จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 11 : หึงหวงหรือหวงก้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

จั่นเจิงสหายของพี่ใหญ่จวนสกุลจาง

คังมินโฮ..หรือพี่คังองค์รักษ์เงาของจางฮุ่ยเหอ

"จอมยุทธจั่น....ท่านควรปล่อยคุณชายได้แล้ว"

เสียงที่ทำให้ฮุ่ยเห่อลอบกลืนน้ำลาย..เสียงนี้พี่คังมาเองเลย

"องค์รักษ์คังมินโฮ..เท่าที่ทราบท่านไม่ได้เป็นเงาของน้องฮุ่ยแล้วนี้นา...ไม่ทราบว่ามาทำอะไรแถวนี้"

จั่นเจิงยักคิ้วใส่คนหน้ายักษ์ที่ยืนคับปากซอย  คังมินได้รับแจ้งจากเงาของท่านหญิงเล็ก ว่าฮุ่ยเห่อเจอโจทย์เก่าแอบหนีไปรู้ไปไหน 

คังมินที่กำลังจะไปรายงานตัวกับท่านใหญ่ทิ้งทุกอย่างตรงออกตามหาเจ้าเด็กดื้อ จนมาเห็นอีกฝ่ายกำลังจูบกับจอมยุทธ์จั่นที่เป็นสหายของคุณชายใหญ่ 

เหมือนใครเอาไฟมาสุมในอกรู้สึกอยากจะไปกระชากสองร่างให้ออกจากกัน..

."คือ..มันไม่ใช่อย่างที่พี่คังคิด...พี่จั่นเค้าช่วยข้าหนี..มันเป็นเรื่องสุดวิสัย..แค่แสดงละครเฉยๆ"

ฮุ่ยเหอแก้ตัวลิ้นพันกันพยามอธิบายและพยายามออกจากอ้อมกอดหนวดปลาหมึกของพี่จั่น

"แต่ข้าตั้งใจนะ.."

จอมยุทธจั่นเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก....คังมินกำหมัดแน่น

"คุณชายกลับจวนกับข้าเดี๋ยวนี้!"

ฮุ่ยเหอเห็นท่าไม่ดีซะแล้ว พี่คังไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ 

จั่นเจิงยอมปล่อยร่างบางแต่ดวงตาที่สบกับคังมินยังคงท้าทายกัน

"พี่คังกลับจวนกับข้า"

ฮุ่ยเหอลากคังมินออกจากซอยตรงกลับจวน 

เมื่อเข้าประตูจวนมาฮุ่ยเหอปล่อยมือพี่คังแล้วตรงกับเข้าเรือนพัก  แต่ยังมิทันจะปิดประตูร่างใหญ่ของคนบางคนกับขวางประตูไว้เสียก่อน

"เจ้าชอบจอมยุทธจั่นหรือไง. ถึงได้ยอมให้เค้ากอดจูบ ทำตัวเหมือนของข้างทาง ข้าเคยคิดว่าที่เจ้าทำไปเพราะจำเป็นแต่ที่ข้าเห็นมันไม่ใช่ "

"เพี๊ยะ!"

คังมินหน้าหัน ฮุ่ยเหอตบหน้าคนที่ตนเคารพเหมือนพี่ชายมือน้อยๆสั่นไม่หยุด

"ในสายตาท่านข้ามันแค่ตัวปัญหา เผือกร้อนที่รอว่าเมื่อไหร่จะไปจากมือ ท่านองค์รักษ์คังมินโฮ ตอนนี้ท่านไม่ได้เป็นเงาของข้าฮุ่ยเหอ ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า ท่านมีสิทธิ์อะไรมาว่าข้า

อย่าลืมว่า...ตัวสำส่อนนิยมบุรุษอย่างข้าคือคุณชายของจวนเป็นเจ้านายของท่าน ไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องหรือสามีภรรยากับท่าน ท่านไม่มีสิทธิ์ใดๆเลยที่จะกล่าวหาข้า หวังว่าท่านองค์รักษ์จะไม่ลืม"

