จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 22 : ความสัมพันธ์แปลกๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

"ท่านหมอ...พรุ่งนี้ท่านไปชนเผ่าหวากับข้า  แล้วค่อยไปป่าหมอกพิษได้ไหม" 

ฮุ่ยเหอหันกลับมาในกระโจมที่มีเพียงความมืด แต่ก็ยังรู้ว่าตรงหน้าคือเตียงของท่านแม่ทัพ 

"เผ่าหวา..ท่านไปทำอะไรที่นั้นกัน" 

"อืม..จะว่ายังไงดีหละ...หัวหน้าเผ่าหวาเคยช่วยเหลือข้า ตอนที่ข้าโดนคุณไสยดำจากเผ่าอาลูล่าที่ไปร่วมมือกับฝ่ายตรงข้าม..ส่งคนมาเชิญไปร่วมงานประจำเผ่าอีกสามวันข้างหน้า..คือข้าไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ แต่มันคงไม่ดีนักถ้าหากปฏิเสธ" 

"ทำไม..ท่านแม่ทัพถึงไม่อยากไป..หรือว่ามีเรื่องอะไรน่าสงสัย" 

ท่านแม่ทัพลุกขึ้นนั่งบนเตียง ฮุ่ยเหอจำต้องลุกตามมีเรื่องที่แม่ทัพใหญ่วิตกด้วยหรือ 

"ท่านหมออย่าหัวเราะข้านะ..คือหัวหน้าเผ่าหวาอยากได้ข้าเป็นหลานเขย..แต่ข้ายังไม่อยากมีภาระตอนนี้ ท่านหมอไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยนะเพื่อข้าโดนฉุดท่านจะได้ช่วยข้าทัน" 

ฮุ่ยเหอกลั้นขำเต็มที่ ดีที่มืดไม่งั้นแม่ทัพมู่หยางคงได้เดือดดาลแน่ๆ...แต่ก็ดีเหมือนกันนะไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง งานนี้อาจจะสนุกมากก็ได้.. 

"..ท่านหมอ..ที่นั่นมีทุ่งดอกไม้สวยมากแล้วตอนกลางคืนดาวบนฟ้าระยิบระยับเต็มไปหมดแถมโอเอซิลที่นัั้นก็สวยงามอย่างมาก เห็นท่านหัวหน้าเผ่าบอกว่าช่วยรักษาโรคสำหรับคนที่ธาตุหยางบกพร่องด้วยนะ หลังจากกลับมาข้าจะไปส่งท่านที่ป่าหมอกพิษเอง" 

"ได้ข้าจะไปเป็นเพื่อนท่านแม่ทัพ"

รักษาอาการขาดธาตุหยางได้...อาจจะช่วยข้าได้คงต้องลองไปดูเท่านั้น ..

.. ...........

"ท่านหมอ..ข้างหน้าจะถึงที่พักแรมแล้ว." 

ท่านแม่ทัพขี่ม้าเทียบหน้าต่าง ข้างรถที่ท่านหมอฮุ่ยเหอหลับอยู่ภายใน...คนด้านในสลึมสลือโผล่หน้าออกมา 

ปะทะกับสายลมเย็นที่หอบเอากลิ่นของหญ้าและแสงแดดยามเย็น สายตามองไปที่ท่านแม่ทัพวันนี้สวมชุดเกราะบางนั่งอยู่บนหลังม้าศึกกำลังสั่งทหารคนสนิทที่มาด้วย อีกสิบคนให้เตรียมที่พัก มองจากมุมนี้ท่านแม่ทัพดูดีจัง...

.....บ้าจริง! ......ที่ข้าคิดอะไร.....

.เพราะมัวแต่คิดเรื่อยเปื่อย ท่านแม่ทัพมู่รู้สึกได้ว่ามีคนมองจึงหันไปมองสบตากับท่านหมอที่น่าแดงแล้วผลุบหายเข้าไปในรถม้า 

มู่หยางยกยิ้มมุมปาก มองหน้าต่างรถม้า

"ทะ....ท่านแม่ทัพยิ้ม..."

ทหารที่อยู่แถวนั้นต่างชะงักงานที่ทำอยู่ ส่งเสียงซุบซิบ 

ท่านแม่ทัพที่หลุดจากผวังความน่ารักของท่านหมอ  หุบยิ้มกว้างหันมาสั่งงานทหารคนสนิทต่อท่ามกลางสายตาล้อเลียนของทหารทั้งสิบ

..เจ้าพวกนี้...กลับไปต้องลงโทษข้อหาส่งสายตาล้อเลียนแม่ทัพใหญ่... 

