จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 13 : หย่งคัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

"ทะ..ท่าน..ทำไม"

ฮุ่ยเหอไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนผู้นี้ไปได้ บุรุษผู้แสนจะเกลียดชังตนหนักหนา...เคยแม้แต่ประกาศจะมิอยู่รวมแผ่นดินเดียวกัน หากอีกคนอยู่อีกคนต้องตาย...

ร่างบางใส่กางเกงอย่างทุรักทุเร ขาไม่รักดีดันอ่อนแรงเจ็บทั้งร่างกายและใจยิ่ง 

"ข้าก็ไม่ได้อยากทำแต่..การทำให้รู้สึกยิ่งกว่าตายนั้นสิคือสิ่งที่ข้าต้องการ ไม่พบกันนานท่านหมอ..ไม่คิดว่าจะเจอกันอีกครั้ง และดูเหมือนท่านจะผ่านมาเยอะสินะ ช่างเข้าง่ายดายยิ่งนัก...ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า"

..หย่งคัง..บุรุษชุดดำปักทองผู้สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า..บุรุษผู้ฮุ่ยเหอพยายามหลีกหนี แต่ยิ่งหนีกลับไม่อาจพ้น 

เรื่องราวแต่หนหลัง ครั้งเดินทางรักษาคนไปทั่ว ขณะที่รักษาคนผู้หนึ่งซึ่งเป็นเจ้าชายนิทราจากการโดนพิษร้าย  อาการหยินน้ำแข็งกำเริบกะทันหันทำให้การรักษาหยุดชะงักตนหมดสติ 

ไป๋หวาจึงออกมาและหลังจากนั้น ชายหนุ่มอายุน้อยที่ตนทำการรักษาซึ่งเป็นน้องชายสุดรักของหย่งคังบุรุษลึกลับ

จากเด็กสดใสร่าเริงกลับเป็นเงียบขรึมตามตัวมีร่องรอยดูดเม้มทั่วตัว ตนเองก็พูดอะไรไม่ออกถึงจะช่วยจากอาการเจ้าชายนิทราได้

แต่ก็ถูกชายหนุ่มตรงหน้าหมายหัวเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่นึกว่าเพื่อชีวิตตนเองเขาจะทำกรรมมากมายเพียงใด 

แม้จะไม่มากที่จะหนักถึงขั้นล่วงเกินร่างกายผู้ป่วย. 

ฮุ่ยเหอเหม่อลอยถึงเรื่องครั้งหลังจนไม่ทันระวังปลายคางถูกบีบจนเจ็บ พยามยามแงะมือแกร่งแล้ว

แต่เหมือนคีมเหล็กที่มิมีวันหลุด

"ท่านหมอจะดิ้นไปใย  ท่านมิได้ต่างกับนายโลมพวกนั้นสักเท่าไหร่ หรืออาจจะแย่กว่าด้วยซ้ำได้ข่าวว่าเจ้าไปทำความแค้นกับผู้อื่นไว้เยอะถึงกับตั้งค่าหัวเลยทีเดียว ไม่คิดว่าตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างตระกูลจางจะคลอดตัวหายนะออกมา...น่าสงสารยิ่งนัก"

หย่งคังสงสายตาเหยียดหยามและขยะแขยงเหมือนฮุ่ยเหอคือตัวเชื้อโรค สำหรับฮุ่ยเหอเขามิได้อยากเป็นเช่นนี้แต่ตนเลือกเกิดไม่ได้ 

น้ำตาหยดน้อยไหลออกมาอย่างห้ามมิอยู่ หากใช่เพราะเจ็บกายไม่ แต่เจ็บที่ตนเลือกทำร้ายผู้อื่นเพื่อชีวิตของตนต่างหาก 

หย่งคังหาได้สงสารไม่ สบัดหน้าอีกคนทิ้งก่อนวาจาร้ายกาจจะเอื้อนเอ่ยออกมา

"ท่านหมอรู้หรือไม่กว่าน้องชายข้าจะกลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้งมันทรมารใจข้าขนาดไหน เป็นเพราะสวรรค์เห็นใจข้าจึงหาเจ้าพบและข้าจะได้แก้แค้นให้น้องชายข้าเสียที "

"ฆ่าข้าซะหย่งคัง....บุญคุณความแค้นของเราจะได้จบสิ้นเสียที..ข้าเกียจตัวข้ายิ่งนัก  ฆ่าข้าซะ..อึก..ฮือ...ฮือ"

ฮุ่ยเหอไม่อายที่จะปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มต่อหน้าคนที่เหยียดหยาม. 

สองไหล่บางสั่นไหว มือจิกลงบนผิวเนื้อโลหิตค่อยๆไหลเปื้อนเสื้อขาวเป็นวง หย่งคังออกจะฉงนกับประติกิริยาที่ไม่ได้คาดว่าจะเห็น

ก่อนหน้าคิดว่าจะร้องขอความเมตตาแต่หรือจะมีอะไรที่ตนไม่รู้กันแน่

หย่งคังสะบัดหัวสองสามทีไล่ความคิดที่แทรกเข้ามา..เขาต้องแก้แค้นแทนน้องชายสิอย่าสงสารศัตรู 

"สำนึกผิดตอนนี้ก็สายไปแล้วจางฮุ่ยเหอ..ข้าจะทำให้เจ้าเหมือนตายทั้งเป็นถึงเวลานั้นอาจจะเป็นเจ้าเองที่ลงมือ....ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า"