คังมินลูบใบหน้าด้านที่โดนตบมันไม่เจ็บแต่ที่เจ็บคือเจ้าเด็กดื้อไม่เรียกเขาว่าพี่คังเหมือนเดิมแถมว่าตนไม่มีสิทธิ์เป็นแค่องค์รักษ์ในจวน 

ฮุ่ยเหอทั้งเสียใจและน้อยใจเมื่อโดนคนที่คิดว่าเข้าใจตนที่สุดต่อว่า ทั้งที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กรู้ทุกเรื่องของตนไม่ว่าเรื่องดีหรือไม่ดี

"ท่านกลับไปเถอะข้าจะพักผ่อนหวังว่าข้าจะไม่ต้องเจอท่านอีกองค์รักษ์คังมินโฮ"

ขณะที่ฮุ่ยเห่อจะปิดประตูร่างหนาของบางคนแทรกเข้ามา ฮุ่ยเห่อตกใจถอยหลังชนโต๊ะน้ำชา คังมินปิดประตูล็อคกรเดินตรงมาหาคนปากดีที่กล้าไล่ตน

"ท่าน..ออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้..ไม่งั้นข้าจะ"

"จะอะไรฮุ่ยเหอ..อีกอย่างเจ้าว่าข้าไม่มีสิทธิ์ข้าจึงต้องมาหาสิทธิ์ที่ว่า.."

คังมินย่างสามขุมเข้าหา ฮุ่ยเหอวิ่งหนีแต่ชุดยาวกรอมเท้าทำให้การเคลื่อนไหวลำบาก ร่างบางสะดุดชุดตนเองล้ม 

ฮุ่ยเหอรู้สึกได้ถึงอันตรายกำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือ....

ผ้าผืนหนึ่งถูกนำมาผูกปาก มือสองข้างถูกมัดก่อนที่จะถูกอุ้มขึ้น 

ฮุ่ยเหอดิ้นรนร้องเสียงอู้อี่ มือที่ถูกมัดทุบไปที่ไหล่ที่อกตามตัวคนอุ้ม แต่ไม่อาจทำให้พี่คังเจ็บแม้แต่น้อย 

รู้ตัวอีกทีเมื่อหลังสัมผัสเบาะนุ่ม ฮุ่ยเห่อเด้งตัวขึ้นนั่งทันที ถอยจนชนกับหัวเตียง

"หึ..หึ.เมื่อกี๊ยังปากเก่งอยู่เลย."

คังมินหัวเราะคนปากดีที่ถอยจนจะแทรกเข้าผนังตัวเตียง คังมินกระชากร่างบางเข้าประทะอกตนตามด้วยริมฝีปากหนาประกบปากบางทันที

ถึงแม้จะมีผ้าขาวกั้นแต่คังมินก็ยังได้ชิมความหวานจากปากแดง  

ถ้าได้เข้าไปชิมด้านในคงจะหวานกว่านี้ 

คังมินสกัดจุดใบ้ก่อนจะปลดผ้าขาวออก ฮุ่ยเหอเมื่อปากเป็นอิสระด่าทอพี่คัง  แต่ไม่มีเสียงออกมา 

ริมฝีปากคนโตประกบอีกครั้ง ครั้งนี้มือหน้าจับท้ายทอยร่างเล็กไว้ ปากบดขยี้หาความหวานจากอีกคน ลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้าไปด้านในดูดดึงลิ้นอีกคนที่พยายามหนี 

มีหรือที่ผู้บุกรุกจะยอม ยิ่งบดเบียดเข้าไปด้านในลิ้นที่พยายามดันลิ้นอีกคน ยิ่งทำให้คนโตชอบเข้าไปใหญ่

ฮุ่ยเหอที่โดนบดจูบมาราธอนหายใจไม่ทันมือที่ถูกมัดดันหน้าอกอีกคน ดูเหมือนคังมินจะรำคาญจับแขนคล้องคอตนซะงั้น 

ฮุ่ยเหอยิ่งแนบชิดมากขึ้น เมื่อคังมินพอใจแล้วจึงถอนปากออก จมูกโด่งปัดป่ายจมูกคนตัวเล็กที่กำลังโกยอากาศเข้าปอดปากแดงปวกเจ่อจากจูบที่เร่าร้อน

