จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 18 : รักษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

หลังจากรักษาแผลจนเสร็จ ฮุ่ยเหอยังคงดูอาการท่านแม่ทัพหลงมู่หยางต่อ เพราะมั่นใจว่าเส้นประสาทส่วนล่างของชายหนุ่มต้องมีปัญหาแน่นอน.. 

ในระหว่างที่ท่านแม่ทัพยังไม่ฟื้น ฮุ่ยเห่อเริ่มออกหาสมุนไพร หญ้าม่านหมอก...เหง้าจันทร์ทา..และไผ่มังกรยักษ์สีทอง... 

"พี่คัง...ท่านอยู่แถวนี้หรือไม่" 

"ฟุ่บ!..ข้าอยู่นี้นายน้อย" 

ร่างในชุดดำปรากฏกายท่ามกลางความว่างเปล่า 

"ข้าอยากให้ท่านช่วยไปที่ร้านยาของตระกูลที่ใกล้ที่สุด..เอาใบสั่งยาข้าไป...ช่วยนำยามาให้ข้าที" 

คังมินรับใบสั่งมาก่อนจะออกไปตามคำสั่ง 

"นายน้อย..ท่านแน่ใจเหรอ..ผู้นี้คือแม่ทัพมู่หยางฉายาแม่ทัพมาร.." 

"พี่คังแล้วข้ามีตัวเลือกที่ดีกว่านี้หรือไม่...ไป๋หวาได้เลือกแล้วพี่คัง...หรือท่านว่าข้าจะปล่อยชีวิตนี้ให้หายไปเสียที..ข้าเองก็ชังเช่นกัน..พี่คังอีกไม่นานท่านเองก็ไม่ต้องทนคนอย่างข้าแล้ว..ไปเถอะ" 

ร่างบางหันกลับจึงไม่เห็นแววตาวูบไหวของพี่คังก่อนจะหายไปในความมืดมิด 

"!..น้ำ..ขอน้ำหน่อย" 

ฮุ่ยเหอใช้หลอดเล็กหยอดน้ำใส่ปากของคนป่วยที่สลบไสลไปถึงห้าวัน.  

เมื่อเห็นว่าพอแล้วจึงสั่งท่านหมอตงให้ป้อนยาก่อนที่ร่างบางจะตรวจชีพจรอีกครั้ง 

"ท่านแม่ทัพท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง" 

มู่หยางปรับสายตาอยู่พัก..ข้าโดนศรพิษหลังจากนั้นข้าก็วูบไป  

นี่คือกระโจมแม่ทัพแล้วคนที่ถามข้าคือใคร

"เจ้าเป็นใคร" 

"ข้าเป็นหมอ...ตอบคำถามข้าท่านรู้สึกอย่างไรตอนนี้" 

ไม่เคยมีใครกล้าสั่งตนเช่นนี้มาก่อน รอข้าหายก่อนเถอะ 

"มึนหัว..เจ็บไหล่.." 

"ท่านลองขยับขาดูสิ" 

"ขยับขางั้นหรือทำไม..ขาข้า..." 

แม่ทัพมู่หยางชะงักไปเมื่อพยายามขยับขาและไม่สามารถทำได้  ขาของเขามันไร้ความรู้สึก 

"ขาของข้า...มันขยับไม่ได้" 

ท่านหมอตง..กุนซือ..รองแม่ทัพหน้าซีดเผือกแม่ทัพมารจะเป็นเพียงผู้พิการจริงหรือ 

มู่หยางเหมือนสติหลุดทุบขาตนเองมันไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง  แม่ทัพที่ขยับขาไม่ได้มันจะมีประโยชน์อันใดกัน ข้ากลายเป็นคนพิการ สองมือกำแน่น 

"หากท่านยังทุบขาท่านอยู่..ข้าคงรักษาไม่ได้จนกว่าขาของท่านจะหายสมบูรณ์พอ..หากยังอยากเดินและออกรบได้อีกครั้ง...ข้าจะรักษาเอง" 

เหมือนมีแสงสว่างบนทางที่มืดมิด ไม่เคยมีใครสามารถจะกลับมาเดินได้หรือมีชีวิตจากพิษสนิทนี้สักคน 

"เจ้ารักษาได้จริงหรือ...หากโกหกข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ ที่มาล้อเล่นกับความรู้สึกของข้า" 

สองมือแกร่งบีบไหล่บาง จนฮุ่ยเห่อเจ็บแปลบแต่ก็ไม่ได้สบัดแต่อย่างไร" 

"ท่านแม่ทัพ...ที่ท่านรอดมาได้ก็เพราะท่านหมอฮุ่ยเหอ หากไม่ได้เค้าท่านแม่ทัพคงสิ้นชื่อ...ท่านลองให้ท่านหมอรักษาเถิด..ไม่มีใครที่จะรักษาได้แล้วต่อให้เป็นหมอหลวง" 

มู่หยางมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ตนไม่มีอะไรจะเสียอีกอย่างหมอตงก็รับรอง 

"ได้..เจ้ารักษาข้าหาย..ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม" 

"ท่านรู้หรือไม่สิ่งที่ข้าต้องการหาใช่เงินทองลาภยศ ที่ข้าต้องแลกเปลี่ยนนั้นท่านอาจจะยอมเป็นคนพิการมากกว่าก็ได้" 

หมอตงเข้ามากระซิบข้างหูท่านแม่ทัพ 

"ท่านแม่ทัพเรื่องนี้...สิ่งตอบแทนคือน้ำพิสุทธ์ของผู้ป่วยที่ท่านหมอเทวดาเลือกเท่านั้น..คือสิ่งตอบแทน"

    "หากท่านให้ข้ารักษา..สิ่งที่ข้าต้องการมีเพียงอย่างเดียว...น้ำพิสุทธ์..จากร่างกายของท่าน...จะยินยอมหรือไม่..หึ.หึ..."

         ชายหนุ่มมองท่านหมอเทวดาคนงาม..อย่างไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นไปตามคำร่ำลือถึงสิ่งที่ต้องตอบแทนหลังจากการรักษา..

         จางฮุ่ยเหอมองคนไข้ที่ดูจะอึ้งๆเหมือนรับไม่ได้ว่าจะต้องเสียน้ำพิสุทธ์ให้กับบุรุษด้วยกันแทนที่จะเป็นสตรีรูปงามล่มบ้านล่มเมือง..

        "ในเมื่อท่านไม่ตกลง....ข้าก็ไม่อาจรักษาอาการป่วยให้ท่านได้...ข้าขอลา"

          ร่างงามขยับย่ามยาขึ้นสะพายหลังเดินออกจากกระโจมนอนของชายหนุ่มขณะที่ขากำลังย่างออกนอกประตู มีเสียงร้องห้ามดังขึ้นจากเตียงนอน

       "เดี๋ยว!...หยุดก่อนท่านหมอ..ท่านแน่ใจว่ารักษาข้าได้...ใช่หรือไม่"

          ชายหนุ่มบนเตียงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

         "หากข้ารักษาไม่ได้..ท่านมาเอาชีวิตข้าไปได้เลยท่านแม่ทัพ.." 

มู่หยางชั่งใจอยู่นานหากรักษาหายตนจะได้กลับสนามรบอีกครั้ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

14 ความคิดเห็น