พลันสองมือถูกมัดไพล่หลัง ปากถูกผูกด้วยผ้าแม้แต่ตาทั้งสองยังถูกมัดอีกด้วย

"หย่งคัง..เจ้าจะทำอะไร"

ฮุ่ยเหอถูกยกพาดบ่ารู้สึกได้ถึงลมที่หวีวหวิวอยู่ข้างหู ตัวที่ลอยขึ้นลงเป็นเพราะอีกฝ่ายใช้วิชาตัวเบาลักพาตนออกจากวังหลวง น่าแปลกที่การป้องกันรักษาช่างหละหลวม ขนาดคนลอบเข้ามา

ทหารรักษาวังยังไม่รู้...เหมือนสติของฮุ่ยเหอจะประคองไว้ไม่ไหวอีกครั้ง ร่างบางแน่นิ่งปล่อยให้หย่งคังลักพาได้ง่ายขึ้นไปอีก 

ณ มุมหนึ่งของพุ่มไม้ที่ก่อนหน้านี้ 

ร่างของคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นก่อนจะใช้วิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศตามหย่งคังและฮุ่ยเหอไป.......

ด้านวังหลวงโกลาหลเมื่อหลานคนโปรดของฮ่องเต้และฮองเฮาหายไปอย่างลึกลับ 

มีเพียงลี่หมิงที่ยังสงบนิ่งทูลลากลับจวนรอฟังข่าวเท่านั้น 

"ชะตานั้นสวรรค์กำหนดจริง..ๆ..."

ลี่หมิงพึมพัมก่อน ทุกคนจะกลับไปวางแผนกันที่จวน 

"มืด ที่นี่ที่ไหน ไม่สิ ข้าโดนลักพาตัว"

ฮุ่ยเหอฟื้นขึ้นมาร่างกายขยับไม่ได้เหมือนโดนมัดอยู่ ที่นี้ที่ไหนกันตาถูกปิดแต่ประสาทหูกลับดียิ่ง ได้ยินเหมือนเสียงดนตรี  เสียงคนคุยกันแว่วๆเหมือนอยู่ไกลๆ

"แกร๊ก...ฟื้นแล้วสินะ..เจ้านี้ผิวพรรณดีจริงๆเสียอย่างเดียวมิได้บริสุทธ์ ไม่งั้นคงเรียกเงินจากแขกได้มากโข เด็กๆจัดการทำความสะอาดอย่าแก้มัดหละ"

เสียงแม่เล้าเอ่ยขึ้น...บ่าวรับใช้ตรงเข้าหาร่างบางที่ถูกมัดมือโยงกับขื่อตาถูกปิดไว้ 

ฮุ่ยเหอเริ่มดิ้นรนเมื่อเสื้อผ้าถูกถอดออกจากร่างกายจนหมด

"อ่ะ...อ่ะ"

เสียงไม่มีหรือว่า ร่างบางชะงักงัน 

"จุ๊..จุ๊..รูปร่างไม่เลว หน้าตาก็หวาน เสียงเจ้าไม่ต้องหาวงอีกสักพักก็จะกลับมาใช้ได้อย่างเดิมแต่ตอนนี้คงต้องให้เจ้าเป็นใบ้สักพัก 

พวกเจ้าเร็วเข้าพวกนายท่านจะรอนาน ของดีขนาดนี้ข้าคงได้เงินหลายพันตำลึง. หลังจากนายท่านใช้จนพอใจแล้ว 

ข้าค่อยออกประมูลอีกที ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ส่งตัวเรียกเงินเรียกทองมาให้ข้า..ฮ่า...ฮ่า"

ร่างบางยิ่งสะบัดตัวแต่ถูกจับขาสองข้างกลางออกจากกันมือถูกมัดหมดสิ้นอิสระภาพ พวกนี้ได้ปราณีสักนิดไม่ จับทำความสะอาดทั้งแต่หัวจรดเท้า

แม้แต่ช่องทางก็ถูกล้วงควัก แม้แต่ที่เจ้าของไม่เคยแตะต้องยังถูกจับขัดถูพรมน้ำหอม 

ก่อนจะถูกจับใส่เสื้อตัวยาวสีชมพูหวานเสื้อที่บางจนไม่ใส่ก็ไม่ต่าง ด้านล่างโชว์ขาขาวเนียนเปลือยเปล่าผ้าเตี่ยวที่ควรมี กับเป็นเพียงผ้าสามเหลี่ยมที่มีสายเล็กสามเส้นผูกติด ก้นงามปรากฏเรืองรางใต้เสื้อบางนั้น

หน้าถูกแต่งด้วยชาติสีแดงปากที่แดงอยู่แล้วตอนนี้แดงสดอวบอิ่ม ผมยาวถูกรวบขึ้นปักปิ่นหยกขาวเพียงอันเดียวแต่ความงามนั้นหาใดเปรียบแม้แต่แม่เล้ายังอดตะลึงไม่ได้ 

ข้อเท้าข้างหนึ่งห้อยกระพรวนดังกรุ๊งกริ่งตบท้ายด้วยผ้าบางสีเดียวกันคลุมปิดปังใบหน้าเอาไว้ 

ฮุ่ยเหอถูกพาไปอยู่ที่ใดมิอาจรู้สองตาถูกปิดอีกครั้ง รู้เพียงว่าได้ยินเสียงคนสูดหายใจเสียงดัง ได้ยินเสียงคนกระซิบกระสาบกันไปมา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #14 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    รูปนี้จากเรื่องปรมาจารย์ลัทธิมารแน่ๆเลย555
    #14
    0