"หวานเหลือเกิน ขอข้าชิมอีกหน่อยนะ"

ริมฝีปากประกบลงมาอีกครั้งแต่คราวนี้ฮุ่ยเหอรู้สึกได้ว่ามือของพี่คังไม่อยู่เฉย แทรกเข้าไปในสาปเสื้อด้านในปัดผ่านยอดอกเม็ดเชอรี่ 

ฮุ่ยเหอถึงกับหายใจสะดุดดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการกระทำของคนตรงหน้า

"ฮุ่ยเหอ..อย่าดื้อสิ"

ทั้งที่ใช้เพียงมือเดียว ชุดที่ใส่อยู่กับหลุดล่วงเปิดลานไหล่บางกับยอดอกสีสวยให้คนตรงหน้าได้ชื่นชม

"ข้าเคยเห็นแต่เจ้าพรากดอกเบญจมาศของผู้อื่น ไม่คิดว่าวันนี้ข้าจะได้เป็นผู้พรากดอกเบญจมาศของเจ้า..."

ฮุ่ยเหอยิ่งดิ้นมากขึ้นอย่างตื่นตะหนก 

กรรมตามสนองเขาแล้ว ไป๋หวาขืนใจผู้อื่นตอนนี้ตนต้องโดนผู้อื่นขืนใจ 

ไม่นะ..ไป๋หวาเจ้าตื่นมารับผิดชอบเดี๋ยวนี้เลย..พี่คังปล่อยข้านะ..

ฮุ่ยเหอร้องเรียกตัวการที่ตอนนี้หายไปไหนไม่รู้ให้มารับกรรมแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกในขณะนี้...

ด้านเทพหยางหรือไป๋หวา 

ใกล้ถึงเวลาที่ข้าจะออกจากร่างของฮุ่ยเหอแล้ว หวังเพียงว่าเจ้าจะหาดวงจิตที่กระจัดกระจายเจอจนครบ

เมื่อถึงเวลานั้นข้ากับเจ้าจะได้ครองคู่กันอีกครั้ง มันเป็นเรื่องของอดีตที่หยางมิอยากให้เกิดขึ้น

แต่เพราะตนหยินจึงมาเกิดเป็นฮุ่ยเหอจิตและวิญาณที่ไม่สมดุล....เพราะเศษเสี้ยวที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

ตนคือผู้กระทำทั้งสิ้น..

ข้าทรมานกับการเฝ้ารอเหลือเกินลี่เหอ 

........................................................

กลับมาที่ห้องนอนของฮุ่ยเหอ  

สงครามย่อยๆยังคงไม่สงบลง พี่คังยังคงหาความหวานจากปากบางไม่หยุด มือที่เคยมัดไว้ถูกปล่อยออก

สาบเสื้อสีชมพูถูกแบะกว้าง ผมที่จัดทรงไว้หลุดลุ่ย ม่านราตรีสีดำแผ่สยายเต็มหลัง

มือบางดันหน้าอกอีกคนไว้ ทุบอย่างเอาเป็นเอาตาย

"หึหึ..เจ้าทุบข้าทำไมฮุ่ยเอ๋อร์"

พี่คังผละริมฝีปากออก ฮุ่ยเหอสูดหายใจเข้าปอดอย่างหนัก ปากต่อว่าแต่ไร้สุ่มเสียง...พี่คังยังไม่ยอมคลายจุดใบ้

มือยังวนเวียนแถวหน้าอกบีบคลึงยอดอกสีสดเล่นปากขบเม้มที่แอ่งชีพจรแถวคอขาวที่แหงนรับ

"จูบข้าดีกว่าของจอมยุทธจั่นหรือไม่"

ปากพูดมือก็เลื้อยปลดสายคาดเอวบาง ชุดหลุดออกจากตัวโดนเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่สนใจใยดี 

ฮุ่ยเหอด่าไร้สุ้มเสียงมือคว้าผ้าห่มขึ้นปิดเรือนกายขาวผ่อง ท่าทางแบบนี้ยิ่งกระตุ้นคนบางคนให้อยากขย้ำคนตรงหน้ายิ่งขึ้น

