูกค้าอยู่ข้างนอก  

 

            “สวัสดีครับน้องแบคฮยอน  พี่ชื่อปาร์ค  ชานยอลนะครับ เป็นวิศวกรของโรงแรม”  แนะนำตัวพร้อมยักคิ้วใส่คนที่นั่งหน้าบูดอยู่ฝั่งตรงข้าม   ส่วนแบคฮยอนก็ยกเมนูขึ้นมาปิดบังใบหน้าและทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่ชานยอลพูดจนถูกผู้เป็นพ่อปราม  เพราะคิดว่าลูกชายกำลังทำกิริยาที่ไม่สุภาพและเป็นการเสียมารยาท

 

            สวัสดีครับพี่ชานยอล  ผม  บยอน  แบคฮยอน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับแนะนำตัวเองทั้งๆที่ยังหน้าบึ้ง  และยกเมนูขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเหมือนเดิม  จนจีซบต้องส่ายหัวให้กับความไม่รู้จักโตของคนเป็นลูก

 

            “เอ่อ...คุณอาครับ  เมื่อกี้ผมเจอน้องแล้วครับที่ร้านกาแฟ พอดีน้องลืมเครื่องดื่มกับขนมเค้กไว้ที่ร้าน  ผมเลยเดินตามเอามาให้”  พูดพร้อมยื่นถุงขนมและโกโก้ปั่นให้กับลูกชายของคุณอาที่นั่งอยู่ตรงข้าม  แต่...แรงกระชากด้วยความหงุดเหงิดปนโมโหของผู้รับของ  ก็ทำให้จีซบต้องปรามลูกชายอีกครั้งเพราะไม่อยากให้ใครมองลูกตัวเองว่าเป็นเด็กที่ไม่ได้รับการอบรม

 

            “แบคฮยอน...ทำไมทำกิริยาไม่น่ารักเลยลูก  พี่ชานยอลเขาอายุมากกว่าเราตั้งหลายปี  เดี๋ยวพี่เขาจะหาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน”  คนถูกดุทำหน้าหงอยพร้อมกับพูดขอโทษทุกคนและสักพักอาหารก็ถูกยกออกมาเสิร์ฟ

 

            ชายสูงอายุกับวิศวกรหนุ่ม...ต่างก็คุยไปกินไปอย่างถูกคอ  เพราะนานๆครั้งคนทั้งคู่จะมีเวลามานั่งทานอาหารร่วมกันแบบนี้  แต่สำหรับชานยอลแล้ว...ถ้าไม่ติดงานสำคัญ  หรือต้องไปไหนมาไหนข้ามประเทศข้ามจังหวัดบ่อยๆ  เขาก็มักจะชวนจีซบออกมาหาอะไรทานข้างนอกอยู่เสมอ  และคนที่ไม่ค่อยว่างก็คือคุณอา  ส่วนคนที่ไม่ปริปากพูดกับใครเลยก็คือ...ลูกชายตัวแสบ  ที่โดนคุณพ่อดุ  และตอนนี้ก็เอาแต่กินอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าจนแก้มตุ่ย   

 

แต่สักพัก...เสียงโทรศัพท์ของใครคนหนึ่งดังขึ้น  จนทำให้บทสนทนาของทั้งชานยอลและทั้งจีซบต้องหยุดชะงัก  แถมการคุยสายก็ได้สร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นบนใบหน้าของผู้ที่เป็นเจ้าของเครื่อง

 

            คิดถึงสิ  คิดถึงมากๆเลย  แบคขอโทษนะ  ที่ไม่ค่อยได้โทรไปหา  พอดีงานมันยุ่งมากเลยอะ  แต่ถ้าได้กลับโซลเมื่อไหร่  แบคจะไปนอนด้วยนะ แล้วก็จะไปนอนกอดทั้งคืนเลย  สัญญา จุ๊บๆ

 

 