......."แกว๊ก.."

หื้อ!เสียงของเสี่ยวจื่อ ฮุ่ยเหอวิ่งออกมาจากรถม้าไปยังพื้นที่โล่ง ใช้ผ้าพันที่แขนแล้วยื่นออกไปด้านหน้า 

มู่หยางและทหารคนสนิทยืนมองการกระทำของท่านหมอ ก่อนที่เสียงผิวปากจะดังขึ้นหนึ่งครั้ง 

พลันปรากฏเหยี่ยวขนาดใหญ่กว่าเหยี่ยวทั่วไปหนึ่งเท่า ร่อนลงมาเกาะที่แขนท่านหมอที่รอรับอยู่ 

"เสี่ยวจื่อ...หนักขึ้นนะเนี่ย...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี้" 

"แกว๊ก พึ่บ. พึ่บ"

เจ้านกนั้นก็แสนรู้ขานตอบไปหนึ่งทีแล้วกระพืบปีกใหญ่โตอีกสองครั้ง

"พี่คังส่งข่าวเหรอ"

มือหยิบจดหมายม้วนเล็กและเส้นด้ายแดงจำนวนหนึ่งที่ขาของเสี่ยวจื่อ  เหมือนจะรู้ว่าตัวมันหนักจึงกระโดดมาเกาะที่ก้อนหินใหญ่ข้างๆแทน 

มือเล็กคลี่จดหมายออกอ่าน

"เปลี่ยนเงาคืนเยี่ย..เอ่อเค่อทดแทน"

ใบหน้าเล็กสลดลง  เหม่อมองแสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เหมือนกับข้าที่จะไม่มีแสงที่ค่อยให้ความอบอุ่นอีกแล้ว กลับไปแล้วสินะกลับไปหาคนที่ท่านรักพี่คัง 

ทุกปฏิกิริยาทุกการกระทำอยู่ในสายตาของมู่หยางทั้งสิ้น 

ท่านหมอท่านเศร้าเรื่องอะไรกัน หรือจะเป็นเรื่องในคืนนั้น  

สองขาก้าวยาวไปหา ท่านหมอที่ยังคงมองตะวันลับฟ้าบรรยากาศโดดเดียวและสิ้นหวัง 

ไม่รู้ว่าข้ามู่หยางคิดอันใดในตอนนั้น ถึงกอดท่านหมอไว้ในอ้อมแขนแกร่งของตน รับรู้ได้ถึงร่างที่สะดุ้งเล็กน้อย 

แต่ท่านหมอไม่ได้สะบัดออกกับหันมาซุกที่อกของข้า รับรู้ได้ถึงไหล่ที่สั่น เสียงสะอื้นดังแผ่วๆหยดน้ำตาที่ซึมผ่านเสื้อผ้า

ข้ากระชับอ้อมแขนขึ้นอีก

"อยากร้องก็ร้องเถอะ..."

เพียงเท่านั้นเสียงสะอื้นดังขึ้น จนใจข้าเจ็บแปลบมือที่เคยจับเพียงอาวุธลูบที่หลังบอบบาง  

ท่านหมอผอมเพียงนี้เชียวหรือ 

จมูกสูดดมกลิ่นสมุนไพรที่มักได้กลิ่นทุกครั้งยามท่านหมออยู่ใกล้ มู่หยางได้ยินแม้กระทั้งเสียงหัวใจที่เต้น. ตึกตัก ตึกตัก... 

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ฮุ่ยเหอสงบลงแล้วแต่ไม่กล้ามองหน้าท่านแม่ทัพที่กำลังยิ้มล้อเลียนแถมยังไม่ยอมปล่อยออกจากอ้อมแขนที่ข้ารู้สึกว่าจะร้อนขึ้นมานิดหนึ่งเสียแล้ว 

"จึ๊ก..จึ๊ก.."

มู่หยางหันไปตามแรงสะกิดของเจ้านกเสี่ยวจื่อที่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยพอใจที่โอบกอดเจ้านายมันอยู่ตอนนี้ ดูสายตามันสิมันคงจะพูดว่า 

เจ้าบ้าปล่อยมือจากเจ้านายข้าได้แล้ว หรือแบบเจ้ากอดนานไปแล้ว 

"หึ..หึ..ดูเหมือนว่านกของท่านจะไม่ชอบข้าสักเท่าไหร่....นกไม่ชอบแต่คนชอบก็พอแล้ว"

ฮุ่ยเหอเงยหน้าทันที

อะไรคือนกไม่ชอบ คนชอบก็พอ .