คังมินคลายจุดใบ้ ทันทีที่คลาย

"ท่านจะบ้าหรือไง..ข้าเป็นบุรุษ..ถ้าท่านอยากมากไปหอโคมเขียวนู้น..ข้าไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของท่าน...พี่จั่นยังไม่ทำแบบนี่เลย"

แค่เอ่ยชื่อคังมินก็โมโหจนคิ้วกระตุกจับร่างบางคนกดคว่ำกับเตียง คนตัวสูงคร่อมร่างบางทางด้านหลัง

"คำก็พี่จั่น....สองคำก็พี่จั่น...อยากรู้นักระหว่างข้ากับจอมยุทธ์จั่่น..เจ้าจะขอบใครมากกว่ากัน" 

พี่คังกัดที่ไหล่บางไปทีหนึ่งอย่างลงโทษ ฮุ่ยเห่อเจ็บแปลบ ก่อนจะขยับตัวไม่ได้เพราะพี่คังสะกัดจุดอีกครั้ง 



........cut.......



นิ้วนางข้างซ้ายร้อนลวกคังมินสะบัดมือก่อนจะเห็นแหวนทองเกลี้ยงประหยกสีแดงเลือดนกติดอยู่ 

ฮุ่ยเหอที่หลับไปทั้งที่ช่องทางยังไม่ถูกถอนออกดิ่งลึกสู่ต้องแห่งจิตใต้สำนึก..

คังมินจับร่างบางให้นอนบนตัว ช่องทางยังมิได้ถอนออก มือแกร่งลูบปอยผมที่แนบลู่จูบขมับคนที่หลับไป พร้อมกับหลับไปทั้งอย่างนั้น

"ฮุ่ยเห่อ...ตื่นได้แล้ว..ข้าจะไปแล้ว" 

ฮุ่ยเห่อได้ยินเสียงเรียกกระพริบตาก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น 

"ไป๋หวาเจ้าจะไปไหน...เพราะเจ้าข้าเลยโดนพี่คังขืนใจ..มานี้เลย"

ฮุ่ยเหอพุ่งไปหาไป๋หวาที่ยืนอยู่อีกด้านเห็นอีกฝ่ายหัวเราะ ทันทีที่สัมผัสร่างของไป๋หวาฮุ่ยเหอกลับทะลุผ่านไปอีกด้าน 

"ไป๋หวา...ร่างเจ้า" 

"ถึงเวลาที่เราต้องจากกันเสียที...เมื่อถึงเวลาอีกครั้งเราจะเจอกันอีก..ข้าว่าเจ้าสมยอมนะ" 

"เดี๋ยวหากเจ้าไปแล้วข้าจะทำอย่างไร" 

"หึ..หึ..เจ้าไม่เป็นไรหรอกไม่รู้สึกเหรอว่าร่างจิตวิญญาณของเจ้าอุ่นขึ้นทั้งที่แต่ก่อนเย็นเหมือนน้ำแข็ง" 

"จริงด้วย..หรือว่าเพราะพี่คัง...อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะ?" 

ฮุ่ยเหอมองแหวนที่ใส่นิ้วไว้แล้วสงสายตาตั้งคำถามไปยังไป๋หวาที่เริ่มเลือนราง 

"ตอนนี้ข้ายังบอกไม่ได้...แต่แหวนนั้นจะบอกเจ้าและช่วยเจ้า..ได้เวลาที่ข้าจะไปแล้วสักวันเราจะพบกันอีกครั้ง...เมื่อนั้นข้าปกป้องเจ้าชั่วนิรันดร์..หยิน" 

ร่างไป๋หวาจางหายไปเป็นดาวละอองแสงสีทอง 

"ไป๋หวา...ไป๋หวา...ขอบใจ"

ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยชอบวิธีการของไป๋หวาแต่อยู่ด้วยกันมาความผูกพันธ์ย่อมมีเป็นธรรมดา...

"พี่คังเป็นเนื้อคู่ของเราสินะ..แต่มันหน้าไหมขืนใจข้า...คอยดูจะได้เห็นดีกัน"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

14 ความคิดเห็น