            คนที่ได้ยินบทสนทนาสั้นๆแต่หวานจนมดขึ้นอย่างชานยอล  รู้สึกแปลกใจและสงสัยเมื่อเห็นรอยยิ้มอันแสนน่ารักปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่โดนคุณพ่อดุ  เพราะตั้งแต่ที่นั่งทานข้าวอยู่ด้วยกันจนอาหารที่สั่งมาทั้งหมดเริ่มพร่องไปเยอะ  แบคฮยอนก็หน้าบึ้งมาตลอดเนื่องจากก่อนหน้านั้นก็เพิ่งมีเรื่องกันมาที่ร้านกาแฟ  แถมยังโดนคุณอาดุต่อหน้าเขา  แต่พอรับสายจากใครบางคน...หน้าตาที่บอกบุญไม่รับในตอนแรก  กลับเปลี่ยนไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ  ชานยอลคิดว่าคนที่อยู่ปลายสายต้องเป็นคนสำคัญแน่ๆ  เพราะคำพูดที่บอกว่า คิดถึง  ขอโทษ  จะไปนอนด้วย  และอีกสารพัดคำหวานแบบนั้น  มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้นอกจากแฟน


และถ้าจะให้คิดว่าเป็นเพื่อน...ก็คงไม่ใช่แน่นอน  เพราะขนาดตัวเขาเองกับจงอินที่เป็นเพื่อนซี้กันมานาน  ก็ยังไม่เคยนอนกอดกันเลยสักครั้ง 

 

            และเมื่อทานอาหารเสร็จ....วิศวกรหนุ่มก็จัดการจ่ายค่าอาหารทั้งหมดจนจีซบบ่นยกใหญ่  พร้อมกับเดินมาส่งคุณอากับลูกชายตัวแสบที่ลานจอดรถ  และกล่าวลากันเล็กน้อย  แต่ก่อนกลับ...ก็ยังโดนเจ้าของรอยยิ้มอันแสนน่ารัก  ที่เขาก็ลืมไม่ลง  หันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ลับหลังคุณอา  จนอดที่จะรู้สึกหมั่นเขี้ยวไม่ได้  และแอบคาดโทษเอาไว้ในใจ

 

 

            “คอยดูเถอะ!!  วันไหนเจออยู่กับแฟนบ้าง  จะเอาคืนให้หนักเลย  ไอ้เด็กแสบ!!!

 











 

 

 










100%


แก้ไขเมื่อ 13/08/60

โอเอซิส*** 


ขอบคุณนักอ่านทุกๆคนมากนะคะ  ขอบคุณทั้งคอมเม้นท์  ทั้งกำลังใจ  ทั้งคำติชม  ที่ส่งมาให้ด้วยค่ะ

แล้วจะเข้ามาตรวจคำผิดเรื่อยๆนะคะ

รัก

#ดอกไม้ของเจ้านาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

667 ความคิดเห็น

  1. #554 /tl26&? (@rmhex) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 02:49
    โอ้ยแต่ละคู่กินกันไม่ลงเลยค่ะ ไคฮุนก็อบอุ่นจนใจบาง ชานแบคก็กัดกันจนเอ็นดู ชอบๆๆๆๆ
    #554
    0
  2. #543 pawitt (@pawitt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:43