."เอ่อ..คือท่านแม่ทัพ"

"มู่หยาง เรียกข้ามู่หยาง" 

"มู่...มู่หยาง..ท่านปล่อยข้าได้แล้ว ทหารท่านมองมาทางนี่หมดแล้ว"

ข้าเขิน..อย่ายิ้มแบบนี้สิ..แล้วเมื่อไหร่จะปล่อยข้าร้อนแล้วนะ 

ฮุ่ยเหอได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูด หน้าแดงหูแดงก้มหน้าก้มตางุดอยู่กับอกแกร่งได้ยินเสียงหัวเราะด้วยทำอย่างไรดี

"ท่านหมอไม่สิ..ข้าเรียกท่านว่าฮุ่ยเหอดีกว่า...ไปเถอะไม่พักผ่อนกันพวกนั้นคงทำอาหารเสร็จแล้ว"  

ร่างสูงกุมมือของฮุ่ยเหอเดินไปยังที่พักพร้อมเจ้านกอินทรีตัวใหญ่ที่เกาะกับไหล่ของมู่หยาง

...เกาะไหล่เจ้านายไม่ได้..ตัวเล็กเกินไป.. 

ฮุ่ยเหอไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี..ไหนใครว่าท่านแม่ทัพไม่ค่อยพูด เป็นเสือยิ้มยาก แล้วไอ้ที่พูดเรื่องน่าอายไม่หยุดนี้มันคือ..อะไร..

ตอนที่เจอกันใหม่อาจจะใช่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างนี้หล่ะ 

หลังจากทานอาหารและทำธุระส่วนตัวเสร็จมาถึงฮุ่ยเหอที่กำลังจะมุดกลับเข้าที่นอนอยู่ๆสองตาถูกมัดจนมองไม่เห็น ขณะที่กำลังจะใช้เข็มพิษซัดออกไป

"ฮุ่ยเหอ..ข้าเอง.."

"มู่หยางท่านทำบ้าอะไร..มาปิดตาข้าทำไม."

"ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง..ไว้ถึงแล้วข้าจะแกะออกให้"

"เฮ้ย!!มู่หยาง"

ร่างบางถูกอุ้มขึ้นแล้วพุ่งทะยานออกไป 

ฮุ่ยเหอกอดคอมู่หยางแน่นหน้าซุกกับอกกว้างสองหูได้ยินเพียงเสียงหวีดหวิดของลม 

ผ่านไปสักพักตัวข้าถูกปล่อยลง สองขายืนบนพื้นเซเล็กน้อย แต่บางคนประคองไว้จนข้ายืนมั่นคงดีแล้ว ผ้าที่คาดตาถูกปลด ข้าค่อยๆลืมตา

ภาพที่เห็นทำเอาข้าลืมหายใจมันช่างสวยงามยิ่งนัก แสงของหิ่งห้อยที่รายล้อมตัวของพวกเรา 

อยู่ท่ามกลางความมืดเหมือนข้าอยู่ท่ามกลางดวงดาวนับพันนับหมื่น..

"เจ้าชอบไหม..ข้ายังไม่เคยพาใครมาที่นี้เลยนะ..เจ้าเป็นคนแรก" 

ข้ายื่นมือออกไปคว้าเจ้าดวงดาวน้อยๆนั้นแต่คว้าไม่ได้สักที มือใหญ่เอื้อมมาจากด้านหลังคว้าบางอย่างในอากาศมาใส่ในมือของข้า. 

แสงเล็กๆหนึ่งดวงส่องแสงกระพริบอยู่ในมือบินช้าๆส่องแสงในมือของข้าโดยมีมือใหญ่ของใครบางคนโอบไว้อีกรอบ

"ขอบคุณ..มู่หยาง..ที่นี้สวยมากจริงๆเหมือนว่าข้ากำลังอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวบนท้องฟ้า"

"แค่เจ้าชอบ..ข้าก็ดีใจแล้ว"

จะดีไม่น้อย ท่าท่านจะไม่พูดข้างหูข้านะมู่หยาง..ใจข้าจะกระดอนออกมาด้านนอกแล้วเนี่ย...

.ได้แต่คิดใครจะกล้าเอ่ยกัน และเราก็อยู่ที่นั้นอีกครึ่งเค่อก่อนจะกลับด้วยวิธีเดิม...

คืนนั้นข้านอนคิดทั้งคืน..

ข้ารักพี่คังแต่ใจดันเต้นแรงกับท่านแม่ทัพ..แล้วการกระทำที่ผ่านมาของท่านแม่ทัพที่มันออกจะแปลกๆและคืนนี้อีกมันหมายความว่าอย่างไร..ข้าควรทำอย่างไรดี... 

"โอ๊ย!!..เสี่ยวจื่อกินข้าทำไม..เจ็บนะเนี่ย" 

ฮุ่ยเหอมองค้อนใส่เจ้านกยักษ์ที่ เมื่อกี๊ใช้ปากเคาะที่หน้าผาก..ส่งสายตาประมาณว่า

..รำคาญ..นกจะนอน..แล้วสะบัดตูดหันหลังให้ซะเลย..แม้แต่นกยังรังแกข้า..ฮือ...ฮือ... 

เหมือนเรื่องของมู่หยางจะทำให้ฮุ่ยเหอลืมเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมาได้ชั่วคราว 

ตลอดการเดินทางแม่ทัพมู่หยางคอยดูแลเอาใจใส่ฮุ่ยเหอจนออกนอกหน้า

แม้จะมีเจ้านกเสี่ยวจื่อคอยขัดขวางเป็นระยะแต่ด้วยแม่ทัพผู้มากแผนการย่อมจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน...

.ดูอย่างตอนนี้ฮุ่ยเหอยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าระหว่างทางอีกแค่หนึ่งวันก็ถึงแล้ว.

."ฮุ่ยเห่อหันมานี้หน่อย"

"มีอะไรหรือพี่มู่หยาง"

ลืมบอกจากมู่หยาง คนตัวโตให้ข้าเรียกพี่มู่หยางแทน..แล้วก็ลากข้าออกมาจากการพักผ่อนเพื่อพักม้า.  

มงกุฏดอกหญ้าที่คงจะทำเมื่อครู่ถูกสวมลงบนหัวของฮุ่ยเหอ

"น่ารัก"

"พี่มู่ข้าเป็นบุรุษ..จะน่ารักได้อย่างไรกัน"

"แกว๊ก..พั่บพั่บ"

เจ้าอินทรีเสี่ยวจื่อแตะมงกุฏดอกหญ้าของมู่หยางแล้วเอาดอกโม่ลี่ฮวาที่คาบไว้มาเสียบที่ข้างหูแทน..สงสายตายิ้มเยาะท่านแม่ทัพมู่หยาง. 

และแล้วสงครามย่อยๆของคนกับนกอินทรีเริ่มขึ้นโดยมีกรรมการคอยห้ามคือท่านหมอฮุ่ยเหอ 

"เจ้าว่าคราวนี้ใครจะชนะ.." 

"คราวที่แล้วมาแม่ทัพชนะสามครั้ง เจ้านกเสี่ยวจื่อสี่ครั้ง..คราวนี้ข้าเดิมพันข้างเจ้านกแล้วกัน" 

"ข้าว่าท่านแม่ทัพชนะสองตำลึง" 

นายทหารทั้งสิบผู้เห็นจนชินถึงกับพนันขันต่อกันอย่างสนุกสนาน 

ข้าอยากจะบ้าตายคนกับนกทะเลาะกัน...

อ๊ะ!นั้นพี่มู่กำลังจะถอนขนเสี่ยวจื่อแล้ว 

"พี่มู่หยุด อย่าดึงขนเสี่ยวจื่อ..หวาาาา!!"

ฮุ่ยเหอสะดุดก้อนหินกำลังจะล้ม 

มู่หยางเหวี่ยงเสี่ยวจื่อก่อนจะพุ่งตัวไปรับร่างของฮุ่ยเห่อ 

 "อึก~~"

ริมฝีปากประกบกันพอดีโดยที่มู่หยางอยู่ข้างล่างฮุ่ยเหออยู่บน สองคนตะลึงจ้องกันปากยังคงประกบอยู่

"แกว๊ก"

เสียงของเสี่ยวจื่อดึงสติของฮุ่ยเหอและมู่หยางให้ตื่นจากภวัง สองร่างผละออกจากกัน ฮุ่ยเหอรีบเดินหนีขึ้นรถม้าโดยมีเสี่ยวจื่อมองมู่หยางอย่างอาฆาตแล้วบินไป 

มู่หยางยังคงนั่งอยู่ที่เดิมปลายนิ้วไล้ที่ริมฝีปาก ความรู้สึกยังติดตรึงรอยยิ้มโง่งมปรากฏอีกครั้ง..

"ข้าว่าท่านหมอชนะ..ยกนี้..เฮ้ย~~ท่านแม่ทัพเป็นเอามาก" 

"อือ..นั่นสินะ..อ๊าห์~~อากาศดีจริงๆ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #9 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 17:22
    ดีต่อใจมาก
    #9
    0