    ชานแบคน่ารักอ่ะ ตีกันบ่อยๆนะ 555555

    #543
    0
  3. #467 อิเน่เมียไค. (@minimahann) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:26
    หวงมากนักก็จับไปขังไว้ที่บ้านเลยไป ไม่ก็แสดงความเป็นเจ้าของซะจะได้ไม่มีใครกล้าแตะ แต่ไม่ชัดเจนกับน้องเองนะ ช่วยไม่ได้
    #467
    0
  4. #455 Nong662 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 20:51
    อยากอ่านตอนต่อๆไปแล้วคะ
    #455
    0
  5. #453 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:55
    จงอินใจเย็นนนนน // แบคแสบอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #453
    0
  6. #451 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:45
    พี่จงอินอย่าโกรธน้องน้า
    #451
    0
  7. #424 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 15:25
    ใจเย็นๆจงอิน โอ้ยทำไมชอบคิดเอาเองงง555555555
    #424
    0
  8. #338 KaiHun940105 (@KaiHun940105) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:43
    คิดเองเออเองตลอดดด คิมจงอิน
    #338
    0
  9. #329 FranceTuan (@FranceTuan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:21
    ตานี่คิดเองเออเองตลอดเลยเว้ยย คุณคิมจงอิน
    #329
    0
  10. #188 มักเน่ไลน์94 (@kaihun8894) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 11:59
    จงอินนี่น้าาาอะไรๆก็จับลงโทษโถ่ถ้าน้องท้องขึ้นมาแล้วจะรู้สึก555555 แต่ก็ท้องไม่ได้นี่เนอะแฮ่ๆ
    #188
    0
  11. #139 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 01:53
    เอะอะก็ทำโทษ โธ่ๆๆๆๆ
    #139
    0
  12. #123 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 20:57
    น้องฮุนนี่โดนเจ้านายลวนลามก็ยังไม่รุ้ตัวนะคะลูกกก
    #123
    0
  13. #99 ME3 KAEKY (@keetika333333) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 16:43
    น่ารักอะ น้องน่ารัก
    #99
    0
  14. #36 a-ndrem (@a-ndrem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:17
    น่าร้ากมากกกกกกกกกกกกกเขินเเทนฮ่าฮ่าสู้สู้น้าไรท์มาต่อน้า
    #36
    1
    • #36-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2559 / 10:37
      ขอบคุณมากนะคะที่เป็นกำลังใจให้กับฟิคเรื่องนี้ (:
      #36-1
  15. #35 anty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 01:12
    ไหนบอกไม่กินไก่วัด นี้น้องฮุนยังเป็นลุกเจี๊ยบอยู่เลยนะเจ้านาย
    #35
    0
  16. #34 Km Mdew (@mdspt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:11
    สู้ๆนะคะไรท์
    #34
    1
    • #34-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2559 / 08:59
      ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาตลอดเลยนะคะ เราจะพยายามอัพบ่อยๆน้าาาาาาา
      #34-1
  17. #33 KrisLu 'FT' (@first-kiss-love) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 22:40
    พี่จงอินนน คนเอาแต่ใจ~~555555 ถ้าจะหลงน้องขนาดนี้ พากลับไปอยู่บ้านด้วยเลยเถอะ5555
    #33
    1
    • #33-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2559 / 09:06
      ขอบคุณที่ชื่นชอบนะคะ
      #33-1
  18. #32 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 20:26
    ทำไมน่าร๊ากฮือออรอๆๆ ๆนะคะตอนหน้าขอหวานๆเลยเอาให้มดขึ้นตา55555ไรต์สู้ๆนะคะ
    #32
    1
    • #32-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2559 / 09:02
      มีหวานกว่านี้แน่นอนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ
      #32-1
  19. #31 MMAAYY__MAY (@MMAAYY__MAY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 19:06
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยชอบบบบบบบบบบบบบบบบ>\\\<
    สู้ๆน้ารอมาต่อนะคะ
    #31
    1
    • #31-1 Mokara (@Mokara) (จากตอนที่ 7)
      11 พฤษภาคม 2559 / 09:00
      ขอบคุณมากนะคะที่ติดตามอ่าน ^^
      #31-1
  20. #30 xxkh94sxx (@ohhmykimkai94) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 19:04
    โอ้ยยยยยยยยยย ชอบน้องแล้วแหล่ะค่ะ ขนาดนี้แล้ว แหมมมม พี่จงอิน;3
    #30
    0
  21. #29 eve_popparazzi (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 18:42
    นี้ไม่กักน้องใช่ไหมคะ? มาบังคับเขาขนาดนี้ ก็รับผิดชอบซะเลย
    #29
    0